Beste ome Henk en tante Ingrid

Het is alweer meer dan een maand geleden sinds mijn laatste brief.

De 'oorlog' tegen de illegale drugs heeft hier inmiddels meer dan 400 mensen het leven gekost. De president lijkt ervan overtuigd te zijn dat zijn aanpak vruchten af zal werpen. Meer moordenaars op straat om de drugsgebruikers en handelaren ongestraft om te leggen maakt de samenleving vanzelfsprekend veiliger. Natuurlijk vallen vooral de internationale organisaties en media over Duterte heen. Hier op de Filipijnen valt het wel mee met de kritiek. Afgezien van een paar professoren, priesters, studenten, mensenrechtenactivisten en bloggers is er vrijwel geen kritiek. Wie openlijk kritiek uit loopt overigens het risico om door de malcontenten en non-valeurs die op Duterte gestemd hebben aangesproken of erger te worden. Dan maar liever zwijgen en afwachten. Gebruikers en handelaren lijken zich en masse vrijwillig over te geven. Niemand weet wat er daarna met hen gebeurt. Geen plan. Het lijkt erop dat enkele leegstaande kazernes gebruikt gaan worden om rehabilitatie programma's uit te voeren.

De aandacht van de president richt zich intussen op de grote jongens. De hoge politiefunctionarissen die in dienst van de handelaren zijn, de burgemeesters die hen beschermen en de druglords zelf, die zich moeten overgeven. Zijdelings pakt hij nog de een of andere oligarch aan en niet te vergeten de illegale ontgrondingen door de mijnindustrie. De aanpak mag gerust onconventioneel genoemd worden. Wie geknipt en geschoren wordt doet er goed aan doodstil te blijven zitten. Als je 900 miljoen dollars op de bank hebt is dat ook niet zo moeilijk. Dan neem je gewoon zes jaar vakantie op. Laten we wel wezen, de traditionele aanpak van drugscriminaliteit heeft tot nog toe niet geleid tot substantiele resultaten. Die aanpak houdt wat mensen aan het werk en die hebben er vervolgens natuurlijk geen belang meer bij het probleem daadwerkelijk op te lossen omdat ze dan hun baan zouden verliezen. Er valt dus wel degelijk ook iets voor die onconventionele aanpak te zeggen.

De grote vraag echter is wat er gaat gebeuren als Duterte de corruptie hier aan gaat pakken. Hij wil een schone overheid. Dat betekent waarschijnlijk niet minder dan de ineenstorting van die overheid. Vrijwel elke politicus, rechter of ambtenaar is hier corrupt. De senaat kan naar huis, het huis van afgevaardigdenloopt leeg en verdwijnt grotendeels de gevangenissen, die al overvol zijn, in. Tienduizenden ambtenaren verliezen hun baan en het beetje dat ze met werken verdienen, de lokale en provinciale overheid wordt onthoofd. Het land glijdt verder af in een totale bestuurlijke chaos. Duterte, het leger en de politie is wat overblijft. Duterte weet dat en heeft daarom vrijwel als eerste maatregel besloten hen veel beter te gaan betalen. Politieke dynastieen en de 40 families die hier alles regelen zullen er niet geruster op worden. Te verwachten valt daarom, dat meneer Duterte geen lang leven als president beschoren zal zijn als hij op deze weg voort gaat. De echte machthebbers hebben hun macht nog nooit zonder slag of stoot afgegeven. Sommige mensen vragen zich ook af of Duterte zijn vriendje Marcos gaat dwingen om de miljarden die nog steeds zoek zijn terug te geven aan het volk.

De sfeer in het land wordt er uiteindelijk niet beter op. Welke gevolgen dat zal hebben voor de economie moet afgewacht worden. Eerlijk gezegd twijfel ik bijna geen seconde aan de goede bedoelingen van de president. De vraag is of de volgorde goed is. Wie de trap schoon wil vegen doet er verstandig aan bovenaan te beginnen. Openbaar bestuur, rechterlijke macht, politietop en agenten, legertop, douane, belastingdienst en ga zo maar door. Eerst orde op zaken in het eigen overheidshuis stellen, zodat je recht van spreken hebt. Dan zorgen voor een goed investeringsklimaat, zodat er banen komen voor iedereen die wil werken, met beloningen die het mogelijk maken een gezin huisvesting en levensonderhoud te verschaffen. Kortom een rechtvaardigere verdeling van de economische groei bewerkstelligen. Wie dan nog crimineel wil zijn, doet dat omdat hij het leuk vindt of nooit genoeg kan krijgen en mag/moet hard aangepakt worden.

