Duterte's honeymoon period is almost over-an interim review

Duterte's honeymoon period will end on October 8th next. Some people, mainly supporters of the president, say that a lot has changed already. And they are right. The question is whether this is the change they anticipated, were hoping for and that benefits (the people of) the Philippines?

1. The 'war' on drugs is the main issue of the presidency until now. Statistically there is not really a justification for this 'war'. There is no reason to believe that a well performing law enforcement and judicial system complemented by a good rehabilitation program could not be able to tackle this problem within the rule of law. The conclusion is maybe that the president got his priorities wrong by choosing to kill as many users and pushers as possible. The conclusion also could be that this 'war' is no more than a diversion.

2. The vassals of the president used the honeymoon period to create solid majorities in the Senate and the House of Representatives, to mute most of the opposition voices and to free themselves from possible preventive suspension for their previous acts of graft and corruption. House speaker Alvarez seeks to amend section 13 of Republic Act proposed by filing House Bill 3605 which makes preventive suspension by the Sandiganbayan of members of Congress impossible. Who really believes this is the right signal?

3. De Lima was ousted from the chair of the senate's justice committee. This as a result of the relentless effort of the president to destroy her, because she had the temerity to question the Davao Death Squad and Duterte's involvement therein. The president apparently prefers to fight personal battles above fighting corruption and cleaning the government agencies and institutions on all levels. The media naturally tuck into this bout, which distracts attention from a lot of other things.

4. The president seeks domestic peace. He started negotiations with the communist party (CPP/NPA an NDFP) whose only aim is to push through their CASER (Comprehensive Agreement on Socio-Economic Reforms)  agenda, aiming at the nationalization of 19 industries, among which are oil, steel and mining. We still have to wait and see where these negotiations will go from October 6th next. On the other hand federalism seems to be accepted as the sole the solution for peace in Mindanao. Maybe a little bit too bluntly.

5. Duterte's rapprochement with the domestic CPP matches his rapprochement with Russia and China. While there could be a positive sentiment about taking a more independent stands towards the United States, there at the same time can be many questions on his strategy. He might end up having no other choice in case he continues to bash, curse and insult the USA, the UN and the EU and to chase away western investors. He also appears to be betting on Trump as the next president of the USA.

6. Since he took office Duterte's showy lovemaking to the National Police and the Armed Forces of the Philippines is obvious. Slowly but certainly follow and obey will replace serve and protect. When push comes to shove the question will be whether police and army will defend the constitution and the people or the president and his cronies? 

7. Duterte is close to the Macos family. He promised and approved the burial of the former dictator at the Libingan ng mga Bayani. A quote of Milan Kundera perfectly illustrates and explains what happens here :

“The first step in liquidating a people is to erase its memory. Destroy its books, its culture, its history. Then have somebody write new books, manufacture a new culture, invent a new history. Before long the nation will begin to forget what it is and what it was. The world around it will forget even faster…The struggle of man against power is the struggle of memory against forgetting.” 

We still have to see how the Supreme Court is going to react.

8. The cabinet members Duterte appointed are close friends, allies from his Davao and Arroyo time , former classmates and people he owes a favor. Not meritocracy but nepotism. Just look at his chief legal counsel, Mr. Salvador Panelo and ask yourself: Is this the best Duterte could do? Look at his Secretary of the Department of Justice, Mr. Vitaliano Aguirre II and ask yourself (or former Senator Miriam Defensor Santiago, by the way where is she?) the same question. I like to believe here are some exceptions, but they still have to take their stands.

 
9. Everything that goes wrong now in the economy of course is the fault of other people or countries (especially the USA) and for sure not a consequence of the behavior of the president. There seems to be a tremendous lack of self-criticism. The strategy is: Kill them first and then apologize. There is not much carefulness in his political behavior. His first visit abroad, after attending the ASEAN summit in Laos, is to Vietnam, which -like Laos- is one of the few one party  socialist states in the world!

10. It would be appropriate to get an overview of the goals, actions and eventual results of all departments during the first 100 days of Duterte's government as to focus the attention of people and media on the really important issues like creating jobs, fighting poverty and corruption and improving equality. 

The week of Senator Leila de Lima

An exciting week started with the privilege speech of Senator Alan Peter Cayetano. He was once a promising politician but I am afraid that somehow somewhere his ambition to become Vice-President or at least Secretary of Foreign Affairs overtook his intelligence. He didn't really say anything we didn't know yet, because 'The Superficial Gazette of the Republic of the Philippines' keeps us posted on the subjects he addressed. Everybody is damaging the image of the Philippines except of course the President and his lapdogs.

The most exciting moment of his speech was when his colleague Senator Leila de Lima left the Senate floor because she couldn't stand it any longer. De Lima will probably experience this week as exciting too.

