Krimp en de zijwindgevoeligheid van het griepvirus

Werk hebben is niks. Werk houden is de kunst. Dat is een oude volkswijsheid, kennelijk ook bekend bij de onderzoekers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM). Twee van hen hebben nu aangetoond, dat er gezondheidsverschillen bestaan tussen krimpregio’s en de rest van Nederland. In heel Nederland neemt de bevolking af, maar in sommige regio’s eerder en sneller dan in andere. Dat zijn de krimpregio’s. De TOP -krimpregio’s in Nederland zijn Parkstad Limburg, Noordoost Oost Groningen en Zeeuws Vlaanderen. Met name in Parkstad Limburg is de gemiddelde levensverwachting en de ervaren gezondheid lager dan overal elders. En geen mens weet waarom.

Ook de onderzoekers niet. Wat ze wel weten is dat het niks te maken met leeftijdsopbouw of lagere sociaaleconomische status. In Kerkrade worden de mensen maar 77. Dat is 3,1 jaar minder dan in de rest van Nederland. In Brunssum sterven ze 2,8 jaar eerder dan elders. Nou , nou, dat is uiterst verontrustend en moet toch zeker verder onderzocht worden. Terwijl landelijk 18% van de bevolking de eigen gezondheid een onvoldoende geeft, is dat percentage in Kerkrade 28% en in Heerlen maar liefst 29%. Oei, oei. Landelijk bijna 1 op de 5, in Parkstad dik 1 op de 4! Dat moet zeker verder onderzocht worden. Misschien, zo beweren de onderzoekers, ligt het wel aan de mindere sociale samenhang in dunbevolkte gebieden of aan de aantasting van de leefomgeving of aan een kleiner zorgaanbod in de buurt. Gewaagde vooronderstellingen, vooral waar het Parkstad Limburg betreft. Drie nieuwe hypotheses . Kat in het bakkie. Vervolgonderzoek verzekerd.

De resultaten zijn voorspelbaar. Over twee jaar zullen de onderzoekers van het RIVM ontdekken, dat Parkstad Limburg een dichtbevolkt gebied is. Dat de sociale samenhang groter en de leefomgeving beter is dan in de Randstad. Dat het zorgaanbod in de buurt in heel Nederland afgenomen is alleen al omdat verzorgende meer tijd kwijt zijn aan het invullen van formulieren dan aan het daadwerkelijk verlenen van zorg en dat dit gegeven derhalve evenmin een onderscheidend criterium vormt. Jammer, maar helaas weten we dus nog niets.

Nieuwe hypotheses, vervolgonderzoek. Waarom zouden we het eigenlijk willen of moeten weten? Om er beleid op te zetten!? Met welk beleid gaan we de levensverwachting van de Parkstedelingen met 2,5 jaar verhogen en de perceptie van hun eigen gezondheid met 10% verbeteren? Gaan we de valse bescheidenheid van Limburgers te lijf met een verplichte gratis cursus spreken in het openbaar voor iedereen of schrijven we een prijsvraag uit en belonen de beste suggesties met een lang weekend Snowworld . Daar bovenop een jaar lang gratis bier voor elke deelnemer aan de prijsvraag. Als er al een probleem was, dan is het met deze maatregelen vast en zeker opgelost. De onderzoekers van het RIVM kunnen dan de zijwindgevoeligheid van het griepvirus gaan onderzoeken.

De volgende stap

Het kapitaal heeft het verbruid. Het heeft ons in een crisis gestort, waarvan het dieptepunt nog niet bereikt is, want de speculanten gaan rustig verder met in hun vuistje lachen en verdienen aan het onvermogen van de politiek. Groeien, groeien, groeien en de staatskas vullen met geleend geld. Besturen op de pof. Het kan, want de groei staat garant voor de aflossing en de rente. Nu groeien we niet meer. We krimpen. Te beginnen met het volk. Niet dat we korter worden. We worden ouder, er worden minder kindertjes geboren. En omdat oude mensen nog niet het eeuwige leven hebben zullen we met minder zijn. Economisch groeien doen alleen nog landen , waar arbeid betaalbaar is gebleven, waar de staat (nog) niet zo goed voor de burgers zorgt en familie en religie nog een rol van betekenis speelt. Soms op het fanatieke af. Bij ons niet meer. Dus gaan we ook economisch krimpen. We spartelen nog wat tegen, maar het gaat onvermijdelijk gebeuren. Recessie.

De arbeid moet – zo wil het de politieke traditie - het stokje van het kapitaal overnemen. Zes PvdA – afdelingen, waaronder Maastricht, riepen verleden week dat het tijd is voor een koerswijziging. Cohen haalt ook al niet uit de partij wat er in zit. Wat zit er dan in? Aardige, goed opgeleide, goed willende mensen, die het ook niet meer weten en dus terug willen naar het bekende, naar de linkerflank. Of dat de goede beweging is? Weinig vernieuwend. De arbeid dus ook al in crisis. Zij is sinds het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw de weg al kwijt. De muur viel. Het communisme stortte – met de Sovjet-Unie – in elkaar. Einde koude oorlog. Communistische partijen verdwenen. De laatste communist in Limburg was Chris Horselenberg in Brunssum. Iedereen na hem schoof onder druk van de publieke opinie naar het midden op. Zo ook en vooral de Partij van de Arbeid. Met communisme was ook socialisme een vies woord geworden. De arbeiders hadden het inmiddels goed. Het doel was bereikt, de beweging voor de emancipatie van de arbeid overbodig. Het ging de arbeid niet meer om vechten, maar om houden wat verworven was. De staat had goed voor zijn burgers gezorgd. Geen behoefte meer aan familie of religie. Einde rode familie, voortschrijdende secularisatie. Socialisme werd sociaal - democratie en niemand wist meer waarover het ging. De kerk kreeg inmiddels ook een klein imago probleem. Alleen die verdomde buitenlanders bedreigen de welvaart van de arbeiders nog en dus stemmen die massaal op de PVV.

Aan de politieke stoelendans tussen kapitaal en arbeid komt een eind. Wat is de volgende stap? Er is behoefte aan een beweging, die een einde maakt aan het beleggen en speculeren, aan de virtuele economie. Een beweging, die ervoor pleit de voedselproductie wereldwijd te nationaliseren en in eigen land begint. Niemand sterft op onze wereld nog van de honger, want dat is niet nodig! Een beweging, die duidelijk maakt, dat we het alleen nog samen op kunnen lossen. Dat het niet meer kan gaan om zoveel mogelijk krijgen en daarvan iets weggeven, maar dat het moet gaan om delen. Om wereldwijd eerlijk delen. Als we nu geen verstandige keuzes maken is het nog maar helemaal de vraag of de ontwikkelingslanden, zoals wij die hier - hautain als we zijn - blijven noemen, ons de hulp zullen geven die we nodig hebben om te overleven. Na communisme, socialisme en kapitalisme is het tijd voor idealisme.