Nou, dat was het wel weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie net als ik, genieten van de farce die de grootste natie op aarde (althans dat vinden ze zelf) aan het opvoeren is, dan valt er in ieder geval nog iets te lachen, al is het natuurlijk diep triest. Misschien heeft James Lovelock wel gelijk en is de mensheid tot nu toe gewoon nog te dom om tot echte oplossingen te komen.

Tot de volgende keer!

Hallo Tante Ingrid en oom Henk

Hoe is het met jullie? Ik lees hier dat jullie regering jullie pensioen aan de Europese Unie gegeven heeft. Het zou om 1400 miljard Eurootjes gaan. Daar zullen ze in Brussel wel blij mee zijn. Jullie zullen wel minder blij zijn, want dat gaat minder op de bankrekening betekenen. Ik begrijp hier, dat de Duitsers slimmer zijn geweest. Maar ja, die zijn ook groter. En die Klijnsma vond ik altijd al een gek wijf. Typisch zo'n PvdA'ster die vergeten is waar ze vandaan komt. Het zal mij niets verbazen als Samson en de zijnen bij de volgende verkiezingen helemaal weggeblazen worden. Net als de oude Samson zullen onbetrouwbare vrouwen en zijn (ontbrekende) haar de nieuwe Samson fataal worden. Daar zullen jullie wel niet rouwig om zijn. Geertje vaart er immers wel bij. Wat lijkt die trouwens veel op Trump en Boris Johnson. Zouden ze dezelfde kapper hebben of misschien zelfs dezelfde (voor)vader? De Britten zijn al weg uit Europa, alhoewel ze er missschien al spijt van hebben. Tjonge jonge, wat worden de mensen toch besodemieterd door al die politici. De ene leugen nog groter dan de andere. Maar goed, het volk is toch stom. Die weten al lang niet meer waar het over gaat en geloven alles wat ze voorgelogen wordt zolang ze maar iemand de schuld kunnen geven van hun ongenoegen. Het doet er niet toe of het vluchtelingen zijn, de Islam of Brussel, als we maar een gezamenlijke vijand hebben.

Hier is alles goed. We hebben sinds 30 juni officieel een nieuwe president. Die maakt werk van de strijd tegen drugs. Er zijn premies op de hoofden van gebruikers, handelaren en baronnen gezet. Dat helpt weer wat mensen aan een baan. Premiejagers. Met de regelmaat van de klok worden hier nu mensen omvergeknald omdat ze op een of andere lijst voor komen. Als de buren je niet mogen bellen ze de baas van de gemeente, die heet hier barangay captain, en zeggen dat je in drugs handelt. Dan kun je onverwacht bezoek verwachten en als het even tegen zit loopt dat dodelijk af. Niks 'rule of law', opruimen die handel. Bij een onverwachte controle van 2500 politie-agenten bleken er 9 positief te testen op drugsgebruik. De meeste drugshandel blijkt te worden geregiseerd vanuit de nationale gevangenis hier. Daar leven de baronnen echt als baronnen. Ze kopen alles en iedereen, tot en met de rechter aan toe. Maar de president heeft beloofd ook een einde te maken aan de corruptie. Het is trouwens ook goed voor de illegale wapenhandel. Om iemand om te leggen heb je vanzelfsprekend wel een knepper nodig. De Amerikanen zijn het tijdperk van het wilde westen nooit te boven gekomen. Die willen het recht om een wapen te hebben en te dragen nooit opgeven, hoeveel middelbare scholieren er ook uitflippen en neergeschoten worden. Zoiets gaan we hier nu ook krijgen. Niet om jezelf te verdedigen, maar om centjes te verdienen. We moesten het paard als vervoermiddel maar weer in ere herstellen, dan lijkt het tenminste nog ergens op.

