Ware (club)liefde

Cruijff en tien trainers dreigen met een juridische aanval op Ajax. De volksmond beweert dat liefde en haat dicht bij elkaar liggen. Ik betwijfel dat . Waar de zogenaamde liefde omslaat in haat verschijnen advocaten op het toneel. Zelf ben ik twee keer officieel gescheiden en een keer onofficieel, ik ben dus ervaringsdeskundige. De eerste officiële keer ging het soepel, we waren nog jong en onervaren. De tweede keer stroef en met advocaten. De onofficiële daartussenin was de meest pijnlijke. Voor mij is het amper voorstelbaar dat mensen die beweren van elkaar te hebben gehouden elkaar tot de laatste theelepel bevechten. De ware liefde is onvoorwaardelijk. Ze geeft zichzelf en accepteert de ander zoals die is om wie en wat die is. In de dagelijkse praktijk blijkt nogal wat liefde van de voorwaardelijke soort te zijn. Van de soort die , als ze gefrustreerd wordt, de aanval opent. Cruijff houdt hoogstwaarschijnlijk van Danny Coster en/of omgekeerd. Hij is al bijna zijn hele leven met haar getrouwd en zij met hem. Dat maakt hem/hen al uitzonderlijk. Ik moet hem er van verdenken dat hij heel goed weet wat ware liefde is. Slechts met de grootst mogelijke tegenzin laat ik een advocaat los op iemand die ik liefheb. Ware liefde verdwijnt nooit, ze is voor eeuwig. Zo ook de clubliefde.

In mijn visie is het daarom onvoorstelbaar dat Cruijff, die het voortdurend over clubliefde heeft, zou besluiten een batterij juristen op zijn grote liefde los te laten. Tenzij zijn liefde voor Ajax van de voorwaardelijke soort is. Ik hou van Ajax, zolang de club doet wat ik zeg. Ajax heeft vele minnaars gehad voor Cruijff en vele na hem. De club heeft hen allen lief, gaf en geeft hen de ruimte zich te ontwikkelen. Ze mochten zelfs vreemd gaan, zoals Cruijff naar Barcelona. Het werd hen gegund, want ware liefde verdwijnt nooit. Ware liefde verstaat de kunst van het loslaten. Zoals ouders hun kinderen los laten, zodat ze hun eigen leven kunnen gaan leiden en hen tegelijkertijd altijd weer in de armen sluiten als ze huiswaarts keren. De dynamiek van de liefde. Toenadering en verwijdering, arm in arm. Ajax houdt meer van Cruijff dan Cruijff van Ajax. Die conclusie is onontkoombaar.

Ajax was al groot toen Cruijff nog geboren moest worden. Ajax zal groot zijn lang nadat Cruijff het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld heeft. Niemand is groter dan de club. Ajax zou bereid zijn Cruijff op de middenstip van de Arena te begraven als de wet op de lijkbezorging dat toe zou laten. Cruijff daarentegen probeert Ajax mee in zijn graf te nemen. Hij beantwoordt de liefde die de club hem geeft met een moorddadige wurggreep, knijpt alle lucht eruit. Naar lucht happend hangt de club in de touwen van de arena. De onvoorwaardelijke liefde van Ajax voor Cruijff zal het uiteindelijk winnen van de voorwaardelijke liefde van Cruijff voor Ajax.

Strijd der hersenhelften

De schedel van Ajax is gespleten. Doormidden geslagen, waardoor linker en de rechter hersenhelft van elkaar gescheiden zijn. Het Ajax van de creatieve voetbaliconen is gescheiden van dat van de lineair logische commissarissen. Natuurlijk hebben ze allemaal een Ajax - hart, maar dat zit nu eenmaal niet in het hoofd. Het hart kan de bruut gescheiden hersenhelften niet meer verbinden . Emotie en rede zijn niet langer complementair. Het goddelijke Ajax is een gespleten persoonlijkheid geworden.

Elke bedrijfstak heeft zo zijn eigenaardigheden. Voetbal is de waan van de dag, is emotie, is juichen of huilen, is zingen of vloeken. Wat er in negentig minuten op het veld gebeurt bepaalt de stemming. En in al dat geweld van de rechter hersenhelft moet de organisatie blijven staan. In het veld en daarbuiten moet ze met die emoties om kunnen gaan zonder om te vallen. Als de spelers in het veld uit de organisatie gaan lopen, tegenstanders gaan slaan of schoppen naar iets anders dan de bal gaat het fout. En als de randvoorwaarden die een optimale prestatie op het veld mogelijk maken niet goed ingevuld worden gaat het evenzeer mis. Het betaald voetbal is een bedrijfstak geworden in de amusementsindustrie. Het is de bedoeling dat er emoties loskomen, losgemaakt worden, dat er betrokkenheid gecreëerd wordt en tegelijkertijd mag de organisatie zich daardoor niet laten meeslepen, ze moet ervoor zorgen dat het allemaal onder controle blijft. De intensiteit van deze confrontatie tussen rechter en linker hersenhelft is specifiek voor het betaald voetbal .

