Middenklassers aller landen, verenigt U!

Uiteindelijk zijn nationale staten en nationalistische politiek of gevoelens niet de ingrediënten voor een betere toekomst. Internationale samenwerking en solidariteit bieden meer perspectief. Maar al te snel en makkelijk vergeten we dat die samenwerking er, bijvoorbeeld in Europa,voor gezorgd heeft, wat er verder ook over op te merken valt, dat wij nu al meer dan 65 jaar zonder oorlog leven, terwijl ons continent in de twintigste eeuw een iets ander beeld toonde. Terug naar de gulden is de weg naar het isolement, naar het Nederlandse frikvingertje, naar het navelstaren, naar eigen volk eerst. Terug naar een continent waar het ene land het andere het licht in de ogen niet gunt. Terug naar oorlog op het continent in plaats van vooruit naar de internationale solidariteit. Waarom niet pleiten voor één wereldmunteenheid? Naïef, een brug te ver? Natuurlijk. Maar wel richtingwijzend. Wij hebben eeuwenlang geprofiteerd van de armoede van anderen en doen dat nog steeds. Het verplaatsen van de productie of administratie naar lageloonlanden is niets anders dan een poging onszelf verder te verrijken over de ruggen van mensen die het met minder moeten doen dan wij? Wij schelden massaal en in koor op de bedrijven, zoals DSM, die dat doen. Waarom? Omdat we er zelf niet meer van profiteren!? Wie profiteren er dan wel van? De aandeelhouders van multinationale bedrijven, die van hun bestuurders maximalisatie van de winst eisen! Wij zijn echter allemaal stakeholders van dezelfde wereld. De ‘gewone’ mensen worden hier nu werkeloos en de ‘gewone’ mensen daar maken een inhaalslag. De lonen in lageloonlanden stijgen gestaag. Een vorm van nivellering op wereldschaal. Zo beschouwd is daar niets tegen, want de uitbuiting was niet rechtvaardig. Als de wereld genoeg biedt voor iedereen kan het creëren van schaarste om de prijs op te drijven, in plaats van eerlijk te verdelen wat er is, ook uitgelegd worden als een misdaad tegen de mensheid. De hoop is gevestigd op de wereldwijde middenklasse. De top wil ten koste van alles en iedereen, zelfs ten koste van het eigen volk, alleen maar steeds meer. Hun hebzucht is grenzeloos. Ze chanteren, corrumperen en sponsoren de politiek en hebben er alle belang bij dat die vooral nationaal blijft en niet samenwerkt. Ze zaaien verdeeldheid, leveren wapens en heersen. De onderkant van de wereldgemeenschap heeft het druk met brood op de plank te krijgen, met simpelweg overleven. Veranderingsimpulsen komen, zoals in Tunesië, Egypte, Libië, Syrië, China, India en ook Rusland vanuit een gestaag groeiende middenklasse die tijd verworven heeft om over de eigen grenzen te kijken en ziet dat het ook anders kan. Het proletariaat van Marx heeft het niet gered. Laten we het eens proberen met: Middenklassers aller landen, verenigt U!

Marja’s punt

Vandaag had ik de keuze uit twee open brieven. Een van de Amerikaanse ondernemer Leon G. Cooperman, eigenaar van Omega Advisors Inc. , gericht aan Obama. Boodschap: niet langer polariseren, maar polderen. En een van vijf ( Philips, Unilever, DSM, Shell en Akzo Nobel ) Nederlandse ondernemers aan het kabinet Rutte. Boodschap: niet langer polderen, maar daadkrachtig doorpakken in Europees verband. De verleiding was groot, maar er was nog een derde soort open brief. Die van onze Minister van Onderwijs, Marja van Bijsterveldt - Vliegenthart, bij de espresso in de NRC gericht aan de ouders van Nederland. Nu heb ik zelf een hekel aan brieven schrijven. Ik vind het in het algemeen een teken aan de wand. Ze praten niet meer met elkaar, denk ik dan, ze gaan elkaar open brieven schrijven. Maar voor Marja is het natuurlijk moeilijk om met alle ouders van Nederland in gesprek te gaan. Cooperman en de bende van vijf hebben het makkelijker. Die kunnen gewoon de telefoon pakken en met hun regeringsleider praten. Dus duik ik even ietsje dieper in de open brief van Van Bijsterveldt in de vorm van een babbel met Ernest Van der Kwast bij een ochtendespresso.

Ouders moeten meer tijd maken voor hun kinderen, vindt de bewindsvrouwe van de familiepartij CDA. Ze moeten voorlezen, huiswerk overhoren en praten over normen en waarden. En als ze daar geen tijd voor hebben, dan maken ze die maar. Minder werken, minder in de file staan, minder zelf sporten en minder ‘Linda’ lezen. Zelf doet Marja dat overigens niet, want ze heeft en had het te druk om op te voeden en dus deed Qing het werk zonder dat ze de ‘r’ kon uitspreken, nadat eerder Manoela uit Mexico het veld had moeten ruimen omdat haar belangstelling vooral bleek uit te gaan naar pa Bijsterveldt. Dat is een zwak punt in het espressopraatje van Marja, ik geef het toe.

Maar nog zwakker zijn de reacties van in de wiek geschoten mamma’s en pappa’s. De inkt van de krant was nog niet droog of het ganse volk viel over haar heen. Waar bemoeit ze zich mee? Dat ze naar zichzelf kijkt. Ontluizen is ze vergeten. Luizenmoeders zijn wij zeker? Heeft ze wel tijd om bij Ramses op het podium te staan? De GGD staakt de seksuele voorlichting op scholen, misschien kan Marja een paar voorleesmoeders inzetten? Vooral de moeders zijn gepikeerd. De vaders beseffen vaak nog niet eens dat zij ook aangesproken worden. Die voelen zich nog niet voor de helft ouder en lachen een beetje dommig voor zich uit. Slechts een enkeling heeft waargenomen dat de school inderdaad een opbergplek geworden is. Net als de sportvereniging. Parkeer de blagen daar maar. Ze knappen het wel op. De tijd dat ouders hun kinderen zelf seksueel voorlichten ligt een halve eeuw achter ons. En als zo’n leraar dan de door pseudo - ouders aan hem ongevraagd gedelegeerde taak echt serieus neemt wordt hij door de politie opgepakt of kan een pak rammel van een boze vader krijgen. Dat zijn de voorbeelden die de ouders anno 2011 geven. Marja heeft dus wel een punt!