Twee tandenborstels

Ik heb twee tandenborstels en wel vier scheerapparaten. Dat blijkt levensgevaarlijk. Mocht ik ooit in een uitkeringssituatie terecht komen en een fraudecontrole aan huis krijgen, dan heb ik heel wat uit te leggen. Ik moet een verklaring hebben voor die twee tandenborstels. Want dat is toch niet normaal. In Den Bosch heeft een meneer verklaart dat hij ’s morgens zijn tanden met de ene en ’s avonds met de andere borstel poetst. De controleur kon ermee leven, want het zou zo maar waar kunnen zijn. Bruikbare smoes dus. Voor die vier scheerapparaten moet ik nog iets bedenken. De smoes van de tandenborstels is niet bruikbaar, want ik scheer me maar een keer per dag en er zijn zelfs dagen dat ik het scheren helemaal oversla. Het zal niet meevallen de aanwezigheid van vier van die apparaten in mijn huis voor de controleur aannemelijk te maken. Het zal uitgekamd worden op zoek naar medegebruikers. Over kammen gesproken, daar heb ik er ook meer van. Verdacht. Ik heb ook meer dan zeven onderbroeken, sokkenparen en overhemden. Mijn kleerkast puilt uit van de kostuums, pantalons en colbertjes. Hoe kan ik in vredesnaam ooit aannemelijk maken dat ik die allemaal zelf draag? Om van mijn talrijke paren schoenen maar helemaal te zwijgen. Als ze komen controleren doe ik er goed aan alles te filmen. Iemand die alles wat de controleur doet opneemt heeft immers niets te verbergen, beweert de controleur uit Den Bosch. Wat daar de logica van is ontgaat mij volledig, maar het schijnt te werken. De gemeente mag tegenwoordig ook gratis in het kadaster kijken en ook de gegevens over stroom- en waterverbruik opvragen. De controleurs hoeven eigenlijk niet eens meer de deur uit. Als we nu gewoon elk huishouden waaraan een uitkering verstrekt wordt verplichten mee te werken aan het plaatsen van een aantal bewakingscamera’s , dan zijn die huisbezoeken helemaal overbodig. De staatssecretaris hoeft dan ook niet meer mee te lopen om eens een dagje van het veldwerk te proeven en gelegitimeerd in andermans privésfeer te neuzen. Hij kan dan rustig in Den Haag blijven en daar luidkeels verkondigen dat we toch beter af zijn met een samenleving die op vertrouwen gebaseerd is.

Peijnenburg versus Mutsaerts

Jan en Threes hebben het veertigjarig jubileum van hun relatie al ruim zes jaar achter zich. Niet dat ze dat uitbundig gevierd hebben, eerder ingetogen in de boezem van de kerk, want Jan en Threes zijn gelovige mensen. Ze hebben geen kinderen en de wederzijdse familie is inmiddels stevig uitgedund. Jan is dan ook al 81 en Threes 85. Getrouwd zijn ze niet. Het beroep van Jan maakte een huwelijk onmogelijk. Jan is namelijk priester. Zijn werkgever, het bisdom Den Bosch, heeft Jan nu opgedragen de relatie met Threes voor 1 december te beëindigen. Bisschop Hurkmans heeft het 13 jaar bekeken, maar vindt het nu wel welletjes geweest. Vooral een van de beide hulpbisschoppen , Rob Mutsaerts, die nu een dik jaar op zijn post is, heeft hem aan het verstand gepeuterd, dat Jan het wel erg bont maakt. Nieuwe bezems vegen nu eenmaal schoon. De bisschoppen Bluyssen en Ter Schure hebben Jan en Trees ruim zevenentwintig jaar geen strobreed in de weg gelegd. Die hadden het te druk met andere zaken en ook niet de beschikking over een of , zoals Hurkmans nu, zelfs twee hulpbisschoppen. Jan en Threes moeten nu uit elkaar ! Peijnenburg en Mutsaerts met elkaar in de clinch. Brabantser kan het bijna niet. Toen ik nog in Tilburg studeerde had Jan Peijenburg een friture vlak bij de studentensociëteit op de Heuvel. Jan was oud en oud-wielrenner. Het zal bij priester Jan dus wel om een andere Peijnenburg gaan. Misschien de zoon van de fritesbakker. De wereld is tenslotte klein en de wegen van de Heer ondoorgrondelijk. Boerke Mutsaerts was destijds en nu nog een begrip in het land van de kruikenzeikers. Dus gaat het hier waarschijnlijk om een akkefietje, dat zijn oorsprong ergens in de geschiedenis van Tilburg vindt.

Een overschot aan ambtenaren en hulpbisschoppen, zo blijkt ook maar weer eens, levert altijd problemen op. Sinterklaas weet er alles van. Die brave borsten komen elke ochtend naar hun werk, krijgen een salaris en willen daar natuurlijk ook iets voor presteren. Het gevolg is dat achter wat dik veertig jaar geen punt was plotseling een dikke punt gezet moet worden. Niet omdat het in strijd is met het celibaat. Nee, want als dat het punt zou zijn, dan had er eerder opgetreden moeten worden. Ik geloof er namelijk geen snars van dat het bisdom meer dan veertig jaar lang van niets geweten heeft. Dus moest Mutsaers iets anders verzinnen. Peijnenburg heeft na ruim veertig jaar samenwonend priesterschap de euvele moed gehad om een aantal brochures te publiceren over de geneugten van die samenlevingsvorm en daarin ook gepleit voor het loslaten van de koppeling van het priesterschap aan het celibaat . Dat had hij niet moeten doen. In de kerk wordt een deskundige mening niet op prijs gesteld als het om dogma’s gaat. Hij had nog jaren, nou ja nog even dan, rustig samen kunnen blijven wonen met Threes als hij maar zijn mond gehouden had. In de kerk kan bijna alles met de mantel der liefde bedekt worden, behalve een grote mond.