Beatrix kan nog niet weg!

Mijn favoriete Minister heeft het weer eens helemaal voor elkaar. Alle ‘outlawbikers’ staan nu met zenuwachtig ronkende motoren te sidderen van angst. Hij heeft hen per decreet en met onmiddellijke ingang vogelvrij verklaard. Ze zullen weten wie de baas is in Nederland en de dans met hem niet ontspringen. Nu begrijp ik ook waar die nieuwe politie-uniformen voor nodig zijn. Voor de stadsguerilla tegen de Hells Angels en Satudarah. En dat komt dan ook nog in de krant op de dag dat Beatrix haar verjaardag viert en tussen de regels door laat weten dat ze onomstreden en met waardigheid af wil treden als de politieke en maatschappelijke omstandigheden wat meer stabiel zijn. Jammer dan. Dat kan de majesteit voorlopig dus wel vergeten. Met het onomstreden zijn en de waardigheid van onze koningin zit het wel snor. Ze is zelden populairder geweest als sinds het moment dat ze met een hoofddoek getooid een moskee in het bevriende buitenland betrad. Van de weeromstuit heeft het kabinet, onder leiding van mijn favoriete Minister van Veiligheid en Justitie, meteen maar besloten in eigen land een boerkaverbod in te voeren. Omdat we niet willen en mogen discrimineren en al helemaal niet de vrijheid van godsdienst willen en mogen beperken geldt het boerkaverbod ook voor integraalhelmen en bivakmutsen, maar weer niet voor carnavalsmaskers. Waarom het dan boerkaverbod blijft heten mag de duivel weten. Dat zal wel met de stabiele staat van de natie te maken hebben. Wederom van de weeromstuit heeft een wethouder uit Groningen het vrouwvolk opgeroepen massaal boerka’s aan te schaffen en te gaan dragen. Maar een wethouder die mensen oproept zich niet aan de wet te houden en vrouwen om een mensonterende boerka te dragen, terwijl ze tegelijkertijd pretendeert voor de emancipatie van vrouwen te zijn, is natuurlijk gewoon de weg kwijt. Daar zijn we zo klaar mee en hoeven we verder niet over na te denken . Waar we nog lang niet klaar mee zijn is de Minister van Onderwijs. Die blaakt weliswaar van het zelfvertrouwen, maar heeft het vertrouwen van de rest van het volk verloren en het vaderlandse onderwijs volkomen gedestabiliseerd. In Rotterdam valt om de haverklap de stroom uit en Philips schrijft rode cijfers. De pandhuizen groeien als kool waar de banken het af laten weten. Zelfs Frans Timmermans staat rood op de familiekredietbank nu hij de laatste drie weken maak enkele dagen thuis is geweest. Trouwens schulden in de kring van familie en vrienden leiden steeds vaker tot problemen in de huidige crisistijd. Tot overmaat van ramp destabiliseert ook de winter het land nog. Hoe zeer ik het onze koningin ook gun om na haar lange staat van dienst met pensioen te gaan, ik moet toch vast stellen dat er geen sprake is van stabiele politieke en maatschappelijke omstandigheden. Dus Majesteit, van harte gefeliciteerd met uw 74-ste verjaardag en toch gewoon nog maar even door blijven werken en vooral niet ophouden signalen in de goede richting af te geven, want een vorst is nooit zo onafhankelijk als in zijn laatste jaren!

