Wat is de waarde van een kus?

Vorige week las ik dat iemand uitgerekend heft wat carnaval ons kost. 1,5 miljoen mensen dragen twee dagen niet bij aan het bruto nationaal product. 300 miljoen naar de Filistijnen. Daar staat tegenover dat die feestneuzen gemiddeld € 180.- uitgeven en dat levert dus weer 270 miljoen euro op. Per saldo kosten de drie dolle dagen dus 30 miljoen. Met wat plussen en minnen komt de rekensom zelfs op nul uit. We kunnen gerust zijn. De regering zal niet overwegen carnaval te verbieden. Anders ligt het met de ijspret. Schaatsen op natuurijs leidde de afgelopen tijd in Nederland tot 13.000 ongelukken, waarvan 10% een behandeling in een ziekenhuis tot gevolg had. Kostenpost: 46 miljoen euro. Omdat de kosten van de zorg toch al de pan uitrijzen, ligt het voor de hand dat schaatsen ontmoedigd gaat worden door de beoefenaars meer premie te laten gaan betalen. Geld is het enige dat echt telt! Lichaamsbeweging is nodig en goed, maar beperk het nou maar tot wandelen en kijk goed uit bij het oversteken en voor gladde boomwortels. Het enige dat tot nog toe niets waard was, was de natuur. Oliemaatschappijen bijvoorbeeld kunnen die ongestraft vervuilen. Als ze al een boete krijgen, als er weer eens iets misgaat, is de hoogte daarvan geen belemmering om door te gaan met de aanvallen op ons ecosysteem. De roebel moet blijven rollen. Duitse biologen proberen nu het bedrijfsleven bewust te maken van de waarde van natuur. Ze drukken de waarde van bijvoorbeeld een boom uit in geld. Een gemiddelde eik is 188 euro per jaar waard. De bedoeling is dat er voor natuurgebruik betaald gaat worden. De prijs van grond wordt mede bepaald door wat erop staat. Illustratief voor de maatschappij waarin we leven. Iets is alleen van waarde als we het in geld kunnen vertalen. Is dat niet mogelijk dan is het waardeloos en kan vernietigd worden. We lijken vergeten dat het meest waardevolle in een mensenleven helemaal niet in geld uit te drukken valt. Al lang geleden hebben we uitgerekend hoeveel het grootbrengen van een kind gemiddeld kost en sindsdien is het geboortecijfer in de rijkste landen van de wereld drastisch gedaald. Hoe lang duurt het nog voor we de waarde van een vriendschap, een kus, een aai over de bol, een knuffel of de liefde gaan berekenen? Hoe lang duurt het voor we erachter komen dat we ons laten manipuleren door geldwolven die alles opofferen om maar steeds meer te verdienen. De wereld lijkt te vergaan als een bank geen 1,4 miljard , maar nog maar 700 miljoen winst maakt. Misschien komen we er pas achter als alles wat zogenaamd waardeloos is zijn prijs gekregen heeft en we onze partner moeten betalen voor een kus. Maar dan is het helaas te laat!

