Tuesday, 13 September 2016

The ‘war’ on (illegal) drugs in the Philippines

Between political rhetoric and evidence based policy

On May 9th Rodrigo Duterte was elected to be the 16th President of the Philippines. He took office on the 30th of June 2016. Together with his running mate Alan Peter Cayetano, Duterte betted successfully on a law and order agenda. In an article published in the New York Times on September 11th 2016 Amanda Taub illustrates the probable background for Dutere’s victory and policy.

“It tends to begin, the research suggests, with a weak state and a population desperate for security. Short-term incentives push everyone to bad decisions that culminate in violence that, once it has reached a level as bloody as that in the Philippines, can be nearly impossible to stop.” (Fat & underline by JvD)
“When people begin to see the justice system as thoroughly corrupt and broken, they feel unprotected from crime. That sense of threat makes them willing to support vigilante violence, which feels like the best option for restoring order and protecting their personal safety.”
“Surprisingly, that includes increased support for the use of harsh extralegal tactics by the police themselves. “This seems counterintuitive,” Ms. Santamaria (a professor at the Mexico Autonomous Institute of Technology in Mexico City) said. “If you don’t trust the police to prosecute criminals, why would you trust them with bending the law?”
But to people desperate for security, she said, the unmediated punishment of police violence seems far more effective than waiting for a corrupt system to take action.
And so, over time, frustration with state institutions, coupled with fear of crime and insecurity, leads to demand for authoritarian violence — even if that means empowering the same corrupt, flawed institutions that failed to provide security in the first place.”

On August 23rd PNP-chief Ronald dela Rosa stated that since July 1st (54 days of Duterte Government) 1,916 people were killed, 756 in police operations and 1160 in extra judicial killings. On September 1st 2016 the death toll had risen to 2,446, an average of almost 40 a day.

“Leaders like Mr. Duterte have a political incentive to exploit this sentiment, marketing their willingness to go around the system to prove that they are willing to do whatever it takes to solve the country’s problems.
“When you have a weak government that faces a security crisis and also a crisis of trust of the people, the issue of promising more punishment is a shortcut to gain citizens’ confidence, to gain support,” Ms. Santamaria said.
Why not instead promise to fix the real underlying problems?
First, because institutional reform isn’t as politically appealing as identifying villains — in the case of the Philippines, criminal gangs — and promising to take them down. Second, because the very state weakness that created the problems often means that leaders are incapable of fixing the underlying issues.”

Declaring a ‘war’ most of the time involves quite some war-rhetoric. “I will kill you. I will kill them all. Come to this country and I will kill you” and so on. This tough language is Duterte’s trade mark and until now he gets away with it. He is also known for his continuous attempts to go around the judicial system of which he himself has been a part and thus has first-hand information of its dysfunction.
On September 2nd there was a ‘bomb’-attack on the massage area of the night market at Roxas Avenue in (out of all places) Davao City (Duterte’s daughter Sara is the incumbent Mayor of Davao) in which 14 people had been killed. The day after President Duterte declared the state of ‘Lawlessness’ or ‘Lawless Violence’. The declaration was based on Article VII Section 18 of the Constitution which states that "The President shall be the Commander-in-Chief of all armed forces of the Philippines and whenever it becomes necessary, he may call out such armed forces to prevent or suppress lawless violence, invasion or rebellion." Still quite some people wonder what this ‘State of Lawless Violence’ really means for their daily lives. The most probable answer is: Nothing at all.

(The lack of reliable) Facts & Figures on illegal drugs

To begin with, it is not quite clear when something becomes or is a problem in or for a given society, let alone a problem that deserves a ‘war’ to solve it and by the way, wars thus far haven’t solved many problems without causing new ones. Furthermore it is not always easy to find reliable statistics on different subjects.
In the Philippines for instance every year there are more than 10,000 deadly victims in traffic. Is that a problem? Does it lead to a ‘war’ against car-owners?  If anything, the government will probably choose to improve infrastructure, law-enforcement and drivers education.
Looking at the number of addicts to illegal drugs in the Philippines the numbers that are available vary from 1,3 to 3,7 million. Figures from the Dangerous Drugs Board (DDB) show that back in 2004 that number seems to have been 6,7 million and has since then decreased with about 50 to 80%, depending on what you believe is the actual figure. In fact, the truth is, we don’t even know exactly what we are talking about, but we know it’s a problem. The first step in defining government policy projects should be the gathering of independently gained and verifiable data.  In the USA 10% of the population above 12 years of age seems to be addicted. Yet there is no ‘war’ on drugs there. For the sake of Duterte’s war let’s assume that every addict is one too much and that there is a zero-tolerance policy towards the trade in and the use of illegal drugs.  Let’s furthermore assume that Duterte’s figure of 3,7 million addicts is accurate. If we look at the profile of users we see predominantly male users, between 21 and 29 years old, more than 50% unemployed and with an average monthly income of less than 11,000 pesos.

