Noorwegen in rouw

Andreas Behring Breivik heeft een bloedige pagina aan de geschiedenis van zijn land toegevoegd. Een bomaanslag in Oslo en een schietpartij op het eiland Utøya, zo’n dertig kilometer noordwestelijk van de stad. Sinds WO II zijn er op een dag niet meer zoveel doden in Noorwegen te betreuren geweest. Opmerkelijk vond ik het feit dat de sociaal - democratische arbeiderspartij in Noorwegen kennelijk nog jeugdkampen organiseert. Maar dat terzijde.
Onmiddellijk wordt er vanzelfsprekend weer van alles en nog wat geroepen over de dader.
Hij is een nationalist. Hij is een anti -islamist, hij is een christelijk fundamentalist, hij vindt de PVV geweldig, hij is rechts en conservatief, hij woonde tot voor kort nog bij zijn moeder, hij heeft 6000 kilo kunstmest besteld.
De man is in de nacht van vrijdag op zaterdag door de politie verhoord, want hij had te kennen gegeven wel te willen praten. Ik ben benieuwd naar zijn verhaal.
Laat ik duidelijk zijn. Er valt niets te bedenken, dat zijn daad rechtvaardigt.
Maar er zijn nu plotseling ook mensen, die zich afvragen wanneer iemand in Nederland een magazijn in een moskee leeg schiet en zich daarbij beroept op de PVV. Of in hoeverre populisme en extreem rechts bij kunnen dragen aan de groei van een niets en niemand ontziend monster bij de buren. Natuurlijk niet bij ons, want wij hebben normen en waarden zonder ideologie.
In eerste instantie is Breivik zelf verantwoordelijk voor wat hij gedaan heeft.Het is nog niet duidelijk of hij de enige dader is. Ik lees dat de Noorse politie nog op zoek is naar een of meer handlangers. Mensen zijn kennelijk tot iets dergelijks in staat. Dat is geen nieuwe vaststelling. Maar omdat wij allemaal mensen zijn, zou dat wel aanleiding kunnen zijn voor wat meer terughoudendheid met onze (voor)oordelen. Ik wacht nog even af en probeer me intussen een voorstelling te maken van het oneindige leed van ouders die hun kinderen door deze wandaad verliezen, maar ik vrees dat me dat niet lukt.

Samenwerken in Limburg? De burgers zijn aan zet!

Wim Deetman heeft een rapport over Limburg gepubliceerd. In februari van dit jaar. ‘Ruimte voor waardevermeerdering’ heet het. Het beoogd een antwoord te geven op de bevolkingskrimp in Limburg. Deetman schrijft overal rapporten over. Seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk, Den Helder, Rotterdam - Zuid. Hij heeft kennelijk overal verstand van. Zijn rapporten bevatten meestal open deuren, maar hij wordt er door zijn bevriende opdrachtgevers uit het netwerk goed voor betaald.
Bijna oud – gouverneur Frissen en de burgemeesters Hoes, Depla en Cox hebben op basis van Deetmans rapport nu een ‘Kompas voor samenwerking in Zuid – Limburg’ opgesteld. Dat is op 7 juli verschenen. Provincie en drie zogenaamde grote gemeenten. Dat vinden de meeste andere , kleinere gemeenten op zich al verdacht en dus nemen die een afwachtende houding aan. Ze zullen wel zien wat het wordt. Eerder hadden we al eens een commissie Hermans, die vastgesteld heeft: ‘de toekomst van Limburg ligt over de grens ’. De bestuurders in onze provincie zijn niet in staat om met elkaar samen te werken, laat staan dat er van samenwerking over de grens iets terecht zou kunnen komen. Onze zogenaamde leiders ( en dat zijn niet de gouverneur en de burgemeesters, want die passen voornamelijk op de winkel en hebben voor het overige niet zoveel te vertellen ) hebben het vooral druk met zichzelf en weer gekozen worden. Na 2007 zijn er inmiddels 84 rapporten over de toekomst van Zuid – Limburg geschreven. Zo langzamerhand doemt de vraag op hoe de toekomst van Zuid – Limburg er uitziet en wie daar dan vorm aan geeft? De politieke elites raken steeds meer in diskrediet. Ze worden in toenemende mate bestempeld als zakkenvullers, die vooral goed voor zichzelf zorgen. Vertrouwd worden ze niet meer. Ze praten en vergaderen, maar doen niets. Alleen twitterende burgemeesters mogen zich nog over enige populariteit verheugen. Ze twitteren er lustig op los over alledaagse dingen, maar op echte boodschappen of richtinggevende opmerkingen zijn ze in hun berichtjes nauwelijks te betrappen. Populariteit is belangrijker dan richting geven. In toenemende mate wordt Europa bestempeld als een gemiste kans. En dat terwijl het onze enige kans was en is!
Als het niet van de leiders komt, dan moet het maar van het volk komen! Europeanen aller landen, verenigt u! Breng de discussie de straat op! Verbreek de ketenen van uw nationalistische leiders en reken ze af op hun navelstaarpolitiek , die geen toekomst biedt.