First of all newbie senator Pacquiao delivered his first ever blow in the Senate by winning by split decision (16-4) the chair of the committee for Justice and Human Rights, that a few minutes later was given to senator Richard Gordon (The Red Cross is always near when there is trouble). Of course there is no way Pacquiao could have come up with this bright idea, the first time ousting of a Committee chairperson in the history of the Senate, by himself. Let's say that -in this case- he was a 'coached senator'. Former Senate president Drilon did give it a try by stating there was no Senate rule to oust a Committee chairperson, but he failed. The Senate makes the rules it needs when it needs them. Oh, and by the way, you might have noticed that the opposition is almost totally silenced. No more debate, now tiresome questions for the President. Full support. They don't have a choice anyway, because the President already expressed that he doesn't want them to get in his way.

While I am writing this, Senator De Lima is most likely preparing the privilege speech she will deliver tomorrow (September 20th). Not that this speech is going to make much of a difference, but it will be exciting to listen to it I guess. The woman is fighting for her honor and life now she's a High Value Target in the 'war' against illegal drugs and corruption. A perfect example of character assassination has been showcased. She's already dead and buried before a court of justice has said one word about her 'case'.

At the same time tomorrow the House of Representatives will start the probe into De Lima's alleged ties to drugs lords. Secretary Aguirre II is eager to present the most trustworthy witnesses he could find, two famous drug lords. He says he has enough complaints about De Lima to assume probable cause and file a case against her in the only place it should be filed, the Office of the Ombudsman. Yet he didn't file that case there. First the public trial and conviction has to done. Both the Senate and the House in the Philippine enjoy very much playing court of justice in aid of legislation. Too many lawyers there I guess.

Now the media, also accused of destroying the reputation of the Philippines in the world will have to make a difficult choice. De Lima or The House?  But anyway, it will be about De Lima.

Meanwhile, the President, who started all the fuzz about De Lima, keeps surprisingly quiet at the moment. His work apparently is done. His vassals took over.

I admire Senator De Lima's fighting spirit until now and I can only hope that she's totally clean. The case against her seems not to be very strong. Attorney Abelardo de Jesus (what's in a name?)  even considered it necessary to add 'immorality' to his charges at five minutes before twelve.  That says enough.

To be Continued..........

The Socialist Republic of the Philippines in the making?

This summary is not available. Please click here to view the post.

The ‘war’ on (illegal) drugs in the Philippines

Between political rhetoric and evidence based policy

On May 9^th Rodrigo Duterte was elected to be the 16^th President of the Philippines. He took office on the 30^th of June 2016. Together with his running mate Alan Peter Cayetano, Duterte betted successfully on a law and order agenda. In an article published in the New York Times on September 11^th 2016 Amanda Taub illustrates the probable background for Dutere’s victory and policy.

“It tends to begin, the research suggests, with a weak state and a population desperate for security. Short-term incentives push everyone to bad decisions that culminate in violence that, once it has reached a level as bloody as that in the Philippines, can be nearly impossible to stop.” (Fat & underline by JvD)

“When people begin to see the justice system as thoroughly corrupt and broken, they feel unprotected from crime. That sense of threat makes them willing to support vigilante violence, which feels like the best option for restoring order and protecting their personal safety.”

“Surprisingly, that includes increased support for the use of harsh extralegal tactics by the police themselves. “This seems counterintuitive,” Ms. Santamaria (a professor at the Mexico Autonomous Institute of Technology in Mexico City) said. “If you don’t trust the police to prosecute criminals, why would you trust them with bending the law?”

But to people desperate for security, she said, the unmediated punishment of police violence seems far more effective than waiting for a corrupt system to take action.

And so, over time, frustration with state institutions, coupled with fear of crime and insecurity, leads to demand for authoritarian violence — even if that means empowering the same corrupt, flawed institutions that failed to provide security in the first place.”

On August 23^rd PNP-chief Ronald dela Rosa stated that since July 1^st (54 days of Duterte Government) 1,916 people were killed, 756 in police operations and 1160 in extra judicial killings. On September 1^st 2016 the death toll had risen to 2,446, an average of almost 40 a day.

“Leaders like Mr. Duterte have a political incentive to exploit this sentiment, marketing their willingness to go around the system to prove that they are willing to do whatever it takes to solve the country’s problems.

“When you have a weak government that faces a security crisis and also a crisis of trust of the people, the issue of promising more punishment is a shortcut to gain citizens’ confidence, to gain support,” Ms. Santamaria said.

Why not instead promise to fix the real underlying problems?