De president heeft ook zijn vice-president deze week voor het eerst echt ontmoet. Dat was bij de commando-overdracht van het Filipijnse leger. Hij zat niet eens naast haar. Maar goed hij sprak tegen haar. Wat een poppenkast toch, al die miljarden verslindende soldaatjes die eigenlijk nergens goed voor zijn. En later deze week heeft hij haar in het presidentiele paleis officieel ontvangen. Leuk stel, die twee. Daar zit meer in. De president houdt van vrouwen, dus dat moet goed komen nu hij gezien heeft hoe mooi en vriendelijk ze is.

We hebben ook de zaak bij het internationaal hof van arbitrage in Den Haag tegen de Chinezen gewonnen. De inzet zijn wat eilandjes in de Zuid-Chinese of West -Filipijnse zee. Niet dat het ook maar iets uithaalt, want net als de Amerikanen zijn de Chinezen inmiddels mijlenver verheven boven het internationaal recht. Ze doen wat ze denken dat in hun eigen belang is en wat de rest van de wereld daarvan vindt is hoegenaamd van geen betekenis.

Hebben jullie trouwens nog gekeken naar Max? Mooi he, hoe hij tweede werd daar in Oostenrijk op zijn thuiscircuit. Die wordt nog wel eens wereldkampioen als hij zich voor die tijd niet te pletter rijdt.

Nou dat was het weer voor deze week.
Groetjes en vergeet niet de petitie te tekenen tegen de verkoop van jullie pensioen!

Jan

Brexit

Voor veel mensen is de uitslag van het referendum in Groot-Brittannie natuurlijk het nieuws van de dag. Het is geen groot nieuws hier op de Filipijnen. We nemen er hier min of meer kennis van. De beurs is iets meer dan 1% in de min en de euro blijft ten opzichte van de peso redelijk stabiel.

De Filipijnen werken sinds oktober van verleden jaar samen met negen andere landen in ASEAN. Een gemeenschappelijke markt, met vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal. In feite vergelijkbaar met de Europese Unie, zij het dat er nog geen ASEAN-Hoog Gerechtshof is, dat stelt dat haar regels prevaleren boven het nationaal recht, algemeen geldend zijn en dat het zowel horizontaal als verticaal bevoegd is om geschillen te beslechten. Er is ook geen ASEAN-parlement.

In de Europese Unie wreekt zich nu het gebrek aan democratische legitimiteit en representatie. De unie is economisch, het is een rechtsgemeenschap, maar het is geen politieke unie. De Britten waren altijd al tweeslachtig. Ze zijn wel lid, maar niet van de monetaire unie en evenmin nemen ze deel in het Schengen verdrag. Ze hebben steeds geprobeerd het beste uit twee werelden te halen. Nu ze besloten hebben helemaal te vertrekken, worden ze weer een echt eiland in de Noordzee. De Schotten en de Noord-Ieren zijn niet blij. Misschien gaan die wel ijveren voor nieuwe referenda om zelf onafhankelijk van het United Kingdom te worden en weer toe te treden tot de EU.

David Cameron heeft intussen aangekondigd te zullen aftreden. Hij trekt daarmee de consequenties uit het nipte verlies van zijn Bremain campagne. Het volk heeft gesproken en het volk heeft altijd gelijk, ook als het naderhand ongelijk blijkt te zijn. Dat is democratie. De wil van het volk zal uitgevoerd worden, maar Cameron acht zichzelf niet de juiste persoon om het land naar de totale onafhankelijkheid te leiden. Een begrijpelijke en nobele beslissing. Mensen als Boris Johnson of Nigel Farage mogen het nu proberen over te nemen. De gevolgen van Brexit zijn in hun volle omvang nu nog niet te voorzien. Veel zal afhangen van de opstelling van de 27 andere EU-lidstaten. Willen ze de de Britten straffen of willen ze een werkbare nieuwe relatie? We gaan het zien. Het zou mijns inziens in ieder geval van wijsheid getuigen een poging te wagen om heel veel inzicht te krijgen in en lessen te trekken uit de diepere motieven van de meerderheid van de Britse bevolking.

