Geen vakman meer te vinden. Ik woon in een toptechnologische regio, maar wie repareert mijn lekkende kraan? Iedereen weet hoe het zou moeten maar niemand kan het nog. Het onderwijs is steeds theoretischer geworden. Steeds minder jongelui leren een vak dat met twee handige rechterhanden uitgeoefend wordt. Mijn kraan lekt. Kan iemand het afdichtrubbertje vervangen? Welke sleutel heb ik daarvoor nodig? Het voorbereidend middelbaar beroeps onderwijs loopt , net als mijn kraan, leeg. Scholen sluiten omdat niemand nog een vak wil leren. Gouden bergen liggen klaar voor de laatste der Mohikanen.
Waar zijn we de fout in gegaan? Toen we managers beter zijn gaan betalen dan professionals? Toen iedereen ‘manager’ op zijn visitekaartje wilde hebben staan? Ik wou dat ik lood kon gieten. Ik zou het met trots op mijn visitekaartje zetten en kunnen vragen wat ik wil. Maar ik heb twee onhandige linkerhanden terwijl ik rechtshandig ben en dus staat er ‘manager’ op mijn visitekaartje. Met een goede gebruiksaanwijzing en perfect werkend materiaal wil het me nog wel eens lukken iets in elkaar te zetten of te repareren. Maar oh wee als die voorwaarden niet vervuld zijn. Dan vliegen de stukken ervan af en het gereedschap in het rond. Uren ben ik bezig om de resten van mijn verwoede pogingen op te ruimen. De kraan druppelt nog steeds. Dubbele frustratie.
Kunnen alleen de Chinezen nog dingen maken? Sinds mooi lullen bij ons in de stad is wordt er niet meer gepoetst. Tussen twee haakjes, nu ik het toch over poetsen heb, wie poetst er nog zijn schoenen? Of kopen we nieuwe als het zover is? Slimmeriken! Polen en voormalige DDR -burgers schijnen nog met hun handen te kunnen werken. Zoals Freddy. Behangen met kettingen en zwaar getatoeëerd, maar oh zo handig. Hij is al weer terug naar Berlijn. Er wordt hier niets meer gebouwd. We krimpen en slopen. Iedereen gaat weg. Alleen de zeer getalenteerde mensenn blijven hier en organiseren vlinderdebatten. Omdat er hier minder concurrentie is. Het maaiveld is niet zo hoog voor muzikanten, dansers en voetballers. En omdat het in Limburg lekker woont, minder druk en niet zo duur is. Maar wie repareert mijn kraan?
Zuid - Limburg, bright side of life, wordt bevolkt door de wereldburger, art -director, burgemeester, wethouder, marketeer, schrijfster, HR-manager, componist, kunstenares, journalist, streetdance -instructeur, internetondernemer, drukker, zorgmanager, wijnimporteur, app-ontwikkelaar, coach, barista, regisseur, modediva, poppodiumdirecteur, consultant, brouwmeester, herborist, art -director, cinemadirecteur, geoloog, tandarts, PR - vrouw, ontwerper, businessanalist, dansdocent, conservator, aikido -beoefenaar, fijnproever, rentmeester, topkok, architect, alleskunner, stedenbouwer, geograaf, stewardess, klimaatchef, dierenarts, museumdirecteur, makelaar, ambtenaar, kantorengoeroe, hobbyslager en choreograaf. Ziedaar de dwarsdoorsnede van de Limburgse bevolking. Geen wonder dat mijn kraan nog steeds lekt.
Wednesday, 23 November 2011
Tuesday, 22 November 2011
Uit vrije wil?
‘Wat nou vrije wil?’
‘Ik kan zelf beslissen of ik door rood rijd of stop.’
‘Oh ja? Hoe besluit je dat dan? Stop je omdat je dat wil of omdat het zo hoort? Wanneer zeg je tegen jezelf: Nu rijd ik door? Misschien ontgaat je helemaal dat het verkeerslicht op rood staat omdat je met je gedachten elders ben en reageer je onbewust. Misschien registreer je de afwezigheid van andere verkeersdeelnemers en denk je: Wat een onzin om hier stil te gaan of blijven staan. Dan reageer je bewust. ’
‘Ja, nou en?’
‘Wat ik zeggen wil is dat de omgevingsloze mens niet bestaat. Er is altijd omgeving, zonder omgeving ben je niet en niets. Die omgeving stuurt je gedrag. Soms bewust en meestal onbewust’
‘En toch besluit ik zelf om het gaspedaal in te trappen.’
‘Klopt, maar dat is niet meer dan een op je omgeving van dat moment. Een keuze uit de beschikbare en ogenschijnlijk haalbare opties die de omgeving je aanbiedt. En die opties zijn het gevolg van eerder door jezelf en anderen gemaakte keuzes. Kunnen kiezen is iets anders dan een vrije wil hebben. Je kent dat gevoel toch wel, dat je soms moet kiezen uit twee kwaden, dat je liever niet zou kiezen, maar beseft dat niet kiezen ook een keuze is. Elke actie is in feite een reactie. De mensheid is reactionair. De roep om actie is niet meer dan de vraag om te reageren.’
‘Als je het zo bekijkt is alles een gevolg van een ander gevolg en zijn er geen oorzaken meer.’
