Angelsaksisch Knoevelemint 2012

Als hofnar van de prins beschik ik nu een poosje over narrenvrijheid. Ik mag zeggen wat andere slechts mogen denken. Met de spiegel hoog geheven zeg ik wat andere graag hadden willen zeggen. Zij moet en echter voortdurend op hun hoede zijn en elk van hun woorden wordt op een goudschaaltje gewogen. Die handicap heb ik niet. Wat ik zeg of schrijf interesseert geen mens of slechts een enkeling en het doet er verder ook niet toe. Dat geeft een heerlijk vrij gevoel.

Gisteren was ik op het Knoevelemint 2012 een van de 333 genodigden bij een zitting naar Rijnlands model. Althans zo betoogde de opperspreekstalmeester meerdere malen. Zittend op houten banken aan lange tafels mochten we genieten van een keur aan artiesten. Het moest op zijn Rijnlands omdat Angelsaksisch te duur werd. Open en staand leverde volgens de gouverneur vooral een fikse openstaande rekening op. Knuffelen mag, als het maar niet te duur wordt. Dus bezuinigen. Streng selecteren en controleren. Efficiënt serveren, ieder kwartier een drankje. Om half drie beginnen en om zeven uur iedereen de deur uit. De opperspreekstalmeester heeft zich vergist of hij heeft de instructies van de gouverneur verkeerd begrepen . Het Knoevelemint 2012 werd voor het eerst volgens het Angelsaksische model gehouden.
Over verkeerd begrepen gesproken, de Moelemeëker van de Blauw Sjuut begreep helemaal niets van de humoristische opmerkingen van de gouverneur. Die gaf hem een boodschap voor de burgemeester mee, die erop neer kwam dat ze in Heerlen goed moeten uitkijken dat ze niet alleen wind overhouden als ze al hun kroonjuwelen in de etalage zetten. Vroeger was die Moelemeëker een goed voorbereid spreker, die precies wist waar hij was en wat er op die plek in het afgelopen jaar allemaal gebeurd was. De huidige Moelemeëker weet alleen dat zijn functie al 64 jaar Moelemeëker heet en dan houdt het zo ongeveer wel op. Hij presteerde het zelfs om de gouverneur met burgemeester aan te spreken. Een beetje de weg kwijt, de arme man. En hij spreekt Frans. Heerlen zit volgens hem vol met enterpeneurs, die van privatiseren hun hobby maken en dus het glaspaleis, de thermen en kasteel Hoensbroek gewoon verkopen, net als de Grieken al hun staatsbezittingen moeten verkopen. Dat is natuurlijk wel humor. Maar niet voor de Moelemeëker. Hij meende het bloedserieus en het had maar een haar gescheeld of hij had de gouverneur een klap verkocht. Misschien kan Jan Hoen zijn erelidmaatschap van de Blauw Sjuut gebruiken om het bootje weer op de juiste humoristische koers te brengen en het kanon van de Moelemeëker van de juiste humormunitie voorzien.

Natuurlijk waren er veel veren. Zelfs de burgemeester van Landgraaf droeg een steek met vier lange veren. Of die nu ook prins geworden is, vroeg ik me af? Ik heb even op de lijst van nevenfuncties gekeken en nu blijkt hij president van de Samenwerkende Limburgse Vastelaovensvereniginge te zijn en zelfs senator van dienst van het Pakstad Garde Regiment. Ik ken een Limburgse wethouder , die zich eens onherkenbaar verkleed door een bode zijn eigen gemeentehuis uit heeft laten gooien omdat hij geen toegangsbewijs had. Humor is toch ook en vooral zelfrelativering. Dat zal de president niet gebeuren vrees ik. Die wil net als heel veel verendragend volk dat geen prins is vooral herkend en erkend worden. De gouverneur gaat gelukkig met een masker getooid, onherkenbaar de straat op.

Wie zoet is krijgt lekkers of de normale norm

Geweldige column van Paul Prikken in De Limburger van zaterdag. “Er komt een tijd dat we in een motiverend vonnis van een rechter niet alleen spelfouten, maar ook redeneerfouten gaan lezen.” Hoe taalarmoede, een gebrek aan woorden en slordigheid leiden tot een gebrek aan redeneervermogen.

Het bewijs voor zijn stelling wordt op dezelfde pagina van de krant geleverd door de commentator van de dag. In zijn bijdrage met de titel ‘Wie zoet is’ neemt hij het besluit van de Limburgse Provinciale Staten om boetevrij rijden te gaan belonen nogal schreeuwerig op de korrel, omdat het principe van dit onzalige plan in zijn ogen niet deugt . Welk principe? Het principe dat het normaal is dat normale normen normaal nageleefd worden. Goed gedrag is ieders plicht. Iedereen wordt geacht zich aan de afspraken te houden. Onze wetten en regels zijn immers niet in zichzelf goed, ze zijn dat pas als iedereen zich eraan houdt. Doe normaal man! Niet de positieve prikkel maar de normale norm moet het principe zijn.

‘Wie zoet is’ riep bij mij meteen ‘krijgt lekkers’ op. Fout! Ook al is de goedheiligman al weer bijna in het land, wie zoet is heeft van deze commentator niets te verwachten. Want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Zoet moet! Wat zullen de kinderen teleurgesteld zijn! Hebben ze zo hun best gedaan zoet te zijn, blijven ze met lege handen achter. De enige beloning voor zoet zijn is dat je geen straf krijgt. Wie stout is krijgt nog de roe. Een pak voor de broek van zwarte piet of een vette bekeuring van oom agent. Negatieve prikkels kortom. Oom agent, die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben, want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Maar helaas, het vlees is zwak.

Nu weet de eerste de beste amateur pedagoog net als Sinterklaas ook wel dat belonen meer oplevert dan straffen als het erom gaat gedrag in positieve zin, in de richting van de normale norm, te beïnvloeden. Dus even los van mogelijke uitvoeringsproblemen is de gedachte om goed gedrag te belonen en daarmee het volharden in dat goede gedrag te bevorderen zo gek nog niet en al helemaal niet onlogisch. Wie met zijn hondje wel eens naar de puppycursus geweest is kent dat principe ook wel. In de politiek wordt het maar zelden toegepast. Meestal zijn politici meer van het met wetten en regels normeren van gedrag en het bepalen van de straf die staat op niet naleving van de gestelde norm. Dat is de commentator van dienst kennelijk ook gewend, want hij schrikt zich bijna dood van deze voor politici vernieuwende denktrant. En door de schrik verliest hij zijn redeneervermogen.

Hij hoopt zelfs dat dit onderwerp, waarmee de provincie Limburg zich volstrekt belachelijk dreigt te maken de aandacht wekt van de Minister van Financiën. Hij zal wel hopen dat zijn commentaar de aandacht van de minister trekt, zodat diens belangstelling voor het onderwerp gewekt wordt. Ik weet het, kniesoor die erop let, maar armoedig is de redenering en het taalgebruik wel. Verder geen commentaar.