Gelukkig steunt Nederland het ESM

Zoals het er nu uit ziet gaat het Nederlandse parlement vanmiddag gelukkig instemmen met het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM). Met de steun van CDA, VVD,PvdA, D’66 en Groen Links draagt Nederland 4,6 miljard direct bij en staat nog eens garant voor 35,4 miljard euro, die in geval van nood oproepbaar zijn door een gekwalificeerde en gewogen meerderheid van 85% van de deelnemende landen. Te hopen valt dat met het ESM de stabiliteit van Europa en de euro gegarandeerd kan worden, want die is van uitermate groot belang voor een klein land als Nederland, dat in hoge mate voor zijn inkomsten ( BNP) afhankelijk is van export binnen de eurozone. Een onstabiel Europa en een wankelende euro hebben grote negatieve gevolgen voor ons BNP. De noodzaak om de tering naar de nering te zetten zal in dat geval nog veel zwaarder te voelen zijn in onze rechter kontzak, waar kennelijk van menigeen ook het verstand zit. De tering naar de nering zetten moeten ook regeringen en bevolkingen die nu door het ESFS en straks door de structurele opvolger het ESM gesteund worden. Het is – en dat zou iedereen die wel eens een journaaluitzending gezien heeft kunnen weten- dus niet zo dat wij bakken met geld naar bijvoorbeeld Griekenland brengen, terwijl de Grieken zelf niet hoeven te bezuinigen. En dat geld voor de Ieren, de Italianen en de Spanjaarden evenzo.

Wat is het andere scenario? We kunnen de boel laten ploffen. Onszelf achter de dijken en opnieuw gesloten grenzen terugtrekken. We kunnen de Grieken, de Italianen, de Spanjaarden en de Ieren laten barsten, ze dwingen hun gigantische schulden terug te betalen en als ze dat niet kunnen ze beroven van alles wat ze nog aan inkomstenbronnen hebben. Onwillekeurig doet dat scenario me denken aan de gevolgen van het verdrag van Versailles, waarmee een einde kwam aan de eerste wereldoorlog. De herstelbetalingen waren voor de Duitsers moeilijk te dragen en trokken een zware wissel op de wederopbouw van het land. De NSDAP speelde daar handig op in en wat dat uiteindelijk voor gevolgen had is bekend. De Europese samenwerking heeft ons in ieder geval een periode van bijna zeventig jaar zonder oorlogen onder elkaar opgeleverd en gisteren, zittend in het zonnetje op een terras, realiseerde ik me nog eens wat het voor een rijkdom is niet te hebben moeten meemaken wat mijn ouders en grootouders moesten beleven.

Ik ben dus maar wat blij dat ons land niet geregeerd wordt door een coalitie van de PVV en de SP, omdat ik vrees, dat mijn kinderen door hun opstelling nog wel eens geconfronteerd zouden kunnen worden met wat mijn ouders en grootouders overkomen is. Niet de soevereiniteitsparanoia maar alleen de onderlinge solidariteit in Europa kan hen dit besparen.

Consequent?

Het herdenken en vieren is weer achter de rug. Alles overziende heb ik er veel aandacht aan besteed. Er waren wat zaken en zaakjes die me irriteerden. Wat me daarentegen heel goed deed was de manier waarop onze koningin en de kersverse president van de Bondsrepubliek, Joachim Gauck, de hele dag samen optrokken op 5 mei. Van Breda tot het bevrijdingsconcert in Amsterdam. Even heb ik me nog afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als Federatief Joods Nederland (FJN) een kort geding zou hebben aangespannen tegen de komst van de president en als een of andere wereldvreemde Nederlandse rechter uitgesproken zou hebben dat de koningin deze nazi nazaat, want dat zijn in de ogen van FJN immers alle Duitsers, niet zou mogen ontvangen. Maar die gedachte verwierp ik al snel, want de bevrijding mogen we inmiddels wel samen met de voormalig bezetter vieren. De doden herdenken doen we alleen. Welke doden? Op Wikipedia valt te ontdekken dat zo’n 72 miljoen mensen het leven lieten, waarvan 47 miljoen burgers, waaronder 5,7 miljoen joden. Daarenboven waren er 25 miljoen militaire slachtoffers. Hoe het dan mogelijk is dat zo’n kleine 8% van de slachtoffers denkt te moeten bepalen hoe we al die doden te herdenken hebben, is gewoon maar een vraag. Ook vroeg ik me af hoe het zit met de producten van Hugo Boss en Henry Ford? Worden die door alle joden in de wereld geboycot omdat deze twee heren fout waren, net zoals het gedicht van een 15 – jarige scholier zo nodig geboycot moest worden? Ach, wat zou het ook, Cor Kieboom , die 28 jaar voorzitter van Feyenoord was, zei al dat nergens geschreven staat dat je consequent moet zijn.

Waar we ons echt zorgen over moeten maken is het alom opkomende nationalisme. In Griekenland heeft het de naam ‘de gouden dageraad’, in Frankrijk ‘front national’ , binnenkort misschien ‘bleu Marine’, want dan is het wat minder herkenbaar. In Nederland heet het ‘partij voor de vrijheid’. De Hongaarse ‘fidesz’ – partij legt zelfs de EVP in het Europees Parlement geen windeieren. Dat roept dan weer de vraag op in hoeverre Christen Democraten eerder machtsbelust dan principieel zijn? En dit lijstje is verre van volledig. De zogenaamde crisis zorgt ervoor dat al deze groepen de wind behoorlijk in de zeilen hebben. De parallel met de jaren na de beurskrach van 1929 is evident. Maar zien wij hem ook? Of trappen we wederom in de val die voor ons opgezet wordt door lieden die daar kennelijk een belang bij hebben? Hebben we iets geleerd van de geschiedenis? Het lijkt paradox. Hoe kunnen we aan de ene kant met miljoenen tegelijk de afgelopen dagen weer eens nadrukkelijk zeggen: ‘dit nooit weer’ en aan de andere kant met miljoenen stemmen nationalistische partijen groot maken? Een heel klein beetje consequent zijn kan misschien toch geen kwaad, ondanks dat nergens geschreven staat dat we het moeten zijn.

