De uitroeptekens van Rudi van Dantzig

Rudi van Dantzig is op 78-jarige leeftijd overleden. Hij was, zoals hij zelf zei, geen top danser. Hij was zonder enige twijfel wel een top choreograaf. Meester Prikkebeen. Steeds op zoek naar exotische vlinders. Niet om ze op te prikken, maar om ze nieuwe vleugels te geven. Net als het leven is de dans een golfbeweging. Het gaat volgens Van Dantzig niet alleen om de passen, maar vooral ook om de passie. Het is juist die passie die de aandacht van de toeschouwer dwingend naar zich toe trekt. De beleving moet het geheel dragen. Dans geen vraagtekens, maar uitroeptekens!

Al lang bekijk ik ook zelf het leven, het samenleven vanuit een dans- , een bewegingsperspectief. Het zijn mensen die hun leven, hun omgeving, een organisatie, instelling of bedrijf in beweging houden of laten inslapen, vastroesten, bevriezen, verstarren. Mensen die strategieën bedenken, formuleren, uitdragen en vertalen in concrete bewegingen, acties. Mensen die structuren, systemen bedenken en ze laten functioneren of juist blokkeren. Mensen die indicatoren ontwikkelen waarop gestuurd kan worden. Mensen die informatie verzamelen. Mensen die produceren, mensen die controleren. Mensen die verkopen. Mensen die al of niet willen samenwerken. Mensen die bang zijn of juist vrij en onbekommerd. Mensen die verhullen of juist onthullen. Mensen die ontevreden zijn of met plezier hun werk doen. Mensen die niet durven bewegen, zich in zichzelf opsluiten bang als ze zijn om fouten te maken of mensen die met passie door het leven dansen, uit zichzelf stappen en initiatieven durven nemen. Mensen die ergens voor staan. Dansen gaat samen met muziek, uitbundigheid, vreugde en plezier. Plezier in het bewegen. Niet stil kunnen blijven zitten. Het tegenovergestelde van verlamd door angst, stil en onbeweeglijk, op je plekje blijven zitten en je als het ware onzichtbaar proberen te maken.

Onwillekeurig moest ik vannacht, kijkend naar een Masterclass van Rudi van Dantzig, denken aan de discussie die het CDA- congres de komende dagen voert over koers, uitgangspunten en interne organisatie. De passen blijven hetzelfde. Gespreide verantwoordelijkheid, solidariteit, publieke gerechtigheid en rentmeesterschap. Ze krijgen misschien andere namen. Nederland maken we samen, betrokken en nabij, rechtvaardig en betrouwbaar en zorg om de aarde. Elk begrip roept vragen en discussie op. Maar waar is de passie die het geheel draagt? Waar zijn de uitroeptekens? Waar is het vuur? Het gaat toch niet om een onsje meer links of een pondje meer rechts of een kilo radicaal midden. Uitgewoonde begrippen. Het zijn slechts de kleren van de keizer. Daaronder zit wat van waarde is en altijd zal blijven. Deze, onze wereld is van ons allemaal. Wij delen haar. Niemand wordt uitgesloten of aan zijn lot overgelaten. Iedereen kan en moet naar vermogen bijdragen en wordt erbij betrokken. Geen vrijblijvendheid. Niemand kan de dans ontspringen. Wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft. Niemand wordt verketterd. Wat wij niet willen dat ons geschiedt, dat doen wij ook een ander niet. Niks nieuwe koers! Bezinnen op oude waarden en daarvoor gepassioneerd blijven staan. Uitroeptekens!!!!!!

Alles van waarde is weerloos

Wij hebben jarenlang op te grote voet geleefd. Meer uitgegeven dan we met zijn allen verdiend hebben. Dat meerdere hebben wij geleend, waarbij we ook maar alvast een voorschotje op toekomstige groei namen. Nu die groei stagneert drukt dat voorschotje extra zwaar. De tering moet naar de nering gezet worden. De schulden moeten afbetaald worden en als de inkomsten niet meer groeien maken die lasten een groter deel van de uitgaven uit. Daar komt dan nog bovenop dat we de Europese landen die op nog grotere voet geleefd hebben te hulp schieten. Das Geld regiert die Welt, zeggen onze oosterburen. Onze schuldeisers worden steeds zenuwachtiger. Geld lijkt het enige van waarde. Voor het overige dreigen we een waardeloze waardenloze samenleving te worden. Alles van waarde blijkt inderdaad weerloos. De neonletters op de Willem de Kooning academie in Rotterdam, zichtbaar vanuit de trein, symboliseren nadrukkelijk de staat van de natie en maken de dichtregel van Lucebert weer eens zeer actueel.

