Zo kan het niet langer! Indignez-vous!

Wie maakt er nu eindelijk eens een einde aan dat gedoe in Syrië? Onder de ogen van VN – waarnemers worden in Houla mannen, vrouwen en kinderen afgeslacht. Ze stonden erbij, keken ernaar en zijn niet eens in staat om duidelijk te maken wie daarvoor verantwoordelijk is. Assad laat zijn minister van buitenlandse zaken snel verklaren dat hij er niets mee te maken heeft. Het zijn natuurlijk de door het buitenland gesteunde rebellen, die het door Rusland, China en Iran gesteunde regime in diskrediet willen brengen. En dat moet vooral het buitenland weten. Wij mengen ons als het even kan liever niet in de binnenlandse aangelegenheden van andere naties. Behalve als de belangen erg groot zijn. Met zijn allen zijn we inmiddels zover afgegleden dat belangen enkel nog economisch van aard zijn. We hebben weliswaar de mond vol van elementaire mensenrechten, maar op de keper beschouwd zijn mensenlevens niets waard. Geïnstitutionaliseerde moordenaars als bij voorbeeld Assad, Ahmedinejad, Poetin en Aliyev ( onvolledige en willekeurige opsomming ) kunnen ongestoord hun gang gaan. Het beschermen van mensenrechten noopt ons hoogstens nog tot het heffen van een waarschuwend vingertje gekoppeld aan de diplomatieke mededeling dat het zonder vorm van proces vastzetten, martelen en afslachten van je eigen burgers toch eigenlijk niet hoort. Aan de andere kant is het natuurlijk ook niet eenvoudig. We kunnen moeilijk onze strijdkrachten op elke idioot af sturen, die misbruik maakt van al of niet legitiem verkregen macht. Al deden we dat wel in Afghanistan, Irak en Libië. En ook Bin Laden wisten we te vinden. Ze gaan natuurlijk gewoon net zo lang door tot ze iemand tegen komen die duidelijk maakt dat het nu afgelopen is. Elke mafketel vindt ooit zijn Waterloo. Maar helaas is de prijs die betaald moet worden niet gering. Vooral voor de mensen die dagelijks mee moeten maken hoe machtswellustelingen, gelooffanatici , antidemocraten en andere criminelen geen middel schuwen om zich over de ruggen van gewone mensen te verrijken. Je zou toch bijna de neiging krijgen illegaal een wapen aan te schaffen, af te reizen en de klus maar zelf te klaren. Dit soort figuren verdienen toch eigenlijk niet beter, dan een kogel door hun kop. Kansloze missie natuurlijk. Er zijn al martelaren genoeg en hun status is lang niet overal meer onomstreden. Het loopt toch echt steeds meer uit op een strijd van goed tegen kwaad in de wereld. Waar leggen we de grens? Wanneer grijpen we, hoe dan ook, in? Vanuit welke motieven menen we dat te kunnen of zelfs te moeten doen? Waarom denken wij de waarheid in pacht en het recht aan onze zijde te hebben? Moeten ze hun eigen problemen niet oplossen, omdat wij al genoeg te stellen hebben met die van ons? Als wij niet bereid zijn dat wat deze, onze wereld ons te bieden heeft eerlijk met elkaar te delen. Zo lang wij, om welke reden dan ook, menen recht te hebben op een groter deel zal het niet goed komen. Ieder van ons kan het zichzelf makkelijk maken door te stellen dat er voor gewone mensen toch niets aan te doen valt. Maar er zijn geen gewone en ongewone mensen. Er zijn mensen. En die willen over het algemeen overal op de wereld hetzelfde. In vrede en veiligheid leven, werken, hun kinderen opvoeden, onderwijs genieten en geholpen worden als ze ziek zijn. En al die mensen hebben een stem, die ze kunnen laten klinken. Een stem die moet klinken in de richting van onze leiders. Een stem die hen duidelijk maakt, dat het, zoals het in Syrië gaat niet kan en mag. Dat er zo snel mogelijk een einde moet komen aan die onmenselijke toestand daar. Hoe dan ook!

