Wulff

Gisteren zag ik op de Duitse TV een verhoor. Twee journalisten voelden hun bondspresident aan de tand. Een omstreden lening en pogingen om publicaties daarover en over andere privézaken te voorkomen waren de belangrijkste thema’s. De antwoorden op vierhonderd vragen , die andere journalisten hem gesteld hebben, worden vandaag op internet gepubliceerd. Christian Wulff heeft familie en vrienden. Sommige familieleden praten niet meer met hem en laten dat de krant weten. Het is voor het Duitse volk vanzelfsprekend van het grootste belang om te weten dat hun president al anderhalf jaar niet meer met zijn stiefzus gesproken heeft. Vrienden hebben hem geholpen bij de financiering van een huis. Hij kreeg een lening . Dat schijnt niet te mogen. Waar ligt de grens van journalistieke bemoeienis ? Ik kan me wel voorstellen dat Wulff gedacht heeft: ‘Wat hebben ze daarmee te maken? Moet ik daar nou echt antwoord op geven?’ Om van het gezeur af te zijn betaalde Wulff de lening aan zijn vrienden terug met van een bank geleend geld. Ook weer niet goed, want de als journalisten zich eenmaal in een onderwerp vastgevreten hebben weten ze van geen ophouden. De voorwaarden die de bank hanteerde waren te gunstig. Een normaal mens zou tegen die condities nooit geld gekregen hebben. Wulff betoogde, dat de bank gewoon gekeken had welke zekerheden er waren en vervolgens een aanbieding gedaan had. Net als in het groot. Als de banken het niet vertrouwen gaat de rente omhoog en hebben ze wel vertrouwen dan kun je het geld tegen een lagere rente krijgen. Vraag het de Italianen maar. Bij je vrienden logeren mag je als bondspresident evenmin, zonder te betalen. Wulff had de euvele moed om een van zijn ondervragers te vragen of zij betaalde als ze bij vrienden logeerde. De trut zei met een stalen gezicht ‘ja’. Dat zou onmiddellijk onderzocht moeten worden, want ze liegt dat het gedrukt staat. Als je bondspresident bent is het plotseling allemaal verdacht. Je hebt de schijn tegen, wordt dan door het schrijvend volk beweerd. Alles wat wij jou vragen dien je per omgaande en volledig te beantwoorden. De minste of geringste aarzeling maakt je verdacht. Hij mag het natuurlijk niet zeggen, maar zal vast gedacht hebben: ‘Val toch hartstikke dood’! De bondspresident heeft ook een echtgenote. Bettina Wulff heeft een tatoeage op haar rechter bovenarm. Daarom is ze een hoer. Of ze was het op zijn minst. Klaar. Nou en? Zou een voormalig prostituee het niet tot echtgenote van de bondspresident kunnen schoppen? Wat is daar mis mee? Jaloers soms? In het Italiaanse parlement zat Ilona Staller. Och, wat vonden ze dat allemaal bijzonder en heeft menige journalist een natte droom gehad bij het zien van La Cicciolina, de goed in het vlees zittende. Gewone mensen kunnen in de politiek niet meer functioneren. Daarom wordt er in toenemende mate geroepen: ‘Doe toch eens normaal man!’ En zelfs dat is niet normaal.

Europa in Amerika

Op 6 november 2012 wordt de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika gekozen. De voorverkiezingen bij de Republikeinen zijn gisteren begonnen in Iowa. Mitt Romney heeft met acht stemmen verschil gewonnen. Omdat hij zich al zeker waant van zijn nominatie richtte hij in de campagne zijn pijlen niet op zijn Republikeinse tegenkandidaten, maar op zijn Democratische opponent Barack Obama. Hij verweet hem, dat hij van de Verenigde Staten een soort Europa wil maken. Europa is een land, zei hij, waar mensen niets hoeven te verdienen maar overal recht op hebben. En verder beantwoordde hij de vraag van een journalist wat er dan mis is met Europa met ‘ik ben er trots op dat het BNP van de Verenigde Staten vijftig keer zo groot is als dat van Europa’. Zijn voornaamste tegenkandidaat, Rick Santorum, is de kleinzoon van een Italiaanse mijnwerker. Volgens Santorum is zijn grootvader in 1925 uit Italië vertrokken omdat de fascist Mussolini – net als Obama met zijn zorgverzekering voor alle Amerikanen – de mensen afhankelijk wilde maken van de staat. Dat maakt allemaal weer eens duidelijk dat de verkiezingen in Amerika over Europa gaan.