Er valt weer wat te kiezen

Na een dagje of twee onderhandelen is demissionair minister Jan Kees de Jager ( jammer dat hij geen lijsttrekker van het CDA wil worden ) erin geslaagd een akkoord te bereiken tussen vijf partijen over een pakket aan maatregelen dat Europa het vertrouwen moet geven dat ons land gedisciplineerd zal begroten. Dat lukte Rutte niet in zeven weken. Maar die had wel met Wilders te maken. De Jager heeft daarnaast weten te bewerkstelligen, dat er voorlopig weer enige duidelijkheid in het politieke landschap ontstaan is. Er valt op 12 september weer wat te kiezen. VVD, CDA, D’66, GroenLinks en Christen Unie zullen ons in alle toonaarden duidelijk gaan maken dat zij het landsbelang boven het partijbelang gesteld hebben en hopen voor dat offer als partij beloond te worden. Ze zijn over hun schaduw heen gesprongen, hebben verantwoordelijkheid genomen, hebben allemaal ingeleverd en daarmee het gezicht van Nederland in de wereld gered. Alle partijen die hieraan niet meegedaan hebben zullen het verwijt krijgen dat zij onverantwoordelijk gehandeld hebben en niet bereid waren hun idealen ondergeschikt te maken aan het landsbelang. Dat is natuurlijk flauwekul. De pijn verdelen kan nu eenmaal op verschillende manieren. Het Christelijk liberale groene midden is het onder druk van de omstandigheden even eens geworden over een pakketje voor Brussel, waarin de PVV – stokpaardjes vervangen zijn door wat groene blaadjes . Daarbij lijkt het niet zoveel uit te maken wat er precies in dat pakketje zit, als er maar een pakketje is. Daarna gaan ze campagne voeren en onmiddellijk na 12 september zien we dan wel weer verder. Van de SP hebben we in dit hele verhaal nauwelijks iets gehoord. Roemer deed er even het zwijgen toe en denkt kennelijk dat als hij gewoon niets zegt de SP vanzelf in de gunst van de kiezer blijft stijgen, omdat de rest er een puinhoop van maakt. De PVV heeft gebroken en betaalt daar normaal gesproken de rekening voor. Nu zal dat in de praktijk van 12 september wel meevallen, want er blijven genoeg landgenoten over die zullen denken dat Wilders geflikt is door die gladde Rutte. De afvalligen stappen vanzelf over naar de SP, want die is net als de PVV sociaaleconomisch links en tegen Europa. Je zou kunnen zeggen dat het enige verschil tussen de PVV en de SP het boerkaverbod is. De PvdA zegt dat ze niet gevraagd is om mee te doen. Daar zit wel wat in. De Jager moest namelijk snel zijn en met de PvdA erbij was het hem naar alle waarschijnlijkheid niet in amper twee dagen gelukt. Dan hadden er inhoudelijk wat meer noten gekraakt moeten worden. Wie sociaaleconomisch links denkt en voor Europa is kan dus bij de PvdA terecht. Over het algemeen wordt het nemen van verantwoordelijkheid en het sluiten van compromissen door kiezers niet beloond. Het CDA, GroenLinks, D’66 en de Christen Unie krijgen volgens mij dus de rekening voor het pakketje aan Brussel op 12 september gepresenteerd. De VVD doet alsof ze een middenpartij geworden is en maakt zo de positie van het CDA extra moeilijk. Een derde van de PVV -kiezers loopt inmiddels naar de SP. De PvdA hoopt wat naar de SP overgelopen kiezers terug te halen. Wat valt er te kiezen op 12 september? Laat ik het eens simpel houden. Wie voor Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is, stemt PvdA. Wie tegen Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is, stemt SP. Wie tegen Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is en daarenboven vreest dat de Islam de boel hier overneemt en eigenlijk vindt dat al die buitenlanders het schuld zijn en maar op moeten rotten, stemt PVV. Wie voor Europa, voor de sterkste schouders verdienen het meeste en niet te vergeten voor roken in de kroeg is , stemt VVD. Wie een beetje voor of tegen al het voorgaande is en het compromis al bij voorbaat wil inbakken, stemt CDA, onder de voorwaarde dat Jan Kees de Jager lijsttrekker wordt. De rest is verwaarloosbaar.

Politieke spelletjes: Zwartepieten en over de eigen schaduw heen springen

De kaarten in het Catshuis waren verdeeld. Veel gelijke waarden en kleuren lagen al op tafel. Wie van de drie spelers zou met de zwartepiet blijven zitten en het (politieke) spel verliezen? De rekenmeesters hadden de kansen berekend. Het CDA zat al het hele spel met de (kolen)schoppenboer in handen en wilde die maar wat graag kwijt. Geert moest een kaart trekken bij Maxime. Hij trok de Limburgse, net uit Turkije geïmporteerde, zwarte(koel)piet van meester strateeg Maxime, knalde de resterende kaarten meteen op tafel en liep kwaad van de speeltafel weg. Het was de schuld Europa en de buitenlanders. Zij belichamen de zwartepiet, waarmee Geert nu opgescheept zit. Onmiddellijk verklaarde Wilders dat hij frauderende Grieken en Europa’s dictatuur van de 3% aan zijn, uit Italië geïmporteerde, laars lapt. Hij wil die vermaledijde kaart zo snel mogelijk kwijt. Het spelletje zwartepieten aan de Catshuistafel was nog niet afgelopen of het spel op de verkiezingstafel begon al. CDA en VVD willen Wilders maar al te graag die schoppenboer laten houden. Bang als Geert is voor die kaart, roept hij meteen dat hij niet meer aan dat spelletje meedoet. Hij houdt op met zwartepieten en beperkt zich tot de inhoud, tot waar het werkelijk om gaat. Het belang van het land. Niet dat van een of andere politieke partij. Het belang van het land is volgens de PVV, dat we in Europa een uitzonderingspositie gaan innemen op het gebied van de immigratie, dat we verder polariseren in de richting van Islamitische landen en dat we niet langer gebukt gaan onder een Europese dictatuur. Europa neemt volgens mevrouw Kroes van de VVD geen genoegen meer met Nederlandse intentieverklaringen over de oplossing van de crisis. Er moeten concrete voorstellen komen. Het stomste echter wat Europa op dit moment kan doen is Nederland dreigen met een grote boete als dat nog even duurt. Dat speelt Wilders alleen maar in de kaart. Zijn zwartepiet kan hij zo maar al te makkelijk in Brussel kwijt. Mevrouw Kroes had beter wat minder hoog van de toren kunnen blazen. Want Wilders blijft gewoon zwartepieten ook al zit hij niet meer aan tafel. De anderen zijn inmiddels met een nieuw spelletje begonnen. Om Wilders de zwartepiet te laten houden proberen ze nu allemaal om over hun eigen schaduw heen te springen. Ze leggen dat ten onrechte uit als het opzij schuiven van het eigen partijbelang in het belang van het land. Dat is voor politici die de politiek als een spel zien een onmogelijke opgave en in die zin wel weer een juiste interpretatie van het over de eigen schaduw heen springen. Dus hebben we nu een politieke situatie waarin de PVV de zwartepiet probeert kwijt te raken in Brussel en de anderen over hun schaduw heen lijken te willen springen in het vooruitzicht van nieuwe verkiezingen. In het landsbelang is echter dat er op zeer korte termijn maatregelen genomen worden, die verhinderen dat het land door de spelletjes aan de rand van de afgrond komt.

