An exciting week started with the privilege speech of Senator Alan Peter Cayetano. He was once a promising politician but I am afraid that somehow somewhere his ambition to become Vice-President or at least Secretary of Foreign Affairs overtook his intelligence. He didn't really say anything we didn't know yet, because 'The Superficial Gazette of the Republic of the Philippines' keeps us posted on the subjects he addressed. Everybody is damaging the image of the Philippines except of course the President and his lapdogs.
The most exciting moment of his speech was when his colleague Senator Leila de Lima left the Senate floor because she couldn't stand it any longer. De Lima will probably experience this week as exciting too.
First of all newbie senator Pacquiao delivered his first ever blow in the Senate by winning by split decision (16-4) the chair of the committee for Justice and Human Rights, that a few minutes later was given to senator Richard Gordon (The Red Cross is always near when there is trouble). Of course there is no way Pacquiao could have come up with this bright idea, the first time ousting of a Committee chairperson in the history of the Senate, by himself. Let's say that -in this case- he was a 'coached senator'. Former Senate president Drilon did give it a try by stating there was no Senate rule to oust a Committee chairperson, but he failed. The Senate makes the rules it needs when it needs them. Oh, and by the way, you might have noticed that the opposition is almost totally silenced. No more debate, now tiresome questions for the President. Full support. They don't have a choice anyway, because the President already expressed that he doesn't want them to get in his way.
While I am writing this, Senator De Lima is most likely preparing the privilege speech she will deliver tomorrow (September 20th). Not that this speech is going to make much of a difference, but it will be exciting to listen to it I guess. The woman is fighting for her honor and life now she's a High Value Target in the 'war' against illegal drugs and corruption. A perfect example of character assassination has been showcased. She's already dead and buried before a court of justice has said one word about her 'case'.
At the same time tomorrow the House of Representatives will start the probe into De Lima's alleged ties to drugs lords. Secretary Aguirre II is eager to present the most trustworthy witnesses he could find, two famous drug lords. He says he has enough complaints about De Lima to assume probable cause and file a case against her in the only place it should be filed, the Office of the Ombudsman. Yet he didn't file that case there. First the public trial and conviction has to done. Both the Senate and the House in the Philippine enjoy very much playing court of justice in aid of legislation. Too many lawyers there I guess.
Now the media, also accused of destroying the reputation of the Philippines in the world will have to make a difficult choice. De Lima or The House? But anyway, it will be about De Lima.
Meanwhile, the President, who started all the fuzz about De Lima, keeps surprisingly quiet at the moment. His work apparently is done. His vassals took over.
I admire Senator De Lima's fighting spirit until now and I can only hope that she's totally clean. The case against her seems not to be very strong. Attorney Abelardo de Jesus (what's in a name?) even considered it necessary to add 'immorality' to his charges at five minutes before twelve. That says enough.
To be Continued..........
Showing posts with label Media. Show all posts
Showing posts with label Media. Show all posts
Monday, 19 September 2016
Wednesday, 7 September 2011
De paradox van de media. Atrium en Orbis.
Govert Derix en Leon Frissen hebben samen in 2010 een boek gepubliceerd met de titel Eurosofie. ( Downloaden kan via de site van de Provincie Limburg ). Derix heeft daarvoor een aantal essays geschreven en die met Frissen besproken. Het boek is de weerslag van de aanscherping van het denken over Europa in deze dialogische ontmoetingen. Een voorname constatering van de heren is, dat de Eurealpolitiek behoefte heeft aan idealen, die door de sense of urgency aan kracht moeten winnen. Te hopen valt, dat de huidige crisis daaraan bijdraagt. Derix schetst in een van zijn essays een aantal paradoxen met betrekking tot de samenwerking. Paradox niet in de klassieke betekenis, maar meer als iets wat tegen de verwachting in gebeurt.
Een van die paradoxen is die van de media. Die luidt alsvolgt: “Je zou verwachten dat euregionale eenheid gepaard gaat met het ontstaan van euregionale media. Voor de vorming van een sociaal-economische eenheid zijn media immers cruciaal. (…) Toch neemt de ‘mediale’ eenheid in de EMR eerder af dan toe, en kijken bewoners steeds minder vanzelfsprekend naar zenders van euregionale gebiedsgenoten aan de andere kant van de binnengrenzen.”