Bij alles wat de Amerikanen van de Europeanen onderscheidt is er ook iets dat ze delen. De toenemende afkeer van de politiek. Voor het eerst in de geschiedenis van het land geloven Amerikaanse ouders niet meer dat hun kinderen het beter zullen krijgen dan zij het zelf hebben. Geert Mak schrijft het momenteel allemaal op in zijn nieuwe boek ‘Reizen zonder John’ , dat naar verwachting in mei verschijnt. Een half jaar voor de verkiezingen. Ik ben benieuwd of de Amerikaanse variant van ‘In Europa’ nog van invloed zal zijn op de uitslag. In ieder geval lijkt het mij een goed idee om iedere Amerikaan die ‘Reizen zonder John’ koopt ‘In Europa’ daar gratis bij te geven. Met twee van die pillen is de gemiddelde Amerikaan een half jaar zoet en kan het geblaat in de campagnes aan zich voorbij laten gaan.

Griek

De maandagavond is sedert enige tijd mijn vaste griekavond. Gisteren werd het voor het eerst een grieknacht. Om half zes vanochtend was ik thuis na twee potten haringen , 50 scampi’s en de nodige biertjes. We zaten met zijn vieren rond een tafel en hebben de nacht gebruikt om van ontstaan tot vergaan ons licht op de aarde te laten schijnen. Giorgos , van beroep kelner en afgestudeerd aan de TH in Aken zonder zijn diploma op te halen, gelooft in het bestaan van een hogere macht. Die hogere macht zorgt voor evenwicht, beweert hij. De wereld bestaat uit tegenstellingen, zoals warm en koud, licht en donker, klein en groot, arm en rijk, maar er moet altijd een zekere mate van evenwicht zijn. God grijpt in als wij mensen het een of andere evenwicht onherstelbaar dreigen te verstoren en er is geen macht op aarde die hem dan tegen kan houden. Alhoewel ik zelf niet in een hoger macht geloof ben ik wel een verklaard aanhanger van evenwicht. Vragen hielden ons een hele nacht uit de slaap. Amateurfilosofen aan het werk, vanaf de muur bekeken door Alexander de Grote en het Paard van Troje. Girogos en ook Alex kennen hun geschiedenis. Het lot van Socrates noopt ook ons tot voorzichtigheid bij onze waarheidsvinding. Er zijn altijd schenen in de buurt. Veel vragen en goed luisteren is belangrijker dan veel beweren, daar waren we het over eens. Wat weten we van elkaar? Van onszelf? De risicoloze maatschappij, de verhouding van de mens tot de natuur, Search for Extra-Terrestrial Intelligence (SETI), de kracht van de elementen, het zijn in de tijd, begin en einde tegenover de eeuwigheid. Alle hoeken van het heelal, als die er al zijn, hebben we gezien. Er zijn volgen Giorgos twee ruimteschepen naar ons onderweg. Daar heb ik vandaag op de site van SETI nog naar gezocht, maar ik kon geen bevestiging van dat bericht vinden. Zouden ze ons dat eigenlijk wel vertellen? Een zeldzame nacht om niet snel te vergeten. Vier mannen weten meer en zijn dichter bij elkaar gekomen. Enigszins onevenwichtig ging ik naar huis. Op zoek naar hernieuwd evenwicht.

