El (van) Rey

De burger zegt de overheid vaarwel. Zo ongeveer kopte De Volkskrant afgelopen zaterdag. Onderzoek lijkt te bevestigen wat de Trendrede verleden week al verwoordde , we zijn op weg naar zelfsturing.
Politici en bestuurders hebben het zó druk met zichzelf en met elkaar, dat onder de bevolking wel de idee post moet vatten dat hen geen tijd rest om op te lossen wat als werkelijk problematisch waargenomen en ervaren wordt.

Van Rey, onderkoning van Roermond en lid van de Limburgse Provinciale Staten voor de VVD , is een mooi voorbeeld. Een politiek monument zo langzamerhand, prototype machtsdenker. Ik dicht hem een geweldige eigendunk toe. Hij ontleent die aan bijeen gerommelde stemmen en voelt zich daardoor gemandateerd om complotten te smeden , zoals spinnen hun web weven, waarin zijn politieke tegenstanders verstrikt raken en uiteindelijk onschadelijk gemaakt worden. Wanneer dat doel bereikt is heft hij zijn handen in onschuld ten hemel en bagatelliseert zijn rol. Hij liegt en bedriegt en is ervan overtuigd dat zijn politieke doel, zoveel mogelijk naamsbekendheid en stemmen voor zichzelf en zijn partij, alle middelen heiligt. Hij geniet van zijn macht als hij gouverneur Frissen naar een afspraak met partijgenoot en KNVB – directeur Kessler kan commanderen en ontkent vervolgens glashard, dat die bijeenkomst ooit plaatsgevonden heeft. Dat zou hij vast en zeker niet gedaan hebben als de fusie tussen Fortuna Sittard en Roda JC wel een feit geworden zou zijn. Het enige consequente, dat in zijn gedrag te ontdekken valt is dat hij steeds met de heersende wind meewaait.

Als de politiek nog een overlevingskans wil hebben, moeten dit soort politieke opportunisten, intriganten zo spoedig mogelijk van het toneel verdwijnen. Het volk heeft ze inmiddels ontmaskerd. Laten wij onszelf verlossen van deze zogeheten politieke dieren, wolven in schaapskleren, die het spelen op kosten van de belastingbetaler belangrijker vinden dan dienstbaar zijn aan degenen die hun wedde betalen. Ze hebben het vooral druk met het zagen aan de stoelpoten van iedereen die hen ook maar een strobreed in de weg legt, het niet met hen eens is of hen naar de kroon steekt. Verheven boven alle kritiek. Om zich heen snellen ze koppen. Niets vermag in hun omgeving te groeien en tot bloei te komen. It’s lonely at the top, houden ze zichzelf vervolgens voor. Hun motieven moeten te allen tijde gewantrouwd worden. Het zijn vooral deze types die de nadenkende burger geen andere keuze lijken te laten dan de overheid vaarwel te zeggen. Wat dat uiteindelijk voor de democratie betekent is een interessante vraag. Wat gebeurt er met onze samenleving als burgers het vertrouwen in de overheid verliezen, haar niet meer zien als legitiem bekleder van gezag en hun eigen gang gaan? Ik heb het donkere vermoeden, dat de geprivilegieerde politieke kaste zich niet zonder slag of stoot gewonnen geeft en dat er rekening gehouden moet worden met een in toenemende mate repressieve overheid, die haar geweldsmonopolie niet ongebruikt zal laten. Een solide overheid moet immers in staat zijn haar burgers in het gareel te houden, ze netjes belasting te laten betalen en anarchie te vermijden.

De woedevulkaan

Op de tweede dinsdag van september is dit jaar voor de tweede keer de Trendrede gepresenteerd. Elf trendwatchers bundelen hun krachten en geven een doorkijkje naar de toekomst van ons land en de wereld. Verkeerden we aanvankelijk nog tussen hoop en wanhoop, nu worden we steeds bozer. Wij keren ons in toenemende mate af van de falende instituties. Het vertrouwen in de politiek als sturende factor ( ontbrekend leiderschap ) hadden we al verloren en nu volgt de vrije markt en de daarbij horende instituten, zoals banken (graaicultuur). De kloven in de samenleving zijn verbreed en verdiept en communiceren doen we vooral in de vorm van anderen overal de schuld van te geven. We koken weliswaar inwendig van woede, maar zijn een oplossingsgericht , creatief en innovatief volkje. Geen acties en grote demonstraties. Geen uitbarstingen van geweld. De woedevulkaan komt explodeert niet op deze manier . Maar we kijken ook niet lijdzaam toe. De autoriteiten zijn de weg kwijt, kunnen geen richting meer wijzen en rollen vechtend en schelden met elkaar over straat. Mensen reageren op drie manieren op bedreigende situaties. Het is vechten ( fight) , vluchten ( flight ) of bevriezen (freeze). Een toenemende groep Nederlanders zal kiezen voor de freeze oplossing. De oude systemen interesseren hen niet meer en daarom negeren ze die. De menselijke maat komt steeds meer terug. Niet schreeuwend vernieuwen, maar zwijgend de bestaande orde steeds verder ondermijnen. Geen stap terug, maar een stap opzij. Individueel stappen we uit de rijdende trein, bevriezen de situatie, oriënteren ons opnieuw en kiezen onze eigen richting. We zijn sterke netwerkers en bouwen aan nieuwe kleine , vooral lokale, systeempjes, die niet meer op bezitten maar op ruilen,delen, huren of barteren gericht zijn. We zoeken naar de kleinst mogelijke schaal om problemen op te lossen. ‘Noppes’ in Amsterdam, ‘Sterren’ in Utrecht zijn voorbeelden van nieuwe kleinschalige betalingssystemen. Een groep ZZP’ers, die samen opkomt voor de onderlinge ziekterisico’s negeert daarmee de bestaande, te dure aanbieders. De oude, grootschalige op groei, controle, beheersing en winstmaximalisatie gerichte systemen worden aan de kant geschoven. Bestaande regels worden aan de laars gelapt en de verantwoordelijkheid verschuift van de controlekamer naar het front. Professionals doen hun werk, zonder daarbij gehinderd te worden door allerlei staffunctionarissen en bureaucratische rompslomp. Ze werken samen en maken gebruik van elkaars expertise. In die kleine kringetjes krijgt de vernieuwing vorm. Nu worden ze nog betiteld als naïeve optimisten. Straks geven ze de richting aan. 2012 wordt het jaar van de verbinding. Kijk op http://www.trendrede.nl