Bij de dood van twee oorlogsverslaggevers

De Verenigde Naties zijn in januari gestopt met het tellen van de doden in Syrië. Meer dan 7500 zijn er in het afgelopen jaar gevallen, waarvan het overgrote merendeel burgers. Ziekenhuizen zijn onveilig. Op benedenverdiepingen van woningcomplexen wordt gericht geschoten, want kelders om in te schuilen zijn er niet. In verschillende steden is op straat niemand zeker van zijn leven. Een Amerikaanse verslaggeefster en een Franse fotograaf zijn gisteren in Homs omgekomen bij een bombardement, waarbij drie andere journalisten gewond raakten. Het leger van Bashir al Assad wist zogenaamd niet dat die journalisten er waren. Alsof dat wat had uitgemaakt. Zou er werkelijk iemand in de wereld te vinden zijn die gelooft dat er geen wandaden meer plaatsvinden als er journalisten in de buurt zijn? Dan zou het eenvoudig zijn. Zet op elke straathoek een journalist en er gebeurt niets meer. Nee, eerder het tegendeel is waar. Zelfs als er niets te melden valt zijn er altijd wel journalisten in de buurt die een vuurtje aansteken en vervolgens weten te berichten dat er vuur is waar rook is. De grote behoefte aan nieuws wordt nogal eens bevredigd ten koste van de zorgvuldigheid en dat maakt het voor menigeen aantrekkelijk journalisten te gebruiken om wat openstaande rekeningen te vereffenen. Als burgemeester Aboutaleb geweten had, dat er journalisten bestonden, was hij vast niet naar Sao Paulo gevlogen om de belangen van de Rotterdamse haven te behartigen. Burgemeester Hoes moet zijn werk maar op de fiets doen, want rijden in een dienstauto is per definitie verdacht. Carla Peijs mag nooit meer fruit aan haar bezoekers aanbieden of het zelf eten, laat staan een bloemetje op tafel zetten. In Den Haag wordt het gemeentehuis nooit meer verbouwd of opgeknapt en de wethouder van Amsterdam stopt onmiddellijk met zijn inspanningen om de Olympische Spelen van 2028 naar zijn stad te halen. Hij kan dat toch ook telefonisch afhandelen, al moet hij dan wel uitkijken dat de rekening niet te hoog oploopt. De gedeputeerden van Noord-Holland blijven gewoon thuis als er geen chauffeurs beschikbaar zijn om een dienstauto te rijden of ze rijden zelf, want een taxi gebruiken is welhaast misdadig. Klinkklare onzin allemaal, maar wel prime time nieuws bij RTL. Even grote onzin als dat Assad Homs niet gebombardeerd zou hebben als hij geweten had dat daar journalisten waren. Maar voor journalisten die hun leven riskeren in de buurt van die idioot en met heel veel moeite proberen te achterhalen wie er nu eigenlijk waarom op wie schiet heb ik veel meer respect dan voor journalisten die een slaatje proberen te slaan uit de onderbuikgevoelens van een volk dat alle bestuurders bijna per definitie verdacht is gaan vinden en daarom binnenkort waarschijnlijk zonder komt te zitten.

Weer boven water

Natuurlijk is de verleiding groot om nog even terug te kijken op het carnavalsgebeuren, maar wijze mensen in ons dorp hebben mij geadviseerd niet via het internet of de sociale media te communiceren. De vuile was hoort daar al helemaal niet opgehangen te worden. Het mag dan wel zo zijn dat op die wijze revoluties geïnitieerd en gecoördineerd worden, het beste blijft toch gewoon elkaar even recht in de ogen kijken en de zaak uit praten. Nu ik geen hofnar meer ben beschik ik niet langer over de vrijheid om welgemeende, wijze en daarenboven ook nog gratis goede raad in de wind te slaan en net te doen of ik gek ben.

