Kan Reinhold Robbe niet beter emigreren?

Ik hoef het niet op te nemen voor Günter Grass. Daar heeft de Nobelprijswinnaar mij absoluut niet voor nodig. Hij heeft gesproken, in zijn geval geschreven, en doet er verder het zwijgen toe. Als je geknipt en geschoren wordt, moet je even doodstil blijven zitten. De reacties op zijn werk spreken hun eigen taal. Ik probeer slechts die taal goed te verstaan. Grass heeft het bestaande taboe op het leveren van kritiek, vooral door Duitsers, op Israel bewust en opzettelijk willen doorbreken. Is het niet juist een belangrijke maatschappelijke functie van kunst om bestaande normen en waarden te doorbreken, om vastgeroeste ideeën op losse schroeven te zetten?

Wie zijn gedicht echt gelezen heeft kan niet anders dan tot de conclusie komen dat hij dat op een genuanceerde manier doet. Niet alleen de opstelling van Israel , ook die van Iran en zijn eigen Duitsland wordt ter discussie gesteld. De meeste reacties hebben helaas niet het niveau van de bijdrage van Grass. Er zijn, ook in Israel, uitzonderingen. Een stabiele democratie moet op basis van argumenten in staat zijn met de kritiek die hij levert om te gaan, de discussie te voeren.

Een inreisverbod, omdat Grass ooit lid van de Waffen - SS was, probeert alleen de auteur te demoniseren. Grass is in oktober 1927 geboren. Als 17 – jarige kwam hij in Amerikaans krijgsgevangenschap. Hij heeft een nazi - uniform gedragen en is dus automatisch een geweldig oorlogsmisdadiger geweest . Het zou zo maar kunnen dat er grotere oorlogsmisdadigers in Israëlische legeruniformen rondlopen. De reactie van de staat Israel getuigt van angst voor confrontatie met de feiten en is erop gericht het Calimero – denken, waarmee daar vrijwel alles wat krom is rechtgepraat wordt, in stand te houden. Overigens verwacht ik niet dat Grass wakker zal liggen van het besluit dat het beloofde land voor hem niet langer toegankelijk is. Wie wil vrijwillig verblijven in een land waar de paranoia van de muren blijft druipen?

De Duitse regering reageert helemaal niet. Het Auswärtige Amt had wellicht op kunnen merken dat er in de Bondsrepubliek sprake is van vrijheid van meningsuiting en dat de heer Grass derhalve recht heeft op zijn mening, die overigens niet de mening van de regering is. De regering heeft er namelijk belang bij duikboten te kunnen blijven leveren. Dat is immers goed voor de economie en die is nu eenmaal belangrijker dan welk principe dan ook.

De kroon spant, wat mij betreft, de voorzitter van de Deutsch – Israelische Gesellschaft, Reinhold Robbe. Een naam om nooit te vergeten. Zijn reactie staat bol van dodelijke bijvoeglijke naamwoorden. Hij spreek van een ZOGENAAMD gedicht. Van een OPGEBLAZEN cultuurtitaan. Van een OUDE man die het contact met de werkelijkheid verloren heeft. Je zal maar gezegend zijn met zo’n pleitbezorger voor een goede relatie tussen Duitsland en Israel. Wat mij betreft heeft ook deze heer recht op zijn mening, maar als ik inwoner van Duitsland was, zou ik me een stuk veiliger voelen als hij onmiddellijk naar Israel emigreerde. Hij past beter in een cultuur waar argumenten gemeden worden en holle kretologie bon ton is.

Henk, Ingrid en de politiek

Onlusten in Londen en Birmingham. 300.000 ontevreden mensen op straat in Israël. De beurzen kraken. Raar, want de economie draait best redelijk en de werkeloosheid daalt. Verschillende werelden.
De onzekerheid, de angst, het gevoel onrechtvaardig behandeld te worden, de vermeende dreiging van al die buitenlanders, vooral moslims, hebben zich meester gemaakt van Henk en Ingrid. Ze zijn boos. Ze radicaliseren. Eerst nog in het café, maar nu gaan ze ook de straat op. De belangen van de wereld van Henk en Ingrid en die van de politici lopen niet langer parallel. De kloof tussen Henk , Ingrid en de rest van het land wordt al maar groter. Wie doet er nog wat voor ze? De politiek? Politici zijn alleen maar bezig met de volgende verkiezingen. Ze geven geen leiding aan het land, laat staan aan Europa of de wereld, maar proberen alleen nog hun eigen achterban tevreden te stellen en hun tegenstanders overal de schuld van te geven. Ze bemoeien zich met het rookgedrag van Henk en het gewicht van Ingrid. De democratie gaat langzaam failliet en de politici zijn op vakantie. Henk en Ingrid solliciteren zich suf, maar vinden geen werk. Ze zijn te duur. De grote bedrijven moeten hun aandeelhouders tevreden houden en zoveel mogelijk winst maken. Henk en Ingrid zijn een kostenpost, waarin gesneden kan worden. De banken zijn ook grote werkgevers. Die hebben de spaarcenten van Henk en Ingrid uitgeleend aan de politici en de andere grote bedrijven en zijn nu bang, dat ze die niet meer terug krijgen. Dus verhogen ze de rente . Dan moet de bank van de politici, de Europese Centrale Bank, met het geld van Henk en Ingrid de schulden die de politici gemaakt hebben kopen om de rente weer te laten dalen. En van de belastingcenten van Henk en Ingrid moeten ook nog eens de gewone banken overeind gehouden worden. Die dalende rente vinden de pensioenfondsen op hun beurt weer niet leuk, want die hebben graag een hoge rente voor hun dekkingsgraad. Anders kunnen ze het pensioen van Henk en Ingrid straks niet betalen. Omdat de politici toch schulden blijven maken moeten Henk en Ingrid langer werken. Maar ze hebben helemaal geen werk. De politici en de banken vinden het protest van Henk en Ingrid crimineel. Er zijn steeds meer politiemensen nodig om de zaak in de hand te houden. Die kosten ook weer veel geld, waardoor de uitkeringen van Henk en Ingrid onder druk komen te staan. Niet de problemen in de wereld of die van Henk en Ingrid, maar de boosheid en de radicalisering van Henk en Ingrid nopen de politici om hun vakantie te onderbreken. Ze moeten weer terug in hun hok en vooral hun mond houden, zodat het grote spel gespeeld kan blijven worden. Want Henk en Ingrid beseffen natuurlijk niet, dat dat in hun belang is.