‘Juist ja. Alle oorzaken zijn feitelijk gevolgen. Misschien was er ooit een oeroorzaak, dat weet niemand, maar de rest is gevolg. De beslissingen die wij nemen, het gedrag dat daaruit voortspruit, ze worden door de omgeving bepaald. Pas als je geen vragen meer stelt ontstaat de fata morgana van de vrije wil. Zolang je steeds weer nieuwe ‘waarom – vragen’ stelt blijkt elke actie een reactie op iets anders te zijn. De zogenaamde vrije wil is niet meer dan de vrijheid om af te wegen aan welke omgevingsfactoren je het meeste belang hecht en welke gevolgen dat heeft. Heb ik tijd of haast? Ben ik gehoorzaam of opstandig? Kan ik zelf kijken of bepalen anderen wat ik te doen heb, hoe ik reageer? Stop ik of rijd ik door? Gengeprogrammeerde mensen reageren op cultuurgeprogrammeerde omgeving en noemen dat vrije wil, terwijl er eerder sprake is van een intern programma in combinatie met externe omstandigheden.
‘Dat heeft nogal wat consequenties. Bestaat ‘met voorbedachte rade’ dan wel?’
‘Als ik mij voorneem om jou te vermoorden en het dan ook doe is er sprake van voorbedachte rade. Maar doe ik het dan ook uit vrije wil?’
‘Ja natuurlijk, je kunt toch ook besluiten om het niet te doen.’
‘Ok, maar wat bepaalt dan of ik het doe of nalaat? We zoeken toch niet voor niets altijd naar het motief. En dat motief vinden we in de omgeving. Als ons dat moeite kost begrijpen we de daad niet. Iemand zo maar vermoorden is onbegrijpelijk, dan moet je wel ziek zijn. Zinloos geweld snappen we evenmin, maar dat wil nog niet zeggen dat het uit vrije wil gepleegd wordt. We willen weten wat de dader dreef. Zonder die verklaring is er namelijk geen vrije wil. Met die verklaring wordt echter ook duidelijk dat het gedag door genen en omgeving geprogrammeerd is.
‘Ben ik dan eigenlijk nog wel verantwoordelijk voor wat ik doe? Kan ik er verantwoordelijk voor gemaakt worden?’
‘Nee, dat kan niet meer. Als er geen vrije wil meer is bestaat er ook geen verantwoordelijkheid, geen schuld meer. In de gegeven omstandigheden deed ik wat ik deed en ik had op dat moment geen andere mogelijkheid . Ik kon niet anders en ben daarom onschuldig. Mij valt niets te verwijten. Dus de rechtbanken kunnen wel dicht. Mediation heeft de toekomst.‘
‘Mooi, zo’n wereld zonder schuld en verwijten.’
‘Ja, maar ook duur.’
‘Hoezo duur?’
‘je moet het kunnen betalen.’
‘Wat moet ik kunnen betalen?’
‘Je moet je kunnen permitteren om af te wijken van de norm. Als je al niet anders kon, dan bepaalt de omgeving dat het anders gemoeten had. De omgeving wil zo min mogelijk afwijkingen van de norm. Hou je maar gedekt, want de preventiestaat is de staat van de toekomst. De overheid en verzekeringsmaatschappijen gaan voorkomen dat jij afwijkt van die norm. Als je rookt betaal je meer premie, als je te hard of door rood rijd ben je niet meer schuldig. Je word niet veroordeeld, maar betaalt wel een fikse administratieve boete.’
‘Dus rekeningrijden, rekeningroken, kortom rekeningleven en bemiddeling bij conflicten waar beide partijen niet anders konden wordt de toekomst? ‘
‘Ja.’
'Uit vrije wil?’
‘De omstandigheden bepalen of je het je kunt veroorloven.’
‘Ik kan zelf beslissen of ik door rood rijd of stop.’
‘Oh ja? Hoe besluit je dat dan? Stop je omdat je dat wil of omdat het zo hoort? Wanneer zeg je tegen jezelf: Nu rijd ik door? Misschien ontgaat je helemaal dat het verkeerslicht op rood staat omdat je met je gedachten elders ben en reageer je onbewust. Misschien registreer je de afwezigheid van andere verkeersdeelnemers en denk je: Wat een onzin om hier stil te gaan of blijven staan. Dan reageer je bewust. ’
‘Ja, nou en?’
‘Wat ik zeggen wil is dat de omgevingsloze mens niet bestaat. Er is altijd omgeving, zonder omgeving ben je niet en niets. Die omgeving stuurt je gedrag. Soms bewust en meestal onbewust’
‘En toch besluit ik zelf om het gaspedaal in te trappen.’
‘Klopt, maar dat is niet meer dan een op je omgeving van dat moment. Een keuze uit de beschikbare en ogenschijnlijk haalbare opties die de omgeving je aanbiedt. En die opties zijn het gevolg van eerder door jezelf en anderen gemaakte keuzes. Kunnen kiezen is iets anders dan een vrije wil hebben. Je kent dat gevoel toch wel, dat je soms moet kiezen uit twee kwaden, dat je liever niet zou kiezen, maar beseft dat niet kiezen ook een keuze is. Elke actie is in feite een reactie. De mensheid is reactionair. De roep om actie is niet meer dan de vraag om te reageren.’
‘Als je het zo bekijkt is alles een gevolg van een ander gevolg en zijn er geen oorzaken meer.’
‘Juist ja. Alle oorzaken zijn feitelijk gevolgen. Misschien was er ooit een oeroorzaak, dat weet niemand, maar de rest is gevolg. De beslissingen die wij nemen, het gedrag dat daaruit voortspruit, ze worden door de omgeving bepaald. Pas als je geen vragen meer stelt ontstaat de fata morgana van de vrije wil. Zolang je steeds weer nieuwe ‘waarom – vragen’ stelt blijkt elke actie een reactie op iets anders te zijn. De zogenaamde vrije wil is niet meer dan de vrijheid om af te wegen aan welke omgevingsfactoren je het meeste belang hecht en welke gevolgen dat heeft. Heb ik tijd of haast? Ben ik gehoorzaam of opstandig? Kan ik zelf kijken of bepalen anderen wat ik te doen heb, hoe ik reageer? Stop ik of rijd ik door? Gengeprogrammeerde mensen reageren op cultuurgeprogrammeerde omgeving en noemen dat vrije wil, terwijl er eerder sprake is van een intern programma in combinatie met externe omstandigheden.
