Er is genoeg voor iedereen

Maandenlang heeft de coalitie gezwegen. De cijfers van het Centraal Plan Bureau waren er nog niet. Die zijn er nu wel en dus komt het spel nu op de wagen. Netto 9 miljard extra bezuinigingen zijn nodig om het begrotingstekort op 3 % te krijgen en de staatsschuld niet tot meer dan 60% van het Bruto Nationaal Product te laten oplopen. Om netto 9 miljard te bezuinigen bovenop de 18 miljard die al afgesproken waren bij het aantreden van onze huidige regering zal er bruto zo’n 16 miljard extra nodig zijn. Want bezuinigingen leiden nu eenmaal tot minder belastinginkomsten, hogere werkeloosheid en dus meer uitkeringen en er is ook nog geld nodig om de economie te stimuleren. Een uiterst gecompliceerde operatie. Stel bijvoorbeeld je privatiseert de brandweer. Die komt alleen nog maar als je als burger of bedrijf een abonnement afgesloten hebt. De overheid spaart aan de ene kant geld, maar aan de andere kant worden er ook brandweermannen werkeloos en die moeten een uitkering krijgen. Er zullen meer branden niet geblust worden, want niet iedereen heeft een abonnement. Dat stimuleert de economie, want er moet meer weer opgebouwd worden nadat het afgefikt is. Of je schaft de politie en het openbaar ministerie af. Die functioneren toch al niet naar behoren en ook nu al worden veel mensen en objecten beveiligd door particuliere beveiligings- en bewakingsbedrijven . De overheid hoeft al die dienders en officieren niet meer te betalen. Sommige vinden een baan bij de particuliere diensten, andere worden werkeloos en moeten een uitkering krijgen. Veel mensen vinden een baan in de misdaad en voorzien zo in hun eigen inkomen, door het gewoon te stelen van degenen die meer dan genoeg hebben. Een Robin Hood-achtige wijze van herverdelen. Of je besluit om de hele overheid af te schaffen. Daar wordt toch alleen maar door vrijwel iedereen op gescholden. We hoeven geen ministers, staatssecretarissen, commissarissen van de koningin, burgemeesters, wethouders, gemeenteraads -, staten- , tweede kamerleden en andere ambtenaren meer te betalen. Die moeten nu maar voor zichzelf gaan zorgen. Corrupt waren ze toch al allemaal, dus het zal ze niet al teveel moeite kosten het hoofd boven water te houden. We zetten , in de beste libertaristische traditie, vol in op het zelfbeschikkingsrecht van ieder mens. Iedereen gaat zijn eigen boontjes maar doppen. Niemand betaalt meer belasting, want belasting is toch eigenlijk gewoon diefstal door de staat. Trouwens ook nu al is belasting betalen een voorrecht van de domme. Als we geen staat meer hebben is er ook geen begroting meer met een tekort en al evenmin een staatsschuld. Wie het betalen kan volgt particulier onderwijs of maakt gebruik van particuliere zorgvoorzieningen. Wie het niet betalen kan moet maar zien te overleven en als dat niet lukt blijft zelfmoord nog altijd een alternatief. Zo groot is het verschil met de bestaande situatie toch niet? Dus het moet te doen zijn. Als de hele zaak desondanks op zijn kont komt te liggen, kunnen we op de puinhopen van de liberale, kapitalistische, vrije markt economie proberen een nieuwe wereldorde te scheppen die op basis van solidariteit en bijdragen naar vermogen eerlijker verdeelt wat er is. Er is immers genoeg voor iedereen, zong Bots al.

De volgende stap

Het kapitaal heeft het verbruid. Het heeft ons in een crisis gestort, waarvan het dieptepunt nog niet bereikt is, want de speculanten gaan rustig verder met in hun vuistje lachen en verdienen aan het onvermogen van de politiek. Groeien, groeien, groeien en de staatskas vullen met geleend geld. Besturen op de pof. Het kan, want de groei staat garant voor de aflossing en de rente. Nu groeien we niet meer. We krimpen. Te beginnen met het volk. Niet dat we korter worden. We worden ouder, er worden minder kindertjes geboren. En omdat oude mensen nog niet het eeuwige leven hebben zullen we met minder zijn. Economisch groeien doen alleen nog landen , waar arbeid betaalbaar is gebleven, waar de staat (nog) niet zo goed voor de burgers zorgt en familie en religie nog een rol van betekenis speelt. Soms op het fanatieke af. Bij ons niet meer. Dus gaan we ook economisch krimpen. We spartelen nog wat tegen, maar het gaat onvermijdelijk gebeuren. Recessie.

