Demodictatuur en woekerpolis

Weet u waar Abraham(sen) de mosterd haalt? Die vraag houdt mij al jaren bezig. Gisteren vond ik het begin van een antwoord. Hij brengt hem mee terug van zijn vakantie! Ik weet weliswaar nog niet precies waar hij die vakantie doorbrengt, maar dat is slechts een kwestie van tijd. Ik kwam er achter dat de aartsvader tijdens zijn vakantie gesproken heeft met een Germaans echtpaar. Ze hadden het over de politieke en financiële situatie in in Ereb, het continent waar volgens de Semieten de zon onder gaat. Sinds Abraham(sen) de mosterd op zijn vakantieadres haalt is hij goed op de hoogte, snapt hij het helemaal. Hij is het domme deel van de bevolking ontstegen en nu slim genoeg om te begrijpen wat alle regenten niet zien of willen zien. De Grieken zijn verdoemd. Ze moeten branden in de hel op het vuur aangelegd met de mutsaards, waar Abraham(sen) eens zijn eigen zoon op wilde offeren. Ze hebben daar weliswaar de democratie uitgevonden, maar zelfs hun eigen Plato wist al, dat die uiteindelijk zou verworden tot een dictatuur. De tirannie van de meerderheid ligt immers voortdurend op de loer. Samen met de Germanen bedacht Abraham(sen) de demodictatuur. Hij was tevreden en trots en zag dat het niet goed was.

In de demodictatuur mag iedereen zeggen wat hij wil zonder opgesloten te worden. Maar niemand luistert. De vox populi wordt systematisch genegeerd. De senatoren stapelen fout op fout en weigeren daarover verantwoording af te leggen. De Grieken en de Romeinen spannen de kroon. Daar zijn staatsgrepen gepleegd en is de democratie geofferd aan Mammon. Economen en bankiers maken er de dienst uit zonder gekozen te zijn. Schande. In Ereb zijn ze de weg helemaal kwijt. De regenten van Ereb willen steeds meer macht en komen daardoor nog verder van de burgers in Gulpen – Wittem af te staan, dan toch al het geval is. Het allerergst is volgens Abraham(sen) de wel zeer minimale compensatie voor slachtoffers van woekerpolissen. De banken die ze verkocht hebben worden gered en de kopers mogen verzuipen in het moeras.

Nu wil het toeval, dat Bruocsela, nederzetting bij het moeras en hoofdstad van Ereb, dichter bij Gulpen – Wittem ligt dan des Graven haag. Maar dat is slechts een detail, dat Abraham(sen) in zijn toorn over het hoofd gezien heeft. Eigenlijk gaat het hem ook niet over die afstand, maar veelmeer om de rechter kontzak van de bewoners der lage landen. Abraham(sen) komt op mij over als een verwoed vereerder van Mammon en ik verdenk hem ervan dat hij er, ondanks dat juist hij al lang weet waar de mosterd gehaald wordt, ingestonken is en zich een woekerpolis heeft laten aansmeren. Uit pure frustratie stemt hij daarom nu op de PVV ( of de SP ), want die geven tenminste de Grieken en de euro de schuld daarvan

Mislukte samenwerking

Vandaag meldt 'De Limburger' op de voorpagina dat de samenwerking tussen de gemeenten Gulpen-Wittem, Vaals en Valkenburg aan de Geul mislukt is. De burgemeesters van beide eerstgenoemde gemeenten hebben dinsdagavond hun gemeenteraden gezamenlijk ingelicht. Overigens zonder de gemeente Valkenburg in te lichten. Die hoorde woensdagochtend pas dat de andere twee de stekker uit het samenwerkingsproject getrokken hadden. Volgens burgemeester Van Loo van Vaals is er sprake van een cultuurverschil. 'We spreken een andere taal', stelde hij. Dat is natuurlijk niet zo. In alle drie de gemeenten wordt gewoonlijk Nederlands gesproken. Van Loo bedoelt en zegt dat Valkenburg iets anders wil dan de andere twee gemeenten. Het Geulstadje wil een vooraf dichtgetimmerd proces. Doel en kosten ( opbrengsten? ) moeten vanaf het begin duidelijk zijn. Gulpen-Wittem en Vaals zien meer in een organisch groeiproces, waarbij niet alles vooraf bepaald is. Samenwerken blijft moeilijk, zoveel is duidelijk. Maar wat is eigenlijk het probleem? Waarom wordt er geprobeerd tot samenwerking te komen? Het ligt voor de hand te veronderstellen dat er hier en daar efficiencywinst te behalen valt als zaken maar een keer voor drie gemeenten gedaan worden in plaats van drie keer. Aan de andere kant is al vaak aangetoond dat schaalvergroting niet de vooraf gedachte en verwachte resultaten oplevert. Professor Korsten heeft ooit het SETA ( Samen En Toch Apart ) model bedacht voor dit soort situaties. Dat blijkt echter in de praktijk van deze drie gemeenten ook niet te werken.
In de ogen van de meeste (lokale) politici moet samenwerken vooral iets opleveren en mag niets kosten. Vooral geen zeggenschap. De gemeenteraden willen baas in eigen huis blijven.Ook de verhoudingen in Parkstad Limburg met Heerlen als grootste gemeente en - over de grens - in de Staedteregion Aachen met Aken als grootste stad worden door discussies over zeggenschap gedomineerd. Die gaan vooral over de vorm, over macht, over invloed en maar zelden over inhoud. Kennelijk is de noodzaak voor samenwerking niet zo groot, dat dit soort discussies naar de achtergrond verdwijnen en er pragmatisch naar mogelijkheden voor samenwerking die vooral iets oplevert voor de burgers gezocht wordt.
Is de burger eigenlijk wel het uitgangspunt voor de organisatie van de (lokale) overheid? Steeds vaker nemen ook gemeenten het woord klant in de mond als ze het over hun inwoners hebben. De cruciale vraag is echter of de gemeentelijke processen de burger wel als uitgangspunt hebben of dat andere ( politieke en electorale ) belangen prevaleren. Misschien is dat laatste wel het echte probleem!