Vanaf afgelopen donderdag was het een nochtans een gekkenhuis, waarin heel veel mensen het zo druk hadden met plezier maken dat een aantal wat wezenlijkere zaken aan de aandacht dreigden te ontsnappen. Bijna had Prins Johan Friso nog roet in het carnavalseten gegooid. Tegen het weekeinde bespeurde ik bij wat carnavalisten om mij heen hier en daar de angst voor een kunstmatig solidariteitscoma, maar al snel twitterde de Commissaris van de Koningin, dat hij zich zou opofferen. Voor de anderen kon de pret gewoon doorgaan. Dat moest ook wel, want terwijl de halve provincie nog in coma lag na het auwwieverbal in Valkenburg kapte de altijd wakkere provinciale overheid snel even de zestien eiken aan de Rijksweg in Berg en Terblijt. Daarmee is het WK wielrennen gered en kunnen alle hoorzittingen zonder vrees tegemoet gezien worden. Wat volgt is nog een beetje gepruttel, maar daarmee komen die eiken niet meer overeind. Christian Wulf en Job Cohen maakten van het carnavalsweekeinde gebruik om tussen de optochtfoto’s van het toneel te verdwijnen. Ik heb er niemand over gehoord. De Ministers van Financiën van de Eurozone vergaderden verkleed als Griekse filosofen een hele nacht door en ook dat viel niet op want het licht brandde overal nog in de feestende stad. Toen onze Jan kees de Jager om half zeven zijn bed in wilde rollen kon hij zijn hotelkamer nier meer in. Hij had vergeten te zeggen dat het iets later zou worden en de Belgen dachten dat hij al weer vertrokken was en blokkeerden zijn kamerkaartje. DSK zit weer eens vast voor vermeende betrokkenheid bij het organiseren van besloten seksfeesten over de hele wereld. De Spanjaarden willen Gibraltar weer eens inlijven en Amerikaanse soldaten hebben enkele Korans verbrand in Afghanistan, waar de pleuris daarover is uitgebroken. En passant werden Sven Kramer en Ireen Wüst nog even wereldkampioen in Moskou, waar de echte Poetin de verkiezingen alweer gewonnen heeft voor ze gehouden zijn. PSV en AZ hebben het carnavalsweekeinde benut om de spanning in de vaderlandse voetbalcompetitie terug te brengen.

Zo was het een verlengd weekeinde, waarin wat kleine dingen in de soep liepen, terwijl de grote zich aan het wazige zicht van menigeen lijken te hebben onttrokken

President Piet Poetin geeft blijk van humor!

Wat is wijsheid? Zwijgen!? Ik wil er hier geen gewoonte van maken om vervolgverhalen te schrijven. Soms maakt schrijven of spreken meer kapot dan humor goed kan maken. Of het lijkt alsof ik de wijsheid in pacht denk te hebben, wat vanzelfsprekend niet het geval is, want ik ben maar een nar. Het is carnaval en dan moet kennelijk alles wat er gebeurt of gezegd wordt met een korrel en soms een zak zout genomen worden. Relativeren! Vooral jezelf. Hou de spiegel voor je eigen neus en kijk er eens dieper in dan in het glaasje. Dan kom je al gauw tot de ontdekking dat het allemaal niet zo belangrijk is. Mensen die zichzelf te serieus nemen vinden het nogal eens belangrijk om over onbelangrijke zaken hoog van de toren te blazen. Soms vergeten ze daarbij dat er heel elementaire fatsoensnormen zijn. Bijvoorbeeld: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Wat mij betreft blijven die ook van kracht als je een masker of een steek draagt. Het maakt inderdaad niet zoveel uit op welke plaats je in een optocht loopt of rijdt. Iemand moet de eerste zijn en de prins is de laatste. Het gaat en ging mij echter helemaal niet om die regeltjes. Het gaat en ging mij om de omgangsvorm. Om de manier waarop gepoogd wordt om mensen die vragen stellen of kritiek hebben en proberen die bespreekbaar te maken neer te sabelen. De methodiek van het vermoorden van de boodschapper , waardoor de boodschap onbesproken kan blijven. En van wat ik daarover denk mag iedereen vinden wat hij of zij wil. Ik zal er niemand kwaad op aankijken en er gewoon het mijne van denken.

Maar president Piet, die nu misschien wel nooit meer van zijn nieuwe bijnaam afkomt, heeft bewezen over humor te beschikken. Daarmee wil ik hem dan ook van harte complimenteren. Adequaat en humoristisch reagerend reed hij vandaag op een scooter met een shapka ushanka wintermuts mee in de kinderoptocht. Een nieuwe cultfiguur is geboren. En dat kan in tijden waarin veel mensen toch al een schrijnend gebrek aan leiderschap ervaren natuurlijk geen kwaad. Vooral leiders die zichzelf ter discussie durven stellen mogen wat mij betreft voorop lopen. Nu ben ik vooral blij dat de kinderen, samen met PPP, een droge optocht hebben kunnen lopen. Alaaf!