De nieuwe kleren van de politie

De Nederlandse politie wil nieuwe kleren. Kleren gemaakt van een stof met een krachtige uitstraling , een stof die ontzag afdwingt. Enkele rondreizende kleermakers, die dit gerucht opvingen, hebben zich gemeld bij Minister Opstelten aan zijn Binnenhof . Ze vertelden hem dat zij in staat zijn aan de wensen van de politie te voldoen. Hun unieke ontwerp, zo verzekerden zij, zal iedereen versteld doen staan. Ze doodden daar enkele maanden hun tijd terwijl het hen aan niets ontbrak. Die kleermakers zijn slim. Ze weten dat er geen stof bestaat die ontzag inboezemt. Wanneer hun tijd op is verschijnen ze voor de Minister om hem hun ontwerp te tonen. Ze vertellen de hoogste baas van de politie , dat alleen heel slimme mensen in staat zijn om de uniformen die ze ontworpen hebben te zien. Wie de ontzagwekkend krachtige uitstraling niet waar kan nemen is heel dom. In heel Nederland zijn er geen domme mensen meer. Nederland is immers een kenniseconomie. De petten zijn vervangen door baretten, die niemand kan zien maar die wel iedereen weer passen. De blauwe uniformen hebben het veld moeten ruimen voor gevechtspakken van een onzichtbare, zwarte kleur. Iedereen, zo betogen de kleermakers, die slim genoeg is om de nieuwe kleren van de politie te zien zal stijf staan van respect. Niemand zal het nog wagen een overtreding, laat staan een misdrijf, te begaan. De Minister is vanzelfsprekend niet dom en dus razend enthousiast. Hij roept zijn districtchefs bijeen en toont hen het nieuwe uniform. Hij heeft het zelf aangetrokken onder luid applaus en toejuichingen van de kleermakers, die hem knievallend complimenteerden met zijn ijzersterke uitstraling. De districtchefs geloven hun ogen niet als zij hun Minister in volle glorie voor zich zien. Ze staan stijf in het gelid en durven zich niet te verroeren. Districtchef worden alleen heel slimme dienders met heel veel verbeeldingskracht. Eensgezind adviseren zij de bewindsman opdracht te geven het hele Nederlandse politiekorps in de nieuwe, onzichtbare maar oh zo ontzagwekkende uniformen te steken. Spoorslags keren zij terug naar hun thuishavens . Ze roepen hun manschappen in vergadering bijeen om hen het goede nieuws kond te doen. De tijden van kwijnend gezag en slinkend respect zullen voorgoed tot het verleden behoren. Gehuld in de nieuwe, onzichtbare gevechtsuniformen zullen de vrouwen en mannen van Hermandad een natuurlijke, vanzelfsprekende en krachtige uitstraling hebben. Ze hoeven slechts aan een voorwaarde te voldoen. Ze moeten slim genoeg zijn om het zelf te geloven. En zo kwam het dat de Nederlandse politie niet langer in haar hemd stond, maar in haar blote kont.

Rien ne va plus!

De onheilstijdingen volgen elkaar in rap tempo op. De werkeloosheid blijft toenemen. De leraren staken. Een gefrustreerde vakbondsbestuurder roept dat de Minister van Onderwijs niet het intellectuele niveau heeft om die functie te kunnen uitoefenen. Heel veel leraren zijn dat met hem eens, maar hij had het niet mogen zeggen, want toevallig is deze A-verpleegkundige wel een van de machtigste vrouwen van Nederland. Kinderen worden steeds dikker en steeds vaker het slachtoffer van pesterijen via de sociale media, die volgens Jesse de Haas eigenlijk asociale media zijn. Hoogleraren stellen richtlijnen en groeidiagrammen op, waarin precies vastligt hoe lang kinderen op welke leeftijd moeten zijn en hoeveel ze moeten wegen. Wie afwijkt is een probleemgeval. Groepsterreur van jongeren in de stadswijken en zelfs in de dorpen. Bijna dertig procent meer faillissementen in de horeca. Nedcar moet afslanken of anders sluiten, want auto’s worden alleen nog verkocht in China, Rusland en Brazilië. Tempo Team snijdt in de top en op zonnecellen valt ook al niets meer te verdienen. De sluis bij Eefde in het Twentekanaal is kapot. Binnenvaartschepen liggen al vijf weken stil. Oost Europese chauffeurs zitten achter het stuur van Nederlandse vrachtwagens, omdat ze bereid zijn voor minder geld te werken. Bij Holland Casino worden gokkers niet echt tegen zichzelf beschermd. Rien ne va plus, zo lijkt het!