De meerderheidskeuze van de Britten is een uiting van aan de ene kant afkeer van de politieke elites, die hun voeling met het gewone volk kwijt zijn en aan de andere kant toenemende gevoelens van onzekerheid, onveiligheid en onoverzichtelijkheid ten gevolge van schaalvergroting en globalisering. Meer, groter en sneller betekent dat heel veel mensen het niet meer kunnen volgen, verklaren en daarom afhaken. Populistische politici spelen hierop handig in. Het hoeft niemand te verbazen dat Wilders er als de kippen bij was vanochtend om de Britten te feliciteren en een soortgelijk referendum in Nederland te eisen. Het uiteenvallen van de Europese Unie dreigt. Het continent dreigt weer eens verdeeld te raken als in zijn slechtse dagen, een verdeeldheid die veel narigheid heeft veroorzaakt.

De echte opdracht is te zoeken naar een invulling van het Europees project, die wel het verouwen kan winnen van de verschillende volkeren.En hier op de Filipijnen kunnen we enkel lering trekken uit de geschiedenis van de Europese Unie en proberen niet dezelfde fouten te maken.

Oefenen voor de 'Big One'

Vandaag was er in Metro Manila weer een oefening in het kader van de aardbeving die verwacht wordt. Niemand weet precies wanneer. Maar dat het gaat gebeuren lijkt vast te staan.

 

De laatste grote beving langs de West Valley Vault vond plaats in 1658. In 1990 kostte een beving iets noordelijker in Bagio aan 1600 mensen het leven. De 'Big One', met een verwachte kracht van 7,2 zou aan 35000 mensen het leven kunnen kosten.

En dus oefenen we regelmatig om het bewustzijn bij de bugers op peil te houden en de hulpverleningsdiensten scherp. Vanochtend om 9 uur ging het alarm af in de vier qudranten, waarin Metro Manila verdeeld is. Zelf wonen we in het Oostelijke quadrant, in Pasig in de buurt van Cainta.

Ook de kinderen van de basisschool van de Nederlandse Stichting Kalinga, Papaya Academy, die in het noordelijk quadrant ligt, doen met aan de oefening.

Problemen in de Zuid-Chinese Zee

De Filipijnen en China zijn geen vrienden, maar ook geen echte vijanden. Ik heb de indruk, dat de nationale gevoelens op de Filipijnen sterker zijn dan in China. De Chinezen spelen momenteel een spelletje machtspolitiek in de Zuid-Chinese Zee, waar ze binnen de territoriale wateren van enkele andere landen eilandjes en atollen bezetten. Ze hebben simpelweg een lijn op de kaart getrokken en vervolgens de wereld kond gedaan van het feit dat ze binnen die lijn alles controleren.

Voor wat betreft de Filipijnen heeft dat een arbitragezaak voor het Permanente Hof van Arbitrage (niet te verwarren met het Internationaal Gerechtshof) in Den Haag opgeleverd. De uitspraak wordt spoedig verwacht en de Chinzen zullen zich er weinig van aantrekken. De Amerikanen hebben enkele vliegdekschepen in de buurt en oefenen vlijtig met de Zuid-Koreanen en de Japanners. Net zoals ze via de Nato een kordon rond Rusland leggen, doen ze dat ook met China.

Alhoewel hier, afgezien van een paar fanatieke nationalisten, niemand een oorlog tegen de Chinezen wil riskeren, wordt het de Chinezen hun gang laten gaan in ruil voor investeringen toch min of meer als landverraad gezien. Dat is ook wel weer raar, want veel grote ondernemers in de Filipijnen hebben hun wortels in China. Er zijn ook wel wat lieden die vrezen, dat de kiem voor de derde wereldoorlog hier gelegd wordt. Een klusje dus voor de nieuwe president, die al aangekondigd heeft zelf met een bootje naar de Scarborough Shoal te zullen varen om er een Filipijnse vlag op te planten en de Chinzen uit te dagen hem overhoop te schieten.