Wijze uilen

Zo, de officiële opening van carnaval zit erop. Woensdagavond waren alle prinsen met aanhang verzameld in Lemiers. Een gezellige zitting voor de wat oudere mensen, zoals ik. Maar op woensdag verschijnt ook het Vaalser Weekblad. Daar stond deze week de samenstelling van de grote optocht van aanstaande maandag in. Bij enkele leden van onze jubilerende vereniging gaf die publicatie aanleiding tot een oplopende bloeddruk. Zonder enige vorm van overleg hebben de Grensülle gemeend ons een plezier te doen door ons vooraan in die optocht te plaatsen. Onze mensen zijn echter van mening dat een prins niet vooraan, maar achteraan in de optocht hoort. Ze sloegen daarom onmiddellijk aan het beramen van allerlei subversieve acties. Vanochtend ontbeten we bij de prins en besloten toch maar het gesprek aan te gaan. Zo ongeveer terwijl de burgemeester het aod wief onthulde sprak ik de president van de Grensülle aan en stelde hem op de hoogte van onze gevoelens. Nadat hij eerst verwees naar het optochtcomité, was hij enkele seconden later toch al van mening dat er geen wijziging van de volgorde mogelijk was en dat wij daar hadden te lopen en rijden waar zij ons neergezet hadden. Einde verhaal. Met elkaar communiceren de heren goed, want ongeveer anderhalf uur later ontmoette ik de voorzitter, die me deelgenoot maakte van zijn treurnis over onze opstelling. Ze hadden het toch alleen maar goed bedoeld. Met een beroep op zijn overleden vader drukte hij me op het hart ervoor te zorgen dat wij in het gareel zouden lopen. Onze prins heeft het later nog eens zelf bij de voorzitter geprobeerd, maar die liet ‘m niet eens uitspreken en dus hield de hoogheid de eer aan zichzelf en is maar weggelopen. Wie denkt dat carnaval enkel met plezier maken gepaard gaat heeft het dus mis. Je vraagt je af wat het grote probleem is om van plaats 8 plaats 30 a te maken als een jubilerende vereniging daar de voorkeur aan geeft? Dat is er niet en dus is het kennelijk een principekwestie. Goede bedoelingen zonder communicatie kunnen wel eens in het tegendeel verkeren. Vanavond kwam de president toevallig nog even naast me te staan. Zonder me verder een blik waardig te keuren beet hij me toe: ‘du liers misch noch kenne, auwe’. En weg was ie. Stijlvol, nietwaar? Waar een kleine man groot in kan zijn. Piet Poetin spookte het door mijn hoofd. Hij had natuurlijk al de pest in omdat de burgemeester hem al eerder te verstaan gegeven had dat de gemeente en niet de Grensülle de blauwe schuit ontvangt. Bovendien stond de burgervader erop dat de jubileumschlager van de Raenpiete gezongen moest worden bij die ontvangst. En tot overmaat van ramp werden ook nog eens de Raenpiete en niet de Grensülle op het provinciehuis uitgenodigd om te komen knoevelen. Enfin, ik hoef de president van de Grensülle inmiddels niet meer te leren kennen. Hij heeft zich in al zijn glorie reeds aan mij geëtaleerd. De Raenpiete blijken weer eens een ‘pain in the ass’ voor de altijd wijze Grensülle en uiteindelijk zijn ze daar ooit een keer bij en bijna door de vader van de voorzitter voor opgericht. Alle dreigementen van vandaag gelovend zullen we maandag uit de optocht en daarna uit het platform van de carnavalsverenigingen gegooid worden. Fijne vooruitzichten. Mijn gedachten dwalen al maar af naar Rusland en Syrië en ik kan maar niet precies verklaren waarom.

