Amnestie voor Bouterse?

Op 25 februari 1980 vond , vlak voor de verkiezingen die op 27 maart plaats zouden vinden, in Suriname de zogeheten sergeantencoup plaats. De militairen onder leiding van Desi Bouterse namen de macht over van de corrupte regering Arron. Er vielen vijf doden, het politiebureau in Paramaribo brandde af en er werd geplunderd. Aanvankelijk heette het dat Bouterse met zijn kompanen ingegrepen hadden om een einde te maken aan de malaise waarin Suriname verkeerde. Later was er sprake van revolutie. Feitelijk werd er een staatsgreep gepleegd. Al snel kwam er met Chin a Sen een nieuwe burgerpremier en daarmee leek de zaak geregeld. Met het verstrijken van de tijd en het uitblijven van nieuwe verkiezingen nam, na aanvankelijk gematigd optimisme, het verzet tegen de militaire machthebbers toe en daarmee ook het geweld waarmee het nieuwe regime in het zadel gehouden moest worden. Macht werkt verslavend. Op 8 december 1982 werden in Fort Zeelandia vijftien tegenstanders van het nieuwe militaire regime geliquideerd. Wat er in dat fort precies gebeurde is tot op de dag van vandaag nooit helemaal opgehelderd. De decembermoorden waren een triest hoogtepunt. Bouterse heeft de verantwoordelijkheid daarvoor erkend. Als militairen de macht grijpen gaat dat zelden zonder bloedvergieten. Collateral damage zullen we maar zeggen. Zonder in complotdenken te vervallen staat wel vast dat de nodige staatsgrepen plaatsvonden met steun van de machtige Verenigde Staten van Amerika, die om uiteenlopende redenen de omverwerping van diverse regimes mogelijk gemaakt hebben. Zelf hebben we onlangs in Libië nog aan zoiets meegewerkt en zijn we weer niet principieel genoeg om in Syrië hetzelfde te doen, terwijl de omstandigheden daar toch voldoende aanleiding voor geven. Geen enkel (voormalig) staatshoofd kan de verantwoordelijkheid voor martelingen, verdwijningen en moorden ontlopen. De Griekse juntaleiders van 1967 zijn in 1975 eerst tot de doodstraf veroordeeld, die later omgezet werd in levenslang. Pinochet heeft dankzij een fragiele gezondheid rechtszaken kunnen ontlopen. Hij werd ooit in Engeland gearresteerd en Spanje vroeg om zijn uitlevering om hem te kunnen berechten. De arme man was echter te ziek om uitgeleverd en berecht te worden. Bouterse is niet ziek, inmiddels weer president en probeert nu in eigen land de dans te ontspringen met Amnestiewetgeving en grote verzoeningscommissies. In het verleden blijven steken kan een behoorlijk hindernis vormen voor de toekomst. De staatsgreep in Suriname kan met enige goede wil en tegen de achtergrond van de toenmalige omstandigheden nog wel gelegitimeerd worden, al zullen er ook wel superdemocraten zijn die zoiets altijd principieel verwerpen. Wat nooit te legitimeren valt is het bewust en opzettelijk vermoorden van ( politieke ) tegenstanders. Mensen die er op die manier blijk van geven dat een mensenleven voor hen geen waarde heeft, dienen ter verantwoording te worden geroepen. Zoals het er nu uitziet zal de Amnestiewet in Suriname aangenomen worden. Het zou de internationale gemeenschap sieren als Bouterse , als verantwoordelijke voor de decembermoorden, zodra hij een voet over de grens zet, alsnog gearresteerd en berecht wordt. Maar wat doen we met Ahmedinejad, met Assad, met de Chinese leiders, met Poetin, met de leiders van andere bananenrepublieken ? Er lijkt nog wel wat werk aan de winkel op weg naar een voor iedereen rechtvaardige wereld.

Judaspenningen

De verleiding om mijn gram te halen in de richting van KPN is groot, nu het bedrijf onder verscherpt toezicht van de OPTA is geplaatst. Een eerder boete van 17 miljoen heeft niet het gewenste effect gesorteerd. KPN blijkt een notoire wetsovertreder. Maar er zijn belangrijkere zaken in de wereld dan een onverbeterlijk arrogant, disfunctionerend telecommunicatiebedrijf, dat alleen kan overleven door zich - nota bene als voormalig staatsbedrijf - niet aan de wet te houden.