Na Maastricht volgt Den Haag

Op 29 maart heb ik gevraagd of er iemand met me wilde wedden. Ik voorspelde dat Wilders de EU zou gaan tarten. Niemand heeft met me willen wedden. Vandaag zijn na een klein uur de onderhandelingen over het bezuinigingspakket gestaakt. Wilders heeft de stekker uit de gedoogcoalitie getrokken. CDA en VVD leggen de schuld bij de PVV. Wilders legt in zijn eerste commentaar overduidelijk de schuld voor de mislukking bij de idiote eisen van de dictators uit Brussel. Die stelen uit de beurzen van de AOW’ers. Dat is natuurlijk flauwekul, want het bezuinigingspakket wordt door de Nederlandse regering ingevuld. De 3%-norm, voor wat betreft het toegestane begrotingstekort, hebben we zelf binnen Europa met de anderen afgesproken. Vooral Nederland en Duitsland hebben daarbij het voortouw genomen. Overigens met steun van de PVV, want die heeft een jaar geleden voor de motie Slob gestemd, waar die 3% duidelijk als een van de wel noodzakelijke Europese regels in stond. Vanaf begin volgende week zitten we nu opgescheept met een demissionair kabinet van CDA en VVD. Nieuwe verkiezingen zullen niet voor de zomervakantie gehouden worden. Waarschijnlijk wordt het september of oktober. Tijd genoeg dus om na te denken. Wellicht gaat Rutte nog proberen om een aantal maatregelen met wisselende meerderheden door de Tweede Kamer te loodsen. Te verwachten valt dat de oppositie daarbij terughoudend zal zijn. De Tweede kamer zal hoe dan ook de begroting voor volgend jaar met een demissionair kabinet moeten opstellen. De reactie van de financiële markten en de gevolgen voor het consumentenvertrouwen moeten afgewacht worden, maar veel goeds valt niet te verwachten. Een dag nadat de coalitie van CDA, PVV en VVD in Maastricht uitgleed over een Turkse bananenschil volgt Den Haag. In Limburg trok het CDA de stekker eruit, in Den Haag de PVV. Misschien hoef je helemaal niet zo slim te zijn om te bedenken dat Wilders het CDA een dag na Maastricht de rekening in Den Haag presenteert. Hij gaat er waarschijnlijk van uit dat hij bij de komende verkiezingen twee vliegen in een klap kan slaan. De genadeklap toebrengen aan het CDA en profiteren van het, we zullen het in de komende maanden meemaken, tot ongekende hoogte aanwakkeren van het anti – Europa sentiment.

De digitale Klaagmuur

Er kan tegenwoordig niets meer gebeuren of er komt een meldpunt op internet. Vieze subsidies in de energiewereld kunt u melden op het meldpunt fossiel schandaal. Weet u iets over het misbruik van jongeren door geestelijken, dan kunt u terecht op het meldpunt seksueel misbruik RKK. Er zijn meldpunten voor klachten over vliegtuiglawaai, het optreden van de Inspectie Volksgezondheid, discriminatie, kinderporno, pesten op het internet en kindermishandeling en ga zo maar door. Straatterreur kon u al melden bij de PVV en sinds een aantal dagen staat die club ook open voor uw klachten over Polen en andere MOE- landers, wat staat voor personen afkomstig uit midden en oost Europese landen die hier verblijven. De PVV gaat er nog net niet zelf op af om de Polen die onze banen inpikken het land uit te knuppelen, maar biedt de klachten aan de verantwoordelijke bewindslieden aan. In Aken is dat anders. Daar gaat de Kameradschaft Aachener Land er wel zelf op af als er klachten komen over mensen die anti – Duits, extreem links of communist zijn. Dan volgen mishandelingen, gifbommen door de brievenbus, hakenkruizen op de gevel en – wie weet – een aanslag op de carnavalsoptocht.
Sinds we elkaar niet meer op ons gedrag aanspreken uit angst een klap voor de kop te krijgen, krijgt het internet in toenemende mate de functie van digitale Klaagmuur. Het zelfcorrigerend vermogen van de samenleving is op een absoluut dieptepunt terechtgekomen. Zelfs onze premier heeft geen mening over het meldpunt MOE – landers van de PVV. Hij hangt de staatsman uit en laat eventuele kritische kanttekeningen met graagte over aan het politieke klootjesvolk. “Het staat de PVV vrij haar gang te gaan. En dat doet ze ook veelvuldig”, zegt de leider van ons land. We leven in een vrij land, dus je doet maar, is zijn boodschap. Ook de premier is bang. Bang voor het voortbestaan van zijn regering. Het politieke klootjesvolk is bang voor de kiezer. De angst regeert het land. Het hoeft daarom niemand te verbazen dat een toenemend aantal mensen gewoon zijn gang gaat, een grote bek opzet en met geweld dreigt tegen iedereen die hen ook maar een strobreed in de weg legt, inclusief de kapot gereorganiseerde politie, en daar ook nog gemakkelijk mee wegkomt. De welwillende meerderheid heft haar armen in machteloosheid ten hemel en ziet toe hoe de sterke, brutale minderheid zich de wereld toe eigent. De solidariteit verliest het in toenemende mate van het eigenbelang en het recht van de sterkste wint het van de rechtsstaat. Een klimaat waarin clubjes als de Kameradschaft Aachener Land en de PVV goed gedijen.
Gelukkig hebben we nog Bernard Wientjes, de voorzitter van VNO-NCW, die ongezouten kritiek levert op het MOE – landers meldpunt van de PVV en de politiek oproept datzelfde te doen. Tevens merkt hij nog even fijntjes op dat zonder de Verenigde Staten van Europa de afzonderlijke lidstaten kansloos zullen zijn. Maar misschien is Wientjes ook alleen maar brutaal en uit op het bevredigen van het eigen belang van de werkgevers. Wie heeft het nog goed voor met de wereld? Wie is nog te vertrouwen?