‘Dat heeft nogal wat consequenties. Bestaat ‘met voorbedachte rade’ dan wel?’
‘Als ik mij voorneem om jou te vermoorden en het dan ook doe is er sprake van voorbedachte rade. Maar doe ik het dan ook uit vrije wil?’
‘Ja natuurlijk, je kunt toch ook besluiten om het niet te doen.’
‘Ok, maar wat bepaalt dan of ik het doe of nalaat? We zoeken toch niet voor niets altijd naar het motief. En dat motief vinden we in de omgeving. Als ons dat moeite kost begrijpen we de daad niet. Iemand zo maar vermoorden is onbegrijpelijk, dan moet je wel ziek zijn. Zinloos geweld snappen we evenmin, maar dat wil nog niet zeggen dat het uit vrije wil gepleegd wordt. We willen weten wat de dader dreef. Zonder die verklaring is er namelijk geen vrije wil. Met die verklaring wordt echter ook duidelijk dat het gedag door genen en omgeving geprogrammeerd is.
‘Ben ik dan eigenlijk nog wel verantwoordelijk voor wat ik doe? Kan ik er verantwoordelijk voor gemaakt worden?’
‘Nee, dat kan niet meer. Als er geen vrije wil meer is bestaat er ook geen verantwoordelijkheid, geen schuld meer. In de gegeven omstandigheden deed ik wat ik deed en ik had op dat moment geen andere mogelijkheid . Ik kon niet anders en ben daarom onschuldig. Mij valt niets te verwijten. Dus de rechtbanken kunnen wel dicht. Mediation heeft de toekomst.‘
‘Mooi, zo’n wereld zonder schuld en verwijten.’
‘Ja, maar ook duur.’
‘Hoezo duur?’
‘je moet het kunnen betalen.’
‘Wat moet ik kunnen betalen?’
‘Je moet je kunnen permitteren om af te wijken van de norm. Als je al niet anders kon, dan bepaalt de omgeving dat het anders gemoeten had. De omgeving wil zo min mogelijk afwijkingen van de norm. Hou je maar gedekt, want de preventiestaat is de staat van de toekomst. De overheid en verzekeringsmaatschappijen gaan voorkomen dat jij afwijkt van die norm. Als je rookt betaal je meer premie, als je te hard of door rood rijd ben je niet meer schuldig. Je word niet veroordeeld, maar betaalt wel een fikse administratieve boete.’
‘Dus rekeningrijden, rekeningroken, kortom rekeningleven en bemiddeling bij conflicten waar beide partijen niet anders konden wordt de toekomst? ‘
‘Ja.’
'Uit vrije wil?’
‘De omstandigheden bepalen of je het je kunt veroorloven.’
Monday, 21 November 2011
Strijd der hersenhelften
De schedel van Ajax is gespleten. Doormidden geslagen, waardoor linker en de rechter hersenhelft van elkaar gescheiden zijn. Het Ajax van de creatieve voetbaliconen is gescheiden van dat van de lineair logische commissarissen. Natuurlijk hebben ze allemaal een Ajax - hart, maar dat zit nu eenmaal niet in het hoofd. Het hart kan de bruut gescheiden hersenhelften niet meer verbinden . Emotie en rede zijn niet langer complementair. Het goddelijke Ajax is een gespleten persoonlijkheid geworden.
Elke bedrijfstak heeft zo zijn eigenaardigheden. Voetbal is de waan van de dag, is emotie, is juichen of huilen, is zingen of vloeken. Wat er in negentig minuten op het veld gebeurt bepaalt de stemming. En in al dat geweld van de rechter hersenhelft moet de organisatie blijven staan. In het veld en daarbuiten moet ze met die emoties om kunnen gaan zonder om te vallen. Als de spelers in het veld uit de organisatie gaan lopen, tegenstanders gaan slaan of schoppen naar iets anders dan de bal gaat het fout. En als de randvoorwaarden die een optimale prestatie op het veld mogelijk maken niet goed ingevuld worden gaat het evenzeer mis. Het betaald voetbal is een bedrijfstak geworden in de amusementsindustrie. Het is de bedoeling dat er emoties loskomen, losgemaakt worden, dat er betrokkenheid gecreëerd wordt en tegelijkertijd mag de organisatie zich daardoor niet laten meeslepen, ze moet ervoor zorgen dat het allemaal onder controle blijft. De intensiteit van deze confrontatie tussen rechter en linker hersenhelft is specifiek voor het betaald voetbal .
Wat zou er met Mart Smeets gebeuren als hij morgen bij de NOS zegt: ‘Het gaat vanaf nu zoals ik het wil of het gaat niet, in ieder geval niet meer met mij’? Maar, hoor ik Mart al zeggen, de NOS is geen voetbalclub. De NOS is meer een grote aardbeienkwekerij of een multinational. Smeets en met hem nog wel wat persvolk hebben nog niet helemaal de slag gemaakt. Ze weten wel, dat Ajax een beursgenoteerde onderneming is maar hebben zich door hun collega’s van de economieredactie nog niet uit laten leggen hoe zoiets werkt. Er was nog ergens een raad, die wat te zeggen heeft, hoe heet die ook alweer? De ondernemingsraad Mart! Voor Smeets heeft een club een bestuur en dat bestuur stelt een trainer aan en als die niet zorgt voor goede spelers en prestaties schop je hem buiten en zorgt voor een nieuwe. De sportwereld van Smeets is nog eenvoudig en zuiver. De winnaar heeft altijd gelijk. Zelfs Peter Middendorp, columnist van De Volkskrant, verwisselt de functies van de hersenhelften vanochtend in zijn krant. Onvoldoende research. Dominantie van de rechterhelft, ook bij hem. Dan kom je automatisch in aanvaring met Steven ten Have.