De autoriteitsgevoeligheid is in Aziatische culturen vele malen groter dan in de Westerse wereld.
Een voorbeeld daarvan zagen we dezer dagen weer in China, waar een mafketel, die zichzelf corporate consultant noemt acht personeelsleden van een Chinese bank met een stok een pak voor de broek gaf op een podium omdat ze ondermaats presteren tijdens een teambuilding bijeenkomst waaraan meer dan 200 personeelsleden van die bank deelnamen. Geweldig nieuws. En die acht schapen laten het gewoon gebeuren.

Die autoriteitsgevoeligheid geldt ook voor de meeste Filipinos. Ze kijken enorm op tegen autoriteiten en zullen zelden tegenspreken of zelf initiatieven nemen. Misschien is dat ook wel de reden dat er zoveel Filipijnse zeelieden onder Nederlandse vlag varen. De kans op muiterij is uitermate klein.

Het zijn overigens vooral de Filipijnse vissers, die last hebben van het Chinese machtsvertoon. Filipinos eten graag en veel vis. Heel veel kleine vissers varen met hun bancas de zee op om in hun dagelijkse levensbehoefte te voorzien en ook nog wat te verkopen. Dat wordt steeds moeilijker. Overbevissing is ook hier een probleem.

Presidentiele Residenties op de Filipijnen

Op 30 juni aanstaande zal de inauguratie plaatsvinden van de nieuwe president, Rodrigo Duterte, en de nieuwe vice-president, Leni Robredo.

De ceremonie voor Duterte zal plaatsvinden in het presidentiele paleis, Malacanang, in aanwezigheid van zo'n 500 genodigden.

Het kamp van Duterte heeft besloten, dat de president niet samen met de vice-president geinaugureerd zal worden. Omdat president en vice-president in de Filipijnen allebei direct gekozen worden, kan het voorkomen dat ze tot verschillende politieke kampen behoren. Duterte zal Robredo niet opnemen in zijn kabinet. Ze wordt derhalve een vice-president zonder portefeuille, maar wel met een eigen paleis en budget. De residentie van de vice-president was tot nu toe het Coconut Palace.

Naar alle waarschijnlijkheid zal Leni Robredo echter geen gebruik maken van die residentie, omdat ze haar budget liever aan andere zaken besteedt. Het ziet ernaar uit dat ze op verschillende plekken in het land, dat uit drie hoofddelen (Luzon, Visayas en Mindanao) bestaat kantoor wil gaan houden.

Voormalig dictator Ferdinand Marcos resideerde niet alleen in het officiele Malacanang paleis, maar hield er ook een 'Malacanang of the North' gelegen in Paoay in de provincie Ilocos Norte op na.

Duterte is de eerste president die niet afkomstig is uit Luzon. Hij komt uit de qua oppervlakte grootste stad van de Filipijnen, Davao. Davao ligt in Mindanao, het zuidelijkste deel van het land. Er wordt nu al gesproken van het 'Malacanang of the South', alwaar Duterte waarschijnlijk een fiks deel van zijn tijd als president door zal brengen.

Het ziet er bescheidener uit dan het buitenverblijf van Marcos en Duterte heeft er reeds meerdere buitenlandse gezanten ontvangen in de aanloop naar de inauguratie.

Soms denk ik wel eens........Mensen, mensen toch!

De meeste mensen zijn niet echt geïnteresseerd in de ondergang van de wereld. Wie zegt trouwens dat de wereld onder zal gaan?  Jehova’s getuigen, maar die hebben tot nu toe steeds ongelijk gehad. Aan de wetenschap hebben we wat dat betreft niet veel. Die bewijst alles wat haar opdrachtgevers bewezen willen zien. De meeste wetenschap gaat om geld en al lang niet meer om kennis. We zijn derhalve aangewezen op wat we geloven en op het herkennen van zuivere wetenschap. Op wat we als onze eigen waarheid zien. Daarbij laten we ons maar wat graag overtuigen door mensen die doen alsof ze het weten.  En vooral door mensen die in staat zijn ons de ultieme vijand voor te schotelen. Onze zogenaamde leiders.