De koers van het CDA

Wie zijn weg nog wil vinden in het vaderlandse politieke landschap moet welhaast een volleerd padvinder zijn en het gebruik van een kompas tot in de puntjes beheersen. In Nederland hebben we van alles te veel. Dat geldt ook voor politieke partijen en groeperingen. Aan de rechterkant van het spectrum vinden we de VVD, de PVV, de ChristenUnie, de SGP en D’66. In het midden zit traditioneel het CDA, dat naar bevind van zaken een tikkeltje naar links of naar rechts op kan schuiven zonder echt naar een van beide kanten te buigen. Ter linkerzijde ontmoeten we de PvdA en de SP. Verder zijn er partijen die zich specifiek op een thema richten, zoals Groen Links ( de milieupartij ), de Partij voor de Dieren ( spreekt voor zich ) en een clubje voor 50 plussers ( spreekt ook voor zich ). Eenvoudig, ware het niet dat bijna alle grote (volks)partijen in het verleden naar het midden opgeschoven zijn, zodat het daar dringen geblazen werd. In al dat gedrang zijn programma’s van ondergeschikt belang geworden en gaat het in toenemende mate om aansprekende personen, die zich met oneliners tot het kiezersvolk richten. Vooral de partijen in of heel dicht bij het midden zoeken verwoed naar een nieuwe koers. Het Strategisch Beraad in het CDA, Linkse vernieuwing in de PvdA. De PvdA is over links ingehaald door de SP en is daarmee feitelijk overbodig geworden. Het CDA heeft met een te nadrukkelijke buiging naar rechts in 2010 de middenpositie verloren.

Wat was het toch eenvoudig in de tijden dat de VVD nog gewoon voor de bezittende klasse opkwam, de PvdA voor de arbeiders en het CDA probeerde het evenwicht tussen die twee te bewaren. Bij de VVD is er weinig veranderd. Ze doet het nog steeds goed omdat duidelijk is waar ze voor staat. De PVV, in feite niet meer dan een afsplitsing van de VVD, probeerde de VVD rechts in te halen, zoals de SP het met de PvdA op links gedaan heeft. De VVD heeft dat echter, in tegenstelling tot de PvdA , weten te verhinderen. Driekwart van de PVV -stemmers wil nu geen extra bezuinigingen meer. De PVV zet op veiligheid rechts van de VVD in en economisch noodgedwongen links ervan. Henk en Ingrid komen zowel van de VVD als van de PvdA en het CDA. Doordat de PvdA onzichtbaar was en het CDA naar rechts opschoof kon de PVV het middenveld veroveren ten koste van vooral die twee partijen.

Waar ligt het politiek vacuüm nu? Ik denk in het midden. De VVD zal de PVV op rechts de wind uit de zeilen nemen. De SP doet hetzelfde op links. Zoals gezegd, de PvdA heeft zichzelf overleefd. Het CDA is de aangewezen partij om dat vacuüm in het midden weer op te vullen. Met een programma, dat ondernemen en geld verdienen in Nederland, Europa en de wereld zo eenvoudig mogelijk maakt , een halt toeroept aan het vermaledijde grootschaligheidsdenken en er dat voor zorgt, dat het verdiende geld zo eerlijk mogelijk verdeeld wordt over met name de kwaliteit van het onderwijs, de zorg en mensen die echt niet voor zichzelf kunnen zorgen. Streng en rechtvaardig!

De stem des volks

Onbehagen onder de bevolking wordt veroorzaakt door onbegrip van het politieke establishment . Dat is de stelling van Laurence Stassen, de fractievoorzitter van de PVV in Provinciale Staten van Limburg. Ze reageert daarmee op Frans Pollux, wiens stelling dat het onbehagen niet al te serieus moet worden genomen omdat we het nog nooit zo goed gehad hebben als nu ze neersabelt als hooghartig, onverstandig en volstrekt verwerpelijk.

Stassen heeft zeker een punt als ze constateert dat veel mensen van mening zijn dat de politiek kaste zich te ver van de maatschappelijke werkelijkheid verwijderd heeft en het vermogen om te luisteren, toch een van de essentiële pijlers onder communicatie, verloren heeft. Dat probleem verdient echter nog wel wat definiëring om met Stassens woorden te spreken. Pollux heeft evenzeer een punt waar hij het onbehagen relativeert omdat mensen, en vooral Limburgers, vrij snel zeuren en minder snel de neiging hebben in eerste instantie naar zichzelf te kijken. Het is geriefelijker om de schuld van je eigen onbehagen bij de ander te leggen.

Als de PVV verweten wordt dat ze populistisch is, dan heeft dat niet zozeer van doen met het feit dat ze de ontbrekende luistervaardigheid van politici aan de kaak stelt, maar veeleer en veel meer met het feit dat ze luisteren naar gelijk stelt aan instemmen met. Het volk bestaat uit heel veel verschillende stammen , stemmen en belangen, die in een democratie door gekozen politici vertegenwoordigd worden. Bestuurders horen in een representatieve democratie te luisteren naar de vertegenwoordigers van het volk, te wikken, te wegen en vervolgens te doen wat ze – alles overwegende – het beste achten. In het algemeen belang. Besturen is de kunst van het vinden van de gulden middenweg, waar politiek de kunst is van het goed verwoorden van de afzonderlijke belangen en daaruit voortvloeiende standpunten. Zo verwoordt de PVV de stem van Henk en Ingrid, die haar groot gemaakt hebben omdat ze van mening zijn dat andere politieke partijen die stem niet goed verwoord hebben, hun problemen weggewuifd of gebagatelliseerd hebben.

