Understanding needs effort, not blind docility

Trying to understand the world and the people around me is not always easy. It's a bit of a struggle every now and then. Sometimes I wonder what the world would be without people? Silly thought of course. Can you imagine a world without people? When you try you must realize that it is still you, as one of the people, who's imagining. People make the world go round and maybe ultimately we will destroy it, isn't it? Or is it money? But then again money is an invention of people. In the end, it's all about us, it's about our goals and motives, about our values and believes. About 'Why'!

For example, I thought that peace talks were part, most of the time at the end, of a war. I wonder who has noticed a war between the Government of the Philippines and the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) or the Moro Islamic Liberation Front (MILF) in recent years? Both movements are dying if not already dead. We are talking about a few thousand people on a population of 103 million. Anything that can be compared to a very little bit of a real war is fought by the Abu Sayyaf Group. But they are (also a small group of) terrorists and we don't negotiate with terrorists do we? (For an interesting assessment of the situation in the Philippines see: https://csis-prod.s3.amazonaws.com/s3fs-public/publication/160119_Green_AsiaPacificRebalance2025_Web_0.pdf . Read from page 73)

The National People's Army  too was considered to be a terrorist movement by the Aquino government and the Americans, but not even a year later they are - barely fighting - freedom fighters and political prisoners. Of course there was some historical injustice done in Mindanao that has to be repaired. But are we really repairing that injustice by releasing killers and building up a movement whose only aim is to overthrow democracy and establish a one party socialist/communist state?

"I urge the Filipino youth to continue all their efforts to unite the people for the overthrow of the semicolonial and semifeudal system through a people's war and for the completion of the national democratic revolution", said Jose Maria Sison in an interview published in Liberation International (April-June 2016). (see: www.ndfp.org/liberation international for the whole enlightening interview)

So, at least the NDFP doesn't make a secret out of what it's real and ultimate goal is.

I also tried to understand why the word 'Democratic' appears in the name NDFP and my conclusion is that it has only been used to deceive, to mislead us. Have you ever seen a one-party socialist or communist state being democratic? The NDFP is pointing to countries like China, North-Korea, Cuba, Iran, Russia and Venezuela as desirable new partners for the Philippines. When I have a closer look at those countries I don't fancy to live there (although Cuba and China are nice), do you? North-Korea is led by an idiot who threatens world peace, Venezuela is under martial law and there is no food. Certainly shining examples the Philippines should follow!

Sison and his comrades have never got free from the old Mao-istic ideology. One thing I made my own quite some years ago is the perception that every -ism is dangerous. -Isms have a tendency to become dogmatic and to try and impose their dogmas upon people who prefer to keep on thinking for themselves. Where dogmas rule their can be no democracy. Mao's Great Leap Forward and his Great Proletarian Cultural Revolution caused the death of somewhere between 40 and 70 million of his countrymen, all for the sake of fighting the imperialists and counter-revolutionists inside and outside the country. Since then China fortunately has made some progress. Since Deng Xiaoping (it doesn't matter whether the cat is black or white as long as it catches mice), who in the eyes of Sison is a counter-revolutionary hundreds of millions of Chinese have been lifted from starvation and poverty. A really remarkable achievement of capitalistic communism.

Like communism capitalism is an -ism, invented by mankind. The dogmas of capitalism rule most parts of the world nowadays. Without any doubt they contributed to a better life for many people. But I think we came of the right path somehow somewhere. We have until now not succeeded in distributing, in sharing wealth equally. In fact inequality grows day by day. And there is no reason to assume that those who have most will voluntarily change their ways. That is where Sison and his comrades still have a point. So maybe it would be wise to adjust the course before it is too late. Killing the opposite site however is not going to bring any course correction or solution any closer. We can kill each other, but we cannot kill ideas. We only kill out of fear, not out of force or strength. The killers in fact are the weak ones. Discussion, dialogue and persuasion are better means to rediscover the right path to a sustainable future for all of us. Dogmas will not be very helpful in this quest. Maybe we should just try to find a way to a capitalism for the many and not for the few as Robert Reich suggested.

