Rode kaart

Werd de crisis in Europa eerst overschaduwd door het rapport Deetman, nu is het weer voetbal dat het nieuws bepaalt. Het volk is verdeeld over de reactie van AZ-doelman Esteban op een aanval door een zich supporter van Ajax noemende malloot, die al een stadionverbod op zak had. Hans van Breukelen had er geen moeite mee gehad als Esteban zijn aanvaller doormidden geschopt had. Advocaat Spong vond de rode kaart die scheidsrechter Nijhuis, geheel volgens de spelregels, gaf getuigen van weinig empathie. En er zijn ook mensen die Estebans reactie overdreven vinden. Hij weerde eerst de trap van zijn aanvaller af, die kwam daardoor ten val, en trapte hem toen tot twee maal toe met volle kracht tegen zijn schenen. De keeper heeft geen judoles gehad. Hij had met een eenvoudige eerste houdgreep zijn belager onschadelijk kunnen maken. Esteban is echter meer het type straatvechter. Slaan en schoppen naar alles wat je raken kunt in de hoop dat je wat raakt. Een heel primaire en verklaarbare reactie. Maar wij worden geacht onze emoties te beheersen, in goede banen te leiden. Geen politieman, aldus topadvocaat Spong, zou Esteban in dit geval een verwijt hebben gemaakt. Onzin natuurlijk. De Nederlandse politie arresteert je al als je als leraar een leerling in zijn kraag grijpt en de klas uit zet! De minister heeft als minister geen oordeel. De aanklager betaald voetbal moet dit maar regelen. Die acht de rode kaart terecht maar een straf niet op zijn plaats. Esteban heeft een stomme fout gemaakt, hij heeft aangifte gedaan. Dat had hij niet moeten doen. Want nu gaat het openbaar ministerie zich over de zaak buigen en die hebben niets met emoties. Estebans actie was disproportioneel. Wedden? De malloot was dronken en dus ontoerekeningsvatbaar. De veiligheidsmaatregelen bij Ajax voldeden niet aan de daaraan te stellen eisen. Esteban had zich moeten beheersen. Nederland anno 2012. Iedereen is het schuld, behalve degene die het veroorzaakt heeft.

Ik verlang nog wel eens terug naar de ouwe wijkagent die wist wat er speelde en naar bevind van zaken optrad . Hij is al lang geleden het slachtoffer van het centralisatiedenken geworden. Tegenwoordig rijden er alleen nog nitwits rond, die amper tot tien kunnen tellen maar zichzelf hele pieten vinden omdat ze een blauw pak, een pet en een wapen dragen. Ik ken er die van het ambtsgeheim in hun hart geen moordkuil maken en zichzelf daardoor kennelijk heel interessant vinden. Het heeft allemaal niets met Esteban te maken, maar met mijn vertrouwen in politie en justitie is het een en ander mis gegaan. En daarom vertrouw ik er niet op dat Esteban er in dit geval zonder kleerscheuren vanaf komt. Of hij moet die aangifte intrekken. Als ik in zijn schoenen stond zou ik geen moment aarzelen.

Koekje van eigen deeg

Al eeuwenlang worden wij door onze leiders opgevoed om goede kapitalisten te zijn. Wij hebben geleerd te geloven, dat – ondanks de Club van Rome – economische groei onze enige redding is. Wij hebben geleerd, dat het goed is om onze spaarcentjes naar de bank te brengen. Wij geloven onze leiders als zij ons vertellen, dat die centjes daar veilig zijn en dat zij die garanderen. Wij rennen daarom in tijden van crisis, zoals nu, niet allemaal tegelijk naar de bank om ze terug te halen. Wij hebben geleerd te geloven, dat de torenhoge schulden van de overheid niet zo erg zijn. Door de groei komt het allemaal wel weer goed. Onze leiders vertellen ons ook dat we onze kinderen goed moeten opvoeden, zodat ze niet relschoppend en plunderend over straat rennen. Brave en gehoorzame kapitalisten zijn we geworden.

Onze leiders hebben ons niet opgevoed tot Europeanen. Zij hebben ons niet verteld, dat wij in de eurozone tot elkaar veroordeeld zijn. Dat wij het ons niet kunnen veroorloven een van de sterkere eurolanden om te laten vallen. Zij hebben ons er niet van weten te doordringen, dat de juist de gemeenschappelijke markt en de sterke euro in de voorbije jaren gezorgd hebben voor meer welvaart. Ze zeggen ons niet dat,als we terugkeren naar de gulden, het moeilijker zal worden om onze spullen naar het buitenland te verkopen. Nee, ze zeggen ons, dat wij een sterk land zijn, dat zijn zaakjes goed op orde heeft. Ze maken ons bang voor al die prutsers, die zogenaamd onze welvaart bedreigen. In plaats van ons op te voeden tot Europeanen, wakkeren ze onze nationale gevoelens en het daarmee verbonden anti -Europa denken aan. Onze leiders hebben ons wijsgemaakt, dat een economisch - monetaire unie wel voldoende zou zijn en dat het niet nodig is ook een politieke unie te vormen. Dat had immers betekend, dat onze leiders bevoegdheden hadden moeten afstaan aan die unie. Onze leiders zijn liever populair dan sturend. Het zijn dus slechte opvoeders, die elk recht verspeeld hebben hedendaagse ouders aan te spreken op de opvoeding van hun kinderen.

En nu krijgen onze leiders dus een koekje van eigen deeg. Nu is die unie politiek zo zwak, dat ze de crisis niet op kan lossen. Nu durven onze leiders geen bevoegdheden meer af te staan, omdat ze vrezen dat wij dat niet goed vinden en niet meer op hen zullen stemmen. Ze proberen op populistische wijze een paar belastingcenten te besparen en daarmee alle voordelen van de unie op het spel te zetten. Hun eigen hachje is nu eenmaal belangrijker dan onze toekomst, de toekomst van Europa. Europa interesseert ze eigenlijk helemaal niets. Ze hebben het altijd gezien als een noodzakelijk kwaad en ons dat ook zo leren zien. Onze leiders zijn niet bij machte leiding te geven.
De kredietbeoordelaars zijn in het leiderschapsvacuüm gesprongen.