Misschien is het echte probleem wel dat het openbaar bestuur te zeer gepolitiseerd is, dat bestuurders geen leiders, staatsmannen of –vrouwen meer zijn maar exponenten van deelbelangen. Politici zijn teveel bestuurders en bestuurders teveel politicus geworden. Vrijwel alle politieke partijen willen zo groot mogelijk worden en vertellen een kleurloos verhaal waar iedereen en dus niemand zich echt in herkend. Als DE stem van HET volk zou bestaan, hadden we geen behoefte meer aan gekozen vertegenwoordigers , waarvan Stassen er een is. Het onbehagen is vooral een gevolg van verdwenen vertrouwen in het bestuur, dat op één hoop gegooid wordt met de politiek. De mensen vertrouwen er niet meer op dat hun belang meegenomen en meegewogen is bij de uiteindelijke beslissing. Politici en bestuurders zijn baantjesjagers, die het vooral goed met zichzelf voor hebben.

Ik vergelijk het geheel wel eens met een gezin. De ouder(s) is/zijn de regering, de kinderen de politieke partijen. De kinderen moeten erop vertrouwen dat de regering, met het oog op hun toekomst, de goede besluiten neemt, terwijl ze zelf hun korte termijn belang duidelijk verwoord hebben en toch niet altijd hun zin krijgen. Glad ijs, ik weet het. Het volk gelijk stellen aan kinderen zal al gauw uitgelegd worden als ze voor dom verslijten en niet serieus nemen. Het zij zo. Stem dan maar PVV, dan krijg je op korte termijn ogenschijnlijk je zin en op lange(re) termijn oorlog.

De Tegen(de dienstauto)partij

Politiek Limburg is in de greep van de dienstauto. Europa verkeert in een crisis die zijn weerga nauwelijks kent en de PVV- gedeputeerden Krebber en Janssen missen volgens coalitiepartner CDA elke dag een miljoenendeal omdat ze zelf en in hun eigen auto naar hun afspraken rijden. Daarmee zetten ze het voortbestaan van Limburg op het spel. En dat is nog niet alles.

Dodelijk vermoeid brengen ze daarenboven hun medeweggebruikers in gevaar. Zelfs kersvers gouverneur Theo Bovens maakt daar een punt van . Hij slaapt er ’s nachts niet van en kan het voor zichzelf en alle weggebruikers niet verantwoorden te zwijgen. VVD – gedeputeerde Mark Verheijen kan dat ook niet. Hij spreekt uit er liever geen woorden aan vuil te maken, want de Limburgse politiek zet zichzelf in zijn ogen voor schut met deze discussie. Had hij maar gezwegen. Dat had zijn fractievoorzitter ook beter kunnen doen. Aan de andere kant is zijn uitspraak dat een taxi ook een auto is een politiek inKoppertje om van te smullen. Valt in de categorie alle paarden zijn dieren, maar niet elk dier is een paard.

Misschien kan de provincie die ongebruikte dienstauto’s inzetten om een paar werkeloze provinciegenoten, die banen weigeren omdat ze geen geld hebben om te verhuizen, zich geen eigen auto kunnen permitteren en moeite hebben om met het openbaar vervoer hun potentiële werkplek tijdig te bereiken, te transporteren.

Honderdduizenden euro’s worden er bespaard en dat is geen farce, roept mevrouw Stassen vanuit Brussel, waar ze namens de PVV de Nederlandse belangen in Europa verdedigt. Stassen is een meesteres in het verdedigen van waar ze tegen is. Juristen leren dat op school. Europa en de dienstauto. De associatie met de Tegenpartij van Jacobse en Van Es dringt zich onweerstaanbaar op. Dertig jaar geleden stonden Kees van Kooten en Wim de Bie met het verkiezingsprogramma Rug op ’81 aan de wieg van de PVV. De Tegenpartij, dat zijn wij. De partij voor alle Limburgers die niet meer tegen Nederland kenne.

De hamvraag is of het een ramp voor Limburg is als twee PVV – gedeputeerden zich in het harnas te pletter rijden? Jacobse en Van Es zijn ook in het harnas gesneuveld en goed voorbeeld doet volgen. Je gunt het niemand, maar een ramp is anders. Natuurlijk is het uitkijken geblazen, want het martelaarschap hangt dreigend boven het dienstautoloze tweetal. Gestorven bij de verdediging van hun provincie tegen de dienstauto. Natuurlijk is het een beetje wrang, dat Krebber en Janssen zich eigenlijk wel willen laten rijden, maar dat het van mevrouw Stassen uit Brussel niet mag. Zelfopoffering hoort bij het ambt. Het risico bestaat , dat zij onschuldige burgers meeslepen. Daar staat tegenover, dat in Limburg bijna niemand meer onschuldig is en dat offers nu eenmaal nodig zijn voor het bereiken van het hogere doel. Limburg teruggeven aan de Limburgers. Gelukkig is het weer bijna carnaval.

Pessimisme

Ik realiseer me dat ik aan het somberen ben. Onwillekeurig denk ik de laatste dagen herhaaldelijk aan de ondergang van het Romeinse Rijk in zelfgenoegzaamheid en arrogantie. Of die associatie zich door het optreden van Berlusconi opdringt weet ik niet. Van nature ben ik al niet zo’n vrolijke Frans en daar kan natuurlijk ook een belangrijke bron van mijn stemming liggen. Wie het goed met deze aarde voor heeft moet pessimist zijn en verbeeldingskracht hebben. In de vorige eeuw hebben we twee wereldoorlogen nodig gehad om voldoende besef voor de noodzaak tot samenwerking te bewerkstelligen. Kijkend naar wat er zich nu afspeelt in Europa vrees ik dat die twee niet voldoende waren. Optimisten wuiven alle problemen met verwijzing naar de eeuwigdurende groei en vooruitgang minzaam glimlachend weg. Wij zullen voor elk probleem vroeg of laat een oplossing vinden. Geen reden voor ongerustheid, alles komt goed. En dan hebben we ook nog de realisten, die het allemaal heel scherp zien zoals het echt is, niet vrolijk, niet verdrietig of somber, maar gewoon realistisch. Optimist tot in de kist. Realist in de mist. Pessimisten hopen dat de optimisten gelijk hebben of krijgen en dat de realisten het goed zien. Maar ze weten het niet zo zeker. Ze blijven vragen stellen. Het zijn twijfelaars, filosofen. Evenwicht, balans en dialoog tussen deze wijzen van kijken en zien is ideaal, maar het evenwicht is helaas ook hier verstoord.