First, because institutional reform isn’t as politically appealing as identifying villains — in the case of the Philippines, criminal gangs — and promising to take them down. Second, because the very state weakness that created the problems often means that leaders are incapable of fixing the underlying issues.”

Declaring a ‘war’ most of the time involves quite some war-rhetoric. “I will kill you. I will kill them all. Come to this country and I will kill you” and so on. This tough language is Duterte’s trade mark and until now he gets away with it. He is also known for his continuous attempts to go around the judicial system of which he himself has been a part and thus has first-hand information of its dysfunction.

On September 2^nd there was a ‘bomb’-attack on the massage area of the night market at Roxas Avenue in (out of all places) Davao City (Duterte’s daughter Sara is the incumbent Mayor of Davao) in which 14 people had been killed. The day after President Duterte declared the state of ‘Lawlessness’ or ‘Lawless Violence’. The declaration was based on Article VII Section 18 of the Constitution which states that "The President shall be the Commander-in-Chief of all armed forces of the Philippines and whenever it becomes necessary, he may call out such armed forces to prevent or suppress lawless violence, invasion or rebellion." Still quite some people wonder what this ‘State of Lawless Violence’ really means for their daily lives. The most probable answer is: Nothing at all.

(The lack of reliable) Facts & Figures on illegal drugs

To begin with, it is not quite clear when something becomes or is a problem in or for a given society, let alone a problem that deserves a ‘war’ to solve it and by the way, wars thus far haven’t solved many problems without causing new ones. Furthermore it is not always easy to find reliable statistics on different subjects.

In the Philippines for instance every year there are more than 10,000 deadly victims in traffic. Is that a problem? Does it lead to a ‘war’ against car-owners?  If anything, the government will probably choose to improve infrastructure, law-enforcement and drivers education.

Looking at the number of addicts to illegal drugs in the Philippines the numbers that are available vary from 1,3 to 3,7 million. Figures from the Dangerous Drugs Board (DDB) show that back in 2004 that number seems to have been 6,7 million and has since then decreased with about 50 to 80%, depending on what you believe is the actual figure. In fact, the truth is, we don’t even know exactly what we are talking about, but we know it’s a problem. The first step in defining government policy projects should be the gathering of independently gained and verifiable data.  In the USA 10% of the population above 12 years of age seems to be addicted. Yet there is no ‘war’ on drugs there. For the sake of Duterte’s war let’s assume that every addict is one too much and that there is a zero-tolerance policy towards the trade in and the use of illegal drugs.  Let’s furthermore assume that Duterte’s figure of 3,7 million addicts is accurate. If we look at the profile of users we see predominantly male users, between 21 and 29 years old, more than 50% unemployed and with an average monthly income of less than 11,000 pesos.

What’s the target?

Until today there is, as far as I know, no concrete, SMART goalsetting for the ‘war’ on drugs. What does the Duterte government want to achieve? In case of a zero-tolerance policy it would be logical to get rid of 3,7 million addicts and the whole supply system. Let’s do the math. 600,000 addicts have surrendered until now and promised that they will not use drugs anymore. Of course there is no guarantee that they won’t, but that’s another problem and for the time being they are safe. That leaves 3,1 million addicts to deal with. In average 5,000 people per year enter a rehabilitation program. In six years that are 30,000 people. Still 3 million and 70 thousand to go. If the killing rate of in average 40 a day continues this means that in six years 87,600 people will die, which leaves at the end of Duterte’s reign a little bit less than 3 million people to deal with. But the president promised to solve the ’problem’ in three to six months! So the big question is: What is he going to do? What is the plan? What is the program? Does the government presume that those 3 million people will get so scared that they stop using spontaneously and/or surrender too?  And if we kill the demand there will be no more supply. That’s market economy, isn’t it?

What’s the action plan?

I will kill them all and feed them to the fishes in Manila Bay? One hell of a plan! And still there are people who are very impressed. But the real question is: Why is who (together with whom) going to do what, how, where, when and with which resources? A comprehensive action plan might include the supply side, the demand side as well as the law enforcement and judicial side. How is the government going to attack the big suppliers/syndicates (together with China, Indonesia and others)?  Will there be a PNP focus on the den’s where shabu is produced in the Philippines? China already offered some help with rehabilitation centers. How about programs in schools (education), poverty reduction programs (which are likely to solve 50% of the problem) and job creation (the ‘war’ might frighten some foreign investors and thus prove to be contra-productive). What about cleaning up the government-agencies, the PNP/AFP and the judiciary? What about restoring the trust of the people in these institutions (including the Senate and The House) because they are corruption free and functioning effective and efficient? Of course this approach requires a lot more effort than pulling a gun and kill and it isn’t a popular agenda from the political point of view. But let’s be frank, where the government gives up on laws, the freedom of the people no longer exists. The law of jungle rules and in the end society will collapse. The choice is between the rule of law and the rule of force! The design, implementation and monitoring of a comprehensive action plan is far more desirable than the current wild and uncontrolled ‘war’, with an uncertain outcome.

