Under cover boss

Bazen gaan under cover de werkvloer op. Daar worden TV - series van gemaakt. Ik zag ze in Nederland en Duitsland. Afgeknipte haren, aangeplakte snor, pruik. Ze willen weten wat er in hun bedrijven werkelijk aan de hand is. Ze willen weten of het beeld dat ze hebben overeenstemt met de werkelijkheid. Niks mis mee. En tegelijkertijd verontrustend. Weten ze dan niet wat er op de werkvloer speelt? Vrezen ze dat hun bureaubeeld afwijkt van de werkvloerwerkelijkheid? In hiërarchisch georganiseerde bedrijven blijkt het goede nieuws naar boven te gaan en het slechte naar beneden. De informatie wordt gefilterd. Aan de top is de werkelijkheid mooier dan op de werkvloer. Kennelijk krijgt een baas die een aangekondigd bezoek aan de werkvloer brengt een ander beeld te zien dan wanneer hij dat onaangekondigd of zelfs under cover doet. Raar maar waar. Dat beeld is overigens ook bekend uit de audits van kwaliteitsysyteemen, die veel tijd en energie van medewerkers kosten en vaak niet meer dan windowdressing zijn. Er zijn managementdenkers die beweren dat managen heel eenvoudig is. Ga naar de werkvloer en vraag wat er gedaan moet worden. Doe het vervolgens en je loopt een groot risico de goede dingen te doen. Wie achter een bureau voortdurend nieuwe structuren, processen en procedures zit te bedenken zonder voeling met de praktijk van alle dag loopt daarentegen een grote kans de plank mis te slaan. Dat komt nogal eens voor. Gary Hamel schreef dat management de minst efficiënte activiteit is in organisaties. Talloze managers besteden talrijke uren aan het overzien en beoordelen van het werk van anderen. Sinds we managers hoger zijn gaan waarderen dan professionals is er daarenboven ook nog eens sprake van managementinflatie. Het succes van die TV - series roept op zijn minst vragen op. De meeste deelnemende bazen krijgen meer respect voor wat medewerkers op de werkvloer elke dag (moeten) presteren en ontdekken dat het heel goed is om beter te luisteren naar de werkvloer. Open deuren? Kennelijk niet. De vrees bleek terecht en ze nemen zich voor het vaker te doen. In de winteruitgave van het blad Slow Management wordt het tomatenverwerkend bedrijf ‘Morning Star’ van Chris Rufer beschreven. Het heeft 40% van de Amerikaanse markt van de tomaat als halfproduct in handen, draait 350 miljoen omzet per jaar met 400 vaste medewerkers en 800 seizoenskrachten. Die medewerkers managen zich in hoge mate zelf. Dat leidt tot meer initiatief, grotere flexibiliteit, meer collegialiteit, betere oordeels- en besluitvorming en lagere kosten. Rufer gelooft heilig in zijn model van zelfmanagement. E medewerkers hebben niet alleen taken en verantwoordelijkheden, maar ook bevoegdheden. Dat lukt echter niet van de ene op de andere dag. Vooral het elkaar aanspreken op verantwoordelijkheden is niet altijd even gemakkelijk. Waar die confrontatie uit de weg gegaan wordt ligt het gevaar van middelmatigheid op de loer. Maar bedrijven waar de baas niet weet wat er op de werkvloer speelt, omdat de informatie gecoiffeerd wordt en uiteindelijk under cover moet gaan om achter de werkelijkheid te komen zijn per definitie middelmatig.

Moreel verval. De meest kwetsbaren betalen de rekening!