In Nederland regeert de Volkspartij voor Vrijheid (en Democratie) samen met de verantwoordelijke rentmeesters. Ze worden gedoogd door de partij voor de Vrijheid. Vrijheid!? Hollandse binnendijkse vrijheid met de Randstad als navel van de wereld, zou Hella Haasse gezegd hebben. Alleen in de verbeelding ben je echt , buitendijks, vrij. De verbeelding, het vermogen je te kunnen voorstellen dat het ook anders kan, maakt het leven draagbaar. Maar de optimistische realisten zijn nu aan de macht. Er is geen plaats voor twijfelaars en dromers. De linker hersenhelft domineert. Voor dromen, emoties, spiritualiteit, creativiteit en fantasie is er even geen plaats, want we moeten bezuinigen. Wij hebben een luisterend oor, maar gaan wel door. De intense kleinburgerlijkheid van Henk en Ingrid viert hoogtij. Ze kunnen er ook niets aan doen toevallig in Nederland geboren te zijn, kunnen de taal van hun land amper nog foutloos schrijven, maar menen wel zich, op gezag van enkele volksvertegenwoordigende stommelingen, af te moeten zetten tegen de rest van de wereld. Liberalen, die vrijheid altijd al ingevuld hebben als het recht van de sterkste, doen hun uiterste best de verbeelding weg te zetten als linkse hobby, haar te kwalificeren als naïeve , romantische dromerij, haar om zeep te helpen. De rentmeesters weten zich even geen raad. Ze worden vermalen tussen hun principes en de honger naar macht. Voor Mauro is er geen plaats in de herberg! De honger wint het van de naastenliefde. Principes zijn mooi. Die moeten hoog gehouden worden. Maar wel zo hoog dat er af en toe onderdoor gekropen kan worden als het deelhebben aan de macht dat vergt.

Ik kan mij zo maar voorstellen, dat #OccupyWallStreet zich door ontwikkelt tot een wereldwijde beweging van mensen met genoeg buitendijkse verbeeldingskracht om zich voor te kunnen stellen dat het ook anders kan. Zonder concreet programma, zonder plan. Maar wel met idealen vanuit de rechter hersenhelft. Ik droom ervan, dat die beweging sterk genoeg wordt om het verloren evenwicht te herstellen en een derde wereldoorlog te voorkomen. Dat maakt mijn pessimisme draaglijk.

Elitaire linkse hobby’s

Voor Michael Heemels, namens de PVV lid van de Limburgse provinciale staten, is kunst elitair als hij er nog nooit van gehoord heeft en als hij veronderstelt, dat zulks bij 90% van zijn provinciegenoten evenzeer het geval zal zijn.

Anton Kirkels wil, namens de VVD in hetzelfde provinciaal parlement, de cultuur dichter bij de mensen brengen. De eventuele aankoop door de provincie van de kunstcollectie van het echtpaar Eijck in Kasteel Wijlre, draagt daaraan zijns inziens niet bij.

Ik had nog nooit van Michael Heemels gehoord. En met mij vast 90 procent van de Limburgers. Heemels zal dus wel een elitair bestuurder zijn. Steun aan elitaire bestuurders kan wel geschrapt worden. Elitair bestuur is een linkse hobby. Heemels is enkel op zijn plaats beland, omdat de PVV - en met name Wilders - bij iedereen bekend is en bij 20% populair. Of populistisch? Moet ik even opzoeken ! Zijn ze populair of populistisch? Of allebei? Of geen van beide? Is de PVV populair omdat Wilders populistisch is? Of omgekeerd? Ach, laat ook maar zitten.

Anton Kirkels heeft nog wat moeite met het verschil tussen cultuur en kunst. Dat moet hij maar ergens opzoeken alvorens hij weer iets over dit onderwerp zegt. Tenminste als hij serieus genomen wil worden. Duidelijk is , dat de VVD de kunst het liefst overlaat aan de vrije markt, waarvan wij de verworvenheden in deze woelige tijden elke dag weer mogen ervaren. Zijn partij telt – moet ik even opzoeken - misschien wel de meeste verzamelaars. Rechtse mensen met een linkse hobby! Dat schijnt voor te komen! Is dat niet erg elitair?

De ophef over de collectie van mevrouw en meneer Eijck heeft er in ieder geval voor gezorgd, dat nu wat meer mensen ervan gehoord hebben, de collectie daardoor minder elitair geworden is en het besluit van de provincie om ze aan te kopen wellicht beter verdedigbaar. Maar misschien vervult de kunst een van haar maatschappelijke functies wel voortreffelijk als coalities over haar struikelen. Voor mij behoren Heemels en Kirkels niet tot het elitekorps politici, dat mij de weg naar een beter Limburg in een betere wereld wijst.

Mexicaanse griep

RTL Nieuws had het item gisteren om half acht wel. Het NOS acht uur journaal niet. Twee mevrouwen , lid van de Tweede Kamerfracties van de PvdA en de PVV, wonden zich verschrikkelijk op. 144 miljoen euro verdonderd, omdat 20 miljoen vaccins à € 7,20 per stuk ongebruikt weggegooid zijn. Onbegrijpelijke stommiteit van die Klink! Eigenlijk moet ie ’t maar uit eigen zak terugbetalen! Klink is er niet meer en dus moet de huidige minister, hoe heet ze ook weer ?, in het geweer.