Een goed begin…….

De eerste week van het nieuwe jaar begon formidabel. Geen krant vandaag. En de kater van nieuwjaarsdag miauwt ook nog zachtjes in mijn hoofd. De postcodeloterij heeft zijn tent niet in mijn postcode opgeslagen en de eindejaarstrekking van de staatsloterij heeft evenmin een miljonair van mij gemaakt. Alles gaat kennelijk verder zoals het was. De jaarwisseling bracht geen onverwacht omslagpunt. Er zijn weer wat vingers afgerukt en meer ogen dan verleden jaar voor altijd verblind. De alcohol heeft de een en de ander overmoedig gemaakt. Vuurwerk en gelal vulden de lucht met vruchteloos geknal en gebral. 1350 mensen zijn aangehouden en er is meer geweld gebruikt tegen agenten en hulpverleners. Opstelten heeft het allemaal gehoord, vindt het onacceptabel en ernstig en zal ervoor zorgen dat het niet meer gebeurt. Hoe, dat weet hij nog niet maar hij zal ongetwijfeld wel weer enkele vrijheidsbeperkende maatregelen uit de hoge hoed weten te toveren. Hij is immers prominent lid van de Volkspartij die Vrijheid zo hoog in haar vaandel heeft staan. Elke partij die dat woord in haar naam opneemt moet waar het om vrijheid gaat per definitie gewantrouwd worden. André Kuipers is zo langzamerhand de enige Nederlander die zich echt vrij voelt. De telecombedrijven hadden minder omzet, want Facebook en Twitter zijn gratis en het vuurwerk moet toch ergens terugverdiend worden. Dus zullen de tarieven de komende maanden wel weer stijgen. Dat geldt evenzeer voor de gasprijzen. De zachtste jaarwisseling in tijden leidt tot minder verbruik en hoe zuiniger we zijn hoe hoger de prijzen worden. De eerste trouwerijen voor 12-12-‘12 zijn ook al geboekt, want er zijn gelukkig toch nog mensen die in de liefde geloven. Anderen zien meer perspectief in een scheiding en hebben zich voorgenomen daar dit jaar werk van te maken. Tijdens de kussengevechten bij de vele nieuwjaarsborrels wordt in veel gevallen de kiem voor iets nieuws gelegd. De eersten die dit jaar gaan staken zijn de schoonmakers. Dus zullen de gevolgen van menige nieuwjaarsborrel nog wel even zichtbaar zijn. Van vierkant naar rond en van rond naar helemaal niet meer poetsen. Gelukkig blijken mensen hardnekkige optimisten te zijn, die selectief omgaan met informatie. Alles wat negatief voor onze toekomst is verdringen we ten faveure van de positieve berichten. De Amsterdamse beurs is het jaar positief begonnen. En ze is tegelijkertijd op sterven na dood. Ik ga vandaag nog even nadenken over de vraag welk van die twee berichten ik ga verdringen.

Een weergaloos 2012!

Dit wordt mijn laatste blog van 2011. Ik heb nog ruim een dag om goede voornemens te maken. Voor het ritme in mijn leven is het goed elke dag te lezen en te schrijven. Zeker zolang ik er de tijd voor heb en neem. Ik kan het schrijven van een blog op elke werkdag daarom maar het best aan mijn goede voornemens voor 2012 toevoegen. Niet altijd even makkelijk, maar wel uitdagend.

Verder neem ik me voor in 2012 vertrouwen te hebben. Vertrouwen in de toekomst. Erop vertrouwen dat we het met zijn allen gaan redden. En vooral mezelf blijven vertrouwen. In het afgelopen jaar is er stevig aan dat zelfvertrouwen gezaagd. Op allerlei manieren. De twijfel waarmee ik van nature al behept ben heeft zich tot een blok aan mijn been ontwikkeld. Hij hield me gevangen. Dus dat mag wel een onsje minder het komende jaar. Twijfelen is goed, maar ik moet het niet overdrijven.

