Beelden

In de communicatie spelen beelden een belangrijke rol. Vraag een Belg naar het beeld dat hij van de Nederlander heeft en je krijgt al snel ‘grote mond’ en ‘gierig’ te horen. Omgekeerd vinden Nederlanders Belgen door de bank genomen nogal volgzaam en een gevaar op de weg. Wie als Nederlander wel eens een auto met een Belgisch kenteken in Nederland bestuurd heeft en de kunst van het liplezen ook maar een klein beetje machtig is ziet Nederlandse lippen bij het minste of geringste foutje de woorden ‘sjtomme Belsj’ vormen. Bij onze oosterburen is het allemaal groter, mooier en beter. De ‘Deutsche Gründlichkeit’ is spreekwoordelijk. De Fransen zijn allemaal behept met een zekere ‘joie de vivre’ en in Italië is geen blonde vrouw haar leven zeker. Al die beelden zijn natuurlijk enorme generalisaties, maar we hebben ze wel en ze spelen op de achtergrond en soms heel prominent een rol in onze communicatie. Net als eerste indrukken. Binnen enkele seconden hebben we allemaal ons (voor)oordeel klaar. Kijkend door onze eigen bril selecteren en vertekenen we de bij ons binnenkomende signalen met de snelheid van het licht en heel vaak is er geen tweede kans voor een eerste indruk. Daarom gaan we vol vertrouwen op de een toe en van de ander houden we eerst maar even wat veilige afstand. Dat zegt vaak meer over onszelf dan over die ander. Een ander merkwaardig fenomeen is de noord – zuid tegenstelling. Die speelt wereldwijd, maar ook binnenlands vaak een rol. In het noorden wordt hard gewerkt, terwijl ze het er in het zuiden meer van nemen. In het noorden wonen en werken de succesvolle en in het zuiden voelen ze zich al snel slachtoffer. In Duitsland bestaat de tegenstelling tussen Pruisen en Beieren. In navolging van de Beierse CSU hoeft het geen verbazing te wekken dat de afscheidingsgeluiden binnen het CDA uit het zuiden komen. In Noord – Italië wordt hard gewerkt en ten zuiden van Rome is alles maffia. In België spreken noord en zuid zelfs verschillende talen. Hoe zuidelijker je komt hoe dichter de mensen ook bij elkaar komen. Bijvoorbeeld als ze elkaar begroeten. De Eskimo’s kussen met de neus, terwijl de temperatuur toch aanleiding geeft om elkaar eens stevig in de armen te sluiten. Limburgers kussen drie keer en dat aantal neemt naar het noorden toe af. Maar ook binnen de provincie bestaat een noord – zuid tegenstelling. Rondom Venlo gaat het fantastisch. Logistiek centrum, Floriade en veelvuldig winnaar van het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer. In het zuiden is het sinds de sluiting van de mijnen, waarin de rest van het land de zuiderlingen uitbuitte, kommer en kwel en nu gaat ook nog NedCar dicht en wint W – Dreej uit Venlo voor de derde keer op rij het LVK. De slachtoffers uit het zuiden roepen boeh en voelen zich gepakt. De beelden vinden als vanzelf weer eens hun bevestiging. Ze blijken hardnekkiger dan menigeen wil geloven