Even terug. Eind 2009. Mexicaanse griep, ook wel - maar niet terecht – varkensgriep genoemd, dreigt pandemie te worden. Minister Klink heeft 34 miljoen vaccins gekocht. Genoeg om alle Nederlanders twee keer in te enten. Sommige deskundigen betwijfelen of twee keer prikken wel echt nodig is. Ministers en deskundigen. Politiek en wetenschap. Een relatie met valkuilen. Mevrouw Merkel zei het enkele dagen geleden ongeveer zo. De minister moet proberen te voorkomen, dat dezelfde deskundigen die vooraf goed bedoelde adviezen geven, achteraf - als het toch even anders uitpakt - zeggen, dat de minister toch vooraf had moeten bedenken, wat zij niet geadviseerd hebben.

Achteraf was de griep mild. Gelukkig. Zelf heb ik geen enkele prik gehad. Ik ben medeschuldig aan de verkwisting van vaccins. Ik geef het toe. Sorry, minister Klink! En ik ben blij dat ik leef!

Ander scenario. De griep is ongekend fel. Vele slachtoffers vallen te betreuren. Minister Klink heeft slechts 16 miljoen vaccins ingeslagen, terwijl deskundige mensen hem toch duidelijk gemaakt hebben, dat er twee keer geprikt zou moeten worden om te kunnen overleven. Maar helaas. Er zijn niet genoeg vaccins. Vooral kinderen en bejaarden zijn het slachtoffer. Ik ben ook dood, want ik was eigenwijs.

Helaas kan ik die schreeuwlelijkerds uit de Tweede Kamer niet meer horen. Het land zal waarschijnlijk wel te klein geweest zijn. Hoe die vermaledijde Klink het in zijn hoofd heeft kunnen halen om voor luttele € 144 miljoen al die levens op het spel te zetten. Onverantwoord!, zullen ze wel geroepen hebben, als ze niet zelf ook aan de griep overleden zijn. En wie weet of Klink het overleefd heeft?

Ik heb wel begrip voor het feit, dat het NOS - journaal het geknor van die mevrouwen niet uitgezonden heeft. Sommige mensen moeten tegen zichzelf in bescherming genomen worden. Maar ik ben ook blij, dat RTL-4 het wel gedaan heeft. De werkelijke kracht van onze volksvertegenwoordigers mag zichtbaar gemaakt worden. Achteraf zijn ze allemaal heeeeeeeel slim.

De luxe van twee regeringen of de uitvinding van de flexibele coalitie

Slechts een klein bericht vandaag in de krant over de uitslag van de verkiezingen in Denemarken. Centrum – rechts met steun van de Dansk Folkeparti (DF) heeft nipt verloren. De uitslagen van Groenland en de Faroer – eilanden zijn nog niet binnen, misschien dat het daaraan ligt. Er zijn nog vier zetels te verdelen. Centrum – links levert hoogstwaarschijnlijk de nieuwe premier. De eerste vrouwelijke in de geschiedenis van het land, Helle Thorning – Schmidt (44). Dat zal Berlusconi (74) deugd doen. Alleen jammer dat de Denen geen lid zijn van de eurozone. Voor zijn redding blijft Silvio voorlopig afhankelijk van Angela Merkel, die hij niet zo attractief lijkt te vinden. Haar “onneukbare, dikke kont” bezorgt hem klaarblijkelijk machtmerries. Het kabinet van Lars Løkke Rasmussen, in 2009 opvolger van de andere Rasmussen (die naar de NAVO vertrok), kon in augustus in het 179 zetels tellende parlement geen meerderheid vinden voor de bezuinigingsvoorstellen. De slechte staat van de economie noopt ook de Denen, ondanks het feit dat hun staatsschuld dik onder de 60% van het Bruto Nationaal Product (BNP) ligt, tot het aanhalen van de broekriem. De DF, waar de PVV van Wilders en het CDA en de VVD het van hebben afgekeken, steunde de voorstellen van de regering niet. De DF heeft eigenlijk maar twee agendapunten: grenzen dicht gooien en verzorgingsstaat overeind houden. Ongeveer zoals de PVV en de SP bij ons. In Nederland is dat echter geen probleem. Daar nemen de PvdA, D66 en Groen Links met groot gemak de plaats in van gedoogpartner PVV. Dat ligt in Denemarken even anders. Daar vormt links het rode blok, waaraan ook de Deense SP mee doet. Een nipte meerderheid van de Denen had na tien jaar de buik vol van de gedoogconstructie. En dus komt er nu een centrum – links kabinet. Vanaf 1 januari 2012 vervullen de Denen het voorzitterschap van de EU, waarvan ze sinds 1973 lid zijn. De onlangs weer ingevoerde controles aan de grenzen met Duitsland en Zweden zullen wel weer verdwijnen en het is zeker niet uitgesloten dat Denemarken tot de eurozone gaat toetreden. Dat zou Silvio van harte toejuichen. Er zijn mensen die voorspellen dat het – na de gebeurtenissen in Denemarken - met de gedoogconstructie in Nederland ook wel niet meer lang zal duren. Dat is nog maar de vraag. In Nederland hebben we momenteel eigenlijk twee regeringen. Een van de VVD en het CDA met gedoogsteun zonder schriftelijke overeenkomst van de PvdA, D’66 en Groen Links en een van de VVD en het CDA met schriftelijk vastgelegde gedoogsteun van de PVV. De eerste zorgt voor het buitenlands beleid en voor Europa en ook voor de pensioenen, de tweede voor het afbouwen van de staatsschuld tot onder de 60% van het BNP en voor de verbetering van het subjectieve veiligheidsgevoel van het niet door feitenkennis gehinderde deel van de bevolking. Op die manier kunnen zowel links als rechts , afhankelijk van de thematiek, invloed op het beleid uitoefenen, waardoor het schip der natie een strakke middenkoers vaart. Noch de PVV, noch de PvdA, D66 en Groen Links hebben derhalve belang bij de val van een van beide regeringen. Geen reden dus voor paniek in de polder. Innovatief als we zijn hebben we de flexibele coalitie uitgevonden. Een sprookje dat Hans Christian Andersen had kunnen bedenken.

