Slaapkoppen!

Ik heb de Limburgse kranten van de afgelopen dagen er nog eens op nageslagen. Had ik het gemist, over het hoofd gezien? Maar nee. Noch op donderdag, noch op vrijdag, noch vandaag ook maar een letter over de wereldpremière van Roger ‘Moreno’ Rathgebs Requiem voor Auschwitz op 3 mei jongstleden in de Nieuwe Kerk van Amsterdam. Uitgevoerd door het volledig uit Sinti- en Romamuzikanten bestaande Filharmonisch Orkest uit Frankfurt en op 4 mei volledig uitgezonden op Nederland 2.

Roger Rathgeb woont al sinds 1980 in Limburg, in Vaals om precies te zijn. Ik herinner dat hij met zijn groep speelde in het provinciehuis in Maastricht. Ook voor de Koninklijke familie trad hij in 1985 in het paleis op de Dam al op. In het circustheater was hij te horen evenals op het North Sea Jazz Festival. Met Piroschka Triska is hij ook nu nog met enige regelmaat in Vaals te horen. Geen onbekende, zou je mogen veronderstellen, voor de kunstredactie van Dagblad De Limburger/ Limburgs Dagblad. Hoe kan het dan, dat ze dit hoogtepunt, dit monument in de muziek opgericht door iemand die al dertig jaar in Limburg woon, volledig missen?

Of ze hebben zitten slapen, of ze negeren het bewust. Laten we eerlijk zijn. Rieu hoeft maar een scheet te laten of hij staat op de voorpagina. En dat heeft hij dubbel en dwars verdiend. Maar er zijn er meer die dat verdienen, die het verdienen om gewaardeerd te worden om wat ze presteren. Het zal wel zo zijn dat Rathgeb zijn PR niet zo goed kan verzorgen als Rieu. Ik kan het niet helpen, maar ik heb er een gek gevoel bij. Misschien en hopelijk worden ze volgende week alsnog wakker bij de Limburgse kranten en bij L1 en TVLimburg.

Nog een keer Roermond

De kop van de rubriek ‘De Peilstok’ in Dagblad De Limburger van afgelopen zaterdag luidde: ‘Democratisch nog niet rechtvaardig’. Ik miste meteen het woordje ‘is’. ‘Wat vinden inwoners van Roermond?’ Hier was het woordje ‘de’ bewust en gelukkig maar weggelaten. Aan het woord kwamen namelijk vier van de 56.000 inwoners. Een welzijnswerkster, een programmamaker, een justitie leerkracht en een kunstenaar. Doorsnee van de bevolking zullen we maar zeggen. Wie nu op grond van de kop verwacht zou hebben dat een van die vier iets over democratisch hoeft niet rechtvaardig te zijn gezegd zou hebben kwam bedrogen uit. Een van de vier, de programmamaker, zei iets over democratie. ‘Als de (gemeente)raad en daarmee blijkbaar een groot deel van de bevolking vindt dat Van Rey moet blijven zitten, dan is dat zo’. Over de vraag of dat dan ook rechtvaardig is, sprak geen van de vier. Typisch geval van een vlag die de lading niet dekt of negatiever uitgedrukt stemmingmakerij. Deze krant , zoals ze zichzelf altijd zo beeldend beschrijft als deze krant een onthulling meent te hebben, vindt kennelijk dat een democratisch genomen besluit nog niet rechtvaardig hoeft te zijn. En daarin heeft ze gelijk. Een democratisch genomen besluit om alle buitenlanders het land uit te gooien is bijvoorbeeld niet rechtvaardig. Democratie is derhalve niet per definitie rechtvaardig. Maar inherent aan dat systeem is dat de meerderheid beslist. In Roermond is dat de meerderheid van de helft van de kiesgerechtigde bevolking. Van de 44.000 opgeroepen kiezers, kwamen in Roermond bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in 2010 namelijk 50,94% naar de stembus, zeg maar een dikke 22.000 personen. De coalitie heeft 21 zetels in de gemeenteraad. Met een kiesdeler van 722 zou je globaal kunnen zeggen dat ze een dikke 15.000 inwoners van de stad vertegenwoordigt. Iets meer dan een derde van de stemgerechtigden dus. Van Zo werkt onze democratie inmiddels. Niet de meerderheid, maar de meerderheid van de helft beslist. Misschien is dat wel niet echt democratisch en toch rechtvaardig. Want dan had die andere helft ook maar moeten gaan stemmen. Ze hadden de gelegenheid maar hebben er geen gebruik van gemaakt, omdat de democratie hen kennelijk niet meer interesseert. Elders in de wereld vechten mensen ervoor totdat ze erbij neervallen, maar dat stadium zijn wij natuurlijk al lang gepasseerd. Wij zijn de democratie voorbij. In het artikel stond niet of de vier inwoners die aan het woord kwamen in 2010 hun stem uitgebracht hadden. Behept met vooroordelen als ik ben ga ik er, gezien hun beroepen, maar van uit dat ze dat wel gedaan hebben. Alles overziende bedacht ik dat de kop boven het artikel misschien beter had kunnen luiden: ‘Rechtvaardig, maar ook democratisch?’