Prins Abbie I geeft Venlo terug aan de Venlonaren

Om de een of andere reden wordt Venlo de stad van Wilders genoemd. Hij is er in 1963 geboren en heeft er zijn jonge jaren gesleten. Zijn politieke loopbaan begon hij echter in Utrecht, waar hij in 1997 in de gemeenteraad kwam. Met evenveel recht van spreken zou je Venlo de stad van Hubert Bruls of Hai Berden kunnen noemen. Een stad behoort natuurlijk aan niemand toe of aan iedereen. Maar met carnaval is alles anders. Dan draagt de burgemeester voor de drie dolle dagen de sleutel van de stad over aan de prins carnaval. En de prins is niet niemand of iedereen. De prins regeert nog echt over zijn onderdanen. In Venlo is dat de prins van het Venloosch Vasteloaves Gezelschap ‘Jocus’, opgericht in 1842. Die wordt aanstaande zondag, 4 februari, geproclameerd. Sinds 1978 bestaan in dezelfde stad echter ook de ‘Vaegers’. Die vereniging heeft zich mede ten doel gesteld in de rijke traditie van het carnaval een vernieuwende bijdrage te leveren. Zo zijn ze in 2006 begonnen met het uitgeven van een prinselijke postzegel. Jaarlijks prijkt het portret van hun prins op die zegel. Dit jaar is dat het gezicht van prins Abbie I. Hoewel dus nog niet officieel bekend is wie de sleutel van burgemeester Bruls zal overnemen, staat al vast dat hij minder in de schijnwerpers zal staan dan de leraar economie en wiskunde van het Valuascollege, die prins is bij de ‘Vaegers’. Dat komt omdat Abbie I in Marokko geboren is, in Marrakech om precies te zijn. Tweeëndertig jaar geleden zag hij daar het levenslicht. Abbie I is niet de eerste prins van allochtone huize. Maar volgens de landelijke pers staat een prins met een allochtone achtergrond in Venlo gelijk aan vloeken in de kerk. Want Venlo is toch de stad van Geert Wilders. Natuurlijk is dat niet waar, maar de media hebben nu eenmaal hun eigen werkelijkheid. Abbie Chalgoum mocht zich dus verheugen in aandacht van de landelijke media. Die waren er vooral op uit om hem iets onaardigs over Wilders te laten zeggen. Maar Abbie I is een prins en niet achterlijk. Hij had feilloos in de peiling dat al die aandacht eigenlijk niet voor hem bedoeld was en beperkte zich tot het uitnodigen van de heer Wilders voor zijn receptie. Heel diplomatiek merkte hij verder nog fijntjes op dat die aandacht een mooie kans opleverde om Venlo positieve publiciteit te geven, want blijkbaar ziet de buitenwacht de stad nog altijd als eigendom van Wilders. Ten onrechte, want het is net zo goed de stad van Abbie Chalgoum, aldus de prins. Prins Abbie I geeft daarmee de, volgens de werkelijkheid van de media, door Wilders ingepikte stad Venlo terug aan de Venlonaren . Dus zal het snel afgelopen zijn met de aandacht, want de media hebben er geen belang bij hun eigen, gekunstelde werkelijkheid in rook te zien op gaan. Alaaf Abbie I. En voor de ‘Vaegers’ geldt: Ze zijn erin gestonken; Mission accomplished!!!!!

De vader, de moeder, de heilige geest en de verloren zoon

Van de tien zetels in Provinciale Staten van Limburg die de PVV in 2011 heeft behaald zijn er nog acht over. Harm Uringa vertrok vrijwillig, Cor Bosman gedwongen. Als het in dit tempo doorgaat telt de PVV aan het einde van de rit nog twee statenleden en is de coalitie haar meerderheid over twee jaar kwijt. In theorie dan wel. Want de ex – PVV’ers blijven op persoonlijke titel op hun zetel in het provinciaal parlement zitten en zijn niet plotseling van hun geloof afgevallen. We hebben er nu een Onafhankelijke Statenfractie Limburg en een Partij voor Leefbaarheid en Democratie bij. In hun eentje zullen de beide heren weinig deuken in pakjes Limburgse boter drukken en bij de volgende verkiezingen zullen de OSL en de PvLD weer van het politieke toneel verdwijnen. Tot die tijd vormen de PVV, de OSL en de PvLD voorlopig een soort heilige drie eenheid van moeder Laurence, heilige geest Harm en verloren zoon Cor. Past wel bij Limburg.

Vrijheid, onafhankelijkheid, leefbaarheid en democratie. De begrippen vertegenwoordigen zo ongeveer alles waar de PVV, de OSL en de PvLD niet voor staan. Wat je hoort is niet wat je krijgt. Moeder Laurence beschouwt het gouvernement als een soort buitenverblijf waar ze haar vrije tijd doorbrengt als ze haar drukke werkzaamheden in Brussel even wil ontvluchten. Geert de vader heeft het in Den Haag te druk om ook nog de vuile was in Limburg te wassen. Als je geknipt en geschoren wordt moet je doodstil blijven zitten. De storm gaat wel weer liggen. Het stof zal neerdwarrelen en dan wil de VVD er een gedeputeerde bij, tenzij de PVV er een inlevert. Dus dat toneelstuk krijgt nog wel een vervolg. Heeft overigens iemand al iets over deze kwestie van het CDA in Limburg gehoord?

Tegelijkertijd gaat het gelukkig goed met Limburg. Canon zet een nieuwe tonerfabriek in Venlo neer. Het Maankwartier in Heerlen komt er. Sittard-Geleen krijgt een chemiecampus. De Floriade. Het wereldkampioenschap wielrennen en niet te vergeten volgende maand het Red Bull Crashed-Ice in Valkenburg. Eigenlijk gebeurt er alleen in Maastricht niets. Daar hebben ze het druk met de voorbereiding op het niet worden van culturele hoofdstad van Europa in 2018. Ik kende eens een politicus die me vertelde dat het maar goed is dat de burgers niet weten hoe de politiek werkt. Wees maar blij, zei hij, dat de lantaarnpalen ’s avonds branden en de bussen redelijk op tijd rijden. Dat komt omdat de politiek zich er niet mee bemoeit. Politici hebben het vooral druk met zichzelf en met elkaar.