My struggle to understand will continue. In fact I like and enjoy it!

Duterte en de Senaat

De nieuw gekozen President van de Filipijnen, Rodrigo Duterte, uitte tijdens de verkiezingscamapgne een dreigement in de richting van het Kongres (bestaande uit het 297 leden tellende Huis van Afgevaardigden en de 24 leden tellende Senaat). Dat dreigement kwam erop neer, dat als de dames en heren in de beide huizen van plan zouden zijn zijn politieke agenda te blokkeren hij de deuren van het Kongres op slot zou gooien en hen naar huis zou sturen. Waar zo'n uitspraak in menige demokratie toch wat stof zou doen opwaaien, bleef het rustig op de Filipijnen.

De machtige Senaat van het 17de Kongres telt 24 leden, waarvan de helft bij de onlangs gehouden verkiezingen is her- of gekozen. De partij van Duterte, de PDP-Laban (Partido Demokratiko Pilipino-Lakas ng Bayan) heeft welgeteld een (1) Senator. Dat is Senator Aquilino 'Koko' Pimentel III. Er lijkt dus aardig wat stuurmanskunst gevraagd te worden om tot een meerderheid te komen, die het beleid van de nieuwe President gaat steunen. Om de situatie nog gecompliceerder te maken is die enige PDP-Laban Seneator ook nog eens de gedoodverfde kandidaat voor het voorzitterschap van de Senaat. De situatie die zou ontstaan, dat de voorzitter van de Senaat geen enkele politieke bondgenoot in de Senaat heeft, kent zelfs in de Filipijnen geen precedent.

In de politieke cultuur van de Filipijnen is loyaliteit aan een partij een niet of nauwelijks bestaand fenomeen. Afhankelijk van hoe de politieke wind waait, wordt menig gekozen vertegenwoordiger in de richting van de macht geblazen. Dat gebeurt ook nu en het maakt het leven van de President een behoorlijk stuk eenvoudiger. Ze willen hier op de Filipijnen geen Amerikaanse toestanden.

Wat gebeurt er nu in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden? Op dit moment lijken zich in het Huis al meer dan 200 afgevaardigden achter de President te hebben geschaard. In de Senaat telt de partij van Duterte's 'running mate' Senator Alan Peter Cayetano, de Nationalista Party (NP) drie leden die het beleid van de nieuwe President zullen steunen. Duterte heeft de zoon van een van die drie, mevrouw Cynthia Villar, benoemd tot Minister. De Villars zijn een van de machtigste families in de Filipijnen met grote vastgoed- en mijnbouw belangen.
Ook de National People's Coalition (NPC) telt drie Senatoren. Senator Tito Sotto III mag leider van de coalitie worden in ruil voor zijn steun. Op de achtergrond speelt daar Eduardo 'Danding' Cojuanco jr, de bestuursvoorzitter van de grootste voedsel- en drankenonderneming alhier, San Miguel, een belangrijke rol. Pikant detail is dat de moeder van de huidige president Aquino een Cojuanco is. En dat verklaart dan wellicht weer het feit dat ook de zes Senatoren van de Liberal Party (LP), de partij van de veslagen Presidents-kandidaat Manuel Roxas en de partij van Aquino, besloten hebben de nieuwe President te steunen en toe te treden tot de coalitie, die verder nog gesteund zal worden door de eenlingen van Laban ng Demokratikong Pilipino (LDP) en Akbayan. Daarmee is een meerderheid van in ieder geval 15 Senatoren veilig gesteld en kan Duterte zijn gang gaan.

De verwachting is verder dat de partij van de aanvankelijk gedoodverfde kandidaat voor het presidentschap, Jejomar Binay, de United Nationalist Alliance (UNA) de oppositie zal gaan leiden. Die partij telt vier Senatoren onder wie Binay's dochter Nancy.  Als u goed meegeteld hebt, blijven er dan nog vijf onafhankelijke Senatoren over. En het is zeker niet uit te sluiten dat sommige daarvan zich nog tot de coalitie zullen bekennen, die aldus over een comfortabele meerderheid in de Senaat beschikt.