Maar er is gelukkig ook nog goed nieuws. De lekkende PIP – implantaten worden gratis uit talrijke vrouwenborsten verwijderd en zelfs door nieuwe, waterdichte exemplaren vervangen. Extra werk voor plastisch chirurgen en administratief personeel. Voor de kosten voor de gezondheidszorg een tegenvaller. Dat zal vertaald worden in de verzekeringspremie. Er zijn minder verkeersboetes uitgedeeld. Fijn voor ons, slecht voor de staat, want die heeft daardoor minder inkomsten. Op de subsidie voor Omroep Brabant mag van de rechter niet gekort worden en die uitspraak zou gevolgen kunnen hebben voor andere regionale omroepen. Fijn voor de regionale omroepen, slecht voor de provincies. Dat betekent hogere belastingen of extra bezuinigingen. Zelfs het op het eerste oog goede nieuws blijkt bij nader inzien minder positieve kanten te hebben. Het is als met het gas en de stroom. Als we minder verbruiken, omdat de voorspelde strenge winter maar niet wil komen, gaan de tarieven omhoog. Onze zuinigheid en ons betere rijgedrag zijn slecht voor de economie en het huishoudboekje van de staat.

Ik weet het, ik neig naar cynisme. Dat heeft weinig zin, want het helpt niet. Maar als ik, zoals vanochtend , door de krant blader dan komt het voorgaande als een dampwals over me heen. Wat zijn de alternatieven? Niet in de slachtofferrol kruipen! Ontorganiseren! Strontvervelend en ontoerekeningsvatbaar zijn? Humor! Vijftig jaar stoppen met veranderen? Ondernemen! Innoveren! Leren! Positief blijven! Netwerken! Naar Rusland, China of Brazilië emigreren? Doen alsof er niets aan de hand is? Vol zelfvertrouwen naar de toekomst kijken! Waar een wil is , is een weg! Ça va seul! Of toch niet?

De leraren staken!

Leraren beweren van zichzelf dat ze en van de zwaarste beroepen hebben. Dat was altijd al zo en sinds ouders hun kinderen niet meer zelf opvoeden maar dat aan opa en oma en de school overlaten is het beroep natuurlijk alleen maar zwaarder geworden. Duizend lesuren! Even rekenen. Een jaar heeft 52 weken. De gemiddelde leraar heeft 10 weken vakantie per jaar om bij te komen van het zware beroep! Blijven 42 weken om 1000 lesuren te verzorgen. Afgerond zijn dat 24 lesuren in een week van 5 dagen. Nog geen vijf uur per dag dus. Het aantal lesuren moet nu van 1000 naar 1040. In plaats van vijf lesuren per dag moeten ze er bijna 6 gaan geven. Lesuren duren vijftig minuten. Leraren zijn er namelijk al veel eerder in geslaagd van elk uur tien minuten af te snoepen. Dus zijn die 1000 lesuren geen 1000 uren maar slechts 833 uren. Een gemiddelde stratenmaker of vuilnisman werkt al gauw 1700 uur per jaar. Maar dat zijn echt zware beroepen. Niet te vergelijken met het lerarenbestaan. Een gemeenteambtenaar schijnt 1300 productieve uren per jaar te maken. En die hebben al de naam dat ze helemaal niets doen. Naast het lesgeven hebben leraren natuurlijk nog heel veel andere taken. Ze moeten leerlingen begeleiden, vergaderen en proefwerken nakijken. Ze moeten mee op schoolreisjes en werkweken. Kortom, het lerarenbestaan is uitputtend en afmattend. 40 lesuren van vijftig minuten per jaar erbij om leerlingen te onderwijzen is niet te doen. Dus staken ze nu! 20.000 leraren gaan vandaag naar Utrecht.
Het Herlecollege kan daarom de veiligheid op school niet waarborgen. Dus gaan ze vandaag met zijn allen naar de bioscoop. Filluuuuuuuumm! Voor de 40 extra uren krijgen de scholen geen extra financiering. Dat is kennelijk ook helemaal niet nodig, want in Heerlen hebben ze in ieder geval genoeg geld om voor alle leerlingen een niet voorzien bioscoopkaartje te kopen. Er zit ook nog wel wat rek in de werktijd van leraren. De gemiddelde werknemer in Nederland heeft vier weken vakantie. Voor hetzelfde salaris kunnen leraren dus zo’n zes weken meer werken dan ze nu doen. 216 uren winst bij een 36-urige werkweek. Niemand durft het hardop te zeggen natuurlijk. Hel en verdoemenis zal gepredikt worden over degene die het waagt. Maar leraren in Nederland moeten zich schamen over het voorbeeld dat ze hun leerlingen geven met deze stakingsactie. Het vak van leraar is, net als dat van de pastoor, een roeping. Ze moeten God op hun blote knieën danken, dat het hen gegeven is onze jeugd op haar toekomst voor te bereiden. Een toekomst waarin ze met steeds minder werkende jongeren voor steeds meer ouderen moeten gaan zorgen. Een toekomst waarin een groot beroep op hun solidariteit gedaan zal worden. Terug dus naar 48 schoolweken van 40 uur! En allemaal verplicht Frans, Duits, Engels , Russisch, Spaans en Chinees leren. Misschien hebben we dan nog een kans. Niet staken dus, maar de boodschap uitdragen, dat het tijdperk van potverteren definitief voorbij is.