What’s the target?

Until today there is, as far as I know, no concrete, SMART goalsetting for the ‘war’ on drugs. What does the Duterte government want to achieve? In case of a zero-tolerance policy it would be logical to get rid of 3,7 million addicts and the whole supply system. Let’s do the math. 600,000 addicts have surrendered until now and promised that they will not use drugs anymore. Of course there is no guarantee that they won’t, but that’s another problem and for the time being they are safe. That leaves 3,1 million addicts to deal with. In average 5,000 people per year enter a rehabilitation program. In six years that are 30,000 people. Still 3 million and 70 thousand to go. If the killing rate of in average 40 a day continues this means that in six years 87,600 people will die, which leaves at the end of Duterte’s reign a little bit less than 3 million people to deal with. But the president promised to solve the ’problem’ in three to six months! So the big question is: What is he going to do? What is the plan? What is the program? Does the government presume that those 3 million people will get so scared that they stop using spontaneously and/or surrender too?  And if we kill the demand there will be no more supply. That’s market economy, isn’t it?

What’s the action plan?

I will kill them all and feed them to the fishes in Manila Bay? One hell of a plan! And still there are people who are very impressed. But the real question is: Why is who (together with whom) going to do what, how, where, when and with which resources? A comprehensive action plan might include the supply side, the demand side as well as the law enforcement and judicial side. How is the government going to attack the big suppliers/syndicates (together with China, Indonesia and others)?  Will there be a PNP focus on the den’s where shabu is produced in the Philippines? China already offered some help with rehabilitation centers. How about programs in schools (education), poverty reduction programs (which are likely to solve 50% of the problem) and job creation (the ‘war’ might frighten some foreign investors and thus prove to be contra-productive). What about cleaning up the government-agencies, the PNP/AFP and the judiciary? What about restoring the trust of the people in these institutions (including the Senate and The House) because they are corruption free and functioning effective and efficient? Of course this approach requires a lot more effort than pulling a gun and kill and it isn’t a popular agenda from the political point of view. But let’s be frank, where the government gives up on laws, the freedom of the people no longer exists. The law of jungle rules and in the end society will collapse. The choice is between the rule of law and the rule of force! The design, implementation and monitoring of a comprehensive action plan is far more desirable than the current wild and uncontrolled ‘war’, with an uncertain outcome.


Friday, 5 August 2016

Beste ome Henk en tante Ingrid

Het is alweer meer dan een maand geleden sinds mijn laatste brief.

De 'oorlog' tegen de illegale drugs heeft hier inmiddels meer dan 400 mensen het leven gekost. De president lijkt ervan overtuigd te zijn dat zijn aanpak vruchten af zal werpen. Meer moordenaars op straat om de drugsgebruikers en handelaren ongestraft om te leggen maakt de samenleving vanzelfsprekend veiliger. Natuurlijk vallen vooral de internationale organisaties en media over Duterte heen. Hier op de Filipijnen valt het wel mee met de kritiek. Afgezien van een paar professoren, priesters, studenten, mensenrechtenactivisten en bloggers is er vrijwel geen kritiek. Wie openlijk kritiek uit loopt overigens het risico om door de malcontenten en non-valeurs die op Duterte gestemd hebben aangesproken of erger te worden. Dan maar liever zwijgen en afwachten. Gebruikers en handelaren lijken zich en masse vrijwillig over te geven. Niemand weet wat er daarna met hen gebeurt. Geen plan. Het lijkt erop dat enkele leegstaande kazernes gebruikt gaan worden om rehabilitatie programma's uit te voeren.

De aandacht van de president richt zich intussen op de grote jongens. De hoge politiefunctionarissen die in dienst van de handelaren zijn, de burgemeesters die hen beschermen en de druglords zelf, die zich moeten overgeven. Zijdelings pakt hij nog de een of andere oligarch aan en niet te vergeten de illegale ontgrondingen door de mijnindustrie. De aanpak mag gerust onconventioneel genoemd worden. Wie geknipt en geschoren wordt doet er goed aan doodstil te blijven zitten. Als je 900 miljoen dollars op de bank hebt is dat ook niet zo moeilijk. Dan neem je gewoon zes jaar vakantie op. Laten we wel wezen, de traditionele aanpak van drugscriminaliteit heeft tot nog toe niet geleid tot substantiele resultaten. Die aanpak houdt wat mensen aan het werk en die hebben er vervolgens natuurlijk geen belang meer bij het probleem daadwerkelijk op te lossen omdat ze dan hun baan zouden verliezen. Er valt dus wel degelijk ook iets voor die onconventionele aanpak te zeggen.