De Tegen(de dienstauto)partij

Politiek Limburg is in de greep van de dienstauto. Europa verkeert in een crisis die zijn weerga nauwelijks kent en de PVV- gedeputeerden Krebber en Janssen missen volgens coalitiepartner CDA elke dag een miljoenendeal omdat ze zelf en in hun eigen auto naar hun afspraken rijden. Daarmee zetten ze het voortbestaan van Limburg op het spel. En dat is nog niet alles.

Dodelijk vermoeid brengen ze daarenboven hun medeweggebruikers in gevaar. Zelfs kersvers gouverneur Theo Bovens maakt daar een punt van . Hij slaapt er ’s nachts niet van en kan het voor zichzelf en alle weggebruikers niet verantwoorden te zwijgen. VVD – gedeputeerde Mark Verheijen kan dat ook niet. Hij spreekt uit er liever geen woorden aan vuil te maken, want de Limburgse politiek zet zichzelf in zijn ogen voor schut met deze discussie. Had hij maar gezwegen. Dat had zijn fractievoorzitter ook beter kunnen doen. Aan de andere kant is zijn uitspraak dat een taxi ook een auto is een politiek inKoppertje om van te smullen. Valt in de categorie alle paarden zijn dieren, maar niet elk dier is een paard.

Misschien kan de provincie die ongebruikte dienstauto’s inzetten om een paar werkeloze provinciegenoten, die banen weigeren omdat ze geen geld hebben om te verhuizen, zich geen eigen auto kunnen permitteren en moeite hebben om met het openbaar vervoer hun potentiële werkplek tijdig te bereiken, te transporteren.

Honderdduizenden euro’s worden er bespaard en dat is geen farce, roept mevrouw Stassen vanuit Brussel, waar ze namens de PVV de Nederlandse belangen in Europa verdedigt. Stassen is een meesteres in het verdedigen van waar ze tegen is. Juristen leren dat op school. Europa en de dienstauto. De associatie met de Tegenpartij van Jacobse en Van Es dringt zich onweerstaanbaar op. Dertig jaar geleden stonden Kees van Kooten en Wim de Bie met het verkiezingsprogramma Rug op ’81 aan de wieg van de PVV. De Tegenpartij, dat zijn wij. De partij voor alle Limburgers die niet meer tegen Nederland kenne.

De hamvraag is of het een ramp voor Limburg is als twee PVV – gedeputeerden zich in het harnas te pletter rijden? Jacobse en Van Es zijn ook in het harnas gesneuveld en goed voorbeeld doet volgen. Je gunt het niemand, maar een ramp is anders. Natuurlijk is het uitkijken geblazen, want het martelaarschap hangt dreigend boven het dienstautoloze tweetal. Gestorven bij de verdediging van hun provincie tegen de dienstauto. Natuurlijk is het een beetje wrang, dat Krebber en Janssen zich eigenlijk wel willen laten rijden, maar dat het van mevrouw Stassen uit Brussel niet mag. Zelfopoffering hoort bij het ambt. Het risico bestaat , dat zij onschuldige burgers meeslepen. Daar staat tegenover, dat in Limburg bijna niemand meer onschuldig is en dat offers nu eenmaal nodig zijn voor het bereiken van het hogere doel. Limburg teruggeven aan de Limburgers. Gelukkig is het weer bijna carnaval.

Demodictatuur en woekerpolis

Weet u waar Abraham(sen) de mosterd haalt? Die vraag houdt mij al jaren bezig. Gisteren vond ik het begin van een antwoord. Hij brengt hem mee terug van zijn vakantie! Ik weet weliswaar nog niet precies waar hij die vakantie doorbrengt, maar dat is slechts een kwestie van tijd. Ik kwam er achter dat de aartsvader tijdens zijn vakantie gesproken heeft met een Germaans echtpaar. Ze hadden het over de politieke en financiële situatie in in Ereb, het continent waar volgens de Semieten de zon onder gaat. Sinds Abraham(sen) de mosterd op zijn vakantieadres haalt is hij goed op de hoogte, snapt hij het helemaal. Hij is het domme deel van de bevolking ontstegen en nu slim genoeg om te begrijpen wat alle regenten niet zien of willen zien. De Grieken zijn verdoemd. Ze moeten branden in de hel op het vuur aangelegd met de mutsaards, waar Abraham(sen) eens zijn eigen zoon op wilde offeren. Ze hebben daar weliswaar de democratie uitgevonden, maar zelfs hun eigen Plato wist al, dat die uiteindelijk zou verworden tot een dictatuur. De tirannie van de meerderheid ligt immers voortdurend op de loer. Samen met de Germanen bedacht Abraham(sen) de demodictatuur. Hij was tevreden en trots en zag dat het niet goed was.

In de demodictatuur mag iedereen zeggen wat hij wil zonder opgesloten te worden. Maar niemand luistert. De vox populi wordt systematisch genegeerd. De senatoren stapelen fout op fout en weigeren daarover verantwoording af te leggen. De Grieken en de Romeinen spannen de kroon. Daar zijn staatsgrepen gepleegd en is de democratie geofferd aan Mammon. Economen en bankiers maken er de dienst uit zonder gekozen te zijn. Schande. In Ereb zijn ze de weg helemaal kwijt. De regenten van Ereb willen steeds meer macht en komen daardoor nog verder van de burgers in Gulpen – Wittem af te staan, dan toch al het geval is. Het allerergst is volgens Abraham(sen) de wel zeer minimale compensatie voor slachtoffers van woekerpolissen. De banken die ze verkocht hebben worden gered en de kopers mogen verzuipen in het moeras.

Nu wil het toeval, dat Bruocsela, nederzetting bij het moeras en hoofdstad van Ereb, dichter bij Gulpen – Wittem ligt dan des Graven haag. Maar dat is slechts een detail, dat Abraham(sen) in zijn toorn over het hoofd gezien heeft. Eigenlijk gaat het hem ook niet over die afstand, maar veelmeer om de rechter kontzak van de bewoners der lage landen. Abraham(sen) komt op mij over als een verwoed vereerder van Mammon en ik verdenk hem ervan dat hij er, ondanks dat juist hij al lang weet waar de mosterd gehaald wordt, ingestonken is en zich een woekerpolis heeft laten aansmeren. Uit pure frustratie stemt hij daarom nu op de PVV ( of de SP ), want die geven tenminste de Grieken en de euro de schuld daarvan

Wie zoet is krijgt lekkers of de normale norm

Geweldige column van Paul Prikken in De Limburger van zaterdag. “Er komt een tijd dat we in een motiverend vonnis van een rechter niet alleen spelfouten, maar ook redeneerfouten gaan lezen.” Hoe taalarmoede, een gebrek aan woorden en slordigheid leiden tot een gebrek aan redeneervermogen.

Het bewijs voor zijn stelling wordt op dezelfde pagina van de krant geleverd door de commentator van de dag. In zijn bijdrage met de titel ‘Wie zoet is’ neemt hij het besluit van de Limburgse Provinciale Staten om boetevrij rijden te gaan belonen nogal schreeuwerig op de korrel, omdat het principe van dit onzalige plan in zijn ogen niet deugt . Welk principe? Het principe dat het normaal is dat normale normen normaal nageleefd worden. Goed gedrag is ieders plicht. Iedereen wordt geacht zich aan de afspraken te houden. Onze wetten en regels zijn immers niet in zichzelf goed, ze zijn dat pas als iedereen zich eraan houdt. Doe normaal man! Niet de positieve prikkel maar de normale norm moet het principe zijn.

‘Wie zoet is’ riep bij mij meteen ‘krijgt lekkers’ op. Fout! Ook al is de goedheiligman al weer bijna in het land, wie zoet is heeft van deze commentator niets te verwachten. Want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Zoet moet! Wat zullen de kinderen teleurgesteld zijn! Hebben ze zo hun best gedaan zoet te zijn, blijven ze met lege handen achter. De enige beloning voor zoet zijn is dat je geen straf krijgt. Wie stout is krijgt nog de roe. Een pak voor de broek van zwarte piet of een vette bekeuring van oom agent. Negatieve prikkels kortom. Oom agent, die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben, want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Maar helaas, het vlees is zwak.

Nu weet de eerste de beste amateur pedagoog net als Sinterklaas ook wel dat belonen meer oplevert dan straffen als het erom gaat gedrag in positieve zin, in de richting van de normale norm, te beïnvloeden. Dus even los van mogelijke uitvoeringsproblemen is de gedachte om goed gedrag te belonen en daarmee het volharden in dat goede gedrag te bevorderen zo gek nog niet en al helemaal niet onlogisch. Wie met zijn hondje wel eens naar de puppycursus geweest is kent dat principe ook wel. In de politiek wordt het maar zelden toegepast. Meestal zijn politici meer van het met wetten en regels normeren van gedrag en het bepalen van de straf die staat op niet naleving van de gestelde norm. Dat is de commentator van dienst kennelijk ook gewend, want hij schrikt zich bijna dood van deze voor politici vernieuwende denktrant. En door de schrik verliest hij zijn redeneervermogen.

Hij hoopt zelfs dat dit onderwerp, waarmee de provincie Limburg zich volstrekt belachelijk dreigt te maken de aandacht wekt van de Minister van Financiën. Hij zal wel hopen dat zijn commentaar de aandacht van de minister trekt, zodat diens belangstelling voor het onderwerp gewekt wordt. Ik weet het, kniesoor die erop let, maar armoedig is de redenering en het taalgebruik wel. Verder geen commentaar.

Journalistiek opportunisme

De Parkstad Buitenring in oostelijk Zuid - Limburg is, zoals bijna elke meter asfalt die in Nederland aangelegd wordt, een heet hangijzer. In ons land is het al lang geen uitzondering meer dat de tijd die verstrijkt tussen het eerste idee en de daadwerkelijke realisatie van een (stuk) weg meer dan twintig jaar bedraagt. Zouden bedrijven zo opereren, dan was een faillissement onvermijdelijk. Als bestuurder kun je daar goed ziek van worden. Voormalig gedeputeerde Ger Driessen was zo’n bestuurder. De pers laat nauwelijks een gelegenheid onbenut om bestuurders te kapittelen die voor de verkiezingen iets beloven en het daarna niet waarmaken. Kijk maar naar de commotie over de dienstauto voor de PVV - gedeputeerden. Worden de beloften wel waargemaakt, dan is het ook niet goed. De ene of de andere journalist vindt dan wel iemand die iets aan te merken heeft op de gevolgde procedure. Procedures zijn in Nederland nu eenmaal belangrijker dan resultaten. Bestuurders die doorpakken zijn per definitie anti - democraten en verdacht. De keerzijde van dezelfde medaille is, dat de dezelfde kranten voortdurend volstaan met artikelen over ontbrekend leiderschap. Er zijn geen mensen meer, die hun nek nog durven uitsteken.Dank je de koekoek.

We hoeven niet zover terug in de tijd om in de krant te lezen, dat er van alles mis was met het aanbestedingsbeleid. Door vriendjespolitiek werden er miljoenen teveel uitgegeven. Dat rook naar corruptie. En waar rook is, is vuur. De krant, die zich daar enkele jaren geleden vreselijk druk over maakte, maakt zich nu druk over het feit, dat de laagste inschrijver met een opdracht aan de haal gaat, waarmee de provincie Limburg 40 miljoen bespaart en waarschuwt voor extra kosten ten gevolge van meerwerk tijdens de uitvoering. Kon het eerst veel goedkoper, nu is goedkoop ineens duurkoop. Het kan verkeren. Journalistiek opportunisme. Een bestendige vertrouwensrelatie met toeleveranciers is nu eenmaal een belangrijke voorwaarde voor kwaliteit. Dat weet iedere kwaliteitsmanager. Vooral de Limburgse pers heeft er sinds de val van de Berlijnse muur echter een hobby van gemaakt om zoveel mogelijk bestuurders verdacht te maken en te beschadigen. Bestendige vertrouwensrelaties zijn per definitie verdacht. Ze heeft daarmee een niet onbelangrijke bijdrage geleverd aan de vertrouwensbreuk tussen bestuur en burgers.