Zorg en Dwang

Vandaag behandelt de Tweede Kamer het wetsvoorstel Zorg en Dwang. De bedoeling van dat wetsontwerp is het gebruik van vrijheidsbeperkende middelen in de zorg aan banden te leggen. Wat zegt zo’n wetsvoorstel over onze samenleving? Waarom hebben wij een wet nodig die vrijheidsbeperking in de zorg beperkt? Kennelijk omdat we de neiging hebben om de vrijheid van mensen die zorg behoeven te beperken. Ze moeten zogenaamd tegen zichzelf beschermd worden. Vooral dementerende ouderen dwalen, vallen, schreeuwen, slaan en bijten. Zorg en dwang. De combinatie van die begrippen bezorgt mij rillingen. Ik heb steeds gedacht dat zorgen voor iemand betekent aandacht hebben en geven. Maar aandacht is een luxegoed geworden, aandacht kost tijd. Tijd is geld. Geld hebben we niet meer. Dus binden we ze vast. Dementie - organisaties vinden dat achterhaald, niet meer van deze tijd. Van welke tijd was het dan wel? Hebben wij het ooit normaal gevonden, dat we zorgbehoevende mensen vastbinden?

Ook thuiszorginstellingen mogen, als de wet aangenomen wordt, ouderen gaan fixeren. Zorginstellingen mochten dat al. Ouders, thuiszorgers van het eerste uur, ook. Die fixeren baby’s en kleuters. Hun vrijheid wordt al vanaf de box beperkt. Later nemen die kinderen wraak en binden hun ouders vast. Zo gaat dat in het leven. Je krijgt wat je geeft. Vroeger had je geen tijd voor mij, nu heb ik geen tijd voor jou. Van zorginstellingen, waar zorgprofessionals werken, zou je mogen verwachten dat ze wel tijd hebben. Ze zijn er toch gekomen om de ouders uit de wraakzuchtige klauwen van hun kinderen te redden. Wil ik nog oud worden met het vooruitzicht dat er ’s ochtends zo’n wraakzuchtige verzorgende komt om me los te maken van mijn bed en me vervolgens in een stoel vast te binden, zodat ik rustig af kan wachten tot de avonddienst me weer op bed fixeert? Is het een wonder, dat dementerende ouderen daar onrustig van worden?

Waar tijd geld wordt, wordt aandacht duur en zorg dwang. We worden steeds ouder . Naar verwachting verdubbelt het aantal dementerende ouderen de komende jaren. De werkeloosheid stijgt ook met sprongen. Massa’s mensen hebben hun tijd niet meer nodig om geld te verdienen. De druk is van de ketel, ze hebben de tijd terug gekregen. Als we die nu eens zouden vragen om twee dagen per week zorg te verstrekken. Elke werkeloze adopteert een dementerende oudere. Ongeveer net zoals de opa’s en oma’s enkele dagen in de week de zorg voor hun kleinkinderen op zich nemen en hen geven wat ze hun kinderen veelal onbewust onthouden hebben, toen hun tijd nog geld was. Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter het gevoel van plaatsvervangende schaamte wordt over een land dat een wetsvoorstel Zorg en Dwang nodig blijkt te hebben.

