Wijze uilen

Zo, de officiële opening van carnaval zit erop. Woensdagavond waren alle prinsen met aanhang verzameld in Lemiers. Een gezellige zitting voor de wat oudere mensen, zoals ik. Maar op woensdag verschijnt ook het Vaalser Weekblad. Daar stond deze week de samenstelling van de grote optocht van aanstaande maandag in. Bij enkele leden van onze jubilerende vereniging gaf die publicatie aanleiding tot een oplopende bloeddruk. Zonder enige vorm van overleg hebben de Grensülle gemeend ons een plezier te doen door ons vooraan in die optocht te plaatsen. Onze mensen zijn echter van mening dat een prins niet vooraan, maar achteraan in de optocht hoort. Ze sloegen daarom onmiddellijk aan het beramen van allerlei subversieve acties. Vanochtend ontbeten we bij de prins en besloten toch maar het gesprek aan te gaan. Zo ongeveer terwijl de burgemeester het aod wief onthulde sprak ik de president van de Grensülle aan en stelde hem op de hoogte van onze gevoelens. Nadat hij eerst verwees naar het optochtcomité, was hij enkele seconden later toch al van mening dat er geen wijziging van de volgorde mogelijk was en dat wij daar hadden te lopen en rijden waar zij ons neergezet hadden. Einde verhaal. Met elkaar communiceren de heren goed, want ongeveer anderhalf uur later ontmoette ik de voorzitter, die me deelgenoot maakte van zijn treurnis over onze opstelling. Ze hadden het toch alleen maar goed bedoeld. Met een beroep op zijn overleden vader drukte hij me op het hart ervoor te zorgen dat wij in het gareel zouden lopen. Onze prins heeft het later nog eens zelf bij de voorzitter geprobeerd, maar die liet ‘m niet eens uitspreken en dus hield de hoogheid de eer aan zichzelf en is maar weggelopen. Wie denkt dat carnaval enkel met plezier maken gepaard gaat heeft het dus mis. Je vraagt je af wat het grote probleem is om van plaats 8 plaats 30 a te maken als een jubilerende vereniging daar de voorkeur aan geeft? Dat is er niet en dus is het kennelijk een principekwestie. Goede bedoelingen zonder communicatie kunnen wel eens in het tegendeel verkeren. Vanavond kwam de president toevallig nog even naast me te staan. Zonder me verder een blik waardig te keuren beet hij me toe: ‘du liers misch noch kenne, auwe’. En weg was ie. Stijlvol, nietwaar? Waar een kleine man groot in kan zijn. Piet Poetin spookte het door mijn hoofd. Hij had natuurlijk al de pest in omdat de burgemeester hem al eerder te verstaan gegeven had dat de gemeente en niet de Grensülle de blauwe schuit ontvangt. Bovendien stond de burgervader erop dat de jubileumschlager van de Raenpiete gezongen moest worden bij die ontvangst. En tot overmaat van ramp werden ook nog eens de Raenpiete en niet de Grensülle op het provinciehuis uitgenodigd om te komen knoevelen. Enfin, ik hoef de president van de Grensülle inmiddels niet meer te leren kennen. Hij heeft zich in al zijn glorie reeds aan mij geëtaleerd. De Raenpiete blijken weer eens een ‘pain in the ass’ voor de altijd wijze Grensülle en uiteindelijk zijn ze daar ooit een keer bij en bijna door de vader van de voorzitter voor opgericht. Alle dreigementen van vandaag gelovend zullen we maandag uit de optocht en daarna uit het platform van de carnavalsverenigingen gegooid worden. Fijne vooruitzichten. Mijn gedachten dwalen al maar af naar Rusland en Syrië en ik kan maar niet precies verklaren waarom.