De meeste mensen houden ook niet van problemen, maar eerder van zorgeloosheid. Ophouden met dat gezeur. Positief naar de toekomst kijken. Niet blijven hangen in het verleden. Optimisme. We redden het wel, want we hebben het steeds gered. Heeft de aarde een houdbaarheidsdatum? Misschien wel, misschien ook niet. Heeft de mensheid een houdbaarheidsdatum? In ieder geval zijn we het enige ras dat in staat is andere rassen en zichzelf uit te roeien.

We weten nog steeds meer niet dan dat we wel weten,ondanks dat we denken dat onze kennis enorm toegenomen is. We sturen satellieten en ruimteschepen het heelal in, laten ze landen op de maan en verre planeten, maar zijn amper in staat op onze eigen planeet orde op zaken te stellen. Het is maar waar de prioriteit ligt.

We denken in ideologieën en macht. We ontwerpen systemen en laten onze medemensen geloven dat die werken. Alles moet systematisch en grootschalig. Planmatig op weg naar de ondergang.

Ik behoor niet tot de optimisten, niet tot de zorgelozen, niet tot de gelovigen. Ik ben er eerder van overtuigd, dat we ten onder zullen gaan aan de spelletjes die we met elkaar spelen. Dat we zullen sneuvelen, dat we opgeofferd worden aan de macht van het geld dat we zelf bedacht hebben en dat ons vervolgens is gaan regeren. Het gaat een keer goed mis. We hebben ons diep in de schulden gewerkt en we zullen niet in staat blijken die schulden af te lossen. Schuld is een relatief begrip. Schaf het geld af en er is geen schuld meer. Schaf het geweten af en de schuld verdwijnt als sneeuw voor de zon. 

Wat zou er gebeuren als de Amerikanen de schuld aan de Chinezen niet kunnen of willen terugbetalen? Wat gebeurt er als ze alle Chinezen het land uit zetten en hun eigendommen confisqueren en nationaliseren? De wereld beweegt in de richting van hernieuwd eng bemeten nationalisme en protectionisme. We stalen en stelen nog steeds wat we kunnen stelen om het zelf beter te hebben dan de rest. We zijn niet in staat te delen en te verdelen. Alles is voor de winnaar. Dat is het doel van het spel. De absolute macht over de aardbol. Kijk die jongens en meisjes nu toch eens spelen met hun boten, vliegtuigen, tanks, raketten en ander wapentuig. Heeft iemand ze nog echt in de hand? De angst regeert. Hoe kan iemand als Kim Jong-un in het zadel blijven? Of iemand als Assad? Of de familie Aliyev? Of Poetin? Toch enkel door grootschalige bangmakerij. De ideologie erachter is volstrekt betekenisloos geworden. Het gaat alleen nog om geld en macht. Spelletjes op hoog niveau. Nou ja hoog?

Mijn ideologie is beter dan de jouwe. Mijn religie is beter dan de jouwe. Dat is zo ongeveer het niveau. En het zijn allemaal slechts bedenksels. Heilige boeken bestaan niet. Boeken wel. Niets wat ooit geschreven is is absoluut waar, zelfs dit niet. Waarheid is tijdgebonden. Boeken worden verbrand omdat de inhoud onwelgevallig was. Liedjes worden verboden. Iemand lijkt te kunnen bepalen wat we wel of niet kunnen zingen. Het moet toch niet veel gekker worden. Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat wij niet in staat zijn om met vrijheid om te gaan en die daarom die vrijheid maar zoveel mogelijk proberen te beperken zodat we niet in de verleiding komen onszelf kwaad te doen. Paternalisme en maternalisme vieren hoogtij. Regels, regels en meer regels. In sommige landen worden politici zelfs afgerekend op het aantal wetsvoorstellen dat ze indienen. Hoed u voor de preventiestaat!

Vrijheid lijkt een groot goed. Voor veel mensen lijkt het moeilijk ermee om te gaan. Vrijheid is de zus van verantwoordelijkheid. Waar wij niet langer zelf de verantwoordelijkheid voor onze vrijheid nemen wordt het pad geëffend voor verkeersregelaars. Wetgevers die het vrije verkeer dichttimmeren met regels. We eisen vrijheid, maar willen geen verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid betekent aansprakelijkheid. Wij willen niet aangesproken worden op ons gedrag. Daar zijn we ook bang voor en het maakt velen agressief. Vooral degenen die vrijheid interpreteren als een vrijbrief voor welk gedrag dan ook. Ik kan doen, laten en zeggen wat ik wil, zonder rekening te houden met wie of wat dan ook. Dat is de simpele definitie van vrijheid, die de vrijheid om zeep helpt.