De arbeid moet – zo wil het de politieke traditie - het stokje van het kapitaal overnemen. Zes PvdA – afdelingen, waaronder Maastricht, riepen verleden week dat het tijd is voor een koerswijziging. Cohen haalt ook al niet uit de partij wat er in zit. Wat zit er dan in? Aardige, goed opgeleide, goed willende mensen, die het ook niet meer weten en dus terug willen naar het bekende, naar de linkerflank. Of dat de goede beweging is? Weinig vernieuwend. De arbeid dus ook al in crisis. Zij is sinds het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw de weg al kwijt. De muur viel. Het communisme stortte – met de Sovjet-Unie – in elkaar. Einde koude oorlog. Communistische partijen verdwenen. De laatste communist in Limburg was Chris Horselenberg in Brunssum. Iedereen na hem schoof onder druk van de publieke opinie naar het midden op. Zo ook en vooral de Partij van de Arbeid. Met communisme was ook socialisme een vies woord geworden. De arbeiders hadden het inmiddels goed. Het doel was bereikt, de beweging voor de emancipatie van de arbeid overbodig. Het ging de arbeid niet meer om vechten, maar om houden wat verworven was. De staat had goed voor zijn burgers gezorgd. Geen behoefte meer aan familie of religie. Einde rode familie, voortschrijdende secularisatie. Socialisme werd sociaal - democratie en niemand wist meer waarover het ging. De kerk kreeg inmiddels ook een klein imago probleem. Alleen die verdomde buitenlanders bedreigen de welvaart van de arbeiders nog en dus stemmen die massaal op de PVV.

Aan de politieke stoelendans tussen kapitaal en arbeid komt een eind. Wat is de volgende stap? Er is behoefte aan een beweging, die een einde maakt aan het beleggen en speculeren, aan de virtuele economie. Een beweging, die ervoor pleit de voedselproductie wereldwijd te nationaliseren en in eigen land begint. Niemand sterft op onze wereld nog van de honger, want dat is niet nodig! Een beweging, die duidelijk maakt, dat we het alleen nog samen op kunnen lossen. Dat het niet meer kan gaan om zoveel mogelijk krijgen en daarvan iets weggeven, maar dat het moet gaan om delen. Om wereldwijd eerlijk delen. Als we nu geen verstandige keuzes maken is het nog maar helemaal de vraag of de ontwikkelingslanden, zoals wij die hier - hautain als we zijn - blijven noemen, ons de hulp zullen geven die we nodig hebben om te overleven. Na communisme, socialisme en kapitalisme is het tijd voor idealisme.

Het gouden kalf en de angstput

Er is nogal wat ophef over de speech van Nasrdin Dchar , geboren en getogen in Steenbergen, bij gelegenheid van het in ontvangst nemen van een gouden kalf voor zijn acteerprestatie in de film Rabat. Hij noemde minister Verhagen en meneer Wilders met name. De speech was voorbereid en uit het hoofd geleerd. Dus noemde hij die namen niet toevallig. Dchar maakte bewust van de gelegenheid gebruik om te waarschuwen tegen de gevolgen van de angst voor het vreemde, het onbekende. Bange mensen, zo laat hij ons weten, zijn makkelijk te beïnvloeden.

Verhagen heeft zijn vermelding in de speech waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij uitgesproken heeft van mening te zijn, dat de multiculturele samenleving mislukt is. Wilders aan het feit dat hij de bestaande onzekerheid en angst onder de bevolking handig politiek exploiteert en zo Verhagen, die toch stemmetjes voor het CDA moet zien vast te houden, min of meer tot deze uitspraak dwong.Ik heb al eerder geschreven, dat de multiculturele samenleving niet mislukt is. Die bestaat gewoon en zal altijd blijven bestaan . Over 500 à 1000 jaar zijn we allemaal moccakleurig. Wat mislukt is, is de politiek ten aanzien van een steeds opener, mobieler en veelkleuriger wordende samenleving. Die politiek heeft daardoor op incestueuze wijze de PVV gebaard.

Wat ook dreigt te mislukken is het kapitalistisch systeem, gebaseerd op de vrije markten. Ik moest denken aan Henk Hofstede, die in 1992 – vlak na de ineenstorting van de Sovjet-Unie stelde dat ze in het oosten muren hadden om mensen binnen te houden en in het westen bezig waren ze op te bouwen om mensen buiten te houden, dat een wereld met muren geen houdbare wereld is en dat geven niet voldoende is, omdat we zullen moeten delen. Profetische woorden, die na bijna twintig jaar wel erg actueel zijn. Och, wat hadden we een lol toen het communistische systeem in elkaar donderde. Met de mislukking werden ook meteen de ideeën en de dromen , die aan de basis ervan lagen, bij het oud vuil gezet. Ik ben benieuwd of iets soortgelijks gaat gebeuren met de ideeën en de dromen die te grondslag lagen aan het kapitalistisch systeem, nu dat in volle omvang zijn zwakheid toont. Zelfs de Tea Party in Amerika is tegen het kapitalisme. Voor de oplossing van dat probleem engageert ze zich politiek met de meest conservatieve, rechtervleugel van de republikeinen. Dat vind ik zeer geloofwaardig! Ze denken vast, dat je mensen alles wijs kunt maken! Onbegrensde mogelijkheden om de zaak te besodemieteren en er zelf beter van te worden!

In Amerika is sedert een paar weken ook de #OccupyWallStreet beweging actief. Die hebben geen panklare politieke oplossing voor de problemen, maar dromen van een andere, betere wereld. Idealisten. We hebben juist nu die nieuwe dromen over hoe de wereld er uit zou kunnen zien hard nodig. Nodig om richting te geven aan het ontwerpen van een nieuwe wereldorde.

Nasrdin Dchar heeft ook een droom gehad en zich niet bang laten maken. Ik hoop dat zijn gouden kalf niet zal verdrinken in de put van angsten, maar een glimmend symbool zal zijn voor de kracht van de droom en van de noodzaak vooral te blijven dromen.