Net voor het weekend heeft Standard & Poor’s de kredietwaardigheid van negen Eurolanden verlaagd. Italië, Spanje, Portugal, Frankrijk, Oostenrijk, Malta, Cyprus, Slovenië en Slowakije moeten meer gaan betalen voor hun leningen. Alleen Duitsland, Nederland, Finland en Luxemburg zijn de dans om het gouden kalf tot nog toe ontsprongen. Wat heet! Die vier moeten nu meer gaan betalen om de anderen overeind te houden. Dat wederom heeft extra bezuinigingen in die landen tot gevolg. De weerstand tegen de euro , tegen Europa zal verder toenemen. In Nederland bijvoorbeeld groeit de SP in de peilingen. Dertig virtuele zetels op dit moment. Evenveel als de VVD. En plotseling staan Roemer, Cohen en Sap gebroederlijk en gezusterlijk naast elkaar de linkse eenheid uit te stralen. Een eenheid die er niet is. Ze hadden D’66 en de ChristenUnie er nog graag bij gehad, maar die vinden zichzelf niet echt links. De SP is een anti - Europa partij en staat wat haar standpunten op sociaal - economisch gebied betreft dicht bij de PVV. Zo snoept ze nogal wat kiezers daar weg. Roemer hoeft slechts een keer te roepen dat hij voor een strenger immigratiebeleid en meer veiligheid op straat is en de PVV is weg en de weg naar regeren met de VVD ligt open. Is dat een waarde(n)vol alternatief?

Volgens premier Rutte gaan we dit jaar allemaal voelen dat we door zwaar weer varen. Allemaal? Voelen? Wat voelt hij dan bijvoorbeeld zelf? Medelijden? Wordt hij werkeloos? Levert hij salaris in? Voor hem zal het wel meevallen. De kwaliteit van een samenleving staat of valt met de manier waarop zij met de zwakste omgaat. Wat doen we met oudere werkelozen, die zich suf solliciteren maar geen werk kunnen vinden. Dwingen we die om de straat te gaan vegen? Wat doen we met al die mensen die in de sociale werkvoorziening bezig zijn? Laten we ze thuis achter de geraniums verpieteren? Wat doen we met mensen die echt van zorg afhankelijk zijn? Maken we die weer afhankelijk van al of niet aanwezige, goedwillende familieleden of vrienden? We gaan het allemaal voelen, maar sommige meer dan andere, zou Orwell gezegd kunnen hebben . Zeker zolang het geld bepaalt wat van waarde is, in plaats van dat de waarden het geld sturen.

Leve de Koningin!

Wat is er met de mens gebeurd? Amerikaanse militairen staan in Afghanistan trots over de lijken van drie Talibanstrijders te urineren. In Noord – Korea worden mensen tenminste zes maanden naar een heropvoedingskamp gestuurd omdat ze niet of niet overtuigend genoeg gehuild hebben bij de rouwbijeenkomsten na de dood van de grote leider. De slachtpartij in Syrië gaat gewoon door. En in Limburg noemt de ene politicus de andere een stuk uitgekotst Halalvlees, maar dan wel van een Turks varken. Overigens is varkensvlees Haram, maar dat terzijde. Zijn het incidenten? Hebben we te maken met ontspoorde individuen of systemen? Wat bezielt die mensen? Wat zijn het voor mensen? Hebben ze hulp nodig? Waar komt die haat vandaan? Is er sprake van een nieuwe trend of was het altijd al zo? Wat veroorloven mensen zich in de omgang met elkaar? Heeft een mensenleven nog waarde? Hebben mensen nog waarden?

Veel van wat er gezegd en gedaan wordt gaat schuil onder de paraplu van vrijheid. Het vrije westen tegenover de onvrije rest. De vrijheid van meningsuiting. De volkspartij voor vrijheid. De partij van of voor de vrijheid. Vrijheid is beter dan onvrijheid . Vrijheid moet verdedigd worden. Voor vrijheid moeten offers gebracht worden. Het lijkt er op dat vrijheid de enig overgebleven waarde is. Vrijheid blijheid. Ik kan doen, laten en zeggen wat ik wil. Met een ander heb ik niks te maken. Ik ben vrij. Wie het waagt mijn vrijheid te beknotten zal ervan lusten. Het is al genoeg als ik denk dat iemand mijn vrijheid wil inperken om hem of haar ervan te laten lusten. Met de vrijheid van een ander heb ik niets van doen. Iedereen verplicht vrij. Niemand meer vrijwillig onvrij. Hoofddoeken verplichten beknot de vrijheid. Hoofddoeken verbieden niet. Het maakt niet uit of ik consequent ben, want ik heb de vrijheid om dat niet te hoeven zijn. Ik heb recht op mijn vrijheid. Ik rijd zo hard als ik wil. Ik parkeer waar het mij net uitkomt.

Het blijkt altijd weer een hele kunst te zijn om met vrijheid om te gaan. Voor sommigen lijkt dat op een spelletje landje veroveren. Zolang niemand iets zegt gaan ze door. Waar de ministers zwijgen hebben we gelukkig nog een koningin die spreekt en daarmee de regering verantwoordelijk maakt. Uit respect voor de ander neemt ze de vrijheid een hoofddoek te dragen. De majesteit had moeten zwijgen, roepen de zwijgers ineens. Ze verdeelt het volk in plaats van het te verenigen. Laat ik nou toch gewoon blij zijn met die sprekende koningin. Tenminste nog iemand die ons fijntjes laat weten dat er nog meer onder de zon is dan alleen maar vrijheid blijheid. Als het ethisch reveil niet meer van het CDA komt, dan moet het maar maar van de koningin komen.