Natie , taal en fout nationalisme

Welke taal zou ik moeten spreken als ik Zwitser zou willen worden? Welke taal moet ik spreken om tot Belg te kunnen naturaliseren? Sinds het Fries als taal erkend is spreken we in Nederland ook verschillende talen. Kan een Vlaamse Belg, bijvoorbeeld Steven Strijckers die al tien jaar in Munstergeleen woont en werkt, ook Nederlander worden als hij Fries spreekt? Is taal een geschikt criterium om nationaliteit te verwerven? Bepaalt de taal die ik spreek tot welke natie ik behoor of wil behoren? Willen mensen een nationaliteit of krijgen ze die opgelegd en worden er dan min of meer toevallig in geboren?

Om daar iets van te begrijpen moeten we terug naar de 19de eeuw. Taal heeft veel met natievorming van doen. Joep Leerssen schrijft in “Nationaal denken in Europa, een cultuurhistorische schets” (Amsterdam University Press, 1999 ), dat het nationale denken oorspronkelijk een emancipatiebeweging was voor burgerij en minderheidsculturen. Nationaliteit werd echter in toenemende mate een “corset dat de staatsmacht moreel legitimeert, door haar te stutten op het primaat van een collectieve, anti – individualistische volkssolidariteit , en waarin de nationale of culturele identiteit van het individu lijnrecht uit de dwingende omstandigheden van historische en raciale afkomst wordt afgeleid.” De Multi-etnische keizerrijken vielen aan het einde van de Eerste Wereldoorlog definitief uiteen. Daarvoor in de plaats kwam het zelfbeschikkingsrecht der volkeren, dat de leidraad vormde voor het Verdrag van Versailles. Daar ligt de oorsprong van het nationalistisch beginsel, dat “staten de nationale samenstelling van hun bevolking dienen te weerspiegelen, en dat de staatsgrenzen dus idealiter dienen samen te vallen met culturele grenzen – met name taalgrenzen. “

Cultuur- en staatsgrenzen vallen echter niet samen. Staatsgrenzen zijn meestal vrij nauwkeurig. Soms weerspiegelen ze in hun veranderlijkheid de kracht of zwakte van een land. Cultuurgrenzen zijn vager en ze verschuiven maar zelden. Staatsgrenzen zijn veel minder bestendig dan cultuurgrenzen.

De multiculturele samenleving is mislukt, roepen vele politici tegenwoordig. Dat is natuurlijk volstrekte flauwekul. De multiculturele samenleving is niet mislukt, ze bestaat gewoon. Feit is, dat politici zich geen raad weten met de gevolgen van toenemende globalisering en mobiliteit. Daarom vallen ze terug op een fout soort nationalisme. Een nationalisme, dat niet gericht is op emancipatie en democratie, maar op mono - cultureel en - linguïstisch fascisme. Sinds 1 april van dit jaar zijn, op basis van het gedoogakkoord en dus dankzij de PVV, de eisen van het inburgeringsexamen verder aangescherpt.

Steven Strijckers behoort tot hetzelfde cultuurgebied als de Nederlanders. Hij heeft niet dezelfde nationaliteit, behoort niet tot dezelfde staat. Dat is niet meer dan een toevalligheid, want voor 1830 was dat wel het geval geweest. Misschien wordt het de allerhoogste tijd die verschillende nationaliteiten gewoon af te schaffen en er , als eerste stap, een Europees paspoort voor in de plaats te stellen. Uiteindelijk zijn we allemaal bewoners van de wereld en zouden we ons moeten kunnen vestigen daar waar we ons het beste thuis voelen, zonder dat nationale regeringen dat met allerlei dwaze regeltjes belemmeren.

Sobere opvang

‘Uitgeprocedeerde asielzoekers met minderjarige kinderen worden voortaan sober opgevangen.
Het is gunstig als ze snel weggaan’. Zomaar een kop tussen vele andere in de krant van vandaag. Op de een of andere manier bleef hij mij bezighouden. De rechter moest er in januari van dit jaar aan te pas komen om onze overheid te dwingen uitgeprocedeerde asielzoekers met minderjarige kinderen niet zomaar op straat te zetten. We zetten ze nu niet meer op straat, maar brengen ze bijvoorbeeld onder in door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwde stenen barakken. Naam en plaats van de locatie worden in het artikel merkwaardigerwijs niet genoemd. Alsof het de journalisten door de Dienst Terugkeer en Vertrek verboden werd die te noemen. Het gaat om ‘een voormalig militair terrein onder de rook van Breda.’ Na kort rechercheren kom ik erachter dat het artikel handelt over het complex Prinsenbosch in Gilze -Rijen. Volgens Binnenlandse Zaken is dat complex zo opgezet, dat je er niet lang wil blijven en dat het voor een kind beter is als het er niet opgroeit. Wat zouden ze daar dan met die mensen doen? Is dat een modern concentratiekamp? Is de Dienst Terugkeer en Vertrek de nieuwe Nederlandse Gestapo? Is dat soms de reden voor al die geheimzinnigheid? Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken.
Dankzij de PVV hebben we een regeerakkoord, waarin het vertrek van gezinnen prioriteit heeft bij de terugkeer naar het land van herkomst van asielzoekers. Is ‘dankzij’ het goede woord? Ik worstel, maar iets in mij zegt me, dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. We onderscheiden humanitaire en economische vluchtelingen of asielzoekers. En kennelijk kiezen we ervoor om met economische vluchtelingen inhumaan om te gaan. Die pesten we weliswaar niet weg, maar we maken hun het verblijf hier wel zo onaangenaam als maar enigszins mogelijk. Het zal je dagelijks werk maar zijn om medemensen het leven zo onaangenaam als mogelijk te maken. Ik hoop dat mijn kinderen nooit economisch uit Nederland zullen moeten vluchten omdat ze hier hun kost niet meer kunnen verdienen. Omdat ze er geen toekomst meer zien voor hun kinderen. En als ze het wel moeten doen, dan hoop ik dat ze de kans krijgen waar dan ook in deze wereld door hard te werken een nieuw bestaan op te bouwen. Wanneer gaan wij deze wereld met elkaar delen in plaats van te verdedigen wat we hebben ten koste van hen die minder of niets hebben?