Als het aan staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten (CDA) ligt, wordt er binnenkort op de zorg aan mensen met een IQ tussen 70 en 85 bezuinigd. Ze vliegen uit de AWBZ ( Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten ), bedoeld voor langdurig zieken, en moeten bij de gemeente aan gaan kloppen, die daar geen of nauwelijks geld voor krijgen. Dat laatste is niet nieuw. De rijksoverheid hevelt al jaren taken over naar de lagere overheden zonder daar de , voor de uitvoering van die taken vereiste, middelen bij te leveren. Zo worden maatschappelijke problemen niet opgelost, maar verplaatst, op het bordje van de gemeenten gelegd. Struisvogelpolitiek heet dat. De zorg voor de betreffende groep, zwakbegaafde en minder dan gemiddeld intelligente mensen, wordt uit de rijksbegroting geschrapt en dus bestaat het probleem voor de rijksoverheid niet meer. Nieuw is wel dat het IQ van een mens als selectiecriterium voor het al dan niet verstrekken van zorg gehanteerd wordt. Los van de vraag wat de gevolgen van een dergelijke maatregel zijn, er zijn mensen die beweren dat deze mensen een groot risico lopen om bij onvoldoende zorg en begeleiding in prostitutie en criminaliteit terecht te komen, is de vraag of dit IQ -criterium moreel aanvaardbaar is? De consequentie van de maatregel zou kunnen zijn dat er een financieel boemerangeffect optreedt. Dat is wat het Sociaal en Cultureel Plan Bureau voorspelt. Maar de adviesorganen van de regering praten al langer tegen dovemansoren. Kortzichtigheid is voor het huidige kabinet een kwaliteitscriterium. Met enige goede wil zou het argument gebruikt kunnen worden, dat mensen die zwak begaafd of minder dan gemiddeld intelligent zijn niet ziek zijn. Vast staat daarentegen wel dat ze grotere risico’s lopen en zorg nodig hebben. Kennelijk moeten ze eerst crimineel worden, vervolgens verminderd toerekeningsvatbaar verklaard worden en dan TBR krijgen om voor die zorg in aanmerking te komen. Het paard achter de wagen. De kwaliteit van een samenleving wordt juist bepaald door de manier waarop zij omgaat met de zwakkeren, met mensen waarvan onomstotelijk vaststaat dat ze moeilijk of niet voor zichzelf kunnen zorgen. Een staatssecretaris van Christendemocratische huize zou niet mee mogen werken aan het knippen van gaten in het maatschappelijk vangnet voor deze groep. Dat geldt overigens evenzeer voor de mensen die beschut werken in sociale werkplaatsen. Een regering die, een land dat haar financiële problemen afwentelt op de meest kwetsbaren handelt moreel verwerpelijk. Het maakt niet uit of de zorg door het rijk of de gemeenten betaald wordt, als ze maar gegarandeerd is. Een land dat in ademnood komt bij het uitspreken van het H- of het I-woord zou zich diep moeten schamen als het daartoe niet in staat blijkt.

Wie geeft wat hij heeft……………

We staken. Stakingen in Griekenland , Spanje en Italië, landen die onder druk van buiten stuk bezuinigd worden om de banken te kunnen betalen. Gigantische werkeloosheid, vooral onder jongeren. Stakingen nu ook in Duitsland en Nederland. Landen waar ook extra bezuinigd dan wel bijgedragen moet worden. In Aken staken vandaag de buschauffeurs voor meer loon en in Nederland deden de leraren gisteren hetzelfde, maar tegen de bezuinigingen op het passend onderwijs. Ik betwijfel overigens of het onderwijs zoveel slechter was toen we nog geen passend onderwijs hadden, maar misschien waren de leraren toen beter. De politie schrijft geen bonnen meer uit voor kleine overtredingen. De dienders willen beter betaald worden. Hetzelfde geldt voor de ambtenarij en de kinderopvang in Duitsland. Massale demonstraties ook in Rusland. Dezelfde Poetin, die ooit de verdienste had het land te stabiliseren geeft nu aanleiding voor destabilisatie. Het komt vaker voor dat mensen die iets groot maken het zelf ook weer afbreken, omdat ze niet zien dat er intussen iets veranderd is en omdat ze verslaafd zijn geraakt aan de macht. Het westen destabiliseert zienderogen. Het lijkt erop dat er alleen nog echt doorgewerkt wordt in China, India en Brazilië. Staken is een verworven recht van degenen die hun arbeidskracht verkopen. En van mij mag de liberale vrije markt samenleving kapot gestaakt worden, omdat ik niet in een systeem geloof dat kinderen laat sterven omdat ze voor die markt geen betekenis hebben. Een systeem dat mensenlevens opoffert aan oliebelangen. En systeem dat de kloof tussen rijk en arm alleen maar vergroot. Er is een probleem, want de rest van de wereld gelooft er nog wel in of begint er net in te geloven. Die krijgen het net een beetje beter en dat is een zegen voor de wereld als geheel. Er wordt ook niet gestaakt omdat het systeem mensenlevens opoffert aan zakelijke en persoonlijke belangen. Er wordt niet gestaakt om het systeem te vernietigen of te verbeteren. Er wordt gestaakt om de eigen , de persoonlijke situatie te verbeteren. Natuurlijk, dat is ook een beetje herverdelen. Maar echt principiële stakingen of betogingen, zoals bijvoorbeeld die van de Occupy-beweging, trekken niet zoveel mensen. Wie staakt er tegen de afbraak van de sociale werkvoorziening? Wie staakt er tegen de eigen bijdrage in de geestelijke gezondheidszorg? Wie neemt het op voor de mensen in de WMO? Niemand! En dus worden die voorzieningen afgebroken om straks de agenten en de buschauffeurs een procentje meer te kunnen geven. Als puntje bij paaltje komt stemt heel Nederland uit nauw bemeten en welbegrepen eigenbelang in met de afbraak van de ontwikkelingshulp. Uiteindelijk is al dat gestaak en gedemonstreer niet meer dan Ieder voor zich. Ophouden dus. Aan de slag. Samen de schouders eronder. Genoegen nemen met een vakantie per jaar minder, want wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft!