Twee tandenborstels

Ik heb twee tandenborstels en wel vier scheerapparaten. Dat blijkt levensgevaarlijk. Mocht ik ooit in een uitkeringssituatie terecht komen en een fraudecontrole aan huis krijgen, dan heb ik heel wat uit te leggen. Ik moet een verklaring hebben voor die twee tandenborstels. Want dat is toch niet normaal. In Den Bosch heeft een meneer verklaart dat hij ’s morgens zijn tanden met de ene en ’s avonds met de andere borstel poetst. De controleur kon ermee leven, want het zou zo maar waar kunnen zijn. Bruikbare smoes dus. Voor die vier scheerapparaten moet ik nog iets bedenken. De smoes van de tandenborstels is niet bruikbaar, want ik scheer me maar een keer per dag en er zijn zelfs dagen dat ik het scheren helemaal oversla. Het zal niet meevallen de aanwezigheid van vier van die apparaten in mijn huis voor de controleur aannemelijk te maken. Het zal uitgekamd worden op zoek naar medegebruikers. Over kammen gesproken, daar heb ik er ook meer van. Verdacht. Ik heb ook meer dan zeven onderbroeken, sokkenparen en overhemden. Mijn kleerkast puilt uit van de kostuums, pantalons en colbertjes. Hoe kan ik in vredesnaam ooit aannemelijk maken dat ik die allemaal zelf draag? Om van mijn talrijke paren schoenen maar helemaal te zwijgen. Als ze komen controleren doe ik er goed aan alles te filmen. Iemand die alles wat de controleur doet opneemt heeft immers niets te verbergen, beweert de controleur uit Den Bosch. Wat daar de logica van is ontgaat mij volledig, maar het schijnt te werken. De gemeente mag tegenwoordig ook gratis in het kadaster kijken en ook de gegevens over stroom- en waterverbruik opvragen. De controleurs hoeven eigenlijk niet eens meer de deur uit. Als we nu gewoon elk huishouden waaraan een uitkering verstrekt wordt verplichten mee te werken aan het plaatsen van een aantal bewakingscamera’s , dan zijn die huisbezoeken helemaal overbodig. De staatssecretaris hoeft dan ook niet meer mee te lopen om eens een dagje van het veldwerk te proeven en gelegitimeerd in andermans privésfeer te neuzen. Hij kan dan rustig in Den Haag blijven en daar luidkeels verkondigen dat we toch beter af zijn met een samenleving die op vertrouwen gebaseerd is.

ZE en UT

Stel je niet te hard op, want dan breken ZE je. Stel je niet te soft op, want dan wringen ZE je uit. ZE! ZE zijn de voornaamste oorzaak van onze ellende. ZE maken er een potje van. ZE doen toch wat ze willen daar in Den Haag en Brussel. ZE trekken zich nergens wat van aan. De brekers aan de ene kant, de wringers aan de andere en zelf zit je dan automatisch radicaal in het midden en moet voortdurend uitkijken. De A staat niet meer voor Appèl, maar voor Alarm. ZE, dat zijn de anderen, die ons voortdurend bedreigen, UT ons voortdurend moeilijk maken en UT allemaal schuld zijn.

De spreekkamers van huisartsen zitten vol met mensen die UT hebben. Ze hebben UT in de rug, UT aan het hart, UT in de nek, UT in de gewrichten. UT is volksziekte nummer één. UT, dat is het onbepaalde, dat ons laat lijden. Politieagenten bijvoorbeeld hebben UT gehad met de minister. Zij lijden imagoschade. Sommige voetballers hebben UT gewoon weer eens laten liggen. Zij lijden puntverlies. Zeilmeisje Laura heeft UT wel gehad met Nederland. Zij lijdt onder de bureaucraten.

Wie zijn ZE? Willen we dat wel weten? Of is het gewoon geriefelijk om zo in het algemeen, zonder man en paard te noemen iets de woestijn in te roepen? Niemand zegt iets terug, want ZE voelen zich nooit aangesproken.

UT kan van alles zijn wat ons dwarszit, meestal doet UT pijn, behalve als UT fijn was. Eigenlijk willen we UT liever niet benoemen, want dan moeten we er iets mee of tegen doen. De dokter moet maar zeggen wat UT is en wat ons te doen staat. Als UT dan niet over gaat, is UT tenminste niet onze schuld. Dan hebben ZE UT niet goed gedaan. Nee, dat was UT niet! UT moet iets anders zijn. Hoe vaak heb ik UT ZE nu gezegd? ZE luisteren gewoon niet.

Ik weet hoe moeilijk UT is, maar doe niet zo geheimzinnig en zeg nou gewoon wie ZE zijn en wat UT is!