De echte Ajax , door Zeus gedeeltelijk onsterfelijk gemaakt, werd uiteindelijk krankzinnig gemaakt door Pallas Athene om te voorkomen dat hij zijn eigen bevelhebbers zou doden omdat hij in woede ontstoken was nadat de wapenuitrusting van Achilles naar Odysseus ging. Toen hij uit zijn waanzin ontwaakte voelde hij zich zo vernederd, dat hij zelfmoord beging door zich in zijn eigen zwaard te storten. De schier onsterfelijke voetbaliconen bij het Amsterdamse Ajax onder leiding van Cruijff lijkt eenzelfde lot beschoren, tenzij ze erin slagen hun linker hersenhelft weer te activeren en te laten samenwerken met de andere kant. Lijkt me een klusje voor Manfred Kets de Vries, psychoanalyticus, managementwetenschapper en econoom.
Elke bedrijfstak heeft zo zijn eigenaardigheden. Voetbal is de waan van de dag, is emotie, is juichen of huilen, is zingen of vloeken. Wat er in negentig minuten op het veld gebeurt bepaalt de stemming. En in al dat geweld van de rechter hersenhelft moet de organisatie blijven staan. In het veld en daarbuiten moet ze met die emoties om kunnen gaan zonder om te vallen. Als de spelers in het veld uit de organisatie gaan lopen, tegenstanders gaan slaan of schoppen naar iets anders dan de bal gaat het fout. En als de randvoorwaarden die een optimale prestatie op het veld mogelijk maken niet goed ingevuld worden gaat het evenzeer mis. Het betaald voetbal is een bedrijfstak geworden in de amusementsindustrie. Het is de bedoeling dat er emoties loskomen, losgemaakt worden, dat er betrokkenheid gecreëerd wordt en tegelijkertijd mag de organisatie zich daardoor niet laten meeslepen, ze moet ervoor zorgen dat het allemaal onder controle blijft. De intensiteit van deze confrontatie tussen rechter en linker hersenhelft is specifiek voor het betaald voetbal .
Wat zou er met Mart Smeets gebeuren als hij morgen bij de NOS zegt: ‘Het gaat vanaf nu zoals ik het wil of het gaat niet, in ieder geval niet meer met mij’? Maar, hoor ik Mart al zeggen, de NOS is geen voetbalclub. De NOS is meer een grote aardbeienkwekerij of een multinational. Smeets en met hem nog wel wat persvolk hebben nog niet helemaal de slag gemaakt. Ze weten wel, dat Ajax een beursgenoteerde onderneming is maar hebben zich door hun collega’s van de economieredactie nog niet uit laten leggen hoe zoiets werkt. Er was nog ergens een raad, die wat te zeggen heeft, hoe heet die ook alweer? De ondernemingsraad Mart! Voor Smeets heeft een club een bestuur en dat bestuur stelt een trainer aan en als die niet zorgt voor goede spelers en prestaties schop je hem buiten en zorgt voor een nieuwe. De sportwereld van Smeets is nog eenvoudig en zuiver. De winnaar heeft altijd gelijk. Zelfs Peter Middendorp, columnist van De Volkskrant, verwisselt de functies van de hersenhelften vanochtend in zijn krant. Onvoldoende research. Dominantie van de rechterhelft, ook bij hem. Dan kom je automatisch in aanvaring met Steven ten Have.
De echte Ajax , door Zeus gedeeltelijk onsterfelijk gemaakt, werd uiteindelijk krankzinnig gemaakt door Pallas Athene om te voorkomen dat hij zijn eigen bevelhebbers zou doden omdat hij in woede ontstoken was nadat de wapenuitrusting van Achilles naar Odysseus ging. Toen hij uit zijn waanzin ontwaakte voelde hij zich zo vernederd, dat hij zelfmoord beging door zich in zijn eigen zwaard te storten. De schier onsterfelijke voetbaliconen bij het Amsterdamse Ajax onder leiding van Cruijff lijkt eenzelfde lot beschoren, tenzij ze erin slagen hun linker hersenhelft weer te activeren en te laten samenwerken met de andere kant. Lijkt me een klusje voor Manfred Kets de Vries, psychoanalyticus, managementwetenschapper en econoom.
Friday, 18 November 2011
Cruijff is vergif voor Ajax
De Cruijff – manie neemt groteske vormen aan. Ik heb er nooit veel van begrepen, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij. Op zijn 16de kreeg hij zijn eerste contract bij Ajax. De Frankendaal ULO voortijdig verlaten. Winkelbediende bij Perry van der Kar. Legendarische nummer 14. Barcelona, Amerika en ook nog Feijenoord. Kan geen twee zinnen normaal Nederlands produceren en krijgt daardoor de status van orakel van Betondorp. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor Johan en me verbazen over de stupiditeit van de rest. Zouden er nog mensen te vinden zijn die hem echt serieus nemen of durft gewoon niemand te zeggen dat hij raaskalt?
Ik geloof niet dat Cruijff in zijn tijd bij Barcelona erg veel over de organisatie van die club te vertellen had bij president Nuñez. Daar heeft hij volgens mij ook minder verstand van dan van het spelletje. Als hij zich daar nou eens toe zou beperken. Uiteindelijk is hij in Barcelona ook vanwege tegenvallende prestaties ontslagen. Verder vertoont hij nogal wat PVV – trekjes. Een grote mond over van alles en nog wat, maar wel vanaf de wal ( daar staan de beste stuurlui ) in Barcelona en zonder echt verantwoordelijkheid te nemen. Wel lid van de Raad van Commissarissen, maar toch willen soleren. Het gaat zoals Cruijff wil of het gaat niet. De rest van de wereld bestaat uit idioten, die geen verstand van voetbal hebben.