Beste ome Henk en tante Ingrid

Het is alweer meer dan een maand geleden sinds mijn laatste brief.

De 'oorlog' tegen de illegale drugs heeft hier inmiddels meer dan 400 mensen het leven gekost. De president lijkt ervan overtuigd te zijn dat zijn aanpak vruchten af zal werpen. Meer moordenaars op straat om de drugsgebruikers en handelaren ongestraft om te leggen maakt de samenleving vanzelfsprekend veiliger. Natuurlijk vallen vooral de internationale organisaties en media over Duterte heen. Hier op de Filipijnen valt het wel mee met de kritiek. Afgezien van een paar professoren, priesters, studenten, mensenrechtenactivisten en bloggers is er vrijwel geen kritiek. Wie openlijk kritiek uit loopt overigens het risico om door de malcontenten en non-valeurs die op Duterte gestemd hebben aangesproken of erger te worden. Dan maar liever zwijgen en afwachten. Gebruikers en handelaren lijken zich en masse vrijwillig over te geven. Niemand weet wat er daarna met hen gebeurt. Geen plan. Het lijkt erop dat enkele leegstaande kazernes gebruikt gaan worden om rehabilitatie programma's uit te voeren.

De aandacht van de president richt zich intussen op de grote jongens. De hoge politiefunctionarissen die in dienst van de handelaren zijn, de burgemeesters die hen beschermen en de druglords zelf, die zich moeten overgeven. Zijdelings pakt hij nog de een of andere oligarch aan en niet te vergeten de illegale ontgrondingen door de mijnindustrie. De aanpak mag gerust onconventioneel genoemd worden. Wie geknipt en geschoren wordt doet er goed aan doodstil te blijven zitten. Als je 900 miljoen dollars op de bank hebt is dat ook niet zo moeilijk. Dan neem je gewoon zes jaar vakantie op. Laten we wel wezen, de traditionele aanpak van drugscriminaliteit heeft tot nog toe niet geleid tot substantiele resultaten. Die aanpak houdt wat mensen aan het werk en die hebben er vervolgens natuurlijk geen belang meer bij het probleem daadwerkelijk op te lossen omdat ze dan hun baan zouden verliezen. Er valt dus wel degelijk ook iets voor die onconventionele aanpak te zeggen.

De grote vraag echter is wat er gaat gebeuren als Duterte de corruptie hier aan gaat pakken. Hij wil een schone overheid. Dat betekent waarschijnlijk niet minder dan de ineenstorting van die overheid. Vrijwel elke politicus, rechter of ambtenaar is hier corrupt. De senaat kan naar huis, het huis van afgevaardigdenloopt leeg en verdwijnt grotendeels de gevangenissen, die al overvol zijn, in. Tienduizenden ambtenaren verliezen hun baan en het beetje dat ze met werken verdienen, de lokale en provinciale overheid wordt onthoofd. Het land glijdt verder af in een totale bestuurlijke chaos. Duterte, het leger en de politie is wat overblijft. Duterte weet dat en heeft daarom vrijwel als eerste maatregel besloten hen veel beter te gaan betalen. Politieke dynastieen en de 40 families die hier alles regelen zullen er niet geruster op worden. Te verwachten valt daarom, dat meneer Duterte geen lang leven als president beschoren zal zijn als hij op deze weg voort gaat. De echte machthebbers hebben hun macht nog nooit zonder slag of stoot afgegeven. Sommige mensen vragen zich ook af of Duterte zijn vriendje Marcos gaat dwingen om de miljarden die nog steeds zoek zijn terug te geven aan het volk.

De sfeer in het land wordt er uiteindelijk niet beter op. Welke gevolgen dat zal hebben voor de economie moet afgewacht worden. Eerlijk gezegd twijfel ik bijna geen seconde aan de goede bedoelingen van de president. De vraag is of de volgorde goed is. Wie de trap schoon wil vegen doet er verstandig aan bovenaan te beginnen. Openbaar bestuur, rechterlijke macht, politietop en agenten, legertop, douane, belastingdienst en ga zo maar door. Eerst orde op zaken in het eigen overheidshuis stellen, zodat je recht van spreken hebt. Dan zorgen voor een goed investeringsklimaat, zodat er banen komen voor iedereen die wil werken, met beloningen die het mogelijk maken een gezin huisvesting en levensonderhoud te verschaffen. Kortom een rechtvaardigere verdeling van de economische groei bewerkstelligen. Wie dan nog crimineel wil zijn, doet dat omdat hij het leuk vindt of nooit genoeg kan krijgen en mag/moet hard aangepakt worden.