Zou er echt zoiets bestaan als een universeel geweten? Een natuurlijk besef van wat goed is om te doen en wat verkeerd? Ik waag het eerlijk gezegd te betwijfelen.  Als het er al is, dan wordt het er van kleinst af aan ingehamerd. Door ouders en opvoeders in wie het op hun beurt ingehamerd is door hun ouders en opvoeders. We zouden geen mythologie en geen religies, geen overheid nodig hebben als we het van nature hadden. Maar we hebben dat niet en moeten dus in het gareel gehouden worden om te voorkomen dat we elkaar uitroeien. Maar het helpt niet echt want dat doen we toch wel. We delegeren onze moordzucht aan de kerk, die de ketters vermoord en aan de staat (politie, leger en rechterlijke macht), die de misdadigers opsluit of ombrengt. Van nature zijn we waarschijnlijk goed noch slecht. De omstandigheden en onze ambities bepalen welke kant we op gaan.

Het volk, menig volk roept weer om een sterke man. Een echte leider. Iemand die hen vertelt waar het op staat, wie de echte vijand is. De terroristen. En alle vluchtelingen zijn potentiële terroristen. Iemand, zoals Duterte, die hen verbiedt te roken op straat, liedjes te zingen die hem niet zinnen, verkeerde boeken te lezen, valse profeten te volgen, alcoholische drank te nuttigen in openbare gelegenheden na een uur ’s nachts. Iemand die de vorige sterke man (Ferdinand Marcos) een staatsbegrafenis geeft, niet omdat hij sterk was, maar omdat hij een soldaat was, waaraan overigens ook nog getwijfeld kan worden. Een sterke man, die de verantwoordelijkheid van ons overneemt. Daarvoor zijn we bereid onze vrijheid in te leveren. De sterke man is als een vader. Hij weet wat goed voor ons is. En als we niet luisteren krijgen we straf. Zo zijn we immers opgevoed. Wij weten niet beter meer. De anarchisten zijn uitgestorven, uitgeroeid of tot staatsvijand nummer een gepromoveerd.

En intussen doet de sterke man wat nog sterkere mannen hem opdragen te doen. Hij houdt het volk arm, bang, dom en verdeeld.  Hij geeft hen een beetje brood en veel spelen. Net genoeg om in leven te blijven en soms zelfs dat niet. Met ere creperen is ook een kunst. Nee, ik word er niet vrolijker op als ik om me heen kijk, zie weinig redenen tot enig optimisme. Bewondering voor en afschuw van de wel optimisten wisselen elkaar af. Hebben ze gelijk of zijn ze gewoon achterlijk? Ben ik misschien gewoon achterlijk of paranoia?

Kijk toch eens naar al die kleine en grote criminelen, die elkaar naar het leven staan, elkaars families uitmoorden. Een mensenleven stelt voor hen niets voor. Wat brengt hen ertoe zo te handelen? Enerzijds is het machtswellust en anderzijds is het pure onmacht. Er zijn er die kansen zien en er zijn de kanslozen, die hun laatste strohalm grijpen. En allemaal hanteren ze angst als wapen. Intimideren, bedreigen, vernederen, mishandelen, martelen, vermoorden. Bovengedrag. Als we reageren met bovengedrag escaleert de situatie. Als we naar beneden gaan, laten ze ons nooit meer boven komen. Grote delen van de mensheid worden er gewoon onder gehouden. Het zijn slaven, geen vrije, verantwoordelijke mensen. Het gelijk van Machiavelli? Of nog verder terug het gelijk van Creon ( Thebe)? De onwetende massa, het volk, is niet in staat een wijze koers voor het land uit te stippelen. Maar aan de andere kant van die zelfde medaille staat Theseus (Athene), die wist dat er geen grotere vijand van het land bestaat dan degene die de wetten stelt en handhaaft. Het eeuwige dilemma.

Het wordt steeds duidelijker, dat de voedingsindustrie, de farmaceutische industrie en de zogenaamde medische wetenschap er geen belang bij hebben ons gezond te houden. Hun belang is werk hebben, werk houden en zoveel mogelijk winst maken. Het is nooit genoeg. Kijk maar eens naar bedrijven als ABF PLC, Coca Cola, Danone, General Mills, Kellogg, Mars, Mondelez, Pepsico,Unilever, Monsanto, Nestle, Bayer, Johnson & Johnson, Novartis, Roche, Pfizer, Sanofi, Merck, GlaxoSmithKline, AstraZeneca, Bayer en Gilead. Zie hoe ze de supermarkten volstoppen met vergif en hoe ze de doktoren omkopen, zodat die giftige pillen verstrekken. Is het scenario van Dan Brown’s ‘Inferno’ echt zover gezocht? Ik denk het niet.

De wereld wordt aan alle kanten gemanipuleerd door machtswellustelingen en vrekken. Mensen, die niet genoeg kunnen krijgen van macht en geld. Mensen, die geen enkele morele barriere kennen. Al het grote en kleine geweld in de wereld wordt georganiseerd en betaald door lieden die er belang bij hebben. Ze gebruiken godsdienst en ideologie om de wereld verdeeld en bang te houden en aldus te kunnen heersen. Ze gebruiken kansloze mensen om de kastanjes voor een schijntje voor hen uit het vuur te halen. Wie zich tegen hen verzet legt het loodje. De ‘seven sisters’ (olie-industrie) interesseert het helemaal niets of ze het leefmilieu van miljoenen mensen vergiftigen, of de uitlaatgassen van auto’s de lucht die we inademen verpesten. Het enige dat ze interesseert is winst, zoveel mogelijk winst voor aandeelhouders en vette bonussen voor degenen die de bedrijven leiden. Ze scheppen werkgelegenheid, maar vernietigen die ook weer even makkelijk als de winst tegenvalt. Politici worden en masse omgekocht in ruil voor concessies. Milieuactivisten worden vermoord. Optimisme is alleen mogelijk voor wie de ogen, oren, neus en mond dichthoudt en zijn handen thuis. Voor mensen die zich opsluiten in hun eigen fantasie-wereld, die vluchten in meditatie en mystiek. Of is de wereld die ik schets niet meer dan mijn fantasie-wereld? Misschien is alles wat ik beweer fictie en ben ik niet meer dan een zwartkijker? Wat is realilteit en wat is fictie? Weten wij dat nog? Hebben we daar nog kijk op? Of is ons inmiddels zoveel voorgelogen dat we het spoor compleet bijster zijn?

Volgens het Rode Kruis kampen 42 miljoen mensen in zuidelijk Afrika momenteel (mei 2016) met een gebrek aan voedsel. Zonder ingrijpen zal dat aantal dit jaar stijgen tot zestig miljoen. Kinderen sterven, volwassenen sterven. Het vee sterft. Droogte en honger. Kan het iemand, behalve het Rode Kruis, wat schelen? Ze moeten daar hun eigen problemen maar oplossen. Dat moeten wij toch ook?  Nederlanders hebben nauwelijks nog enig besef van hun koloniaal verleden. Hadden wij dat wel, dan zouden we ons realiseren dat we nog een gigantische schuld open hebben staan. (Waren wij Nederlanders niet ook de uitvinders van ‘Apartheid’?) Dat willen we liever niet, dus verdringen we ons verleden. En in Europa zijn de Nederlanders wat dat betreft niet de enigen.  De Spanjaarden, de Portugezen, de Fransen en de Britten konden er ook wat van. Het is maar een voorbeeld van wat we laten gebeuren zonder ons er echt druk over te maken. Nu is het ‘Verweggistan’, terwijl het enkele eeuwen geleden dichtbij genoeg was om leeg te roven!  Net zomin als er een Europees gevoel bestaat, bestaat er ook al helemaal geen wereldgevoel. In feite zijn mensen gewetenloos en worden ze gedreven door eigen belang. De solidariteit heeft de wereld verlaten als ze er al ooit geweest is.