Radicaal narrig

Voordat morgen de Weiberfassnach losbarst en tot woensdag niemand aanspreekbaar is kunnen we het nog even hebben over enkele serieuze onderwerpen. Zoals bijvoorbeeld het feit dat het internet zich ontwikkeld heeft tot een kraamkamer voor radicale jihadisten, mensen die bereid zijn aanslagen te plegen tegen de ware vijanden van de islam. Nou is dat niet zo opmerkelijk. Wie naar de wereld van vandaag kijkt radicaliseert vanzelf. Ik kom vrijwel dagelijks op Twitter berichten tegen van mensen die onze regering liever gisteren dan vandaag via een staatsgreep naar de maan zouden willen schieten. Om van de Grieken en de Italianen maar helemaal te zwijgen. Die staan al op straat, terwijl wij kennelijk nog kunnen volstaan met vanachter de computer een beetje stennis te maken. Wie gezien heeft hoe Goldman Sachs uit puur winstbejag de wereld met financiële derivaten de vernieling in geholpen heeft zal alle bankiers onmiddellijk mee willen laten reizen. Die hebben immers bewezen geen scrupules te kennen en worden als dank voor de bewezen diensten ook nog eens met miljarden overeind gehouden. Onze leiders plukken onze veren en steken ze de bankiers in hun achterste. Om narrig van te worden.

We kunnen het ook nog even hebben over het feit dat je als normale burger ongeveer 16 jaar tegen de overheid moet procederen om je gelijk te krijgen. Fouten toegeven blijkt voor menig overheidsdienaar en bedrijfsplukker nog steeds een van de moeilijkst op te brengen deugden. Over het zelf herstellen van die miskleunen zullen we maar zwijgen. Ik probeer me voor te stellen wat die Maastrichtenaar die in 1995 zijn rijbewijs als gestolen opgaf en al ( ! ) in 1997 een nieuw kreeg tot gisteren meegemaakt moet hebben. De staat vergat zijn oude rijbewijs ongeldig te maken. Er werden een dikke 1700 auto’s op dat oude rijbewijs geregistreerd zonder toestemming van de ( voormalige ) eigenaar ervan en zonder dat ook maar een van die slaapkoppen argwaan kreeg. Wel bleken ze in staat om alle verkeersboetes en belastingaanslagen naar hem op te sturen, hem zijn uitkering af te nemen omdat hij meer dan 1700 auto’s bezit en hem op te laten draaien voor de schade door ongelukken met die auto’s . Hoe de man ook probeerde de fout recht te zetten, niets mocht baten. En uiteindelijk moet dan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens eraan te pas komen om een onze overheid tot luisteren te bewegen. Zou je daar niet narrig of misschien zelfs radicaal van worden?

En helemaal narrig word ik van het bericht dat Deetman nu ook het eventuele misbruik van meisjes en vrouwen door de RK Kerk gaat onderzoeken. Zijn eerste onderzoek was weliswaar niet specifiek op jongens gericht, maar zijn commissie meent nu toch dat het goed is nog even specifiek naar de dames te kijken. En mijn favoriete minister gunt hem die klus wel. Maar dat was altijd al een slaapwandelaar. Werk hebben is niks, werk houden is de kunst. En dat terwijl de parochies en dus de kerk steeds meer moeite heeft de financiële eindjes aan elkaar te knopen, omdat wij niet meer ter kerke gaan en de collecteschalen niet meer vullen met levend geld. Dus, waarde narren, allemaal zondag naar de carnavalsmis en minstens het geld van twee bier op de collecteschaal! Er is nog maar een redding voor ons allemaal: Radicaal narrig worden en de kerk redden , want van de staat hebben we niets meer te verwachten. Met de carnaval voor de deur is de tijd er rijp voor. Alaaf!