De grote vraag echter is wat er gaat gebeuren als Duterte de corruptie hier aan gaat pakken. Hij wil een schone overheid. Dat betekent waarschijnlijk niet minder dan de ineenstorting van die overheid. Vrijwel elke politicus, rechter of ambtenaar is hier corrupt. De senaat kan naar huis, het huis van afgevaardigdenloopt leeg en verdwijnt grotendeels de gevangenissen, die al overvol zijn, in. Tienduizenden ambtenaren verliezen hun baan en het beetje dat ze met werken verdienen, de lokale en provinciale overheid wordt onthoofd. Het land glijdt verder af in een totale bestuurlijke chaos. Duterte, het leger en de politie is wat overblijft. Duterte weet dat en heeft daarom vrijwel als eerste maatregel besloten hen veel beter te gaan betalen. Politieke dynastieen en de 40 families die hier alles regelen zullen er niet geruster op worden. Te verwachten valt daarom, dat meneer Duterte geen lang leven als president beschoren zal zijn als hij op deze weg voort gaat. De echte machthebbers hebben hun macht nog nooit zonder slag of stoot afgegeven. Sommige mensen vragen zich ook af of Duterte zijn vriendje Marcos gaat dwingen om de miljarden die nog steeds zoek zijn terug te geven aan het volk.

De sfeer in het land wordt er uiteindelijk niet beter op. Welke gevolgen dat zal hebben voor de economie moet afgewacht worden. Eerlijk gezegd twijfel ik bijna geen seconde aan de goede bedoelingen van de president. De vraag is of de volgorde goed is. Wie de trap schoon wil vegen doet er verstandig aan bovenaan te beginnen. Openbaar bestuur, rechterlijke macht, politietop en agenten, legertop, douane, belastingdienst en ga zo maar door. Eerst orde op zaken in het eigen overheidshuis stellen, zodat je recht van spreken hebt. Dan zorgen voor een goed investeringsklimaat, zodat er banen komen voor iedereen die wil werken, met beloningen die het mogelijk maken een gezin huisvesting en levensonderhoud te verschaffen. Kortom een rechtvaardigere verdeling van de economische groei bewerkstelligen. Wie dan nog crimineel wil zijn, doet dat omdat hij het leuk vindt of nooit genoeg kan krijgen en mag/moet hard aangepakt worden.

Nou, dat was het wel weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie net als ik, genieten van de farce die de grootste natie op aarde (althans dat vinden ze zelf) aan het opvoeren is, dan valt er in ieder geval nog iets te lachen, al is het natuurlijk diep triest. Misschien heeft James Lovelock wel gelijk en is de mensheid tot nu toe gewoon nog te dom om tot echte oplossingen te komen.

Tot de volgende keer!

Monday, 4 July 2016

Hallo Tante Ingrid en oom Henk



Hoe is het met jullie? Ik lees hier dat jullie regering jullie pensioen aan de Europese Unie gegeven heeft. Het zou om 1400 miljard Eurootjes gaan. Daar zullen ze in Brussel wel blij mee zijn. Jullie zullen wel minder blij zijn, want dat gaat minder op de bankrekening betekenen. Ik begrijp hier, dat de Duitsers slimmer zijn geweest. Maar ja, die zijn ook groter. En die Klijnsma vond ik altijd al een gek wijf. Typisch zo'n PvdA'ster die vergeten is waar ze vandaan komt. Het zal mij niets verbazen als Samson en de zijnen bij de volgende verkiezingen helemaal weggeblazen worden. Net als de oude Samson zullen onbetrouwbare vrouwen en zijn (ontbrekende) haar de nieuwe Samson fataal worden. Daar zullen jullie wel niet rouwig om zijn. Geertje vaart er immers wel bij. Wat lijkt die trouwens veel op Trump en Boris Johnson. Zouden ze dezelfde kapper hebben of misschien zelfs dezelfde (voor)vader? De Britten zijn al weg uit Europa, alhoewel ze er missschien al spijt van hebben. Tjonge jonge, wat worden de mensen toch besodemieterd door al die politici. De ene leugen nog groter dan de andere. Maar goed, het volk is toch stom. Die weten al lang niet meer waar het over gaat en geloven alles wat ze voorgelogen wordt zolang ze maar iemand de schuld kunnen geven van hun ongenoegen. Het doet er niet toe of het vluchtelingen zijn, de Islam of Brussel, als we maar een gezamenlijke vijand hebben.

