Laat de kinderen tot ons komen!

We moeten ervoor zorgen dat menselijkheid en rechtvaardigheid niet tegenover elkaar komen te staan. We moeten ze met elkaar verbinden. En dus moet Mauro weg. We moeten het vooral niet over individuele gevallen hebben maar over beleid. Het is jammer dat beleid individuele gevallen treft. Dat zou niet moeten mogen. Beleid is algemeen en niet individueel. Politieke draaikonterij van SGP voorman Kees van der Staaij, van professie christenfundamentalist en bondgenoot van Wilders, want hij vecht liever de islam de superieure witte christentent uit dan dat hij de dialoog aan gaat. Individuele mensen worden altijd het slachtoffer van de regels. Ze moeten zich daaraan nu eenmaal vrijwillig ondergeschikt maken. Doen ze dat en masse niet, dan werken regels niet meer, verliezen ze hun doelmatigheid en moeten aangepast of afgeschaft worden . Maar de door ons gekozen politici hebben het te druk met aan de macht blijven, nieuwe regels maken en handhaven, hun partijbelang en de volgende verkiezingen. Als ze het helemaal verprutst hebben organiseren ze een referendum om het volk de schuld te kunnen geven van hun eigen falen. Kijk maar naar de Griekse regering. Daar hebben we niks meer aan. Zelfregulering , zelf verantwoordelijkheid nemen is de trend.

Wij moeten , als we het echt menen, de uitvoering van de regels die ons niet zinnen zelf voorkomen door ons massaal te verzetten. Bijvoorbeeld door met een barricade te voorkomen, dat Mauro uit zijn huis gehaald wordt of door alle luchthavens te bezetten en het luchtverkeer te blokkeren, door alle grensovergangen te sluiten . De meerderheid van het volk heeft een mening en de politiek heeft , zoals gebruikelijk, een luisterend oor maar gaat gewoon door, zonder zich van de vox populi iets aan te trekken. Wie niet horen wil moet voelen!

Beheersen de mensen de regels of de regels de mensen? Regels en kwaliteitssystemen hebben gemeen dat we er teveel van hebben. Ze zijn niet meer dienstbaar aan de mensen en organisaties, maar belemmeren hun functioneren en worden misbruikt om ons in het gareel te houden door lieden die daar belang bij hebben. Wij moeten veel kritischer zijn. Al zolang als ik luisteren kan hoor ik deregulering. Er komen alleen maar regels bij. Het land vergrijst en ontgroent. Niets zou derhalve , als we niet willen kiezen voor een binnenlands fokprogramma omdat het toch al zo druk is op de aardbol, logischer zijn dan premies te verstrekken aan gezinnen die kinderen uit andere landen willen opvangen en opvoeden. Afschaffen het asielbeleid. Daar hebben we geen behoefte aan. We hebben die mensen nodig en zij ons, we hebben elkaar nodig. Laat de kinderen tot ons komen!

Pessimisme

Ik realiseer me dat ik aan het somberen ben. Onwillekeurig denk ik de laatste dagen herhaaldelijk aan de ondergang van het Romeinse Rijk in zelfgenoegzaamheid en arrogantie. Of die associatie zich door het optreden van Berlusconi opdringt weet ik niet. Van nature ben ik al niet zo’n vrolijke Frans en daar kan natuurlijk ook een belangrijke bron van mijn stemming liggen. Wie het goed met deze aarde voor heeft moet pessimist zijn en verbeeldingskracht hebben. In de vorige eeuw hebben we twee wereldoorlogen nodig gehad om voldoende besef voor de noodzaak tot samenwerking te bewerkstelligen. Kijkend naar wat er zich nu afspeelt in Europa vrees ik dat die twee niet voldoende waren. Optimisten wuiven alle problemen met verwijzing naar de eeuwigdurende groei en vooruitgang minzaam glimlachend weg. Wij zullen voor elk probleem vroeg of laat een oplossing vinden. Geen reden voor ongerustheid, alles komt goed. En dan hebben we ook nog de realisten, die het allemaal heel scherp zien zoals het echt is, niet vrolijk, niet verdrietig of somber, maar gewoon realistisch. Optimist tot in de kist. Realist in de mist. Pessimisten hopen dat de optimisten gelijk hebben of krijgen en dat de realisten het goed zien. Maar ze weten het niet zo zeker. Ze blijven vragen stellen. Het zijn twijfelaars, filosofen. Evenwicht, balans en dialoog tussen deze wijzen van kijken en zien is ideaal, maar het evenwicht is helaas ook hier verstoord.

In Nederland regeert de Volkspartij voor Vrijheid (en Democratie) samen met de verantwoordelijke rentmeesters. Ze worden gedoogd door de partij voor de Vrijheid. Vrijheid!? Hollandse binnendijkse vrijheid met de Randstad als navel van de wereld, zou Hella Haasse gezegd hebben. Alleen in de verbeelding ben je echt , buitendijks, vrij. De verbeelding, het vermogen je te kunnen voorstellen dat het ook anders kan, maakt het leven draagbaar. Maar de optimistische realisten zijn nu aan de macht. Er is geen plaats voor twijfelaars en dromers. De linker hersenhelft domineert. Voor dromen, emoties, spiritualiteit, creativiteit en fantasie is er even geen plaats, want we moeten bezuinigen. Wij hebben een luisterend oor, maar gaan wel door. De intense kleinburgerlijkheid van Henk en Ingrid viert hoogtij. Ze kunnen er ook niets aan doen toevallig in Nederland geboren te zijn, kunnen de taal van hun land amper nog foutloos schrijven, maar menen wel zich, op gezag van enkele volksvertegenwoordigende stommelingen, af te moeten zetten tegen de rest van de wereld. Liberalen, die vrijheid altijd al ingevuld hebben als het recht van de sterkste, doen hun uiterste best de verbeelding weg te zetten als linkse hobby, haar te kwalificeren als naïeve , romantische dromerij, haar om zeep te helpen. De rentmeesters weten zich even geen raad. Ze worden vermalen tussen hun principes en de honger naar macht. Voor Mauro is er geen plaats in de herberg! De honger wint het van de naastenliefde. Principes zijn mooi. Die moeten hoog gehouden worden. Maar wel zo hoog dat er af en toe onderdoor gekropen kan worden als het deelhebben aan de macht dat vergt.

Ik kan mij zo maar voorstellen, dat #OccupyWallStreet zich door ontwikkelt tot een wereldwijde beweging van mensen met genoeg buitendijkse verbeeldingskracht om zich voor te kunnen stellen dat het ook anders kan. Zonder concreet programma, zonder plan. Maar wel met idealen vanuit de rechter hersenhelft. Ik droom ervan, dat die beweging sterk genoeg wordt om het verloren evenwicht te herstellen en een derde wereldoorlog te voorkomen. Dat maakt mijn pessimisme draaglijk.