Wapenhandel bijvoorbeeld. In augustus heb ik er al een blog aan gewijd. Vandaag kopt mijn dagblad dat het Nederlandse kabinet tegen een verbod op wapenexport naar dictaturen is. Minister van Buitenlandse Zaken Rosenthal ( VVD ) houdt er hoogstaande principes op na. Een daarvan is: als wij het niet doen, dan doet een ander het wel. De belangen van de vaderlandse, hoogwaardige, wapenindustrie wegen zwaarder dan het met behulp van die wapens vermoorden van een handjevol tegen hun dictator protesterende burgers. Als het over mensenrechten gaat moeten wij derhalve voortaan bescheiden zwijgen en niet meer het belerende schoolmeestervingertje heffen. Wij hebben op dat vlak nu alle recht van spreken en onze geloofwaardigheid definitief verspeeld. De Nederlandse regering vindt wapenexport belangrijker dan mensenrechten. Moreel gidsland Nederland toont zijn ware (koopman)gezicht!

De zes miljoen euro die ons land deze maand, bij het bezoek van mevrouw Clinton aan de conferentie Freedom Online, heeft toegezegd om revolutionaire bloggers te beschermen blijken judaspenningen te zijn.

Mensendieren en ritueel slachten

Mens en dier, de allereerste vraag die zich opdringt is die of dit onderscheid wel gemaakt kan worden? Zijn we niet allemaal dieren? Als aanhanger van de evolutietheorie meen ik dat dit inderdaad het geval is. Het dier mens heeft zich echter dusdanig doorontwikkeld, dat het nog maar weinig natuurlijke vijanden heeft, met uitzondering van de zich koppig tegen beheersing verzettende natuurelementen aarde, water, vuur en lucht zelf, en toppredator geworden is. Op grond van die zelf veroverde status hebben de mensendieren een superioriteitsgevoel ontwikkeld. Ze kunnen denken en discussiëren over de vraag of het geoorloofd is dieren te gebruiken voor het redden van mensenlevens, bij voorbeeld in de medische wetenschap en ook als voeding. De collega-dieren voeren die discussie niet. Als ze de kans krijgen gebruiken ze het mensendier, voor zover bekend niet voor wetenschappelijke experimenten, maar gewoon als voedingsbron. Er zijn nog wel jagers onder de mensendieren, maar de meeste zijn te lui om te jagen en hebben hun voormalige jachtobjecten inmiddels gedomesticeerd. Het gemak dient het mensendier, nietwaar?

De discussie over ritueel, onverdoofd slachten is in eerste instantie een symptoom van de verhouding van de mensendieren tot de natuur. Met hun gevoel van superioriteit hebben ze er afstand van genomen, zich erboven geplaatst. Ze denken de natuur te beheersen, naar hun hand te kunnen zetten. In de dierenwereld bestaan geen mensenrechten, in de mensendierenwereld inmiddels wel dierenrechten. De natuur geeft mensen geen rechten. De rechten van mensen zijn rechten die de mensendieren verworven menen te hebben. Veroverde en verworven rechten, daar houden mensendieren van. Godsdienstvrijheid is ook zo’n verworven recht. Dierenrechten zijn geen veroverde rechten. Ze zijn een geschenk van het superieure mensendier aan de onderworpen collegae. Die hoefden daar niet eens om te vragen.

We moeten vaststellen dat er mensendieren zijn die zich schamen voor de verworven positie van toppredator. De overige dieren kennen dat schaamtegevoel niet. Schaamte is cultuur en heeft met schuld te maken. En schuld is in sterke mate een religieus begrip. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Het gekke in de discussie over de rituele slacht is dat nu juist de religieuze groeperingen zich niet schuldig voelen en de atheïsten wel. We kunnen wellicht voorzichtig concluderen dat religieuze mensen dichter bij de natuur staan dan niet-religieuze. Ze hebben er misschien een tikkeltje meer ontzag voor, terwijl de atheïsten meer van het wetenschappelijke vooruitgangsgeloof zijn. Die komen dan tot de conclusie dat wetenschappelijk onderzoek naar tot nu toe onmetelijk gevoel wenselijk is. Liefde, lijden,lust en lol. Begin het maar eens meetbaar te maken.

De dierenwereld kent geen godsdienstvrijheid en evenmin mensendieren- of dierenrechten. In die wereld wordt ook niet gediscussieerd over het spanningsveld tussen die twee. Van de natuur vervreemde mensendieren met veroverde rechten en een superioriteitsgevoel , vervuld van een daarmee samenhangend , in de loop der eeuwen erin geramd schaamtegevoel, schenken hun collega-dieren het recht op een mensendierwaardige dood. Het doet allemaal wat onnatuurlijk aan.