Een kleiner plaatje

Het politiek bestuurlijk system op de Filipijnen is een erfenis van de Amerikaanse ‘bezetting’ (1898-1946). De president wordt gekozen. Momenteel is dat Benigno (Noynoy) Aquino III, de zoon van de in 1983 op het vliegveld ( Nu Ninoy Aquino International Airport) vermoordde Benigno (Ninoy) Aquino jr.. De volgende verkiezingen vinden plaats in 2016 en beginnen hun schaduw langzaam vooruit te werpen. In afwijking van het Amerikaanse systeem wordt ook de vice-president rechtstreeks gekozen. Dat kan ertoe leiden, dat de president opgezadeld wordt met een politieke tegenstander als vice-president, zoals nu het geval is met Benigno Aquino III en Jejomar (Jojo) Binay.  Voorts hebben de Filipijnen een volksvertegenwoordiging bestaande uit het kongres en de senaat. Het kongres telt 290 leden en er zijn 24 senatoren, waarvan er om de drie jaar 12 worden gekozen voor een zittingstermijn van zes jaar.

Politieke partijen met een programma zijn er op de Filipijnen nauwelijks. In de politiek gaat het hier om personen. De naam is het programma.De stemmen worden ‘gekocht’ van de armen, die hun kinderen een dag of een week kunnen voeden met de aalmoes die ze in ruil voor hun stem krijgen.  Het kabinet, het kongres en de senaat worden bevolkt door vertegenwoordigers van de vele politieke dynastieën die het land rijk is. Stel je maar voor dat vice-premier Lodewijk Asscher eerder burgemeester van Amsterdam was. Die functie heeft hij eerst ‘overgedaan’ aan zijn echtgenote en later aan zijn zoon. De dochter van Asscher zit in de senaat. Jeroen Pauw is een vrouw en ze is de zus van premier Rutte. De neef van Rutte zit in de tweede kamer, waar ook de weduwe van Seyss-Inquart een plekje heeft, terwijl diens zoon in de eerste kamer zit. Naast Emile Roemer zit ook zijn zusje in de tweede kamer, terwijl naast nestor Kees van der Staaij ook zijn oneigenlijke zoon een kamerzetel bezet.  Ik weet het, het is allemaal onvoorstelbaar en niet waar, maar het is de Filipijnse politieke realiteit. Naast Imelda Marcos ( ja, die van de schoenen), die in het kongres zit, is de zoon van voormalig dictator Ferdinand Marcos, Ferdinand ( Bongbong) jr., senator en hoopt zelfs in 2016 een gooi naar de hoogste macht in het land te kunnen doen om er aldus voor te kunnen zorgen dat zijn vader, die nog steeds opgebaard ligt in een glazen vitrine in het Marcos mausoleum (Batac City, Ilocos Norte), eindelijk de staatsbegrafenis krijgt die hij verdient.

Het grootste probleem van de Filipijnen is de diep in de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht ingewortelde corruptie. Van alledrie de machten hebben gewone burgers hier niet veel goeds te verwachten ( waar nog wel?) . Het zijn organen van de samenleving, die heel ver af staan van het leven dat gewone mensen (moeten) leiden. Momenteel zitten drie senatoren ( Enrile,Rrevilla  en Estrada) op verdenking van het plunderen van de staatskas in voorarrest.  Een commissie uit de senaat onnderzoekt de handel en wandel van vice-president Binay, die verdacht wordt van het op gigantische schaal aannemen van steekpenningen en het manipuleren van aanbestedingen. Natuurlijk is datook politiek, want Binay is de gedoodverfde nieuwe president en de drie eerdergenoemde senatoren zijn zijn politieke vriendjes. De hoorzittingen van de senaatscommissie worden live op de televisie uitgezonden en de senatoren spelen, zogenaamd met als doel de wetgeving te verbeteren, de rol van openbare aanklagers. Voor menig waarnemer is het een verhaal van de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet.