Grexit of solidariteit ?

Zondag 5 juli stemmen de Grieken in meerderheid voor Europa en de Euro. De Tour de France trekt dan door Nederland, dus is het nog maar de vraag of het iemand iets interesseert.

Tsipras en Varoufakis, die tegen dat 'ja' zijn en door Europa niet langer vertrouwd worden, mogen dat 'ja' dan verder uitonderhandelen, als er tenminste nog iets te onderhandelen valt, of opstappen. Als ze opstappen heeft Europa even niemand om mee te onderhandelen. Dat is tijdwinst voor de Grieken. Maar uiteindelijk is het allemaal natuurlijk niet meer dan 'Spielerei', zoals de Duitsers het zo mooi zeggen. En juist de Duitsers zouden beter moeten weten.

Griekenland kan niet gered worden als de rest van Europa het de Grieken onmogelijk maakt het geld te verdienen, dat nodig is om (een deel) van de staatsschuld af te lossen. De Grieken dwingen om de economie kapot te bezuinigen helpt dus niet. De economie heeft juist een impuls nodig. Er moet dus geinvesteerd worden. De winnaars van de eerste wereldoorlog hebben de fout, die nu gemaakt wordt, eerder gemaakt en dat had de tweede wereldoorlog tot gevolg, omdat de herstelbetalingen Duitsland uitknepen. Dat foutje is in 1953 hersteld door het 'London debt agreement', waarin de Duitsers ongeveer de helt van hun totale schuld van 30 miljard Deutshe Marken werd kwijtgescholden, in combinatie met een samenhangend pakket van afspraken, dat het 'Wirtschaftswunder' mogelijk gemaakt heeft.

De Grieken uit de Europese Unie, die feitelijk geen unie is, want als dat wel het geval was hadden we dit probleem niet, gooien helpt ook niet, want dan krijgen al die regeringen die geld aan de Grieken geleend hebben om hun eigen banken overeind te houden niks en mogen ze -via de Europese Centrale Bank- die arme bankiers weer eens overeind houden over de ruggen van hun belastingbetalers, zodat die rustig verder kunnen gaan met het spelen van hun dodelijke spelletjes. Ze kiezen dan wel, in goed overleg met de overige criminelen die geld verdienen aan dit soort spelletjes, het volgende slachtoffer. En de Grieken drijven we zodoende in de open armen van Poetin.

Intussen wordt er heel wat afgelogen over die Grieken. Ze zijn lui, gaan te laat met pensioen en hebben een gigantisch begrotingstekort. Dat is allemaal niet waar, maar geen hond die naar de waarheid kraait, want die komt op dit moment gewoon even slecht uit. De stemming is al anti-Europa en meer daarvan kunnen we nu even niet hebben. Nu moeten onze zogenaamde leiders ballen tonen en streng zijn voor de Grieken!

Echter, de enige redding voor Europa is solidariteit! De sterken helpen de zwakkeren om sterker te worden in plaats van ze nog verder te verzwakken, zoals nu het geval is. Op dezelfde manier als de Duitsers na de tweede wereldoorlog geholpen zijn. En die hadden het toch echt even iets bonter gemaakt dan de Grieken nu. Het is daarom goed te begrijpen, dat Tsipras en Varoufakis hun poot stijf houden, ook al is het Griekse volk inmiddels zo bang gemaakt, dat het zondag 'ja' zal zeggen tegen zijn kwelgeesten.

De digitale Klaagmuur

Er kan tegenwoordig niets meer gebeuren of er komt een meldpunt op internet. Vieze subsidies in de energiewereld kunt u melden op het meldpunt fossiel schandaal. Weet u iets over het misbruik van jongeren door geestelijken, dan kunt u terecht op het meldpunt seksueel misbruik RKK. Er zijn meldpunten voor klachten over vliegtuiglawaai, het optreden van de Inspectie Volksgezondheid, discriminatie, kinderporno, pesten op het internet en kindermishandeling en ga zo maar door. Straatterreur kon u al melden bij de PVV en sinds een aantal dagen staat die club ook open voor uw klachten over Polen en andere MOE- landers, wat staat voor personen afkomstig uit midden en oost Europese landen die hier verblijven. De PVV gaat er nog net niet zelf op af om de Polen die onze banen inpikken het land uit te knuppelen, maar biedt de klachten aan de verantwoordelijke bewindslieden aan. In Aken is dat anders. Daar gaat de Kameradschaft Aachener Land er wel zelf op af als er klachten komen over mensen die anti – Duits, extreem links of communist zijn. Dan volgen mishandelingen, gifbommen door de brievenbus, hakenkruizen op de gevel en – wie weet – een aanslag op de carnavalsoptocht.
Sinds we elkaar niet meer op ons gedrag aanspreken uit angst een klap voor de kop te krijgen, krijgt het internet in toenemende mate de functie van digitale Klaagmuur. Het zelfcorrigerend vermogen van de samenleving is op een absoluut dieptepunt terechtgekomen. Zelfs onze premier heeft geen mening over het meldpunt MOE – landers van de PVV. Hij hangt de staatsman uit en laat eventuele kritische kanttekeningen met graagte over aan het politieke klootjesvolk. “Het staat de PVV vrij haar gang te gaan. En dat doet ze ook veelvuldig”, zegt de leider van ons land. We leven in een vrij land, dus je doet maar, is zijn boodschap. Ook de premier is bang. Bang voor het voortbestaan van zijn regering. Het politieke klootjesvolk is bang voor de kiezer. De angst regeert het land. Het hoeft daarom niemand te verbazen dat een toenemend aantal mensen gewoon zijn gang gaat, een grote bek opzet en met geweld dreigt tegen iedereen die hen ook maar een strobreed in de weg legt, inclusief de kapot gereorganiseerde politie, en daar ook nog gemakkelijk mee wegkomt. De welwillende meerderheid heft haar armen in machteloosheid ten hemel en ziet toe hoe de sterke, brutale minderheid zich de wereld toe eigent. De solidariteit verliest het in toenemende mate van het eigenbelang en het recht van de sterkste wint het van de rechtsstaat. Een klimaat waarin clubjes als de Kameradschaft Aachener Land en de PVV goed gedijen.
Gelukkig hebben we nog Bernard Wientjes, de voorzitter van VNO-NCW, die ongezouten kritiek levert op het MOE – landers meldpunt van de PVV en de politiek oproept datzelfde te doen. Tevens merkt hij nog even fijntjes op dat zonder de Verenigde Staten van Europa de afzonderlijke lidstaten kansloos zullen zijn. Maar misschien is Wientjes ook alleen maar brutaal en uit op het bevredigen van het eigen belang van de werkgevers. Wie heeft het nog goed voor met de wereld? Wie is nog te vertrouwen?

Angst en geld regeren de wereld

In Amerika zijn de politici, die zich de laatste week als kleine kinderen gedragen hebben, het uiteindelijk eens geworden over de verhoging van het schuldenplafond. Daardoor kunnen de VS hun rekeningen blijven betalen. Als het land meer leent, dan moet er natuurlijk ook meer terugbetaald worden. Om dat te kunnen moeten de overige uitgaven teruggedrongen worden of de inkomsten, zeg maar de belastingen, verhoogd worden. Of natuurlijk beide. Zwart – wit gesteld willen de democraten in de VS de belastingen verhogen en de republikeinen de uitgaven verlagen. Uiteindelijk gaat het altijd om de vraag wie de rekening moet betalen voor het feit dat we met zijn allen meer uitgeven dan we verdienen.
In Europa is het al niet anders. Daar hebben de Ieren, de Portugezen en de Grieken zoveel schuld, dat ze niet meer in staat zijn om terug te betalen. Veertien andere Europese landen helpen drie andere uit de brand. Net als de Amerikanen, moeten die drie fors bezuinigen op de uitgaven en meer geld binnen zien te halen door staatseigendommen te verkopen en belastingen te verhogen. Mede omdat ze meehelpen aan de redding van de drie, komen Spanje en Italië nu ook in de problemen. De zogeheten financiële markten betwijfelen of ze hun schulden nog wel terug kunnen betalen. En dus moeten ze meer rente betalen over het geld dat ze lenen. En daardoor komt hun bijdrage aan de redding van de drie onder druk te staan. Daar moeten dan de overige elf weer voor opdraaien.
Wat mij betreft is het prima, dat de sterken de zwakken helpen.
Minder enthousiast ben ik over de rol van degenen die speculeren op wat er gebeurt en daar dik geld aan proberen te verdienen . En nog minder enthousiast ben ik over de banken.
Dat zijn al lang geen ondernemingen meer in de traditionele zin van het woord. Het zijn de staten, die de risico’s lopen. De staten houden de banken overeind en daardoor kunnen de banken leningen blijven verstrekken. Zo houden de banken de regeringen in een wurggreep. Dat is een gecompliceerd spel. Zo ondoorzichtig, dat onze Nederlandse bewindslieden het aan onze volksvertegenwoordigers niet meer goed kunnen uitleggen. Misschien willen ze het ook niet helemaal uitleggen. Want de vraag is of onze volksvertegenwoordigers nog wel zouden instemmen met hulp aan de economisch zwakkere landen, of ze nog wel solidair willen zijn, als ze weten dat we niet alleen extra op onze uitgaven moeten beknibbelen vanwege die solidariteit, maar ook nog eens extra moeten bezuinigen om garant te staan voor eventuele verliezen van de banken. Die banken dreigen namelijk gewoon met failliet gaan. Dan verliezen burgers hun spaarcenten en breekt de pleuris uit. Bankiers krijgen in ieder geval geen hesje met ‘werkt voor de samenleving’ erop.
Als wij de welvaart echt eerlijk(er) willen (ver)delen zullen we om te beginnen de tering naar de nering moeten zetten, zodat we minder hoeven te lenen. Bij die noodzakelijke stappen terug geldt ,wat mij betreft , nog altijd dat de kwaliteit van de samenleving bepaalt wordt door de wijze waarop wij met de zwakste omgaan. Vooral degenen die zich verrijkt hebben en nog steeds verrijken aan het spel op de financiële markten moeten, om de kwaliteit van de samenleving te kunnen handhaven, een dikke rekening gepresenteerd krijgen. Wij halen allemaal onze spaarcentjes weg bij de banken en stoppen ze weer in een oude sok. Dan kunnen de banken veilig omvallen of weer echt gaan ondernemen en dus ook risico lopen. Nu leunen ze achterover en leggen het probleem bij hun klanten, bij ons, neer. En onze leiders durven ons dat niet te vertellen. Solidariteit is onze enige redding op de lange termijn, maar de banken kunnen wat mij betreft barsten.