Nou, dat was het wel weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie net als ik, genieten van de farce die de grootste natie op aarde (althans dat vinden ze zelf) aan het opvoeren is, dan valt er in ieder geval nog iets te lachen, al is het natuurlijk diep triest. Misschien heeft James Lovelock wel gelijk en is de mensheid tot nu toe gewoon nog te dom om tot echte oplossingen te komen.

Tot de volgende keer!

Presidentiele Residenties op de Filipijnen

Op 30 juni aanstaande zal de inauguratie plaatsvinden van de nieuwe president, Rodrigo Duterte, en de nieuwe vice-president, Leni Robredo.

De ceremonie voor Duterte zal plaatsvinden in het presidentiele paleis, Malacanang, in aanwezigheid van zo'n 500 genodigden.

Het kamp van Duterte heeft besloten, dat de president niet samen met de vice-president geinaugureerd zal worden. Omdat president en vice-president in de Filipijnen allebei direct gekozen worden, kan het voorkomen dat ze tot verschillende politieke kampen behoren. Duterte zal Robredo niet opnemen in zijn kabinet. Ze wordt derhalve een vice-president zonder portefeuille, maar wel met een eigen paleis en budget. De residentie van de vice-president was tot nu toe het Coconut Palace.

Naar alle waarschijnlijkheid zal Leni Robredo echter geen gebruik maken van die residentie, omdat ze haar budget liever aan andere zaken besteedt. Het ziet ernaar uit dat ze op verschillende plekken in het land, dat uit drie hoofddelen (Luzon, Visayas en Mindanao) bestaat kantoor wil gaan houden.

Voormalig dictator Ferdinand Marcos resideerde niet alleen in het officiele Malacanang paleis, maar hield er ook een 'Malacanang of the North' gelegen in Paoay in de provincie Ilocos Norte op na.

Duterte is de eerste president die niet afkomstig is uit Luzon. Hij komt uit de qua oppervlakte grootste stad van de Filipijnen, Davao. Davao ligt in Mindanao, het zuidelijkste deel van het land. Er wordt nu al gesproken van het 'Malacanang of the South', alwaar Duterte waarschijnlijk een fiks deel van zijn tijd als president door zal brengen.

Het ziet er bescheidener uit dan het buitenverblijf van Marcos en Duterte heeft er reeds meerdere buitenlandse gezanten ontvangen in de aanloop naar de inauguratie.

Joseph Robert B. Lu en zijn 'beulen'

De invloed van sociale media op verkiezingen is nooit zo groot geweest als nu. Voor- en tegenstanders van alle kandidaten vliegen elkaar met echte of fake accounts in de haren. Het is lastig om te bepalen welke boodschappen waar en welke complete verzinsels zijn. Misschien maakt dat voor de kandidaten ook niet zoveel uit. Voor hen geldt immers het aloude adagium dat het niet uitmaakt wat er over je gezegd wordt, als er maar over je gepraat wordt!
Het houdt niet op nu de verkiezingen achter de rug zijn.

Op Facebook gaat hier nu het verhaal rond, dat afgelopen week ene Joseph Robert Lu een negatief en agressief bericht aan het adres van de nieuwe president getwitterd zou hebben. Daarin zou hij gesteld hebben dat Duterte een stommeling en arrogant is. Een akelig mannetje, die president. Hij zou hem vermoorden en nodigde de president verder uit om man-tegen-man op de vuist te gaan. Op Twitter is meneer Lu onder zijn eigen naam niet te vinden. Een klein verder onderzoek levert op dat het oorspronkelijke bericht geplaatst zou zijn op @jetlu31. Een account dat volgens Twitter niet bestaat. Misschien is het recent verwijderd.

Enkele snuggere aanhangers van de president wisten vervolgens niet alleen de identiteit van meneer @jetlu31 te achterhalen, maar ook zijn adres. Ze verblijdden hem met een bezoek en 'dwongen' hem een video van iets meer dan 5 minuten op te nemen, waarin hij zijn verontschuldigingen aanbood. Het filmpje is te zien op: https://www.youtube.com/watch?v=DWfq8LdrR2U

Het filmpje doet onmiddellijk denken aan de beruchte ISIS-videos. Het slachtoffer op de voorgrond en daarachter een drietal mannen, waarvan er twee een zwart T-shirt met daarop de beeltenis van de president dragen. De drie mannen op de achtergrond zijn overigens goed herkenbaar. De ruimte, waarin de video opgenomen is lijkt eerder op een bedrijskantine dan op een huiskamer, maar dat terzijde.