Op geen enkele leeftijd weet je hoelang je nog hebt. Op mijn leeftijd staat vast, dat ik de meeste boterhammen gegeten heb. Daarom neem ik mij verder voor het genieten in en van mijn bestaan wat meer accent te geven. Verleden, heden en toekomst in evenwicht brengen en houden. Voor mij betekent dat meer heden en minder verleden en toekomst. Meer kunnen en minder moeten. Actief blijven, mezelf blijven ontwikkelen en meer aandacht voor sociale contacten. Elke week mijn moeder bellen. Ze zal van haar geloof vallen. Veel lachen en zingen. De komende carnavalstijd biedt mij een heel speciale gelegenheid om op dat punt een vliegende start in het nieuwe jaar te maken.

En dan is er nog een doel op sportief vlak. In oktober van het volgend jaar wil ik de halve marathon van Eindhoven lopen. Belofte maakt schuld. En dus ga ik volop in training. Mens sana in corpore sano! En dus ga ik nu het nog kan maar een paar lekkere oliebollen halen.
De jaarwisseling breng ik door in prinselijk gezelschap. Een betere start is nauwelijks voorstelbaar.

Ik wens u allemaal een weergaloos 2012. Wees voorzichtig met vuurwerk!

Huilen op commando

Op commando huilen. Acteurs schijnen dat te kunnen. Zelf huil ik niet zo vaak. Eigenlijk alleen bij sommige films en bij ‘All you need is love’ en ‘Vermist’. Van enige sentimentaliteit kan ik mij niet vrijpleiten, want dan zou ik liegen. Maar als ik al die Noord-Koreanen op commando zie huilen bij de uitvaart van de grote generaal, die alleen maar goed voor zichzelf gezorgd heeft en zijn volk heeft laten barsten, schiet ik spontaan in de lach. Van nieuwslezeres tot soldaat, van student tot straatveger, allemaal staan ze – tenminste als ze gefilmd worden – te janken. Het schijnt levensgevaarlijk te zijn om dat niet te doen. Een volk van goed opgeleide acteurs. Die kleine, die het daar nu moet gaan regelen, is eigenlijk de enige die reden heeft om te janken en juist hij doet het niet. Want echte leiders janken nu eenmaal niet. Zijn oom en tante nemen hem nu bij de hand en gaan hem begeleiden bij de verdere onderdrukking en uitbuiting van zijn onderdanen. Die dragen daar deze titel nog met recht.

Ik probeer me voor te stellen welke taferelen zich hier af zouden spelen mocht onze premier komen te overlijden. In het gunstigste geval, ik kan me dat nog herinneren van de begrafenis van Fortuyn en die was niet eens premier, maar wel bijna, staan we massaal langs de straat te klappen en werpen bloemen naar de voorbijrijdende lijkwagen . Als je dat in Noord-Korea presteert teken je waarschijnlijk je doodvonnis. In een wat minder gunstig geval tekenen we massaal een condoleanceregister en geven blijk van onze betrokkenheid bij het verscheiden van een groot mens, iemand die iets voor ons betekend heeft. Maar ik zie ons nog niet zo snel en masse enkele dagen tranen plengend doorbrengen. Zelfs niet op commando. Maar wij zijn dan ook geen echte onderdanen meer. Op zijn minst zijn we nevendanen als we al geen bovendanen zijn. En daarom hebben we misschien ook wel geen grote generaals meer. Iedereen die hier zijn kop even boven het maaiveld uitsteekt wordt onmiddellijk onthoofd. Bij ons heeft het volk het voor het zeggen en zijn de leiders eigenlijk dienaren. Soms meen ik waar te nemen dat we daar niet allemaal even blij mee zijn. Dan klinkt hier en daar de roep naar richtinggevend leiderschap, naar een voorbeeld om te volgen.