Angelsaksisch Knoevelemint 2012

Als hofnar van de prins beschik ik nu een poosje over narrenvrijheid. Ik mag zeggen wat andere slechts mogen denken. Met de spiegel hoog geheven zeg ik wat andere graag hadden willen zeggen. Zij moet en echter voortdurend op hun hoede zijn en elk van hun woorden wordt op een goudschaaltje gewogen. Die handicap heb ik niet. Wat ik zeg of schrijf interesseert geen mens of slechts een enkeling en het doet er verder ook niet toe. Dat geeft een heerlijk vrij gevoel.

Gisteren was ik op het Knoevelemint 2012 een van de 333 genodigden bij een zitting naar Rijnlands model. Althans zo betoogde de opperspreekstalmeester meerdere malen. Zittend op houten banken aan lange tafels mochten we genieten van een keur aan artiesten. Het moest op zijn Rijnlands omdat Angelsaksisch te duur werd. Open en staand leverde volgens de gouverneur vooral een fikse openstaande rekening op. Knuffelen mag, als het maar niet te duur wordt. Dus bezuinigen. Streng selecteren en controleren. Efficiënt serveren, ieder kwartier een drankje. Om half drie beginnen en om zeven uur iedereen de deur uit. De opperspreekstalmeester heeft zich vergist of hij heeft de instructies van de gouverneur verkeerd begrepen . Het Knoevelemint 2012 werd voor het eerst volgens het Angelsaksische model gehouden.
Over verkeerd begrepen gesproken, de Moelemeëker van de Blauw Sjuut begreep helemaal niets van de humoristische opmerkingen van de gouverneur. Die gaf hem een boodschap voor de burgemeester mee, die erop neer kwam dat ze in Heerlen goed moeten uitkijken dat ze niet alleen wind overhouden als ze al hun kroonjuwelen in de etalage zetten. Vroeger was die Moelemeëker een goed voorbereid spreker, die precies wist waar hij was en wat er op die plek in het afgelopen jaar allemaal gebeurd was. De huidige Moelemeëker weet alleen dat zijn functie al 64 jaar Moelemeëker heet en dan houdt het zo ongeveer wel op. Hij presteerde het zelfs om de gouverneur met burgemeester aan te spreken. Een beetje de weg kwijt, de arme man. En hij spreekt Frans. Heerlen zit volgens hem vol met enterpeneurs, die van privatiseren hun hobby maken en dus het glaspaleis, de thermen en kasteel Hoensbroek gewoon verkopen, net als de Grieken al hun staatsbezittingen moeten verkopen. Dat is natuurlijk wel humor. Maar niet voor de Moelemeëker. Hij meende het bloedserieus en het had maar een haar gescheeld of hij had de gouverneur een klap verkocht. Misschien kan Jan Hoen zijn erelidmaatschap van de Blauw Sjuut gebruiken om het bootje weer op de juiste humoristische koers te brengen en het kanon van de Moelemeëker van de juiste humormunitie voorzien.

Natuurlijk waren er veel veren. Zelfs de burgemeester van Landgraaf droeg een steek met vier lange veren. Of die nu ook prins geworden is, vroeg ik me af? Ik heb even op de lijst van nevenfuncties gekeken en nu blijkt hij president van de Samenwerkende Limburgse Vastelaovensvereniginge te zijn en zelfs senator van dienst van het Pakstad Garde Regiment. Ik ken een Limburgse wethouder , die zich eens onherkenbaar verkleed door een bode zijn eigen gemeentehuis uit heeft laten gooien omdat hij geen toegangsbewijs had. Humor is toch ook en vooral zelfrelativering. Dat zal de president niet gebeuren vrees ik. Die wil net als heel veel verendragend volk dat geen prins is vooral herkend en erkend worden. De gouverneur gaat gelukkig met een masker getooid, onherkenbaar de straat op.