Applaus en Protectionisme

Groot waren de koppen in de kranten ten tijde van de gebeurtenissen in Tunesië en Egypte. Groot zijn de koppen over Libië en Syrië? Arabische lente! Applaudisserend stonden de meeste van ons aan de zijlijn. Leve de liberale democratie. Eindstation van de beschaving. Doe het zoals wij en alles komt goed. Wie in zijn handen klapt heeft geen hand vrij om zijn portemonnee te trekken! Dat hebben de Russen al ervaren na 1989. Wat waren we blij met die Gorbatsjov. En vervolgens hebben we ze aan hun lot overgelaten. Zie wat ervan geworden is. Een nieuwe schurkenstaat, met de grootste maffiabaas van de wereld aan het hoofd.

Een kleine kop in de krant van vandaag. Wederopbouw. Beloofde hulp Tunesië en Egypte blijft uit. 14 miljard euro hebben Westerse en Arabische landen toegezegd om de hervormingen in beide landen te steunen. Onderdeel van een totaalpakket van het dubbele bedrag, toegezegd aan Noord – Afrikaanse democratieën in wording. Slechts een schijntje van het toegezegde bedrag hebben ze tot op heden ontvangen.

Wat het westen inzet en levert zijn wapens en adviseurs. Dat is goed voor de eigen militaire industrie. Daarnaast hebben we het vooral druk met het beschermen van onze overige eigen (olie)belangen. Ongeveer een derde van het hele EU-budget wordt gebruikt voor het protectioneren van de landbouwsector. Bijna 50 miljard euro. Europa is duur roepen we dan, zonder erbij te vermelden dat vooral de eigen agrarische sector – en dat al jarenlang – dat geld opstrijkt.

De gemiddelde leeftijd van de bevolking in de lente – landen ligt beduidend lager dan die bij ons. Wij vergrijzen en ontgroenen. Al die jonge mensen moeten aan de slag. Lukt dat niet, dan is een terugval onvermijdelijk. Er zal sprake moeten zijn van een stabiele middenklasse. Die kan alleen ontstaan als er arbeidsplaatsen zijn. Het alternatief is, dat we al die jonge mensen naar het westen halen en zo ons eigen ontgroening teniet doen. Maar dan pikken ze natuurlijk de banen van onze eigen mensen in. De werkelijkheid is dat de meeste lente – landen – jongeren het liefst in hun eigen land blijven wonen en werken, als daar een menswaardig bestaan op te bouwen valt.

Zolang als wij arrogant blijven waar het gaat over de democratie als het beste systeem, zonder oog te hebben voor de voorwaarden die noodzakelijkerwijs vervuld moeten worden om dat systeem een kans van slagen te geven, zolang als wij vooral druk zijn met het beschermen van onze eigen belangen, zolang zal het er in de wereld niet beter op worden. De beste manier , beter dan het geven van geld aan regeringen die daardoor onafhankelijk worden van hun bevolkingen, om de lente – landen te helpen is hen de mogelijkheid te geven om vrij met ons te handelen en te concurreren. Als zij het beter en goedkoper kunnen dan wij is dat voor ons als consumenten en ook voor de handel alleen maar goed. Wij moeten dus ophouden met applaudisseren en protectioneren. Wij moeten eindelijk eens beginnen met delen. Weg met de landbouwsubsidies in de EU is een eerste stap.

Egypte : een duivels dilemma

Tunesië is uit het nieuws verdrongen. Het heeft dan ook geen Suez-kanaal. Egypte domineert nu de tv-staions en de kranten. Obama en Clinton dringen aan op een vreedzame wisseling van de macht. Merkel en Sarkozy papegaaien hen na.
In Iran werd Zahra Bahrami opgehangen. De vrouw, met een dubbele nationaliteit, was op familiebezoek en nam deel aan een demonstratie tegen het afschuwelijke regime van Khamenei en Ahmedinejad. Die twee steunen nu de protesterende bevolking van Egypte. Het kan verkeren.
De Amerikanen hebben het moeilijk. Ze hebben Mubarak jarenlang in het zadel gehouden. Maar het zijn ook democraten, die het volk niet kunnen negeren. Iran probeert de Amerikaanse positie in Egypte te ondermijnen in de hoop dat de moslim broederschap daar de macht over neemt. Het Suez-kanaal, waar doorheen schepen dagelijks 1,8 miljoen barrel olie transporteren, speelt een belangrijke rol in de opstelling van de internationale gemeenschap.
Obama riep de Egyptenaren op vreedzaam te protesteren. Geen geweld en geen vernielingen! Ook Mubarak roept op om te demonstreren binnen de grenzen van de wet, die hij zelf stelt.
Er vallen doden en gewonden door het gewelddadige optreden van zijn politie!
Vreedzaam protesteren heeft enkel zin als er aan de andere kant een regime is, dat daar gevoelig voor is, dat wil luisteren en reageren. Die neiging, die eigenschap hebben dictators in het algemeen niet. Zij willen de macht behouden, zichzelf blijven verrijken ten koste van hun volk. Ze arresteren , martelen en vermoorden tegenstanders, ze schakelen de communicatiemogelijkheden uit.
Mandela, om maar eens een voorbeeld te noemen, geloofde en gelooft niet in geweldloosheid als principe, maar wel in geweldloosheid als tactiek. Als hij niet in de tweede helft van 1960 tot de conclusie gekomen was , dat geweld onvermijdelijk zou zijn, bestond het apartheidsregime in Zuid- Afrika waarschijnlijk nog steeds. Jezus ranselde de tollenaars de tempel uit. In sommige situaties is kracht de enige taal die gebruikt kan worden. De omstandigheden bepalen het te kiezen middel. De Amerikanen hebben niet gewacht op vreedzame demonstraties van het volk tegen het regime van Saddam Hussein in Irak. Geweld voor de ‘goede zaak’ is toegestaan. En om te bepalen wat de ‘goede zaak’ is hebben we principes nodig, aan de hand waarvan de afweging gemaakt kan worden.
Het probleem in Egypte is dat er geen goed georganiseerde oppositie is. Dat er geen getrainde mensen zijn, die over wapens beschikken en op een georganiseerde manier het regime omver kunnen werpen. Dat kan vaak alleen met de hulp van buitenlandse mogendheden, die er belang bij hebben. De westerse wereld heeft er belang bij, dat het Suez-kanaal open blijft. Ze roepen daarom op tot vreedzame protesten, om een slachting onder de weerloze bevolking te voorkomen. Ze zijn niet bereid om de bevolking van de Arabische dictaturen in Tunesië, Algerije, Marokko, Jemen, Libië, Egypte of Iran te bewapenen en te helpen organiseren. Bang als ze zijn voor het fundamentalistisch islamitisch gevaar en bang als ze zijn dat hun economische en financiële belangen geschaad zullen worden. Een duivels dilemma.