De kracht van de klacht

De nationale ombudsman heeft gewaarschuwd. Het vertrouwen van burgers in de overheid staat onder druk. Het aantal klachten neemt hand over hand toe. Het eerste is geen nieuws. Het tweede is opmerkelijk en vraagt om verduidelijking. Nederlanders klagen eigenlijk altijd en bij voorkeur over de politiek. Maar de telefoon pakken of in de pen klimmen is iets anders dan klagen in de vrije ruimte. Als mensen die stap zetten, moet er echt iets aan de hand zijn. Over het algemeen geloven mensen niet dat officieel klagen helpt. Integendeel, meestal levert een dergelijke stap slechts een hoop gedonder op. De overheid heeft lang nog niet overal de attitude die een klacht ziet als een kans om het beter te doen. Klagers worden eerder als lastig ervaren en leveren een hoop extra werk op.

Nederland telt een dikke 16,5 miljoen inwoners. Daarvan is 76% ouder dan 20 jaar. Dat zijn er zo’n 12,5 miljoen. Verleden jaar kreeg de ombudsman 17.000 officiële klachten en 30.000 verontruste telefoontjes. Dat was evenveel als het jaar daarvoor. Zo’n 1.400 officiële klachten per maand. Dit jaar zijn het er 300 à 400 meer per maand. Dat zou derhalve aan het einde van dit jaar zo’n 21.000 klachten opleveren. Nog geen 2 promille. Bij zorgverzekeraar Ohra lag het aantal klachten verleden jaar op 7,2 promille. Daarvan werd meer dan 60% afgewezen. Van de zorg is bekend, dat mensen er nog terughoudender zijn met klagen dan in andere sectoren. Zeker als ze nog in het circuit zitten. De afhankelijkheid is immers groot.

Waarschijnlijk is het, in tegenstelling tot de gezondheidszorg, bij de overheid en uitvoeringsinstanties, zoals de belastingdienst en de uitkeringsinstanties, zo dat, naarmate mensen daarvan meer afhankelijk worden, het aantal klachten juist toeneemt. Terecht stelt de ombudsman de Pavlov - reactie van de overheid aan de kaak, die sterk de neiging heeft om op elk incident te reageren met een poging om de regelgeving nog verder dicht te timmeren. Daardoor is een schier ondoordringbaar woud van regels ontstaan, waar enkel specialisten nog de weg in vermogen te vinden. In de zorg wordt al jaren geklaagd over de onvoorstelbare bureaucratie. Tegen die neiging bestaat helaas onvoldoende maatschappelijk verzet, omdat degenen die erover zouden moeten klagen juist weer afhankelijk zijn van diezelfde overheid. Het blijft dus ook hier overwegend bij klagen in de vrije ruimte. Er is nauwelijks sprake van georganiseerd verzet. Eerder van een hoge mate van moedeloosheid.

Ik durf de stelling wel aan, dat de officiële gegevens over klachten waarover we kunnen beschikken slechts het topje van een ijsberg zijn. Er is veel onderdrukt gemompel en weinig strijd met open vizier. We zouden onszelf een groot plezier doen als we aan de ene kant zeggen wat we op onze lever hebben en aan de andere kant luisteren naar wat er gezegd wordt om daarmee vervolgens ons voordeel te doen. Als mensen bang zijn om echt te klagen holt de kwaliteit van de samenleving achteruit.

Synthetische biologie lost problemen van ontgroening en vergrijzing op!

Interessant! De beoefenaren van de synthetische biologie hebben het kunstje dat God in het paradijs uithaalde eindelijk ontrafeld. Natuurlijk hebben deze wetenschappers nooit geloofd dat God dat kunstje geflikt had. Leven is op een andere manier ontstaan. Je koppelt wat stukjes DNA aan elkaar tot een gen en vervolgens combineer je een aantal genen, dat samen alle erfelijke eigenschappen die nodig zijn bevatten, aan elkaar en je hebt een genoom. Leven is niet meer dan een minimaal genoom dat een biologische systeem draaiend houdt. Zo kunnen ze in het laboratorium nieuw leven maken. Al lang uitgestorven diersoorten kunnen weer tot leven gewekt worden. De mens kan voorzien worden van een verbeterd hart en als hij harder zou willen lopen, dan kan dat ook geregeld worden. Naar verwachting zijn er over een tiental jaren robots met hersenen, die eruit zien als mensen en die zich voelen als mensen. Wat is dan nog het verschil met ons? Valt ons dat nog op? Of krijgen we voorlopig gewoon twee verschillende soorten mensen? De ene soort verwekt op de bij de meeste mensen thans bekende manieren, de andere in elkaar geknutseld in een laboratorium zonder zaad- en eicellen maar door simpele DNA - synthese. Op termijn sterft de eerste soort uit of wordt geleidelijk in de tweede soort omgezet. Klonen, meer van hetzelfde maken, konden we sinds Dolly (1996) al. Een Amerikaan is nu weer van plan om ijsbeer Knut te klonen, zodat we binnenkort allemaal weer naar de dierentuin in Berlijn kunnen om het zielige, door zijn moeder verstoten jong, te bewonderen. Heftige maatschappelijke discussies. Is klonen wenselijk, ethisch aanvaardbaar,moreel verantwoord? Wat als een of andere idioot besluit een heel bataljon Breiviks te creëren? Nu kunnen we een nog stap verder zetten. Niet alleen meer van hetzelfde, maar ook nieuwe combinaties. Het geslacht, de lichaamsbouw, de vorm van neus, oren, borsten, achterwerk, de kleur van de ogen, u zegt het maar. Ziek worden ze ook niet meer en als er toch iets stuk gaat zetten we er gewoon een nieuw gentje in. Eeuwig leven wordt mogelijk. Op de kosten voor gezondheidszorg kan gigantisch bespaard worden. Ideaal ook voor de bevolkingsplanning. Geslachtsverkeer, IVF en draagmoeders, het kan allemaal verboden worden. De ontgroening is geen probleem meer, want wat ons nu nog ontvalt kan straks, buiten de baarmoeder , in het lab aangevuld worden met de gewenste hoeveelheid en soort. Als ouders in het rijke westen nu niet meer voor de nodige bevolkingsaanwas willen zorgen, dan wordt dat straks eenvoudigweg door de overheid geregeld, die geleidelijk het hele systeem van mensproductie gaat beheren. Tot we er genoeg hebben en dan stopt het verhaal en leven we eeuwig en gelukkig. Slechte tijden voor uitvaartverzekeraars en begrafenisondernemers breken aan. Wel goed voor de arbeidsparticipatie van de vrouw. Opvoeden hoeft namelijk niet meer, want alle narigheid wordt voorkomen door een goede gencombinatie. Alleen voeden is nog nodig. Mooie vooruitzichten of toch niet? De synthetische biologie kan het, maar willen we het ook?