Cijfers en motieven

Sommige mensen kunnen goochelen met cijfers. Cijfers kunnen gemanipuleerd worden. Met dezelfde cijfers kunnen volstrekt tegengestelde stellingen onderbouwd en verdedigd worden. Kwestie van interpretatie. Zo beweert de anti-rooklobby dat de kosten van de gezondheidszorg door het roken stijgen, terwijl Philip Morris aantoont dat ze juist omlaag gaan. Wie moeten we geloven? Lombard beweert dat we het slachtoffer van de Euro geworden zijn, terwijl de ING onze zegeningen telt. In Duitsland zijn ze tweehonderd baby’s kwijt, die door wanhopige moeders in de zogenaamde Babyklappe gelegd zijn. De instanties die de kinderen in ontvangst genomen hebben garanderen dat die kinderen een goede start in het leven gekregen hebben. Tegenstanders van de Babyklappe betogen dat het aantal babymoorden niet gedaald is en dat de veilig te vondeling gelegde kindertjes toch recht hebben om te weten waar ze vandaan komen. Misschien waren er zonder Babyklappe wel meer baby’s gedood, maar dat is niet te bewijzen, anders dan door ze weer af te schaffen. En wie doen we daar dan een plezier mee? Deken Van der Valk vindt dat zijn naam in ‘In Gods Naam’ te vaak genoemd wordt. Ik wist helemaal niet dat hij erin genoemd werd, want ik heb dat boek niet gelezen en ik ga het ook niet lezen. Ik weet namelijk uit eigen ervaring wat Haffmans geflikt heeft. En ik weet ook dat iedereen die ook maar een keer met hem gedineerd heeft alleen al daarom in de ogen van sommige mensen zijn leven lang een verdachte blijft. 37 keer schijnt hij erin voor te komen en dat moet terug naar 19. Kort geding . De deken had kunnen weten dat het ondoenlijk is een imago dat je eenmaal opgeplakt is te veranderen. Dat is vechten tegen de bierkaai. Hij moet er maar mee leren leven dat hij een kennis van Haffmans was. Er zijn ergere zaken in het leven. Dat kort geding tilt door de free publicity alleen de verkoopcijfers van het boek nog wat de hoogte in en Van der Valk komt ermee in de krant, zodat nog meer mensen aan de weet komen wat ze volgens de deken eigenlijk maar beter niet zouden kunnen of moeten weten. De deken doet zich dus met dit kort geding zelf geen plezier. Alleen Van Laarhoven en Langenberg worden er beter van. Veel interessanter dan die cijfers is de vraag naar het waarom. Waarom willen sommige mensen mij van het roken af helpen, terwijl ik dat zelf niet wil. Waarom wil Wilders de gulden zogenaamd terug? Waarom willen sommige mensen een Babyklappe en willen andere die weer afschaffen? Waarom wil Van der Valk een kort geding om zijn naam nog maar 19 keer in een boek genoemd te zien? Wat zit erachter? Wat zijn de motieven? Ik geloof dat daarachter komen belangrijker is dan de cijfers. Zijn die motieven zuiver of eerder onzuiver? Zijn ze moreel hoogstaand of eerder laag bij de grond? Genoeg om over na te denken vandaag.

Middenklassers aller landen, verenigt U!