Wat zou er met Mart Smeets gebeuren als hij morgen bij de NOS zegt: ‘Het gaat vanaf nu zoals ik het wil of het gaat niet, in ieder geval niet meer met mij’? Maar, hoor ik Mart al zeggen, de NOS is geen voetbalclub. De NOS is meer een grote aardbeienkwekerij of een multinational. Smeets en met hem nog wel wat persvolk hebben nog niet helemaal de slag gemaakt. Ze weten wel, dat Ajax een beursgenoteerde onderneming is maar hebben zich door hun collega’s van de economieredactie nog niet uit laten leggen hoe zoiets werkt. Er was nog ergens een raad, die wat te zeggen heeft, hoe heet die ook alweer? De ondernemingsraad Mart! Voor Smeets heeft een club een bestuur en dat bestuur stelt een trainer aan en als die niet zorgt voor goede spelers en prestaties schop je hem buiten en zorgt voor een nieuwe. De sportwereld van Smeets is nog eenvoudig en zuiver. De winnaar heeft altijd gelijk. Zelfs Peter Middendorp, columnist van De Volkskrant, verwisselt de functies van de hersenhelften vanochtend in zijn krant. Onvoldoende research. Dominantie van de rechterhelft, ook bij hem. Dan kom je automatisch in aanvaring met Steven ten Have.

De echte Ajax , door Zeus gedeeltelijk onsterfelijk gemaakt, werd uiteindelijk krankzinnig gemaakt door Pallas Athene om te voorkomen dat hij zijn eigen bevelhebbers zou doden omdat hij in woede ontstoken was nadat de wapenuitrusting van Achilles naar Odysseus ging. Toen hij uit zijn waanzin ontwaakte voelde hij zich zo vernederd, dat hij zelfmoord beging door zich in zijn eigen zwaard te storten. De schier onsterfelijke voetbaliconen bij het Amsterdamse Ajax onder leiding van Cruijff lijkt eenzelfde lot beschoren, tenzij ze erin slagen hun linker hersenhelft weer te activeren en te laten samenwerken met de andere kant. Lijkt me een klusje voor Manfred Kets de Vries, psychoanalyticus, managementwetenschapper en econoom.

Cruijff is vergif voor Ajax

De Cruijff – manie neemt groteske vormen aan. Ik heb er nooit veel van begrepen, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij. Op zijn 16de kreeg hij zijn eerste contract bij Ajax. De Frankendaal ULO voortijdig verlaten. Winkelbediende bij Perry van der Kar. Legendarische nummer 14. Barcelona, Amerika en ook nog Feijenoord. Kan geen twee zinnen normaal Nederlands produceren en krijgt daardoor de status van orakel van Betondorp. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor Johan en me verbazen over de stupiditeit van de rest. Zouden er nog mensen te vinden zijn die hem echt serieus nemen of durft gewoon niemand te zeggen dat hij raaskalt?

Ik geloof niet dat Cruijff in zijn tijd bij Barcelona erg veel over de organisatie van die club te vertellen had bij president Nuñez. Daar heeft hij volgens mij ook minder verstand van dan van het spelletje. Als hij zich daar nou eens toe zou beperken. Uiteindelijk is hij in Barcelona ook vanwege tegenvallende prestaties ontslagen. Verder vertoont hij nogal wat PVV – trekjes. Een grote mond over van alles en nog wat, maar wel vanaf de wal ( daar staan de beste stuurlui ) in Barcelona en zonder echt verantwoordelijkheid te nemen. Wel lid van de Raad van Commissarissen, maar toch willen soleren. Het gaat zoals Cruijff wil of het gaat niet. De rest van de wereld bestaat uit idioten, die geen verstand van voetbal hebben.

Nu is Steven ten Have bepaald geen idioot. Partner van Ten Have Change Management, commissaris bij de BN-AMRO, voorzitter van de stichting Evidence Based Management, commissaris ( voorzitter ) Cito . Volgens Cruijff een rare eikel. Maar Jopie mag dat natuurlijk zeggen en iedereen ligt in een deuk. Paul Römer is ook geen kleintje. Hij was algemeen directeur Nederland bij Endemol en is nu directeur van publieke omroep NTR. Mr. Dr. Marjan Olfers mag er ook wezen. Universitair docent Sport en Recht aan de Vrije Universiteit Amsterdam , advocaat bij DLA Piper Nederland en voorzitter van de Vereniging Sport en Recht. Edgar Davids heeft gevoetbald en is in ieder geval een man met een eigen mening, maar met minder vriendjes bij de Telegraaf, VI, radio en TV. Kortom, de overige leden van de Raad van Commissarissen van Ajax zijn niet bepaald nitwits die pas komen kijken en al gek geworden zijn of dat eigenlijk – in de ogen van het orakel - al waren voor ze er gingen zitten.

Een beetje voetbalclub heeft tegenwoordig een algemeen/financieel, een technisch en een commercieel directeur. David Gill staat bij Manchester United naast Alex Ferguson en geeft leiding aan de organisatie, maar niemand heeft ooit van hem gehoord. Of de keuze voor Van Gaal als algemeen directeur een gelukkige is moet afgewacht worden. De functie technisch directeur past beter bij hem. Bij FC Twente heeft Joop Munsterman de touwtjes als gedelegeerd commissaris/algemeen directeur in handen als het over de organisatie gaat en doen Adriaanse en Lok het voetbaltechnisch deel. Bij AZ leidt volleybalcoach Toon Gerbrands de organisatie , bij PSV doet Tiny Sanders dat en bij Vitesse Paul van der Kraan. Al die clubs staan hoger dan Ajax in de competitie en dat heeft vooral met geld en goed (technisch) beleid te maken. Een goede organisatie wordt in stilte gebouwd door deskundige mensen . Cruijff zorgt slechts voor een hoop lawaai in de media en maakt het daarom voor Ajax heel moeilijk zo niet onmogelijk om in alle rust een degelijke organisatie neer te zetten, terwijl dat voor een beursgenoteerde onderneming toch bittere noodzaak is. Dus: weg met ‘m.