Hier is alles goed. We hebben sinds 30 juni officieel een nieuwe president. Die maakt werk van de strijd tegen drugs. Er zijn premies op de hoofden van gebruikers, handelaren en baronnen gezet. Dat helpt weer wat mensen aan een baan. Premiejagers. Met de regelmaat van de klok worden hier nu mensen omvergeknald omdat ze op een of andere lijst voor komen. Als de buren je niet mogen bellen ze de baas van de gemeente, die heet hier barangay captain, en zeggen dat je in drugs handelt. Dan kun je onverwacht bezoek verwachten en als het even tegen zit loopt dat dodelijk af. Niks 'rule of law', opruimen die handel. Bij een onverwachte controle van 2500 politie-agenten bleken er 9 positief te testen op drugsgebruik. De meeste drugshandel blijkt te worden geregiseerd vanuit de nationale gevangenis hier. Daar leven de baronnen echt als baronnen. Ze kopen alles en iedereen, tot en met de rechter aan toe. Maar de president heeft beloofd ook een einde te maken aan de corruptie. Het is trouwens ook goed voor de illegale wapenhandel. Om iemand om te leggen heb je vanzelfsprekend wel een knepper nodig. De Amerikanen zijn het tijdperk van het wilde westen nooit te boven gekomen. Die willen het recht om een wapen te hebben en te dragen nooit opgeven, hoeveel middelbare scholieren er ook uitflippen en neergeschoten worden. Zoiets gaan we hier nu ook krijgen. Niet om jezelf te verdedigen, maar om centjes te verdienen. We moesten het paard als vervoermiddel maar weer in ere herstellen, dan lijkt het tenminste nog ergens op.

De president heeft ook zijn vice-president deze week voor het eerst echt ontmoet. Dat was bij de commando-overdracht van het Filipijnse leger. Hij zat niet eens naast haar. Maar goed hij sprak tegen haar. Wat een poppenkast toch, al die miljarden verslindende soldaatjes die eigenlijk nergens goed voor zijn. En later deze week heeft hij haar in het presidentiele paleis officieel ontvangen. Leuk stel, die twee. Daar zit meer in. De president houdt van vrouwen, dus dat moet goed komen nu hij gezien heeft hoe mooi en vriendelijk ze is.

We hebben ook de zaak bij het internationaal hof van arbitrage in Den Haag tegen de Chinezen gewonnen. De inzet zijn wat eilandjes in de Zuid-Chinese of West -Filipijnse zee. Niet dat het ook maar iets uithaalt, want net als de Amerikanen zijn de Chinezen inmiddels mijlenver verheven boven het internationaal recht. Ze doen wat ze denken dat in hun eigen belang is en wat de rest van de wereld daarvan vindt is hoegenaamd van geen betekenis.

Hebben jullie trouwens nog gekeken naar Max? Mooi he, hoe hij tweede werd daar in Oostenrijk op zijn thuiscircuit. Die wordt nog wel eens wereldkampioen als hij zich voor die tijd niet te pletter rijdt.

Nou dat was het weer voor deze week.
Groetjes en vergeet niet de petitie te tekenen tegen de verkoop van jullie pensioen!

Jan

Friday, 24 June 2016

Brexit

Voor veel mensen is de uitslag van het referendum in Groot-Brittannie natuurlijk het nieuws van de dag. Het is geen groot nieuws hier op de Filipijnen. We nemen er hier min of meer kennis van. De beurs is iets meer dan 1% in de min en de euro blijft ten opzichte van de peso redelijk stabiel.

De Filipijnen werken sinds oktober van verleden jaar samen met negen andere landen in ASEAN. Een gemeenschappelijke markt, met vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal. In feite vergelijkbaar met de Europese Unie, zij het dat er nog geen ASEAN-Hoog Gerechtshof is, dat stelt dat haar regels prevaleren boven het nationaal recht, algemeen geldend zijn en dat het zowel horizontaal als verticaal bevoegd is om geschillen te beslechten. Er is ook geen ASEAN-parlement.