Uiteindelijk zijn nationale staten en nationalistische politiek of gevoelens niet de ingrediënten voor een betere toekomst. Internationale samenwerking en solidariteit bieden meer perspectief. Maar al te snel en makkelijk vergeten we dat die samenwerking er, bijvoorbeeld in Europa,voor gezorgd heeft, wat er verder ook over op te merken valt, dat wij nu al meer dan 65 jaar zonder oorlog leven, terwijl ons continent in de twintigste eeuw een iets ander beeld toonde. Terug naar de gulden is de weg naar het isolement, naar het Nederlandse frikvingertje, naar het navelstaren, naar eigen volk eerst. Terug naar een continent waar het ene land het andere het licht in de ogen niet gunt. Terug naar oorlog op het continent in plaats van vooruit naar de internationale solidariteit. Waarom niet pleiten voor één wereldmunteenheid? Naïef, een brug te ver? Natuurlijk. Maar wel richtingwijzend. Wij hebben eeuwenlang geprofiteerd van de armoede van anderen en doen dat nog steeds. Het verplaatsen van de productie of administratie naar lageloonlanden is niets anders dan een poging onszelf verder te verrijken over de ruggen van mensen die het met minder moeten doen dan wij? Wij schelden massaal en in koor op de bedrijven, zoals DSM, die dat doen. Waarom? Omdat we er zelf niet meer van profiteren!? Wie profiteren er dan wel van? De aandeelhouders van multinationale bedrijven, die van hun bestuurders maximalisatie van de winst eisen! Wij zijn echter allemaal stakeholders van dezelfde wereld. De ‘gewone’ mensen worden hier nu werkeloos en de ‘gewone’ mensen daar maken een inhaalslag. De lonen in lageloonlanden stijgen gestaag. Een vorm van nivellering op wereldschaal. Zo beschouwd is daar niets tegen, want de uitbuiting was niet rechtvaardig. Als de wereld genoeg biedt voor iedereen kan het creëren van schaarste om de prijs op te drijven, in plaats van eerlijk te verdelen wat er is, ook uitgelegd worden als een misdaad tegen de mensheid. De hoop is gevestigd op de wereldwijde middenklasse. De top wil ten koste van alles en iedereen, zelfs ten koste van het eigen volk, alleen maar steeds meer. Hun hebzucht is grenzeloos. Ze chanteren, corrumperen en sponsoren de politiek en hebben er alle belang bij dat die vooral nationaal blijft en niet samenwerkt. Ze zaaien verdeeldheid, leveren wapens en heersen. De onderkant van de wereldgemeenschap heeft het druk met brood op de plank te krijgen, met simpelweg overleven. Veranderingsimpulsen komen, zoals in Tunesië, Egypte, Libië, Syrië, China, India en ook Rusland vanuit een gestaag groeiende middenklasse die tijd verworven heeft om over de eigen grenzen te kijken en ziet dat het ook anders kan. Het proletariaat van Marx heeft het niet gered. Laten we het eens proberen met: Middenklassers aller landen, verenigt U!

