Nurten Albayrak

Nurten Albayrak voelt zich gerehabiliteerd door de uitspraak van het gerechtshof in Den Haag. Ze mag niet langer op non-actief gesteld worden en kan op 1 maart formeel weer aan de slag. Het COA en in het verlengde daarvan Minister Leers kan onzorgvuldigheid verweten worden. Er was nogal wat ophef over het salaris van mevrouw Albayrak. 273.000 euro zou ze verdienen. Een dure dienstauto met chauffeur voor de deur. Toen ze in 2004 directeur - bestuurder van het COA werd bestond de Balkenende - norm nog niet. Ze kreeg hetzelfde salaris als haar voorganger. 189.000 euro plus vakantiegeld plus een eindejaarsuitkering. Het verschil tussen salaris en loonkosten is nog niet tot iedereen doorgedrongen. Dat salaris heeft ze zich niet zelf toegekend. Wat PVV’er Fritsma roept over zelfverrijking is derhalve klinkklare nonsens. Natuurlijk zou het mevrouw lbayrak in de ogen van velen gesierd hebben als ze zich in 2006 vrijwillig aan de Balkenende – norm aangepast zou hebben, maar daar staat tegenover dat de meeste Nederlanders meesters zijn in het verdedigen van verworven rechten en dat over die beruchte norm ook nog wel een boompje opgezet zou kunnen worden.

Een ander verhaal is de angstcultuur die er bij het COA onder leiding van mevrouw Albayrak zou heersen. Volgens haar is er van een schrikbewind geen sprake, maar ze kan zich wel voorstellen dat COA - medewerkers bang zijn hun baan te verliezen. Het COA is nu eenmaal een duiventil. Het aantal asielzoekers is onvoorspelbaar en fluctueert sterk. Daarmee beweegt ook de personeelsomvang sterk op en neer. Iedereen in de organisatie weet dat, er zijn afspraken over de te volgen procedures en talrijke commissies zien toe op de naleving daarvan. Dat is een erg formele opstelling. Volgens Hans Spekman, de kersverse PvdA – voorzitter, zijn de medewerkers wel degelijk bang voor haar. Hoe hij dat weet wordt niet duidelijk, maar hij roept het wel. Op 1 maart moet ze dus maar een kamertje krijgen en vooral niets doen als het aan hem ligt. Net als de opmerkingen van Fritsma zijn ook die van Spekman nonsens. Maar er zijn nu eenmaal politici die overal een mening over hebben ook al worden ze niet gehinderd door al te veel feitenkennis.

Voor Albayrak is daarmee de baard af en ze heeft 1 maart al in haar agenda genoteerd. Of het allemaal zo makkelijk zal gaan moet nog blijken, maar ik waag het te betwijfelen. Mevrouw Albayrak komt op mij over als een kordate tante met een stevige geldingsdrang. Daar is op zich niets mis mee. En toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze op communicatief vlak wat steekjes heeft laten vallen. Zij staat daarin niet alleen. De Raad van Toezicht, de Minister en de makers van de reportage die op 18 september 2011 over Albayrak uitgezonden werd blijken eveneens meer van de krommunicatie dan van de communicatie te zijn. Het heeft er dus alle schijn van dat barbertje moest hangen. Waarom precies zal wel nooit helemaal duidelijk worden. Zeker niet als al die anonieme klagers in hun hok blijven zitten en te laf zijn om eerst intern en - als dat niet helpt – daarna openlijk de strijd met hun baas aan te gaan. Angst blijkt ook hier weer een slechte raadgever en effectief communiceren blijft een kunst.

De luxe van twee regeringen of de uitvinding van de flexibele coalitie

Slechts een klein bericht vandaag in de krant over de uitslag van de verkiezingen in Denemarken. Centrum – rechts met steun van de Dansk Folkeparti (DF) heeft nipt verloren. De uitslagen van Groenland en de Faroer – eilanden zijn nog niet binnen, misschien dat het daaraan ligt. Er zijn nog vier zetels te verdelen. Centrum – links levert hoogstwaarschijnlijk de nieuwe premier. De eerste vrouwelijke in de geschiedenis van het land, Helle Thorning – Schmidt (44). Dat zal Berlusconi (74) deugd doen. Alleen jammer dat de Denen geen lid zijn van de eurozone. Voor zijn redding blijft Silvio voorlopig afhankelijk van Angela Merkel, die hij niet zo attractief lijkt te vinden. Haar “onneukbare, dikke kont” bezorgt hem klaarblijkelijk machtmerries. Het kabinet van Lars Løkke Rasmussen, in 2009 opvolger van de andere Rasmussen (die naar de NAVO vertrok), kon in augustus in het 179 zetels tellende parlement geen meerderheid vinden voor de bezuinigingsvoorstellen. De slechte staat van de economie noopt ook de Denen, ondanks het feit dat hun staatsschuld dik onder de 60% van het Bruto Nationaal Product (BNP) ligt, tot het aanhalen van de broekriem. De DF, waar de PVV van Wilders en het CDA en de VVD het van hebben afgekeken, steunde de voorstellen van de regering niet. De DF heeft eigenlijk maar twee agendapunten: grenzen dicht gooien en verzorgingsstaat overeind houden. Ongeveer zoals de PVV en de SP bij ons. In Nederland is dat echter geen probleem. Daar nemen de PvdA, D66 en Groen Links met groot gemak de plaats in van gedoogpartner PVV. Dat ligt in Denemarken even anders. Daar vormt links het rode blok, waaraan ook de Deense SP mee doet. Een nipte meerderheid van de Denen had na tien jaar de buik vol van de gedoogconstructie. En dus komt er nu een centrum – links kabinet. Vanaf 1 januari 2012 vervullen de Denen het voorzitterschap van de EU, waarvan ze sinds 1973 lid zijn. De onlangs weer ingevoerde controles aan de grenzen met Duitsland en Zweden zullen wel weer verdwijnen en het is zeker niet uitgesloten dat Denemarken tot de eurozone gaat toetreden. Dat zou Silvio van harte toejuichen. Er zijn mensen die voorspellen dat het – na de gebeurtenissen in Denemarken - met de gedoogconstructie in Nederland ook wel niet meer lang zal duren. Dat is nog maar de vraag. In Nederland hebben we momenteel eigenlijk twee regeringen. Een van de VVD en het CDA met gedoogsteun zonder schriftelijke overeenkomst van de PvdA, D’66 en Groen Links en een van de VVD en het CDA met schriftelijk vastgelegde gedoogsteun van de PVV. De eerste zorgt voor het buitenlands beleid en voor Europa en ook voor de pensioenen, de tweede voor het afbouwen van de staatsschuld tot onder de 60% van het BNP en voor de verbetering van het subjectieve veiligheidsgevoel van het niet door feitenkennis gehinderde deel van de bevolking. Op die manier kunnen zowel links als rechts , afhankelijk van de thematiek, invloed op het beleid uitoefenen, waardoor het schip der natie een strakke middenkoers vaart. Noch de PVV, noch de PvdA, D66 en Groen Links hebben derhalve belang bij de val van een van beide regeringen. Geen reden dus voor paniek in de polder. Innovatief als we zijn hebben we de flexibele coalitie uitgevonden. Een sprookje dat Hans Christian Andersen had kunnen bedenken.