U moet zelf maar uitmaken wat u ervan denkt. Maar ik geloof van het hele verhaal geen snars. Ik vermoed eerder, dat een aantal studenten een cynische grap uitgehaald hebben om het volk te waarschuwen voor wat hen te wachten staat tijdens de ambtsperiode van de nieuwe president. Zijn aanhangers hebben er al eerder blijk van gegeven niet gediend te zijn van kritiek op hun idool. Voor je het weet is deze 'grap' werkelijkheid!

Duterte en de Senaat

De nieuw gekozen President van de Filipijnen, Rodrigo Duterte, uitte tijdens de verkiezingscamapgne een dreigement in de richting van het Kongres (bestaande uit het 297 leden tellende Huis van Afgevaardigden en de 24 leden tellende Senaat). Dat dreigement kwam erop neer, dat als de dames en heren in de beide huizen van plan zouden zijn zijn politieke agenda te blokkeren hij de deuren van het Kongres op slot zou gooien en hen naar huis zou sturen. Waar zo'n uitspraak in menige demokratie toch wat stof zou doen opwaaien, bleef het rustig op de Filipijnen.

De machtige Senaat van het 17de Kongres telt 24 leden, waarvan de helft bij de onlangs gehouden verkiezingen is her- of gekozen. De partij van Duterte, de PDP-Laban (Partido Demokratiko Pilipino-Lakas ng Bayan) heeft welgeteld een (1) Senator. Dat is Senator Aquilino 'Koko' Pimentel III. Er lijkt dus aardig wat stuurmanskunst gevraagd te worden om tot een meerderheid te komen, die het beleid van de nieuwe President gaat steunen. Om de situatie nog gecompliceerder te maken is die enige PDP-Laban Seneator ook nog eens de gedoodverfde kandidaat voor het voorzitterschap van de Senaat. De situatie die zou ontstaan, dat de voorzitter van de Senaat geen enkele politieke bondgenoot in de Senaat heeft, kent zelfs in de Filipijnen geen precedent.

In de politieke cultuur van de Filipijnen is loyaliteit aan een partij een niet of nauwelijks bestaand fenomeen. Afhankelijk van hoe de politieke wind waait, wordt menig gekozen vertegenwoordiger in de richting van de macht geblazen. Dat gebeurt ook nu en het maakt het leven van de President een behoorlijk stuk eenvoudiger. Ze willen hier op de Filipijnen geen Amerikaanse toestanden.

Wat gebeurt er nu in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden? Op dit moment lijken zich in het Huis al meer dan 200 afgevaardigden achter de President te hebben geschaard. In de Senaat telt de partij van Duterte's 'running mate' Senator Alan Peter Cayetano, de Nationalista Party (NP) drie leden die het beleid van de nieuwe President zullen steunen. Duterte heeft de zoon van een van die drie, mevrouw Cynthia Villar, benoemd tot Minister. De Villars zijn een van de machtigste families in de Filipijnen met grote vastgoed- en mijnbouw belangen.
Ook de National People's Coalition (NPC) telt drie Senatoren. Senator Tito Sotto III mag leider van de coalitie worden in ruil voor zijn steun. Op de achtergrond speelt daar Eduardo 'Danding' Cojuanco jr, de bestuursvoorzitter van de grootste voedsel- en drankenonderneming alhier, San Miguel, een belangrijke rol. Pikant detail is dat de moeder van de huidige president Aquino een Cojuanco is. En dat verklaart dan wellicht weer het feit dat ook de zes Senatoren van de Liberal Party (LP), de partij van de veslagen Presidents-kandidaat Manuel Roxas en de partij van Aquino, besloten hebben de nieuwe President te steunen en toe te treden tot de coalitie, die verder nog gesteund zal worden door de eenlingen van Laban ng Demokratikong Pilipino (LDP) en Akbayan. Daarmee is een meerderheid van in ieder geval 15 Senatoren veilig gesteld en kan Duterte zijn gang gaan.

De verwachting is verder dat de partij van de aanvankelijk gedoodverfde kandidaat voor het presidentschap, Jejomar Binay, de United Nationalist Alliance (UNA) de oppositie zal gaan leiden. Die partij telt vier Senatoren onder wie Binay's dochter Nancy.  Als u goed meegeteld hebt, blijven er dan nog vijf onafhankelijke Senatoren over. En het is zeker niet uit te sluiten dat sommige daarvan zich nog tot de coalitie zullen bekennen, die aldus over een comfortabele meerderheid in de Senaat beschikt.

Understanding the Filipino political landscape

This May 9^th elections on all levels took take place in the Philippines. 54,36 million people casted their votes of which 24,73 are between 17 and 34 years of age. There were 5 candidates for the Presidency and 6 for the Vice-Presidency. Furthermore Senators, members of Congress, Governors, Vice-Governors, Mayors, Vice-Mayors and City Councilors will be elected.

