Krimp en de zijwindgevoeligheid van het griepvirus

Werk hebben is niks. Werk houden is de kunst. Dat is een oude volkswijsheid, kennelijk ook bekend bij de onderzoekers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM). Twee van hen hebben nu aangetoond, dat er gezondheidsverschillen bestaan tussen krimpregio’s en de rest van Nederland. In heel Nederland neemt de bevolking af, maar in sommige regio’s eerder en sneller dan in andere. Dat zijn de krimpregio’s. De TOP -krimpregio’s in Nederland zijn Parkstad Limburg, Noordoost Oost Groningen en Zeeuws Vlaanderen. Met name in Parkstad Limburg is de gemiddelde levensverwachting en de ervaren gezondheid lager dan overal elders. En geen mens weet waarom.

Ook de onderzoekers niet. Wat ze wel weten is dat het niks te maken met leeftijdsopbouw of lagere sociaaleconomische status. In Kerkrade worden de mensen maar 77. Dat is 3,1 jaar minder dan in de rest van Nederland. In Brunssum sterven ze 2,8 jaar eerder dan elders. Nou , nou, dat is uiterst verontrustend en moet toch zeker verder onderzocht worden. Terwijl landelijk 18% van de bevolking de eigen gezondheid een onvoldoende geeft, is dat percentage in Kerkrade 28% en in Heerlen maar liefst 29%. Oei, oei. Landelijk bijna 1 op de 5, in Parkstad dik 1 op de 4! Dat moet zeker verder onderzocht worden. Misschien, zo beweren de onderzoekers, ligt het wel aan de mindere sociale samenhang in dunbevolkte gebieden of aan de aantasting van de leefomgeving of aan een kleiner zorgaanbod in de buurt. Gewaagde vooronderstellingen, vooral waar het Parkstad Limburg betreft. Drie nieuwe hypotheses . Kat in het bakkie. Vervolgonderzoek verzekerd.

De resultaten zijn voorspelbaar. Over twee jaar zullen de onderzoekers van het RIVM ontdekken, dat Parkstad Limburg een dichtbevolkt gebied is. Dat de sociale samenhang groter en de leefomgeving beter is dan in de Randstad. Dat het zorgaanbod in de buurt in heel Nederland afgenomen is alleen al omdat verzorgende meer tijd kwijt zijn aan het invullen van formulieren dan aan het daadwerkelijk verlenen van zorg en dat dit gegeven derhalve evenmin een onderscheidend criterium vormt. Jammer, maar helaas weten we dus nog niets.

Nieuwe hypotheses, vervolgonderzoek. Waarom zouden we het eigenlijk willen of moeten weten? Om er beleid op te zetten!? Met welk beleid gaan we de levensverwachting van de Parkstedelingen met 2,5 jaar verhogen en de perceptie van hun eigen gezondheid met 10% verbeteren? Gaan we de valse bescheidenheid van Limburgers te lijf met een verplichte gratis cursus spreken in het openbaar voor iedereen of schrijven we een prijsvraag uit en belonen de beste suggesties met een lang weekend Snowworld . Daar bovenop een jaar lang gratis bier voor elke deelnemer aan de prijsvraag. Als er al een probleem was, dan is het met deze maatregelen vast en zeker opgelost. De onderzoekers van het RIVM kunnen dan de zijwindgevoeligheid van het griepvirus gaan onderzoeken.

Journalistiek opportunisme

De Parkstad Buitenring in oostelijk Zuid - Limburg is, zoals bijna elke meter asfalt die in Nederland aangelegd wordt, een heet hangijzer. In ons land is het al lang geen uitzondering meer dat de tijd die verstrijkt tussen het eerste idee en de daadwerkelijke realisatie van een (stuk) weg meer dan twintig jaar bedraagt. Zouden bedrijven zo opereren, dan was een faillissement onvermijdelijk. Als bestuurder kun je daar goed ziek van worden. Voormalig gedeputeerde Ger Driessen was zo’n bestuurder. De pers laat nauwelijks een gelegenheid onbenut om bestuurders te kapittelen die voor de verkiezingen iets beloven en het daarna niet waarmaken. Kijk maar naar de commotie over de dienstauto voor de PVV - gedeputeerden. Worden de beloften wel waargemaakt, dan is het ook niet goed. De ene of de andere journalist vindt dan wel iemand die iets aan te merken heeft op de gevolgde procedure. Procedures zijn in Nederland nu eenmaal belangrijker dan resultaten. Bestuurders die doorpakken zijn per definitie anti - democraten en verdacht. De keerzijde van dezelfde medaille is, dat de dezelfde kranten voortdurend volstaan met artikelen over ontbrekend leiderschap. Er zijn geen mensen meer, die hun nek nog durven uitsteken.Dank je de koekoek.

We hoeven niet zover terug in de tijd om in de krant te lezen, dat er van alles mis was met het aanbestedingsbeleid. Door vriendjespolitiek werden er miljoenen teveel uitgegeven. Dat rook naar corruptie. En waar rook is, is vuur. De krant, die zich daar enkele jaren geleden vreselijk druk over maakte, maakt zich nu druk over het feit, dat de laagste inschrijver met een opdracht aan de haal gaat, waarmee de provincie Limburg 40 miljoen bespaart en waarschuwt voor extra kosten ten gevolge van meerwerk tijdens de uitvoering. Kon het eerst veel goedkoper, nu is goedkoop ineens duurkoop. Het kan verkeren. Journalistiek opportunisme. Een bestendige vertrouwensrelatie met toeleveranciers is nu eenmaal een belangrijke voorwaarde voor kwaliteit. Dat weet iedere kwaliteitsmanager. Vooral de Limburgse pers heeft er sinds de val van de Berlijnse muur echter een hobby van gemaakt om zoveel mogelijk bestuurders verdacht te maken en te beschadigen. Bestendige vertrouwensrelaties zijn per definitie verdacht. Ze heeft daarmee een niet onbelangrijke bijdrage geleverd aan de vertrouwensbreuk tussen bestuur en burgers.

Piet van Zeil, voormalig staatssecretaris en burgemeester van Heerlen, placht te zeggen, dat de pers de koningin der aarde is. Ze heeft altijd gelijk en zelfkritiek is aan journalisten niet eenvoudig besteed. Als ze lont ruiken komen ze nogal eens in de verleiding om de objectiviteit uit het oog te verliezen. Enkel wat bijdraagt aan de bevestiging van hun vooringenomen standpunt wordt gepubliceerd. Andere feiten worden genegeerd of in tussenzinnetjes weggemoffeld. Driessen was een eigengereide regent, die te traag functionerende adviseurs overruled heeft, een coup gepleegde en daarmee risico’s genomen heeft. Hij probeerde beloftes waar te maken, hetgeen voor een bestuurder natuurlijk not – done is. Onstuitbare dadendrang en bovengemiddeld bestuurlijk ego. Politieke Rambo. Dat is het beeld wat over moet komen. Wat er ook van Driessen gevonden kan worden, hij was in ieder geval een bestuurder met genoeg lef om zijn nek uit te steken. Geen Rambo, maar misschien eerder de laatste der Mohikanen. Met dank aan de koningin der aarde.