Een mooi voorbeeld daarvan is het Commentaar met de titel Atrium/Orbis in Dagblad De Limburger vandaag. De auteur betoogt daarin, dat het - in het belang van de consument - goed is, dat de NMa, de mededingingsautoriteit in Nederland, zich bemoeit met de fusie tussen de ziekenhuizen in Heerlen en Sittard-Geleen. Merkwaardig noemt de schrijver het echter dat de NMa in haar onderzoek ook ziekenhuizen over de grens, zoals die van Genk, Hasselt, Tongeren en Aken betrekt. De NMa krijgt ervan langs. Ze zet, aldus de commentator, een grote bek op en is door het dolle heen.
Van een Limburgse krant zou men toch mogen verwachten, dat het denken niet ophoudt bij de ( overigens officieel niet meer bestaande ) grens. Meestal treft juist randstedelijke instanties dat verwijt. Des te opmerkelijker is het te moeten constateren, dat het denken van de Limburgse media kennelijk wel bij de grens ophoudt en dat de door Derix geschetste paradox inderdaad bestaat. Met het denken van patiënten is dat overigens al lang niet meer het geval. Vele Limburgers bezoeken ziekenhuizen in onze buurlanden en zien de grens niet als een belemmering daarvoor. Ook zorgverzekeraars zijn in overwegende mate dat station al gepasseerd. Alleen de krant kennelijk niet. Media zijn erg belangrijk voor de meningsvorming bij het lezend publiek. In plaats van het toe te juichen, dat de NMa ook over de landsgrenzen kijkt om wellicht te constateren, dat er nog voldoende sprake is van concurrentie om een fusie tussen de ziekenhuizen van Heerlen en Sittard-Geleen mogelijk te maken, trekt de krant een eng, nationaal jasje aan en doet alsof de ziekenhuizen in de Euregio geen invloed hebben op de patiëntenstroom en , sterker nog, alsof ze helemaal niet bestaan. Zou het de invloed van de PVV zijn of is het gewoon een vergissing?
Een van die paradoxen is die van de media. Die luidt alsvolgt: “Je zou verwachten dat euregionale eenheid gepaard gaat met het ontstaan van euregionale media. Voor de vorming van een sociaal-economische eenheid zijn media immers cruciaal. (…) Toch neemt de ‘mediale’ eenheid in de EMR eerder af dan toe, en kijken bewoners steeds minder vanzelfsprekend naar zenders van euregionale gebiedsgenoten aan de andere kant van de binnengrenzen.”
Een mooi voorbeeld daarvan is het Commentaar met de titel Atrium/Orbis in Dagblad De Limburger vandaag. De auteur betoogt daarin, dat het - in het belang van de consument - goed is, dat de NMa, de mededingingsautoriteit in Nederland, zich bemoeit met de fusie tussen de ziekenhuizen in Heerlen en Sittard-Geleen. Merkwaardig noemt de schrijver het echter dat de NMa in haar onderzoek ook ziekenhuizen over de grens, zoals die van Genk, Hasselt, Tongeren en Aken betrekt. De NMa krijgt ervan langs. Ze zet, aldus de commentator, een grote bek op en is door het dolle heen.
Van een Limburgse krant zou men toch mogen verwachten, dat het denken niet ophoudt bij de ( overigens officieel niet meer bestaande ) grens. Meestal treft juist randstedelijke instanties dat verwijt. Des te opmerkelijker is het te moeten constateren, dat het denken van de Limburgse media kennelijk wel bij de grens ophoudt en dat de door Derix geschetste paradox inderdaad bestaat. Met het denken van patiënten is dat overigens al lang niet meer het geval. Vele Limburgers bezoeken ziekenhuizen in onze buurlanden en zien de grens niet als een belemmering daarvoor. Ook zorgverzekeraars zijn in overwegende mate dat station al gepasseerd. Alleen de krant kennelijk niet. Media zijn erg belangrijk voor de meningsvorming bij het lezend publiek. In plaats van het toe te juichen, dat de NMa ook over de landsgrenzen kijkt om wellicht te constateren, dat er nog voldoende sprake is van concurrentie om een fusie tussen de ziekenhuizen van Heerlen en Sittard-Geleen mogelijk te maken, trekt de krant een eng, nationaal jasje aan en doet alsof de ziekenhuizen in de Euregio geen invloed hebben op de patiëntenstroom en , sterker nog, alsof ze helemaal niet bestaan. Zou het de invloed van de PVV zijn of is het gewoon een vergissing?
Subscribe to:
Posts (Atom)