Ik ben ervan overtuigd, dat we bereid zijn vrijwillig te volgen als groot leiderschap ons overkomt en evenzeer ben ik ervan overtuigd dat we niet op commando zullen janken als dat leiderschap, gecorrumpeerd door de macht, het van ons zou eisen. Dan worden wij van onderdrukt mompelende mededanen plotseling weer revolutionairen. Maar ja, we hebben dat probleem niet en dus zal het in Nederland voorlopig wel bij onderdrukt gemompel blijven. Voor een revolutie hebben we het te goed en daar waar die uit zou moeten breken huilen ze voorlopig nog op commando. Verdrietig maar waar.

Veranderen

Mocht u zich naar aanleiding van de Maya-voorspelling inmiddels zorgen maken over het voortbestaan van de aarde dan is dat overbodig. Mevrouw Van Broekhoven ( voor zover ik weet geen familie van de pastoor van Vaals want ze is in Leuven geboren), hoofdconservator Midden- en Zuid-Amerika van het Museum voor Volkenkunde in Leiden, zegt dat het onzin is dat de wereld op 21 december 2012 aan haar einde komt. En als mevrouw Van Broekhoven het zegt, dan is het natuurlijk waar. Het voorspellen van het einde der dagen is ook een hobby van de getuigen van Jehova. Hun laatste einddatum was 1975. Die hebben we ruimschoots overleefd. Als de voorspelling niet uitkwam trokken de getuigen daaruit de conclusie dat er te weinig mensen bekeerd waren en dat er een schepje bovenop gedaan moest worden. Meer mensen met de Wachttoren langs de deuren! Goed vergelijkbaar met wat de gemiddelde overheid doet. Werkt een beleidsmaatregel niet, dan moet ze geïntensiveerd worden.Van afschaffen kan natuurlijk geen sprake zijn.

Wetenschappers zijn er inmiddels wel van overtuigd, dat we bezig zijn de bol waarop we leven steeds onleefbaarder te maken. Er komt een moment, dat we moeten verkassen. Op de maan waren we al. Dat is een alternatief. Nu bereiden we een reis naar Mars voor. Er zijn daar sporen van water aangetroffen en waar water is, is leven. Het proces dat zich voltrekt is mooi beschreven in een boekje met de titel ‘Onze ijsberg smelt’ van John Kotter en Holger Rathgeber ( St. Martin’s Press, New York, 2005 ). Elke bedreiging is een kans, als er maar genoeg urgentiegevoel is. Zolang we denken en geloven dat het zo’n vaart niet zal lopen, zijn de meesten van ons niet geneigd te veranderen. We wachten liever tot het te laat is en geven ons lot in handen van de een of andere God of de staatsloterij. Mensen als pastoor Van Broekhoven ( voor zover ik weet geen familie van mevrouw Van Broekhoven, want hij komt uit Einighausen ) helpen ons daar een handje bij.

De Van Broekhovens zouden ons in slaap kunnen sussen. Uitkijken dus. Wakker blijven! Er is wel degelijk een noodzaak om te veranderen. Er is (nog) geen reden voor massale paniek. Als die er al zou zijn, dan wordt die voor gewone mensen als u en ik wel verborgen gehouden. Er zullen altijd wel anderen gevonden worden die we de schuld kunnen geven als het echt mis gaat. Maya’s, Azteken, Jehova’s, Moslims, Zwarte Magiërs en ga zo maar door. Beter is het om niet naar eventuele of potentiële schuldigen te zoeken , maar zelf te leven met de voortdurende bereidheid om te veranderen en het beter te doen. Een nomadenbestaan te leiden in het besef dat niets zeker is of eeuwigheidswaarde heeft. Hoogstwaarschijnlijk is dat ook wat de Maya’s te zeggen hadden. Als we niet geleidelijk en voortdurend veranderen, verbeteren en waar nodig vernieuwen worden we op een goede dag met een grote knal wakker geschud.