Piet van Zeil, voormalig staatssecretaris en burgemeester van Heerlen, placht te zeggen, dat de pers de koningin der aarde is. Ze heeft altijd gelijk en zelfkritiek is aan journalisten niet eenvoudig besteed. Als ze lont ruiken komen ze nogal eens in de verleiding om de objectiviteit uit het oog te verliezen. Enkel wat bijdraagt aan de bevestiging van hun vooringenomen standpunt wordt gepubliceerd. Andere feiten worden genegeerd of in tussenzinnetjes weggemoffeld. Driessen was een eigengereide regent, die te traag functionerende adviseurs overruled heeft, een coup gepleegde en daarmee risico’s genomen heeft. Hij probeerde beloftes waar te maken, hetgeen voor een bestuurder natuurlijk not – done is. Onstuitbare dadendrang en bovengemiddeld bestuurlijk ego. Politieke Rambo. Dat is het beeld wat over moet komen. Wat er ook van Driessen gevonden kan worden, hij was in ieder geval een bestuurder met genoeg lef om zijn nek uit te steken. Geen Rambo, maar misschien eerder de laatste der Mohikanen. Met dank aan de koningin der aarde.

De paradox van de media. Atrium en Orbis.

Govert Derix en Leon Frissen hebben samen in 2010 een boek gepubliceerd met de titel Eurosofie. ( Downloaden kan via de site van de Provincie Limburg ). Derix heeft daarvoor een aantal essays geschreven en die met Frissen besproken. Het boek is de weerslag van de aanscherping van het denken over Europa in deze dialogische ontmoetingen. Een voorname constatering van de heren is, dat de Eurealpolitiek behoefte heeft aan idealen, die door de sense of urgency aan kracht moeten winnen. Te hopen valt, dat de huidige crisis daaraan bijdraagt. Derix schetst in een van zijn essays een aantal paradoxen met betrekking tot de samenwerking. Paradox niet in de klassieke betekenis, maar meer als iets wat tegen de verwachting in gebeurt.

Een van die paradoxen is die van de media. Die luidt alsvolgt: “Je zou verwachten dat euregionale eenheid gepaard gaat met het ontstaan van euregionale media. Voor de vorming van een sociaal-economische eenheid zijn media immers cruciaal. (…) Toch neemt de ‘mediale’ eenheid in de EMR eerder af dan toe, en kijken bewoners steeds minder vanzelfsprekend naar zenders van euregionale gebiedsgenoten aan de andere kant van de binnengrenzen.”

Een mooi voorbeeld daarvan is het Commentaar met de titel Atrium/Orbis in Dagblad De Limburger vandaag. De auteur betoogt daarin, dat het - in het belang van de consument - goed is, dat de NMa, de mededingingsautoriteit in Nederland, zich bemoeit met de fusie tussen de ziekenhuizen in Heerlen en Sittard-Geleen. Merkwaardig noemt de schrijver het echter dat de NMa in haar onderzoek ook ziekenhuizen over de grens, zoals die van Genk, Hasselt, Tongeren en Aken betrekt. De NMa krijgt ervan langs. Ze zet, aldus de commentator, een grote bek op en is door het dolle heen.

Van een Limburgse krant zou men toch mogen verwachten, dat het denken niet ophoudt bij de ( overigens officieel niet meer bestaande ) grens. Meestal treft juist randstedelijke instanties dat verwijt. Des te opmerkelijker is het te moeten constateren, dat het denken van de Limburgse media kennelijk wel bij de grens ophoudt en dat de door Derix geschetste paradox inderdaad bestaat. Met het denken van patiënten is dat overigens al lang niet meer het geval. Vele Limburgers bezoeken ziekenhuizen in onze buurlanden en zien de grens niet als een belemmering daarvoor. Ook zorgverzekeraars zijn in overwegende mate dat station al gepasseerd. Alleen de krant kennelijk niet. Media zijn erg belangrijk voor de meningsvorming bij het lezend publiek. In plaats van het toe te juichen, dat de NMa ook over de landsgrenzen kijkt om wellicht te constateren, dat er nog voldoende sprake is van concurrentie om een fusie tussen de ziekenhuizen van Heerlen en Sittard-Geleen mogelijk te maken, trekt de krant een eng, nationaal jasje aan en doet alsof de ziekenhuizen in de Euregio geen invloed hebben op de patiëntenstroom en , sterker nog, alsof ze helemaal niet bestaan. Zou het de invloed van de PVV zijn of is het gewoon een vergissing?