In de Europese Unie wreekt zich nu het gebrek aan democratische legitimiteit en representatie. De unie is economisch, het is een rechtsgemeenschap, maar het is geen politieke unie. De Britten waren altijd al tweeslachtig. Ze zijn wel lid, maar niet van de monetaire unie en evenmin nemen ze deel in het Schengen verdrag. Ze hebben steeds geprobeerd het beste uit twee werelden te halen. Nu ze besloten hebben helemaal te vertrekken, worden ze weer een echt eiland in de Noordzee. De Schotten en de Noord-Ieren zijn niet blij. Misschien gaan die wel ijveren voor nieuwe referenda om zelf onafhankelijk van het United Kingdom te worden en weer toe te treden tot de EU.

David Cameron heeft intussen aangekondigd te zullen aftreden. Hij trekt daarmee de consequenties uit het nipte verlies van zijn Bremain campagne. Het volk heeft gesproken en het volk heeft altijd gelijk, ook als het naderhand ongelijk blijkt te zijn. Dat is democratie. De wil van het volk zal uitgevoerd worden, maar Cameron acht zichzelf niet de juiste persoon om het land naar de totale onafhankelijkheid te leiden. Een begrijpelijke en nobele beslissing. Mensen als Boris Johnson of Nigel Farage mogen het nu proberen over te nemen. De gevolgen van Brexit zijn in hun volle omvang nu nog niet te voorzien. Veel zal afhangen van de opstelling van de 27 andere EU-lidstaten. Willen ze de de Britten straffen of willen ze een werkbare nieuwe relatie? We gaan het zien. Het zou mijns inziens in ieder geval van wijsheid getuigen een poging te wagen om heel veel inzicht te krijgen in en lessen te trekken uit de diepere motieven van de meerderheid van de Britse bevolking.

De meerderheidskeuze van de Britten is een uiting van aan de ene kant afkeer van de politieke elites, die hun voeling met het gewone volk kwijt zijn en aan de andere kant toenemende gevoelens van onzekerheid, onveiligheid en onoverzichtelijkheid ten gevolge van schaalvergroting en globalisering. Meer, groter en sneller betekent dat heel veel mensen het niet meer kunnen volgen, verklaren en daarom afhaken. Populistische politici spelen hierop handig in. Het hoeft niemand te verbazen dat Wilders er als de kippen bij was vanochtend om de Britten te feliciteren en een soortgelijk referendum in Nederland te eisen. Het uiteenvallen van de Europese Unie dreigt. Het continent dreigt weer eens verdeeld te raken als in zijn slechtse dagen, een verdeeldheid die veel narigheid heeft veroorzaakt.

De echte opdracht is te zoeken naar een invulling van het Europees project, die wel het verouwen kan winnen van de verschillende volkeren.En hier op de Filipijnen kunnen we enkel lering trekken uit de geschiedenis van de Europese Unie en proberen niet dezelfde fouten te maken.

Wednesday, 22 June 2016

Oefenen voor de 'Big One'

Vandaag was er in Metro Manila weer een oefening in het kader van de aardbeving die verwacht wordt. Niemand weet precies wanneer. Maar dat het gaat gebeuren lijkt vast te staan.

 


De laatste grote beving langs de West Valley Vault vond plaats in 1658. In 1990 kostte een beving iets noordelijker in Bagio aan 1600 mensen het leven. De 'Big One', met een verwachte kracht van 7,2 zou aan 35000 mensen het leven kunnen kosten.


En dus oefenen we regelmatig om het bewustzijn bij de bugers op peil te houden en de hulpverleningsdiensten scherp. Vanochtend om 9 uur ging het alarm af in de vier qudranten, waarin Metro Manila verdeeld is. Zelf wonen we in het Oostelijke quadrant, in Pasig in de buurt van Cainta.


Ook de kinderen van de basisschool van de Nederlandse Stichting Kalinga, Papaya Academy, die in het noordelijk quadrant ligt, doen met aan de oefening.



Problemen in de Zuid-Chinese Zee

De Filipijnen en China zijn geen vrienden, maar ook geen echte vijanden. Ik heb de indruk, dat de nationale gevoelens op de Filipijnen sterker zijn dan in China. De Chinezen spelen momenteel een spelletje machtspolitiek in de Zuid-Chinese Zee, waar ze binnen de territoriale wateren van enkele andere landen eilandjes en atollen bezetten. Ze hebben simpelweg een lijn op de kaart getrokken en vervolgens de wereld kond gedaan van het feit dat ze binnen die lijn alles controleren.

