Kuifje op staatsbezoek in Amerika

Mark Rutte op bezoek bij Obama. Mijn eerste gedachte was: Kuifje in Amerika. Mark gaat vast zijn excuses aanbieden voor het feit dat Hergé in de derde versie van Kuifje in Amerika enkele zwarte personages vervangen heeft door witte. Amerikanen weten het verschil tussen België en Nederland toch niet. Al helemaal niet meer sinds de grenscontroles opgeheven zijn. En per slot van rekening hebben de Belgen nog steeds geen premier die dat zelf zou kunnen doen.

Maar Obama is niet gek. Hij kent zijn klassieken en weet dat het witwassen onder druk van de Amerikanen zelf plaatsvond. ‘No Mark, you don’t have to apologize for that, he did a great job here. Please give my best regards to Elio di Rupo’, hoor ik Barack minzaam opmerken. Vol bewondering staart Mark zijn machtige ambtgenoot aan. De helft van beschikbare halve uur is om.

Obama komt to the point. Hij wil weten hoe zijn belangrijkste bondgenoten in Europa, die aardige Nederlanders, de crisis op het continent gaan oplossen. Dat wordt nu wel tijd, want ze krijgen er zelf last van in Amerika. Mark legt uit dat hij Griekenland en Italië al overgenomen heeft, dat Merkel en Sarkozy naar zijn pijpen dansen en dat hij ook zesduizend leraren op straat zet, de kunst en cultuur de nek omdraait, de pensioengerechtigde leeftijd verhoogt, het ontslagrecht versoepelt, de werkgevers de vrije hand geeft, 500 animal cops aanstelt, de Canadese ganzen bij Schiphol gaat vergassen ( de cops moeten even de andere kant op kijken ), op de zorg en de sociale zekerheid bezuinigt, de banken overeind houdt en alle anders gekleurde Medelanders wit gaat wassen, op hun eigen kosten welteverstaan.

Obama is onder de indruk. Dat wil hij allemaal wel eens met eigen ogen komen bekijken. Mark nodigt hem graag uit en belooft een hele dag voor hem vrij te zullen houden. Het uur is om. Met een welgemeend ‘you can do it’ neemt Obama afscheid. Rutte vliegt tevreden terug met een mooie foto voor de kleinkinderen als aandenken. Hij realiseert zich in een flits dat hij wat dat betreft ook op moet schieten. Het regeringsvliegtuig moet in Brussel landen, want Schiphol is vanwege die domme ganzen te gevaarlijk. Maar eigenlijk komt het wel goed uit. Hij moet toch nog de groeten aan Di Rupo overbrengen.

Het Goede Doel: België!

De tijd dat mensen in loondienst vrijwel automatisch lid waren van een vakbond ligt ver achter ons, als we al ooit zo’n tijd gehad hebben. De tijd dat leden van een vakbond automatisch links stemden eveneens. De klassenstrijd is gestreden. We zijn allemaal tot het kapitalisme bekeerd. De nieuwe kerk heet kapitaal. Mijn moeder pleegt te zeggen: ‘wenn stroonks mes waeëd, wilt te jevaare waeëde’. De loonslaven van weleer zijn tevreden middenklassers geworden. Die gaan niet meer in de aanval en ze stemmen ook niet meer. Als ze dat wel nog doen dan is het uit ontevredenheid over de voortdurende aanvallen op hun verworvenheden. Ze willen houden wat ze hebben, vooral niet meer belasting betalen en dus stemmen ze rechts. VVD en PVV. Nieuw links heeft het niet meer over de arbeidersklasse maar over duurzaamheid. De aarde moet behouden worden voor het kapitalistisch nageslacht.

De VVD maakt dankbaar van de gelegenheid gebruik. Kamp gaat het mogelijk maken de CAO’s buiten werking te stellen in economisch zwaar weer. Hij kiest eenzijdig voor de werkgeversbelangen hetgeen natuurlijk niet zo verwonderlijk is. De verkeersboetes gaan drastisch omhoog. Vadertje staat moet wel centjes binnen krijgen. Bleker gaat vol in de aanval en laat de linkse natuurbeschermers wit wegtrekken van woede. Het CDA blijft de boerenpartij. De landbouwsubsidies zijn een heiligere koe dan de hypotheekrenteaftrek. Wilders houdt alle andere kerken buiten de deur. De loonslaven van eertijds zijn hun afkomst vergeten, hebben zich van hun wortels vervreemd en worden nu door Mammon, de god van de nieuwe kerk, willig naar de slachtbank geleid. De vakbonden piepen nog een beetje, maar een vuist maken is er niet meer bij. Het openbaar vervoer staakt in Nederland alleen nog op zaterdag en zondag en naait daarmee het gewone volk dat voor zijn weekend uitstapje op bus en trein is aangewezen.

Voor de echt linkse Nederlanders is nog maar een alternatief. Emigreren naar België! Ze doen er lang over die Belgen, maar uiteindelijk komt het goed. Di Rupo mag dan geen rode roos meer in zijn revers dragen, dat rode vlinderdasje is toch een fantastisch alternatief. Massaal lenen de Belgen hun spaargeld aan de staat. De Nederlanders zijn de Chinezen van Europa, de Belgen de Japanners. Het Goede Doel wist het al in 1982. Overal is wat, maar alleen over België kon nog getwijfeld worden. Dat is niet te streng, te eng, te heet, onecht, helemaal stuk, te druk, te zoet, te goed, te koud, benauwd, noch te nat. Iedereen lacht en de taal is er zacht. Aan de twijfel is nu een einde gekomen. In het rechtse Europa, dat maar niet federaal wil worden, staat de federale staat der Belgen fier overeind als laatste linkse redding voor de gewone man.