Campus Calatrava

Wie ooit het genoegen had Valencia te bezoeken kent de uitstraling van Calatrava’s bouwwerken.
Die moet ook de directeur van de woningbouwcorporatie St.Servatius in Maastricht geïnspireerd hebben. Hij heeft vast met zijn Raad van Toezicht wel eens een bezoek aan de stad gebracht om ze ervan te overtuigen dat Maastricht wel wat van Calatrava’s allure kon gebruiken. Dat is hem gelukt. Ze hebben de Spaanse architect gestrikt voor het campusproject in de provinciehoofdstad. Iedereen enthousiast en blij. Die directeur was en is waarschijnlijk nog steeds een ondernemend man. Hij was ook een van de eersten die het waagde woningbouwprojecten over de landsgrens te initiëren. Daardoor kwam hij op gespannen voet met onze landsregering. Die regeert vanuit den Haag en heeft nog nooit blijk gegeven van erg veel begrip voor wat er zich aan de landsgrenzen allemaal afspeelt. Grenzen zijn eigenlijk alleen maar lastig. Ze zouden er niet moeten zijn, dan waren we alleen op de wereld. De directeur had de pech, dat er in zijn Raad van Toezicht mensen zaten, die er belang bij hadden op goede voet met de regering te blijven . Toen het even tegen zat met het campusproject werd hij onmiddellijk geslachtofferd. Voor het goede fatsoen vertrokken de toezichthouders later ook. De corporatie claimt nu 60 miljoen van de voormalige directeur en de toezichthouders. Ze zouden er een potje van gemaakt hebben. Daar zit iets in, als een project 60 miljoen duurder uit blijkt te vallen dan aanvankelijk geraamd. Dan zijn waarschijnlijk alleen de kosten van het legomodel geraamd en heeft iedereen behoorlijk zitten slapen. De eerste toezichthouder die het verwijt van wanbeleid verre van zich werpt is good old Jean Bronckers. Oud gemeentesecretaris van Eijsden, oud gedeputeerde van de provincie Limburg en waarnemend burgemeester in onder meer Sittard-Geleen en Eijsden-Margraten. Hoezo wanbeleid? Hij heeft de directeur toch onmiddellijk op non-actief gesteld! Het schuiven met de zwarte piet is begonnen. Het gerucht gaat, dat met name de regering in en Haag bij de corporatie heeft aangedrongen op het claimen van die 60 miljoen. Ik ben benieuwd waar dit spelletje eindigt. Voor Maastricht en heel Nederland was het beter geweest als het campusproject gewoon doorgegaan was. Voor mij zit er aan dit hele zaakje een onaangenaam luchtje.

De letter en de geest

Gisteren is de politie maar liefst drie keer in de zaak geweest. De tweede keer daarvan vergezeld door een ambtenaar van de gemeente en een brandweerman. De derde keer om te zeggen, dat het mogelijk is dat ze vaker komen. En dat alles om te controleren of de vergunninghouder ook daadwerkelijk in de (horeca)inrichting aanwezig is. De tweede keer heeft de politieman mij een proces verbaal aangezegd. Ik zat namelijk boven op mijn eigen toilet en dat mag niet. Ik moet in de zaak zijn. Ik denk na over de letter en de geest van de wet. Vraag me af wat de overheid met dit optreden wil bereiken? Ik kan eigenlijk maar tot een conclusie komen. De overheid is erop uit deze zaak te sluiten. In principe heb ik de inrichting al overgedragen aan mijn opvolgers. Twee dames, die bruisen van enthousiasme en energie. Ze wachten nog slechts op een vergunning van de gemeente. Ik heb altijd gedacht, dat de gemeente er ook is om ( startende ) ondernemers te steunen en waar mogelijk te faciliteren. Dat belijdt ze althans met de mond en het wordt ook opgeschreven in mooie beleidsnota's. Maar de praktijk is helaas anders. Ik ben er overigens van overtuigd, dat dit veelal afhangt van de opstelling van individuele ambtenaren. Er zijn er die transparant en controleerbaar willen zijn. Maar er zijn er ook die het hun bij wet gegeven gezag ongenuanceerd en cynisch tot machtswellust verheffen. Ogenschijnlijk valt er niets tegen te doen. De wet is nu eenmaal de wet en die hebben ze ( meestal ) aan hun zijde. Gisteren vroeg ik mij even af of en hoe die wet dan gehandhaafd wordt als mijn collega aan de overkant twee weken op vakantie gaat en zijn broer de zaak openhoudt? Waarschijnlijk, bedacht ik, volgens de geest. Er moet dus iets anders aan de hand zijn als de politie drie keer op een dag je zaak binnenkomt en daarbij ook nog aankondigt dat vaker te zullen doen. Maar wat? Ik kan het slechts vermoeden. Normaal vind ik het niet! Ik mag niet naar mijn eigen toilet en evenmin rustig boven de inrichting van mijn maaltijd genieten. Wat mij betreft is dat niet de geest van de wet, maar de ongenuanceerde letter. Daarbij wordt er naar mijn inschatting ook met twee maten gemeten. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het willekeur en onrechtvaardigheid.

KPN-soap gaat verder

Even had ik het idee, dat ze het bij KPN wel goed vonden. Ze hadden mijn mobiele telefoon uit de lucht gehaald en ik wilde niet langer klant zijn. Het abonnement liep toch in maart af. Klaar. Maar ik had buiten de waard gerekend. Op een door mij op 20 januari geschreven brief heeft het concern nooit gereageerd. Dat hoeft niet. Ze hoeven brieven van ontevreden en boze klanten niet te beantwoorden. En ze hoeven ook niet uit te zoeken wat die klanten beweren. Nee, voor zulke gevallen hebben ze Vesting Finance. Die knappen het vuile werk op. Hun eerste brief ontving ik begin februari. Ik liet hen weten, dat ik KPN een brief geschreven had, waarop ik geen reactie ontvangen had. Heel correct stuurden ze me een ontvangstbevestiging met de mededeling dat ze het met hun client zouden opnemen. Daarna hoorde ik VIER maanden niets. Niet van KPN, niet van Vesting. In juni kwam de volgende brief. Een aanmaning. Dreigen met een juridische procedure, loonbeslag en hoge kosten. Ik schreef weer braaf een brief. Ook daarvan werd de ontvangst keurig bevestigd. Ze hadden weer informatie opgevraagd bij KPN. Vandaag dan wederom een schrijven van Vesting. Daaruit blijkt dat ze mijn brief niet echt goed gelezen hebben. Ze vragen om bewijsstukken van betalingen, die ik niet zal verrichten of van betalingen die ik al verricht heb en waarvan de bewijsstukken in het bezit zijn van KPN. En die ga ik dus niet nog een keer opsturen. Ik vrees dat het uitdraait op een juridische procedure. Als het echt niet anders kan, dan moet dat maar. Ik hou jullie op de hoogte.

Straatvoetbal

Een bericht in de krant over twee op straat voetballende jongens van 6 en 9 jaar in de gemeente Landgraaf haalde de afgelopen week de voorpagina van de regionale kranten in Limburg. Ze werden door de politie van de straat af gehaald. Vermoedelijk na een telefoontje vanuit een verzorgingshuis.
Een van de knaapjes was zo geschrokken, dat hij zijn woonadres niet eens meer aan de dienders kon vertellen. Waarom haalt zo’n bericht de voorpagina? Waarschijnlijk enkel omdat de redactie, net als degene die hen over dit voorval tipte, het optreden van de politie belachelijk vond. Dus werd de burgemeester gebeld. Die wist te melden, dat het niet verboden is om op straat te voetballen, maar wel om overlast te veroorzaken. Mooi! Maar wanneer veroorzaken twee op straat voetballende jongens overlast? Kennelijk is dat het geval als er iemand in de buurt is die de politie belt. Die komt dan ook meteen, want ze hebben toch niets beters te doen. Ik heb s’nachts wel eens 112 gebeld. Toen kwamen ze niet. Maar dat is persoonlijke frustratie en die mag hier geen rol spelen.
Er zijn mensen die last hebben van het geluid dat veroorzaakt wordt door het trappen tegen de bal. Er zijn mensen die last hebben van de vreugdekreten die opklinken uit de keeltjes van de trappende jongelui. Er zijn mensen die last hebben van het feit dat er jongelui op straat zijn. En natuurlijk wordt zo’n bal ook niet altijd zuiver geraakt en vliegt wel eens een niet bedoelde kant op. Ook daar kunnen mensen last van hebben. Ik weet niet of al deze mogelijkheden in de categorie overlast vallen.
Wel weet ik dat Limburg vergrijst en ontgroent. En nu gruwelen de grijzen ook nog van het weinige resterende groen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!
Ik vraag mij af wat die knaapjes nu van de politie denken. Wat ze denken over hun vergrijsde medeburgers. Of ze over enige tijd nog wel in een gemeente, in een provincie willen wonen waar hun kinderen hetzelfde zou kunnen overkomen. Ik maak mij grote zorgen over het bedenkelijke niveau van de tolerantie , die kennelijk mee vergrijst is en nog grotere zorgen over het niveau van degenen die bij de politie de prioriteiten bepalen. Mijn enige hoop is dat de burgemeester ervoor gezorgd heeft dat dit nooit meer gebeurt.

Waar is de moraliteit gebleven?

Het spelletje 'dictator wegpesten', zegt Hans Janssen in de Volkskrant van vandaag, heeft zich in de Arabische wereld als een lopend vuurtje verspreid. Of het er daardoor allemaal beter op wordt is zeer de vraag. Janssen beschrijft de situatie in Syrie. Hij woont en werkt in Damascus. Misschien schrijft hij daarom wat positiever over het regime aldaar. Het post - Mubarak Egypte krijgt naar alle waarschijnlijkheid binnenkort met een hongersnood te maken. De economie is ingestort en de graanimporten kunnen niet meer betaald worden. De analogie met Rusland vlak na de perestroika en glasnost van de alom overgewaardeerde Gorbatsjov is treffend. Het hele westen stond te klappen, want de koude oorlog was voorbij en Rusland werd een democratie. Dat de Russen niets te eten hadden kon het westen niets schelen. Wie staat te klappen heeft nu eenmaal geen hand vrij om de portemonnee te trekken!
En nu maken de Grieken het ons ook nog moeilijk. Ze krijgen van ons geen cent als dat niet in ons eigen belang is, zei onze leider Rutte vandaag. Dat is nog eens echte solidariteit. Nee, wij zijn niet solidair met de Grieken, want die werken niet hard en zeker niet lang genoeg, ze komen hun afspraken niet na en bovenal zijn ze, althans volgens Wilders, corrupt. Nu zijn we dat zelf ook, schrijft Peter de Waard in de Volkskrant journalist van 20 mei 2011 en hij maant ons om niet al te hoog van de toren te blazen. We krijgen het waarschijnlijk binnenkort ook nog moeilijk met de Portugezen, de Ieren, de Spanjaarden en wellicht de Italianen.
Wie mag ik nog geloven? Wie kan ik vertrouwen? Wie vertelt de waarheid over al deze ontwikkelingen en toestanden?
Er zijn zoveel waarheden. De waarheid van de politici, die ijveren voor herverkiezing. De waarheid van de banken, die ernaar streven hun winsten weer op peil te krijgen en hun buffers te verstevigen. De waarheid van allerlei maatschappelijke instellingen en organisaties, waarin drastisch geknipt wordt. De waarheid van de mensen die zonder werk zitten, zich bestolen voelen en met steeds minder rond moeten zien te komen.
Natuurlijk kent onze wereld mensen die de boel bewust en opzettelijk oplichten. Mensen die zichzelf boven alle wetten verheven achten en het wat-gij-niet-wilt-dat-u-geschiedt-doe-dat-ook-een-ander-niet uitgangspunt verwerpen. Toch is dat uitgangspunt misschien wel het enige richtinggevende. Zouden wij in de steek gelaten willen worden in moeilijke tijden?
Het gaat hier en nu vrijwel alleen over geld. De miljarden vliegen me om de oren. Waar is de moraliteit gebleven?
De staten en hun leiders weerspiegelen de ( ontbrekende ) moraal van hun volkeren. Ieder voor zich! De collectieve verantwoordelijkheid beleeft slechte tijden. Kleine en grote materiele belangen bepalen de standpunten.
Maar de wereld is van ons allemaal. We zullen haar samen moeten delen. Het recht van de sterkste staat staat lijnrecht tegenover de solidariteit, tegenover een wereldgemeenschap die stoelt op gedeelde verantwoordelijkheid. Als ik moet kiezen ( en dat moet ik ), weet ik wel in welke wereld ik leven wil.