Redding voor Ria uit Libië

Ik weet het, ik moet voorzichtig zijn met het vellen van oordelen, met het hebben van meningen. Terughoudendheid is zooooooo mooi. Ingetogen wijsheid. Maar soms kan ik me niet inhouden. Dan ontplof ik. Het lijkt erop, dat dit naarmate ik ouder word vaker voorkomt. Ik ga zoveel mogelijk met mijn tijd mee, maar kan haar technisch niet zo op de voet volgen als mijn zoon. Die msn’t en twittert even vingervlug als een in het tien vinger systeem van Scheidegger getrainde typiste. Dat hou ik met mijn twee vingers niet bij. Maar twitteren doe ik wel. Ik heb al 55 volgers! Zelf volg ik 125 mensen. Een daarvan is Ria Oomen - Ruijten, euro -parlementariër. Twee dagen na de eerste verkiezingen in Tunesië en vlak na de officiële bevrijding van Libië produceerde zij de volgende tweet: “NTC: sharia wordt fundament nieuwe wetgeving #Libië. Onmogelijk in een democratie. EU training en educatie meer dan ooit nodig.” Nou, dan ontplof ik dus. Hoe arrogant en dom kun je zijn? Dat soort mensen vertegenwoordigt ons in Europa? Geen wonder, dat het niks is. We kunnen het beter door kinderen laten doen, want die maken dit soort onzalige opmerkingen niet. Ze rapporteert ook over Turkije, die mevrouw Oomen – Ruijten. Ze neemt de Turken de maat en die zullen er vast wakker van liggen. Doen ze dat niet, dat zijn ze niet rijp voor toetreding tot het verlichte Eurorijk. Want ze wil natuurlijk wel serieus genomen worden. Ze is immers belangrijk. De Dalai Lama verbaast zich al tientallen jaren over de samenstelling van dat Eurorijk, waar de hele Levant evenals Rusland volgens hem gewoon bij horen . Onze politici komen nog steeds niet verder dan het zweren van trouw aan de nationale grondwet, het verdedigen van volk , vaderland en nationale belangen tegen de kwade invloeden van de grote boze buitenwereld, van de gevaarlijke on- en onderontwikkelde wilden, die er enkel op uit zijn ons onze welvaart af te pakken. Turkije had al twintig jaar lid van de EU moeten zijn! Het is nog niet helemaal tot mevrouw Oomen-Ruijten doorgedrongen, dat de machtsverhoudingen in de wereld geleidelijk aan het verschuiven , verschoven zijn. Zij blaast nog steeds hoog van de westerse toren, terwijl er meer aanleiding is de adem in te houden en goed te kijken en te luisteren. In Tunesië heeft 90% van de stemgerechtigde kiezers gestemd. Wat een luxe! Wat een democratie! Daar kan mevrouw Oomen – Ruijten alleen van dromen. Zij en haar metgezellen hebben het zover gebracht, dat de mensen de overheid en de politiek vaarwel zeggen en dat amper de helft nog ter stembus gaat. De Tunesiërs gaan nu werken aan een nieuwe grondwet. In Libië houden ze voorlopig nog maar even vast aan wat ze hebben en kennen. Dat betekent in ieder geval, dat er geen rente meer voor leningen betaald hoeft te worden. Daar zouden de Grieken , de Ieren, de Portugezen, de Italianen, daar zou hier iedereen blij mee zijn. De politieke kaste in het Eurorijk ,levend in vijfsterrenhotels en soms de ivoren toren van een lege kerk, is op de beste weg zichzelf volstrekt overbodig te maken. Ongeloofwaardig zijn ze al. Vertrouwen doet niemand ze nog. Training en educatie vanuit Tunesië en Libië is meer dan ooit nodig en misschien wel de enige redding!

Dubbele moraal is geen moraal

Jaren geleden las ik de Lanny Budd cyclus van Upton Sinclair. Juan-les-Pins, de Franse Rivièra als centrum van de internationale wapenhandel. Handel, die gerust gezien kan worden als de grootste bedreiging van de wereldvrede. Zolang er wapens gebruikt worden zullen ze geproduceerd en – legaal of illegaal – verhandeld worden. Producenten en handelaren hebben belang bij gewapende conflicten. Ze kopen om, ze destabiliseren landen, ze zetten mensen tegen elkaar op, ze moorden. Met maar een doel: het vullen van hun eigen zakken. Tot op de dag van vandaag is er geen kruid tegen ze gewassen. Als er ooit een derde Wereldoorlog uitbreekt, dan zal die niet met atoomwapens uitgevochten worden. Dan is hij namelijk te snel voorbij en dat is niet in het belang van de wapenindustrie.

Europa, de Verenigde Staten en Rusland zijn nog steeds de voornaamste exportlanden als het om wapen(systemen) gaat. Gezamenlijk nemen ze 87% van de handel voor hun rekening. Deze democratieën hebben dus een Januskop.

De onopgeloste moord op Ilaria Alpi is maar één voorbeeld van de meedogenloze manier waarop wapenhandelaren hun zaken plegen te doen. De RAI – journaliste werd in maart 1994, samen met haar cameraman, in Mogadishu, de hoofdstad van Somalië in haar auto neergeschoten. Ze stond op het punt de Italiaanse betrokkenheid bij marteling, illegale wapenhandel en het eveneens illegaal storten van giftig afval te onthullen. De moord is nooit opgehelderd, want het onderzoek naar de achtergronden en de daders werd op alle mogelijke manieren gedwarsboomd. Een getuige van de martelingen uitgevoerd door Italiaanse militairen in Somalië werd in Italië gearresteerd en kreeg 26 jaar voor de moord op Alpi, terwijl hij ten tijde van die moord helemaal niet in Mogadishu was. En daarmee was de kous af. Sommige commentatoren trekken wat dat betreft vergelijkingen met de moord in 1963 op John F. Kennedy. De internationale wapenhandel had natuurlijk graag een Amerikaanse invasie van Cuba gezien, hetgeen zonder enige twijfel tot een derde Wereldoorlog geleid zou hebben. Lee Harvey Oswald werd het kind van de rekening.

Zo zijn het nog steeds en altijd weer de persoonlijke en zakelijke korte termijn belangen die de toestand in de wereld beslissend beïnvloeden. Gelukkig zijn vele mensen inmiddels zo mondig en kritisch, dat ze dit waarnemen en veroordelen. Met name politici zullen in toenemende mate op hun tellen moeten passen willen zij het vertrouwen van hun bevolkingen niet nog meer verliezen dan toch al het geval is. In Syrië kunnen we waarnemen, wat een dictator met wapens uit het westen zijn eigen bevolking aandoet . In Libië schiet Kaddafi nog steeds met wapens uit het westen op zijn eigen volk. Het wordt de allerhoogste tijd, dat wereldwijd de wapenhandel en de corruptie als voornaamste euvels gezien en aangepakt worden. Dat zal zeker en vast niet zonder slag of stoot gaan, want het geboefte is tot in de hoogste politieke en bestuurlijke echelons doorgedrongen en acht zichzelf , gespeend van elk moreel besef (als wij het niet doen, doet een ander het wel ), onaantastbaar.