La Kraft

Het laatste weekend voor de echte carnaval staat voor mij al jaren in het teken van de Herrezietsong in Kerkrade. De 22 leden van d’r iesjte Kirchroadsjer Herrezietsongsverain trekken dan traditioneel op zaterdag met een huifkar door het Limburgse land en bezoeken op zondag de zietsong. Dit jaar heb ik in café Edelweiss in Eygelshoven zelf een optreden verzorgd en daar onder meer de Raenpiete schlager van dit jaar ten gehore gebracht. De Raenpiete zunt hej is opgenomen ter gelegenheid van het 55-jarig bestaan van CV De Raenpiete uit Vaals en met stip op nummer 952 de top 1111 van L1 Radio binnengekomen. Samen met Natascha Jongen heb ik de solopartij voor het lied ingezongen. En nu klinkt overal waar we komen het tsieke tsakke hoi hoi, tsieke takke hee, ut is vastelaovend kom d’r bej. De tekst is geschreven door Erwin Lennaerts van Limbo Express en die valt merkbaar goed bij de carnavalsvierders evenals bij de burgemeester en de pastoor. Dus is het altijd weer een feest om ‘m te zingen. Maar natuurlijk halen wij het niet bij…………………….
Gisteren zaten we met 1200 mannen in de Rodahal in Kerkrade. Tante Nel werd van de bühne af gefloten. Haar buut was onverstaanbaar en ze , eigenlijk een hij, had geen kans. En toen kwam Beppie. Wee turven groot. Wat je ook van haar vindt, het kleine Maastrichtse madammeke slaagt er spelenderwijs in om 1200 aangeschonken mannen aan haar voeten te krijgen. Ze doet me altijd weer een beetje aan Edith Piaf denken. Champions League van het Limburgse levenslied zei President Walter Sterck en hij heeft gelijk. Een artiest uit Maastricht heeft het in Kerkrade nooit gemakkelijk. Beppie is de uitzondering op die regel. Halverwege smeert ze haar stem met het traditionele glaasje water, dat altijd weer naar jonge jenever smaakt. Als ze na haar optreden , begeleid door een lange sekundant, door de zaal loopt moet iedereen naar beneden kijken om te zien waar ze is. Klein van gestalte, maar oh zo groot als artiest. Ik voelde niets dan respect en daarom vandaag deze ode aan La Kraft!
Dadelijk gaan we naar het Provinciehuis voor het Knoevelemint 2012 en dan gaat het deze week slag op slag verder tot aan de haringen volgende week woensdag. Het wordt genieten en steeds weer opnieuw trots zijn op wat we in onze provincie allemaal hebben. La Kraft is top en de Raenpiete en vastelaovend zijn OK. Vastelaovend same!

De buut vecht tegen de bierkaai

De Maastrichtse buutteredner Robert Walthouwer vindt dat de buut terug moet in het vastelaovendsgebeuren. Daarom heeft hij een buuttefestival georganiseerd, dat morgen in Berg en Terblijt plaatsvindt. In het kerkdorp Lemiers hebben de Vaalser Raenpiete een soortgelijk festival, na een aantal edities opgevolgd door een humorrevue, jaren achtereen georganiseerd. Toen al was namelijk de trend waarneembaar dat de aandacht voor de traditionele buut verslapte. Ik kan me nog goed herinneren dat Fer Kousen, tot mijn ontzetting, voor de eerste keer van de bühne afgefloten werd tijdens de Herenzitting in Kerkrade. Het carnavalsvolk wil niet meer luisteren naar en lachen om goede grappen en satire, waaraan enig denkwerk te pas komt. Met enige weemoed denk ik terug aan Til Eulenspiegel en Rumpelstielchen, die bij onze oosterburen de gevestigde orde op de hak namen en het volk een spiegel voorhielden. De bloemetjes in de monding van de geweerloop van de vele gardisten, flowerpower in plaats van gunpower, en het voor het gezicht langs aan de verkeerde kant van het hoofd salueren getuigen er nog van. Maar heel veel carnavalisten zijn zichzelf wel erg serieus gaan nemen en lopen inmiddels keurig in het gelid en in de pas. Het zou zo maar kunnen, dat ze daarom door de carnavalsvierders niet echt meer serieus genomen worden. Wider den tierischen Ernst is carnavalstheorie geworden. De tijd van in humor verpakte boodschappen, die soms met enige hersengymnastiek uitgepakt moeten worden lijkt voor de massa voorbij. Het volk wil kennelijk geen boodschappen meer, het wil meelallen met oneliners. Op de meeste herenzittingen in Limburg slagen alleen d’r Bunte Pitter en der Tulpenheini er met de meest gore grappen er nog in enige aandacht voor zich op te eisen. Voor de echte humor moet je tegenwoordig kennelijk niet meer op een carnavalszitting, maar , met een selecte groep welwillende luisteraars, in het theater zijn. Voor de twaalfde keer is het Veldeke’s Vastelaovends Cabberèt in de Maastrichtse Bonbonnière uitverkocht. De harmonie van Vaals heeft al jarenlang een eigen carnavalsconcert, dat inmiddels twee weekenden achter elkaar voor een volle zaal uitgevoerd wordt. En Walthouwer blaast het buuttefestival van de Raenpiete nieuw leven in. Op de meeste carnavalszittingen heeft de muziek het van het gesproken woord gewonnen. Een buutteredner aan het begin van een zitting wil met enige pijn en moeite nog wel eens lukken, maar na een uur hoeft hij doorgaans niet meer op al te veel aandacht van het feestende publiek te rekenen. Alcohol en slechte manieren maken meer kapot dan een buutteredner met een spiegel goed kan maken. Ik vind dat bijzonder betreurenswaardig, want een goede buut , dat ben ik met Walthouwer eens, behoort tot de essentie van carnaval. Die essentie moet in ieder geval bewaard blijven, al is het maar in een soort van carnavaleske subcultuur. Op de carnavalszittingen vechten buutteredners tegenwoordig hoofdzakelijk tegen de bierkaai.