Nu is Steven ten Have bepaald geen idioot. Partner van Ten Have Change Management, commissaris bij de BN-AMRO, voorzitter van de stichting Evidence Based Management, commissaris ( voorzitter ) Cito . Volgens Cruijff een rare eikel. Maar Jopie mag dat natuurlijk zeggen en iedereen ligt in een deuk. Paul Römer is ook geen kleintje. Hij was algemeen directeur Nederland bij Endemol en is nu directeur van publieke omroep NTR. Mr. Dr. Marjan Olfers mag er ook wezen. Universitair docent Sport en Recht aan de Vrije Universiteit Amsterdam , advocaat bij DLA Piper Nederland en voorzitter van de Vereniging Sport en Recht. Edgar Davids heeft gevoetbald en is in ieder geval een man met een eigen mening, maar met minder vriendjes bij de Telegraaf, VI, radio en TV. Kortom, de overige leden van de Raad van Commissarissen van Ajax zijn niet bepaald nitwits die pas komen kijken en al gek geworden zijn of dat eigenlijk – in de ogen van het orakel - al waren voor ze er gingen zitten.
Een beetje voetbalclub heeft tegenwoordig een algemeen/financieel, een technisch en een commercieel directeur. David Gill staat bij Manchester United naast Alex Ferguson en geeft leiding aan de organisatie, maar niemand heeft ooit van hem gehoord. Of de keuze voor Van Gaal als algemeen directeur een gelukkige is moet afgewacht worden. De functie technisch directeur past beter bij hem. Bij FC Twente heeft Joop Munsterman de touwtjes als gedelegeerd commissaris/algemeen directeur in handen als het over de organisatie gaat en doen Adriaanse en Lok het voetbaltechnisch deel. Bij AZ leidt volleybalcoach Toon Gerbrands de organisatie , bij PSV doet Tiny Sanders dat en bij Vitesse Paul van der Kraan. Al die clubs staan hoger dan Ajax in de competitie en dat heeft vooral met geld en goed (technisch) beleid te maken. Een goede organisatie wordt in stilte gebouwd door deskundige mensen . Cruijff zorgt slechts voor een hoop lawaai in de media en maakt het daarom voor Ajax heel moeilijk zo niet onmogelijk om in alle rust een degelijke organisatie neer te zetten, terwijl dat voor een beursgenoteerde onderneming toch bittere noodzaak is. Dus: weg met ‘m.
Ik geloof niet dat Cruijff in zijn tijd bij Barcelona erg veel over de organisatie van die club te vertellen had bij president Nuñez. Daar heeft hij volgens mij ook minder verstand van dan van het spelletje. Als hij zich daar nou eens toe zou beperken. Uiteindelijk is hij in Barcelona ook vanwege tegenvallende prestaties ontslagen. Verder vertoont hij nogal wat PVV – trekjes. Een grote mond over van alles en nog wat, maar wel vanaf de wal ( daar staan de beste stuurlui ) in Barcelona en zonder echt verantwoordelijkheid te nemen. Wel lid van de Raad van Commissarissen, maar toch willen soleren. Het gaat zoals Cruijff wil of het gaat niet. De rest van de wereld bestaat uit idioten, die geen verstand van voetbal hebben.
Nu is Steven ten Have bepaald geen idioot. Partner van Ten Have Change Management, commissaris bij de BN-AMRO, voorzitter van de stichting Evidence Based Management, commissaris ( voorzitter ) Cito . Volgens Cruijff een rare eikel. Maar Jopie mag dat natuurlijk zeggen en iedereen ligt in een deuk. Paul Römer is ook geen kleintje. Hij was algemeen directeur Nederland bij Endemol en is nu directeur van publieke omroep NTR. Mr. Dr. Marjan Olfers mag er ook wezen. Universitair docent Sport en Recht aan de Vrije Universiteit Amsterdam , advocaat bij DLA Piper Nederland en voorzitter van de Vereniging Sport en Recht. Edgar Davids heeft gevoetbald en is in ieder geval een man met een eigen mening, maar met minder vriendjes bij de Telegraaf, VI, radio en TV. Kortom, de overige leden van de Raad van Commissarissen van Ajax zijn niet bepaald nitwits die pas komen kijken en al gek geworden zijn of dat eigenlijk – in de ogen van het orakel - al waren voor ze er gingen zitten.
Een beetje voetbalclub heeft tegenwoordig een algemeen/financieel, een technisch en een commercieel directeur. David Gill staat bij Manchester United naast Alex Ferguson en geeft leiding aan de organisatie, maar niemand heeft ooit van hem gehoord. Of de keuze voor Van Gaal als algemeen directeur een gelukkige is moet afgewacht worden. De functie technisch directeur past beter bij hem. Bij FC Twente heeft Joop Munsterman de touwtjes als gedelegeerd commissaris/algemeen directeur in handen als het over de organisatie gaat en doen Adriaanse en Lok het voetbaltechnisch deel. Bij AZ leidt volleybalcoach Toon Gerbrands de organisatie , bij PSV doet Tiny Sanders dat en bij Vitesse Paul van der Kraan. Al die clubs staan hoger dan Ajax in de competitie en dat heeft vooral met geld en goed (technisch) beleid te maken. Een goede organisatie wordt in stilte gebouwd door deskundige mensen . Cruijff zorgt slechts voor een hoop lawaai in de media en maakt het daarom voor Ajax heel moeilijk zo niet onmogelijk om in alle rust een degelijke organisatie neer te zetten, terwijl dat voor een beursgenoteerde onderneming toch bittere noodzaak is. Dus: weg met ‘m.
Thursday, 17 November 2011
Wordt het SCP nu geëxcommuniceerd?