The political landscape in the country is anything but clear and transparent. Political dynasties and personalities are by far more important than political parties, ideologies  or programs.

The candidate Presidents were Mar Roxas, Jejomar Binay, Rodrigo Duterte, Grace Poe and Miriam Defensor Santiago. Running for the Vice-Presidency are Leni Robredo, Gregory “Gringo” Honassan, Alan Cayetano, Francis “Chiz”  Escudero, Ferdinand “Bongbong” Marcos jr. and Antonio Trillanes IV.

Jungles of posters and placards could be seen everywhere but nobody seemed to take note of them. It’s nearly impossible to identify your candidate in that jungle anyway. I would say there are too many elections on one day.  44,000 candidates run for a bit more than 18,000 positions.

Remarkable is that not only the President, but also the Vice-President is elected directly. Candidates operate in tandems. However there is a fair possibility that the President elect will get a Vice-President who wasn’t his/her running mate. This most likely is not the most effective of imaginable systems, because it includes the possibility of incorporating the opposition in the executive branch.

Yes, there are political parties. The tandem Roxas-Robredo (their color is yellow) belongs to the Liberal Party (LP), as does incumbent President Aquino. Binay-Honassan (their color is blue) belongs to the United Nationalist Alliance (UNA). Dutere-Cayetano are linked to the Partido Demokratiko Pilipino-Lakas ng Bayan (PDP-Laban) and their color is Red. Poe-Escudero (their color is white) belongs to the Partido Galing at Puso (PGP). Santiago-Marcos belongs to the People’s Reform Party (PRP) and Trillanes IV is an independent candidate for the Vice-Presidency.

However, political history of the Philippines shows that the ties between candidates and parties are not very strong. Institutionalization of political parties is still a path the Philippines have to take. As of now only about 1/5 of the seats in the House of Representatives (297 seats) are directly linked to political parties, whereas no party can have more than 3 seats. Furthermore the power of the higher house (the Senate, 24) seems to be far bigger than that of the lower house (the House of Representatives).

A shift from the Presidential model to a parliamentary model has been long discussed in the country, but never led to a result. Moreover a discussion about federalism has complicated this discussion.

Words like Liberal, Nationalist, Reform and Democratic don’t mean much related to political parties in the Philippines. Most of the time they are just flags that don’t cover the cargo. As said before the captain here is more important than the cargo.

The country has been ruled mainly by some 40 political dynasties. Most of them became rich through graft and corruption. The most well-known example is former dictator Ferdinand Marcos. His wife, the famous Imelda, is still a member of the House of Representatives and their son Ferdinand Jr. is a Senator, now running for Vice-President. Ousted president Estrada is now the mayor of Manila. Forgiveness seems to be a special virtue of Filipinos.

But at the same time a lot of voters are angry. They want to put an end to those dynasties and to corruption. But that is not easy. Extractive elites protect their positions, possessions and institutions. People want change, but the question is at what cost?

The results of the May 9 elections are that Rodrigo Duterte is going to be the next President. The people have chosen for a potential dictator, who said he will silence Congress if it blocks his plans and almost elected the heir of the Marcos Dynasty whose mother would have been glad that the money stolen from the country finally was safe now and that the former dictator most likely would have gotten an official state-funeral.  Some older people must have been crying, most probably silently. 

The collective memory of people is short. Abby Binay, whose family allegedly took millions if not billions in kickbacks and appear to be above the law, is going to be the next mayor of Makati and Duterte’s daughter will be the uncontested mayor of Davao. It stays all in the family. For me, as a foreigner, these are hard to understand choices. But I’m sure there will be a lot of scientists who are going to explain it to me. I think Filipinos vote with their heart, guts and emotion rather than with their brain. I don’t know for sure what is better, but I know what holds more risk.  It has been a vicious and divisive campaign that undoubtedly has caused wounds. Whether these wounds can be healed has to be shown. Senator Trillanes earlier announced that he would impeach Duterte and vice versa Duterte stated he would go after Trillanes. However Trillanes right after the elections stated he will not be in the way of the new government. Incumbent President Aquino said he would start organizing a new people revolution against the government of Duterte.

All in all these elections went fairly well, apart from some violent incidents and malfunctioning vote counting machines of SmartMatic. The results came in fast and Grace Poe conceded to Duterte already on the evening of May 9^th, which demonstrated trust in the handling by the Comelec of the elections. On May 10^th  Roxas, Cayetano, Escudero, Honassan, andTrillanes conceded showing the same trust.

A lot of emotions play around. My wife was crying viewing Roxas’ press-conference on May 10^th. People were accusing Leni Robredo of cheating when she was likely to win the Vice-Presidency. Duterte already announced a 1AM-curfew and a nationwide alcohol ban. Most likely within short notice smoking will only be allowed within your own walls.

The Dutch TV-station NOS labeled Duterte as a right wing populist. Apparently they compare him to their own Mr. Wilders and to Donald Trump. But in the Philippines it’s more fun. It’s different. It’s almost impossible to label politicians here.

Time will show what will really change as a consequence of these elections. Some exciting political months lay ahead of us. 

Verkiezingen

Op 9 mei jongstleden vonden er hier op de Filipijnen verkiezingen plaats. Ja, de Filipijnen, bestaande uit meer dan 7000 eilanden, zijn een democratie. Een jonge democratie weliswaar, met alle risico's van dien. Het land kreeg zijn naam van de Spaanse bezetters, die ook in Nederland niet onbekend zijn. De Spanjaarden werden opgevolgd door de Amerikanen en vanaf het einde van de tweede wereldoorlog is het land onafhankelijk. Tussen de bedrijven door kende het nog de dictatuur van Ferdinand en Imelda Marcos (1965-1986) met een periode van 9 jaar 'Martial Law'.

Veel, te veel, verkiezingen tegelijkertijd waren er op 9 mei 2016. De Filipinos kozen een nieuwe president als opvolger van Benigno 'Nonoy' (de meeste mensen hier hebben een 'nickname') Aquino III. Een nieuwe vice-president als opvolger van Jejomar 'Jojo' Binay, aanvankelijk de gedoodverfde favoriete nieuwe president. Dat is een eigenaardigheid van het systeem. De vice-president behoort hier niet noodzakelijkerwijs tot het politieke kamp van de president. Binay werd geveld door een enorm corruptie schandaal. Hij, zijn vrouw en zijn zoon hebben als burgemeesters huisgehouden in Makati, een van de 16 steden (en 1 Municipality) die samen de National Capital region oftewel Metro Manila vormen. De Filipinos kozen ook 12 (van de in totaal 24) nieuwe senatoren, een nieuw huis van afgevaardigden, provinciale gouverneurs en vice gouverneurs, burgemeesters en vice-burgemeesters en leden van de provinciale en gemeentelijke bestuursorganen. 44000 kandidaten voor iets meer dam 18000 posities. Geen woud, maar een oerwoud aan affiches, plakaten en banners ontsierde menige straat in de afgelopen maanden. De media aandacht concentreerde zich natuurlijk op de verkiezingen voor de functies van president en vice-president.

De nieuwe president, die op 30 juni 2016 zijn eed af zal leggen, is Rodrigo 'Rody' Duterte, de voormalig burgemeester van de stad Davao. Zijn vier rivalen ( de senatoren Grace Poe en Miriam Defensor Santiago, voormalig vice president Jejomar Binay en voormalig minister van binnenlandse zaken Manuel 'Mar' Roxas II) waren kansloos. Veel spannender waren de verkiezingen voor de functie van vice-president. De 'running mate' van Duterte, senator Alan Peter Cayetano, haalde het niet. Na een nek-aan-nek race met senator Ferdinand 'Bongbong' Marcos ( ja, de zoon van de voormalig dictator) werd uiteindelijk Leni Robredo (de weduwe van voormalig minister van binnenlandse zaken Jesse Robredo, die op 18 augustus 2012 omkwam bij een vliegtuigongeluk en de 'running mate' van Manuel Roxas) met een verschil van enkele honderden duizend stemmen gekozen. Of Robredo een functie in het kabinet van Duterte krijgt moet nog afgewacht worden, maar het lijkt er niet op. Ze zal het hoogstwaarschijnlijk moeten doen met de titel en het budget van de vice-president.

Duterte is, net als Donald Trump in de Verenigde Staten, niet vies van een boude uitspraak. Hij profileerde zich voornamelijk op een 'law and order' agenda, toegespitst op de bestrijding van drugscriminaliteit en beloofde er binnen drie tot zes maanden een einde aan te maken. Hij haalde uit naar de paus, de verenigde naties, Amerika en Australie. In Davao wordt hij gekoppeld aan zogenaamde doodseskaders, gewapende prive-milities, die zich vooral richten op het vermoorden van drugsdealers. Duterte is een slimme jurist en er zijn nooit echte bewijzen gevonden voor zijn relatie tot die milities. Hij schrikt er echter niet voor terug om gewone burgers een medaille te beloven als ze zo'n dealer omleggen. De vraag is of de samenleving er hier veiliger op wordt als mensen het recht in eigen hand gaan nemen. We gaan het zien.