Iveta Radicova

Uiteindelijk heeft Iveta Radicova Europa gered. Misschien krijgt ze er ooit nog eens een standbeeld voor of de Nobelprijs voor de Vrede. De premier van Slowakije heeft haar politieke lot en dat van haar regering verbonden aan de instemming van het parlement met de uitbreiding van het Europese noodfonds. In de boezem van de regerende coalitie vond zij daar geen meerderheid voor. De oppositie wilde er wel mee instemmen, maar eiste de val van de regering en nieuwe verkiezingen. Radicova heeft, in het belang van Europa, haar eigen kabinet de strop om gedaan. En dat terwijl de relatief arme Slowaken morren , omdat ze de in hun ogen rijke Grieken te hulp moeten schieten. Radicova toont lef door niet te kiezen voor een nationale oplossing maar voor een Europese en de euro. Zij geeft leiding aan de publieke opinie in plaats van zich erdoor te laten leiden.

Ik stel me de vraag of onze Mark Rutte hetzelfde gedaan zou hebben, als de oppositie hem in die positie gebracht zou hebben? In feite verkeert hij toch in dezelfde positie als Radicova. Zijn gedoogpartner de PVV heeft niks met Europa, bouwt liefst een muur om Nederland en steunt de uitbreiding van het noodfonds dus niet. Rutte heeft de oppositie nodig voor een meerderheid. Zou hij voor die meerderheid zover gegaan zijn als Radicova? Zou hij het voortbestaan van zijn kabinet en zijn premierschap opgeofferd hebben aan Europa? Ik waag het te betwijfelen! Rutte is eerder een euroscepticus dan een Europeaan. Hij is een rekenmeester die beseft, dat het einde van Griekenland in de Europese Unie het einde van die unie betekent. De roergangers van de financiële markten zullen hun koers namelijk verleggen richting het volgende slachtofferland, de bruto nationale producten zullen kelderen en we gaan niet met zijn allen maar een voor een het schip in. Rutte is te laf om volmondig uit te roepen dat Europa onze enige redding is, dat we alleen door nauw samen te werken uit de impasse kunnen geraken, waarin we nu verkeren. Hij zou de kabinetskwestie niet stellen, want de daaropvolgende verkiezingen zouden door de PVV gewonnen worden en precies om die reden en omdat ze slimmer is dan de Slowaakse sociaal - democraten vraagt de PvdA ook niet om de val van het kabinet in ruil voor haar steun aan de uitbreiding van het noodfonds. De angst voor de PVV regeert Nederland.

Berlusconi heeft nog de steun van 316 van de 630 parlementsleden in Italië. Sarkozy gaat de volgende presidentsverkiezingen in Frankrijk verliezen. De CDU van Merkel staat onder druk. De bevolking is kritisch. Het valt te verwachten, dat heel wat zogenaamde politieke leiders in volgende verkiezingscampagnes hun oren zullen laten hangen naar de euroscepsis van de kiezers.

Iveta Radicova heeft dat niet gedaan. Zij zal ook in de aanloop naar de verkiezingen die in maart in Slowakije plaats gaan vinden niet anders kunnen dan haar pro europa standpunt uitdragen. Waarschijnlijk zal ze die verkiezingen daardoor verliezen, net als de oppositie. Die hebben haar eerst ten val gebracht en vervolgens voor de uitbreiding van het noodfonds gestemd. Doorzichtige partijpolitiek. De liberalen zullen winnen in Slowakije en dat zijn net zulke laffe eurosceptici als Rutte en zijn VVD in Nederland. Zij hebben het geluk , dat er nog geen PVV in dat land is, die iets voorstelt. Te vrezen valt dus, dat het offer van Iveta Radicova vergeefs zal zijn.

Heelt de tijd alle wonden?

Het laatste van de zeventien landen uit de eurozone, dat een beslissing moet nemen over het optuigen van het Europees Financieel en Stabiliteits Fonds(EFSF) is Slowakije, dat sinds 1 januari 2009 lid is. Om die operatie te kunnen laten doorgaan is instemming van alle Eurolanden noodzakelijk. Zoals het er nu uitziet leidt de besluitvorming in Slowakije tot een kabinetscrisis, want er is geen meerderheid voor het besluit te vinden binnen de regerende coalitie. Een deel van de oppositie wil wel meestemmen met de voorstanders, maar dan moet de regering weg. Ook daar kortzichtige politieke spelletjes dus. Ook daar niet de overtuiging, dat Europa een overlevingsnoodzaak zal blijken te zijn, maar eerder de overtuiging, dat men zich de luxe van wat spelletjes over de rug van de toekomst wel kan permitteren. Politiek is overal hetzelfde.

Gisteren zag ik een wat oudere man in Bratislava, die € 300 pensioen per maand krijgt en, omdat hij daar niet van kan leven, een bijbaantje als nachtportier heeft wat hem € 1,80 per uur oplevert. Hij vroeg zich hardop af waarom hij zou moeten meebetalen aan een Griek, die € 700 pensioen per maand vangt. En heel veel ‘gewone’ mensen vragen zich af, waarom ze moeten betalen om banken overeind te houden, die er een potje van gemaakt hebben met hun spaarcenten. De Belgen hebben net Dexia genationaliseerd. Kosten: 4 miljard, en nog eens een garantstelling van 54 miljard (15% van het Belgisch Bruto Nationaal Product ), waardoor de kredietwaardigheid van het land stevig onder druk komt te staan. De Denen hebben al hetzelfde gedaan met een wat kleinere bank. En die zijn niet eens lid van de eurozone. Laat die banken maar gewoon failliet gaan, zeggen veel mannen in de straat. Op de Belgische TV zei een man, dat hij zijn 3 miljoen gewoon bij Dexia had laten staan. Zijn uiterlijke verschijning gaf mij aanleiding te veronderstellen, dat hij francs bedoelde. Maar tegenwoordig weet je het gewoon niet meer. In heel Limburg worden intussen grote pullen bier gedronken op de oktoberfeesten, die zowat in elk dorp gehouden worden en die maar weer eens aantonen dat Limburgers eigenlijk Duitsers zijn. Is iemand nog in staat om gewone mensen duidelijk te maken, dat er iets aan de hand is? Of is er eigenlijk helemaal niets aan de hand?

Met man en macht proberen regeringsleiders ‘der grosse Kladderadatsch’ te voorkomen. Ze nemen wel de tijd. Merkel en Sarkozy beloofden het varkentje eerst voor het einde van deze maand gewassen te hebben, maar dat wordt nu toch weer begin november. Kennelijk willen ze zich niet door de financiële markten onder druk laten zetten, maar in hun eigen tempo doen wat ze denken dat gedaan moet worden. Door de in Slowakije te verwachten toestanden kan het ook zo maar weer even wat langer duren. De tijd heelt alle wonden. De vraag is of dat ook zal gelden voor de wonden die geslagen worden door het geweldmonopolie van staten, uitgeoefend door politiemensen,die in toenemende mate niet meer optreden tegen georganiseerd geweld omdat ze daar te bang voor zijn, maar wel inhakken op vreedzaam protesterende burgers omdat ze daar stoer genoeg voor zijn en ook hun baan niet willen verliezen.