Hoe lang zal het nog duren totdat het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP)door de regering als ‘linkse hobby’ bestempeld en afgedankt wordt? Gisteren verscheen ‘De sociale staat van Nederland 2011’ en het kabinet heeft weer eens een luisterend oor, maar dendert door. Het ene oor in, het andere weer uit. Vastberaden op koers. Ongevoelig voor de kritische zijwind van het SCP. Wat kan ik weten? vroeg Immanuel Kant zich af. De schijn bedriegt. Niets is wat het lijkt. Zelfs de wetenschap blijkt niet altijd betrouwbaar en waardevrij is ze zeker niet. Maar al te vaak spreekt ze de taal van haar broodheren. Daarom kiest de PVV er bijvoorbeeld voor om het Engelse onderzoeksinstituut Lombard Street te laten onderzoeken of het niet veel beter is de gulden weer in te voeren. De boegbeelden van dat instituut hebben immers niet onder stoelen of banken gestoken de euro een absolute mislukking te vinden. Ik zou kunnen weten wat de wetenschap mij op basis van onder zoek aanreikt. Maar kan ik dat onderzoek wel vertrouwen? Wat moet ik doen? In ieder geval heel kritisch zijn, niet alles voor zoete koek slikken , lastige vragen blijven stellen en ook niet teveel eerbied voor autoriteiten hebben. Mark Twain stelde al dat een gebrek aan eerbied de echte vrijheid is. Vrij denken dus. Dat is een luxe die kennelijk niet iedereen zich kan veroorloven.
De wetenschap zelf komt niet voor in het staatje over vertrouwen op bladzijde 61 van het rapport van het SCP. Waarom eigenlijk niet? Wel de tweede kamer, de regering , de politieke partijen en de kerk. Die komen er allemaal niet bijster best vanaf. Omdat ik zelf niet alles kan weten en er ongetwijfeld mensen zijn die meer weten dan ik heb ik vertrouwen nodig. Als iemand me iets vertelt wat ik niet weet dan mag ik hopen dat ik die iemand kan vertrouwen en geloven. Vertrouwen en geloven hebben wel iets met elkaar te maken. Als ik niet geloof dat Rutte het beste met ons voor heeft vertrouw ik hem niet. Of vertrouw ik hem niet omdat ik niet geloof dat hij het beste met ons voor heeft?
In de kerk staat geloven voorop. Nogal statisch, weinig ruimte voor een kritische dialoog. De kerk wil tegen de klippen van de hel en de wetenschap omhoog geloofd worden, maar haar dienaren blijken niet te vertrouwen. De wil is sterk, maar het vlees is zwak. Dat heeft gevolgen voor het geloof. Dus staat ze onderaan het lijstje van het SCP. De politieke partijen vragen vooral om vertrouwen. Ik kies de partij die het meest aansluit bij mijn kijk op de wereld en die is per definitie gekleurd. Dat is een dynamisch proces, waarin de dialoog een grote rol speelt. Het ontbreken van die dialoog, het niet meer luisteren, het elkaar verketteren, het dansen naar de dogmatische pijpen van de financiële markten doet de politiek steeds meer op de kerk lijken. Rutte is een starre, onbuigzame provinciekerkleider , die vandaag of morgen het SCP wel zal excommuniceren. En daarom staat de politiek mede onderaan het lijstje. Wij geloven niet meer dat politici ons vertrouwen waard zijn.
De wetenschap zelf komt niet voor in het staatje over vertrouwen op bladzijde 61 van het rapport van het SCP. Waarom eigenlijk niet? Wel de tweede kamer, de regering , de politieke partijen en de kerk. Die komen er allemaal niet bijster best vanaf. Omdat ik zelf niet alles kan weten en er ongetwijfeld mensen zijn die meer weten dan ik heb ik vertrouwen nodig. Als iemand me iets vertelt wat ik niet weet dan mag ik hopen dat ik die iemand kan vertrouwen en geloven. Vertrouwen en geloven hebben wel iets met elkaar te maken. Als ik niet geloof dat Rutte het beste met ons voor heeft vertrouw ik hem niet. Of vertrouw ik hem niet omdat ik niet geloof dat hij het beste met ons voor heeft?
In de kerk staat geloven voorop. Nogal statisch, weinig ruimte voor een kritische dialoog. De kerk wil tegen de klippen van de hel en de wetenschap omhoog geloofd worden, maar haar dienaren blijken niet te vertrouwen. De wil is sterk, maar het vlees is zwak. Dat heeft gevolgen voor het geloof. Dus staat ze onderaan het lijstje van het SCP. De politieke partijen vragen vooral om vertrouwen. Ik kies de partij die het meest aansluit bij mijn kijk op de wereld en die is per definitie gekleurd. Dat is een dynamisch proces, waarin de dialoog een grote rol speelt. Het ontbreken van die dialoog, het niet meer luisteren, het elkaar verketteren, het dansen naar de dogmatische pijpen van de financiële markten doet de politiek steeds meer op de kerk lijken. Rutte is een starre, onbuigzame provinciekerkleider , die vandaag of morgen het SCP wel zal excommuniceren. En daarom staat de politiek mede onderaan het lijstje. Wij geloven niet meer dat politici ons vertrouwen waard zijn.
Wednesday, 16 November 2011
Politiek failliet, democratie vermoord. Wat nu?
Is de politiek failliet? En wat gebeurt er na het failliet van de democratie? Die vragen houden me in toenemende mate bezig. De partijdiscipline weegt zo zwaar dat politici ergens tegen stemmen waar ze eigenlijk voor zijn. Want afspraak is afspraak en het compromis heilig. De compromiscultuur heeft de polder veel goeds gebracht toen er nog welvaart te verdelen was, maar voorkomt nu dat er duidelijke keuzes gemaakt worden. Principes of waarden zijn in de liberale democratie al lang ondergeschikt aan economische groei, welvaart en winst. Ieder voor zich, het recht van de sterkste, pakken wat je krijgen kunt zijn de uitgangspunten. En als het de spuitgaten uitloopt wordt er van tijd tot tijd door politici iets vrijblijvends geroepen over waarden en normen. Even heilig als het compromis is economische groei . De verdeling ervan wordt rustig aan de markt overgelaten. De politiek bemoeit zich alleen nog met het verdelen van ellende.
In het radioprogramma ‘De Stemming’ merkte Ger Bertholet afgelopen zondag op dat de politiek inmiddels bedreven wordt door een in zichzelf gekeerde kaste, die elke voeling met de dagelijkse werkelijkheid van degenen die zij bestuurt kwijt is. Ze zijn zichzelf zo belangrijk gaan vinden, dat ze niet meer in de gaten hebben dat ze er niet meer toe doen. Ze leiden niet meer, maar volgen alleen nog maar wat de financiële markten hen voorkauwen en hun gezag is met de opwarming van de aarde verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze zijn blij dat ze een goed betaalde baan hebben en willen die als het even kan zo lang mogelijk behouden. De stem van het volk doet er niet meer toe. Protesterende burgers worden opgeruimd. In Syrië en ook in New York.
De twee staatsgrepen van de afgelopen dagen passen in het beeld. Gekozen regeringen worden onder druk van de financiële markten aan de kant gezet en vervangen door niet gekozen technocraten die maar een opdracht hebben: snel bezuinigen zonder oog voor de gevolgen op lange termijn. Politici beoordelen andere politici op grond van dalende rente en stijgende beurskoersen. Monti is goed als de rente daalt. Papademos is goed als de beurzen stijgen. Papandreou is een idioot omdat hij een referendum voorstelt. Berlusconi is niet goed snik omdat hij verkiezingen wil. Op een enkele, nauwelijks hoorbare uitzondering na zwijgt de politieke kaste op het moment dat de democratie door de financiële markten vermoord wordt, want als er geen verkiezingen of referenda zijn kunnen ze in ieder geval voorlopig nog even van hun salaris blijven genieten. Europa staat in brand papegaaien ze elkaar na en een brand kan nu eenmaal niet democratisch geblust worden. Met democratie kan welvaart verdeeld worden, maar ze deugt niet om het hoofd te bieden aan crisis of recessie. De democratie kan zich druk maken om een Katwijkse dominee of een verdwaalde korenwolf, maar een het eigenbelang overstijgende, samenhangende visie op de toekomst van de wereld is te hoog gegrepen.
Ook in de Verenigde Staten wordt inmiddels op lokaal niveau korte metten gemaakt met de democratie. In het plaatsje Benton Harbor ( Michigan )zijn de burgemeester en de gemeenteraad aan de kant gezet en is een financieel manager, Joseph Harris, benoemd, die in vier jaar tijd orde op zaken moet stellen. Hij is absoluut alleenheerser, ontslaat ambtenaren en verbiedt bijeenkomsten en vergaderingen. Waar alleen het geld telt zijn we kennelijk hard op weg naar despotisme als opvolger van democratie.
In het radioprogramma ‘De Stemming’ merkte Ger Bertholet afgelopen zondag op dat de politiek inmiddels bedreven wordt door een in zichzelf gekeerde kaste, die elke voeling met de dagelijkse werkelijkheid van degenen die zij bestuurt kwijt is. Ze zijn zichzelf zo belangrijk gaan vinden, dat ze niet meer in de gaten hebben dat ze er niet meer toe doen. Ze leiden niet meer, maar volgen alleen nog maar wat de financiële markten hen voorkauwen en hun gezag is met de opwarming van de aarde verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze zijn blij dat ze een goed betaalde baan hebben en willen die als het even kan zo lang mogelijk behouden. De stem van het volk doet er niet meer toe. Protesterende burgers worden opgeruimd. In Syrië en ook in New York.
De twee staatsgrepen van de afgelopen dagen passen in het beeld. Gekozen regeringen worden onder druk van de financiële markten aan de kant gezet en vervangen door niet gekozen technocraten die maar een opdracht hebben: snel bezuinigen zonder oog voor de gevolgen op lange termijn. Politici beoordelen andere politici op grond van dalende rente en stijgende beurskoersen. Monti is goed als de rente daalt. Papademos is goed als de beurzen stijgen. Papandreou is een idioot omdat hij een referendum voorstelt. Berlusconi is niet goed snik omdat hij verkiezingen wil. Op een enkele, nauwelijks hoorbare uitzondering na zwijgt de politieke kaste op het moment dat de democratie door de financiële markten vermoord wordt, want als er geen verkiezingen of referenda zijn kunnen ze in ieder geval voorlopig nog even van hun salaris blijven genieten. Europa staat in brand papegaaien ze elkaar na en een brand kan nu eenmaal niet democratisch geblust worden. Met democratie kan welvaart verdeeld worden, maar ze deugt niet om het hoofd te bieden aan crisis of recessie. De democratie kan zich druk maken om een Katwijkse dominee of een verdwaalde korenwolf, maar een het eigenbelang overstijgende, samenhangende visie op de toekomst van de wereld is te hoog gegrepen.
Ook in de Verenigde Staten wordt inmiddels op lokaal niveau korte metten gemaakt met de democratie. In het plaatsje Benton Harbor ( Michigan )zijn de burgemeester en de gemeenteraad aan de kant gezet en is een financieel manager, Joseph Harris, benoemd, die in vier jaar tijd orde op zaken moet stellen. Hij is absoluut alleenheerser, ontslaat ambtenaren en verbiedt bijeenkomsten en vergaderingen. Waar alleen het geld telt zijn we kennelijk hard op weg naar despotisme als opvolger van democratie.
Tuesday, 15 November 2011
Christus en Confucius: Wereldburgers!
De Chinezen ontdekken hun Confucius helemaal opnieuw. Er worden in de Volksrepubliek weer scholen gesticht waar zijn gulden regel en zes deugden aan kinderen onderwezen worden. De Chinezen zijn sinds 1978 overspoeld met westers materialisme, wetenschap en technologie. De oorspronkelijke culturele waarden van het land, zo’n vijfhonderd jaar voor Christus ontstaan, zijn in vergetelheid geraakt. Als reactie daarop staan de Chinese communisten, die dat enkel nog in naam zijn, nu toe dat het Confucianisme opnieuw onderwezen wordt . Er zijn zelfs geluiden die voorspellen dat het Confucianisme over enkele decennia weer de staatsideologie van China zal zijn. Als de grenzen open gaan en daarmee de invloed van buitenaf toeneemt bezinnen mensen zich in toenemende mate op hun eigen identiteit.
Een opvallend fenomeen dat ook in Europa, of beter in afzonderlijke Europese staten, waarneembaar is en wellicht een verklaring vormt voor het feit, dat vanaf het moment dat de binnengrenzen in Europa verdwenen het nationalisme in toenemende mate weer de kop opgestoken heeft. Vaals bijvoorbeeld kende tot 1993 een bloeiende smokkelcultuur. Nederlanders en Duitsers moesten met het gezicht naar elkaar toestaan om de koffie, de boter , de sigaretten en het geld over de grens te gooien. Vanaf het moment dat de grens openging en daarna verdween draaiden ze elkaar de rug toe. Plotseling kwam er commentaar op het feit dat de prijzen in de winkels zowel in gulden als in mark vermeld werden, evenals op het feit dat Duitsers die in de gemeente woonden bordjes met ‘Einfahrt freihalten’ op hun garagepoort hadden. Dit is toch Nederland? Kan dat zomaar?
Open grenzen maken mensen kennelijk onzeker. Ze gaan op zoek naar wat hen van de anderen onderscheidt en vergeten wat hen bindt. Ze vrezen hun identiteit te verliezen, zonder te weten wat die identiteit precies is. Maxima kreeg op haar kop toen ze de onze niet meteen kon vinden. We zouden, op zoek naar de Europese Confucius, terug kunnen gaan tot de Soemeriërs, de Egyptenaren, de Babyloniërs, naar Kreta of Mycene, maar in de tijd van Confucius hadden we hier toch, oh ironie, vooral te maken met Athene en Alexander de Grote en daarna met het Romeinse Keizerrijk en de Romeinse provincie Palestina, waar Christus rondgelopen schijnt te hebben.
De gulden regel van Confucius – wat ge voor uzelf niet wenst, wens dat een ander niet – vertoont opvallend veel gelijkenis met het bij ons bekendere: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Als puntje bij paaltje komt is er dus niet zoveel verschil tussen de Chinese en de Christelijke identiteit. Je zou bijna veronderstellen, dat Confucius en Christus ergens een wereldtop georganiseerd hebben om het over deze regel eens te worden. Als we toch al de Chinezen van Europa zijn, dan ligt het op onze weg om de Europese culturele identiteit met Christelijk -Confucianistische regels en deugden te definiëren en aldus van ons allemaal iets meer wereldburgers te maken.
Een opvallend fenomeen dat ook in Europa, of beter in afzonderlijke Europese staten, waarneembaar is en wellicht een verklaring vormt voor het feit, dat vanaf het moment dat de binnengrenzen in Europa verdwenen het nationalisme in toenemende mate weer de kop opgestoken heeft. Vaals bijvoorbeeld kende tot 1993 een bloeiende smokkelcultuur. Nederlanders en Duitsers moesten met het gezicht naar elkaar toestaan om de koffie, de boter , de sigaretten en het geld over de grens te gooien. Vanaf het moment dat de grens openging en daarna verdween draaiden ze elkaar de rug toe. Plotseling kwam er commentaar op het feit dat de prijzen in de winkels zowel in gulden als in mark vermeld werden, evenals op het feit dat Duitsers die in de gemeente woonden bordjes met ‘Einfahrt freihalten’ op hun garagepoort hadden. Dit is toch Nederland? Kan dat zomaar?
Open grenzen maken mensen kennelijk onzeker. Ze gaan op zoek naar wat hen van de anderen onderscheidt en vergeten wat hen bindt. Ze vrezen hun identiteit te verliezen, zonder te weten wat die identiteit precies is. Maxima kreeg op haar kop toen ze de onze niet meteen kon vinden. We zouden, op zoek naar de Europese Confucius, terug kunnen gaan tot de Soemeriërs, de Egyptenaren, de Babyloniërs, naar Kreta of Mycene, maar in de tijd van Confucius hadden we hier toch, oh ironie, vooral te maken met Athene en Alexander de Grote en daarna met het Romeinse Keizerrijk en de Romeinse provincie Palestina, waar Christus rondgelopen schijnt te hebben.
De gulden regel van Confucius – wat ge voor uzelf niet wenst, wens dat een ander niet – vertoont opvallend veel gelijkenis met het bij ons bekendere: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Als puntje bij paaltje komt is er dus niet zoveel verschil tussen de Chinese en de Christelijke identiteit. Je zou bijna veronderstellen, dat Confucius en Christus ergens een wereldtop georganiseerd hebben om het over deze regel eens te worden. Als we toch al de Chinezen van Europa zijn, dan ligt het op onze weg om de Europese culturele identiteit met Christelijk -Confucianistische regels en deugden te definiëren en aldus van ons allemaal iets meer wereldburgers te maken.
Subscribe to:
Posts (Atom)