Voor wat betreft de Filipijnen heeft dat een arbitragezaak voor het Permanente Hof van Arbitrage (niet te verwarren met het Internationaal Gerechtshof) in Den Haag opgeleverd. De uitspraak wordt spoedig verwacht en de Chinzen zullen zich er weinig van aantrekken. De Amerikanen hebben enkele vliegdekschepen in de buurt en oefenen vlijtig met de Zuid-Koreanen en de Japanners. Net zoals ze via de Nato een kordon rond Rusland leggen, doen ze dat ook met China.

Alhoewel hier, afgezien van een paar fanatieke nationalisten, niemand een oorlog tegen de Chinezen wil riskeren, wordt het de Chinezen hun gang laten gaan in ruil voor investeringen toch min of meer als landverraad gezien. Dat is ook wel weer raar, want veel grote ondernemers in de Filipijnen hebben hun wortels in China. Er zijn ook wel wat lieden die vrezen, dat de kiem voor de derde wereldoorlog hier gelegd wordt. Een klusje dus voor de nieuwe president, die al aangekondigd heeft zelf met een bootje naar de Scarborough Shoal te zullen varen om er een Filipijnse vlag op te planten en de Chinzen uit te dagen hem overhoop te schieten.

De autoriteitsgevoeligheid is in Aziatische culturen vele malen groter dan in de Westerse wereld.
Een voorbeeld daarvan zagen we dezer dagen weer in China, waar een mafketel, die zichzelf corporate consultant noemt acht personeelsleden van een Chinese bank met een stok een pak voor de broek gaf op een podium omdat ze ondermaats presteren tijdens een teambuilding bijeenkomst waaraan meer dan 200 personeelsleden van die bank deelnamen. Geweldig nieuws. En die acht schapen laten het gewoon gebeuren.

Die autoriteitsgevoeligheid geldt ook voor de meeste Filipinos. Ze kijken enorm op tegen autoriteiten en zullen zelden tegenspreken of zelf initiatieven nemen. Misschien is dat ook wel de reden dat er zoveel Filipijnse zeelieden onder Nederlandse vlag varen. De kans op muiterij is uitermate klein.




Het zijn overigens vooral de Filipijnse vissers, die last hebben van het Chinese machtsvertoon. Filipinos eten graag en veel vis. Heel veel kleine vissers varen met hun bancas de zee op om in hun dagelijkse levensbehoefte te voorzien en ook nog wat te verkopen. Dat wordt steeds moeilijker. Overbevissing is ook hier een probleem.

Thursday, 16 June 2016

Presidentiele Residenties op de Filipijnen

Op 30 juni aanstaande zal de inauguratie plaatsvinden van de nieuwe president, Rodrigo Duterte, en de nieuwe vice-president, Leni Robredo.

De ceremonie voor Duterte zal plaatsvinden in het presidentiele paleis, Malacanang, in aanwezigheid van zo'n 500 genodigden.



Het kamp van Duterte heeft besloten, dat de president niet samen met de vice-president geinaugureerd zal worden. Omdat president en vice-president in de Filipijnen allebei direct gekozen worden, kan het voorkomen dat ze tot verschillende politieke kampen behoren. Duterte zal Robredo niet opnemen in zijn kabinet. Ze wordt derhalve een vice-president zonder portefeuille, maar wel met een eigen paleis en budget. De residentie van de vice-president was tot nu toe het Coconut Palace.



Naar alle waarschijnlijkheid zal Leni Robredo echter geen gebruik maken van die residentie, omdat ze haar budget liever aan andere zaken besteedt. Het ziet ernaar uit dat ze op verschillende plekken in het land, dat uit drie hoofddelen (Luzon, Visayas en Mindanao) bestaat kantoor wil gaan houden.

Voormalig dictator Ferdinand Marcos resideerde niet alleen in het officiele Malacanang paleis, maar hield er ook een 'Malacanang of the North' gelegen in Paoay in de provincie Ilocos Norte op na.


Duterte is de eerste president die niet afkomstig is uit Luzon. Hij komt uit de qua oppervlakte grootste stad van de Filipijnen, Davao. Davao ligt in Mindanao, het zuidelijkste deel van het land. Er wordt nu al gesproken van het 'Malacanang of the South', alwaar Duterte waarschijnlijk een fiks deel van zijn tijd als president door zal brengen.


Het ziet er bescheidener uit dan het buitenverblijf van Marcos en Duterte heeft er reeds meerdere buitenlandse gezanten ontvangen in de aanloop naar de inauguratie.