Er is genoeg voor iedereen

Maandenlang heeft de coalitie gezwegen. De cijfers van het Centraal Plan Bureau waren er nog niet. Die zijn er nu wel en dus komt het spel nu op de wagen. Netto 9 miljard extra bezuinigingen zijn nodig om het begrotingstekort op 3 % te krijgen en de staatsschuld niet tot meer dan 60% van het Bruto Nationaal Product te laten oplopen. Om netto 9 miljard te bezuinigen bovenop de 18 miljard die al afgesproken waren bij het aantreden van onze huidige regering zal er bruto zo’n 16 miljard extra nodig zijn. Want bezuinigingen leiden nu eenmaal tot minder belastinginkomsten, hogere werkeloosheid en dus meer uitkeringen en er is ook nog geld nodig om de economie te stimuleren. Een uiterst gecompliceerde operatie. Stel bijvoorbeeld je privatiseert de brandweer. Die komt alleen nog maar als je als burger of bedrijf een abonnement afgesloten hebt. De overheid spaart aan de ene kant geld, maar aan de andere kant worden er ook brandweermannen werkeloos en die moeten een uitkering krijgen. Er zullen meer branden niet geblust worden, want niet iedereen heeft een abonnement. Dat stimuleert de economie, want er moet meer weer opgebouwd worden nadat het afgefikt is. Of je schaft de politie en het openbaar ministerie af. Die functioneren toch al niet naar behoren en ook nu al worden veel mensen en objecten beveiligd door particuliere beveiligings- en bewakingsbedrijven . De overheid hoeft al die dienders en officieren niet meer te betalen. Sommige vinden een baan bij de particuliere diensten, andere worden werkeloos en moeten een uitkering krijgen. Veel mensen vinden een baan in de misdaad en voorzien zo in hun eigen inkomen, door het gewoon te stelen van degenen die meer dan genoeg hebben. Een Robin Hood-achtige wijze van herverdelen. Of je besluit om de hele overheid af te schaffen. Daar wordt toch alleen maar door vrijwel iedereen op gescholden. We hoeven geen ministers, staatssecretarissen, commissarissen van de koningin, burgemeesters, wethouders, gemeenteraads -, staten- , tweede kamerleden en andere ambtenaren meer te betalen. Die moeten nu maar voor zichzelf gaan zorgen. Corrupt waren ze toch al allemaal, dus het zal ze niet al teveel moeite kosten het hoofd boven water te houden. We zetten , in de beste libertaristische traditie, vol in op het zelfbeschikkingsrecht van ieder mens. Iedereen gaat zijn eigen boontjes maar doppen. Niemand betaalt meer belasting, want belasting is toch eigenlijk gewoon diefstal door de staat. Trouwens ook nu al is belasting betalen een voorrecht van de domme. Als we geen staat meer hebben is er ook geen begroting meer met een tekort en al evenmin een staatsschuld. Wie het betalen kan volgt particulier onderwijs of maakt gebruik van particuliere zorgvoorzieningen. Wie het niet betalen kan moet maar zien te overleven en als dat niet lukt blijft zelfmoord nog altijd een alternatief. Zo groot is het verschil met de bestaande situatie toch niet? Dus het moet te doen zijn. Als de hele zaak desondanks op zijn kont komt te liggen, kunnen we op de puinhopen van de liberale, kapitalistische, vrije markt economie proberen een nieuwe wereldorde te scheppen die op basis van solidariteit en bijdragen naar vermogen eerlijker verdeelt wat er is. Er is immers genoeg voor iedereen, zong Bots al.

Hoop doet leven

Het was weer eens hoofdzakelijk kommer en kwel in de krant van vanochtend. De Ijzeren Rijn, de spoorverbinding tussen Antwerpen en het Ruhrgebied, is met sneltreinvaart opgenomen in de crisis- en herstelwet, die kortere procedures en besluittermijnen toestaat. We hebben een verdrag met de Belgen, waarin we ons tot medewerking verplicht hebben, maar de NIMBY’s ( Not in my backyard) in Nederland liggen dwars en de Duitsers hebben geen geld. Voor een officiële diploma-uitreiking moeten studenten van de Hotel Management School in Maastricht 85 euro betalen voor een kopje koffie en een paar drankjes. De Algemene Rekenkamer haalt vernietigend uit naar de organisatie van politie en justitie. Mijn favoriete minister verklaart dat hij de aanbevelingen van de Rekenkamer KAN en zal overnemen. Dat is geruststellend. Eigenlijk doet hij niets, want de Nationale Politie gaat het allemaal beter maken. Opstelten is nu eenmaal een verklaard voorstander van schaalvergroting, die overigens nog nergens iets positiefs opgeleverd heeft. De komende jaren hoeven we derhalve niet op verbetering te rekenen. In Noord-Korea barsten ze van de honger. Ze stoppen nu even met het maken van atoombommen en krijgen in ruil daarvoor wat te eten. Verkiezingen, die dat eigenlijk niet zijn, werpen in Iran en Rusland hun schaduw vooruit. We zitten dus nog wel even opgezadeld met Poetin en Ahmadinejad. De waterschapsheffingen gaan omhoog, omdat nu ook de hormonen en ontstekingsremmers die we uit plassen uit het water verwijderd moeten worden. Deeltijdopleidingen aan universiteiten en hogescholen worden niet langer door de overheid meegefinancierd. En tot overmaat van ramp gaat Harm van Veldhoven aan het einde van het seizoen weg bij Roda JC. Is er dan helemaal niets positiefs te melden? Oh jawel. Zwerfhonden uit Spanje krijgen een tweede kans in Nederland. De Aldi gaat nu ook A-merken verkopen. Wie als houder van een OV -jaarkaart vergeet in te checken krijgt geen boete meer. Nederland heeft sinds 1999 weer eens op Wembley van de Engelsen gewonnen en wat nog belangrijker is, de Duitsers hebben in eigen huis klop gekregen van de Fransen. Dat blaast de hoop op een goed resultaat op het komende EK, die na onze verpletterende nederlaag tegen de Duitsers de bodem ingeslagen was, nieuw leven in. En van hoop moeten we leven.