Cruijff is vergif voor Ajax

De Cruijff – manie neemt groteske vormen aan. Ik heb er nooit veel van begrepen, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij. Op zijn 16de kreeg hij zijn eerste contract bij Ajax. De Frankendaal ULO voortijdig verlaten. Winkelbediende bij Perry van der Kar. Legendarische nummer 14. Barcelona, Amerika en ook nog Feijenoord. Kan geen twee zinnen normaal Nederlands produceren en krijgt daardoor de status van orakel van Betondorp. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor Johan en me verbazen over de stupiditeit van de rest. Zouden er nog mensen te vinden zijn die hem echt serieus nemen of durft gewoon niemand te zeggen dat hij raaskalt?

Ik geloof niet dat Cruijff in zijn tijd bij Barcelona erg veel over de organisatie van die club te vertellen had bij president Nuñez. Daar heeft hij volgens mij ook minder verstand van dan van het spelletje. Als hij zich daar nou eens toe zou beperken. Uiteindelijk is hij in Barcelona ook vanwege tegenvallende prestaties ontslagen. Verder vertoont hij nogal wat PVV – trekjes. Een grote mond over van alles en nog wat, maar wel vanaf de wal ( daar staan de beste stuurlui ) in Barcelona en zonder echt verantwoordelijkheid te nemen. Wel lid van de Raad van Commissarissen, maar toch willen soleren. Het gaat zoals Cruijff wil of het gaat niet. De rest van de wereld bestaat uit idioten, die geen verstand van voetbal hebben.

Nu is Steven ten Have bepaald geen idioot. Partner van Ten Have Change Management, commissaris bij de BN-AMRO, voorzitter van de stichting Evidence Based Management, commissaris ( voorzitter ) Cito . Volgens Cruijff een rare eikel. Maar Jopie mag dat natuurlijk zeggen en iedereen ligt in een deuk. Paul Römer is ook geen kleintje. Hij was algemeen directeur Nederland bij Endemol en is nu directeur van publieke omroep NTR. Mr. Dr. Marjan Olfers mag er ook wezen. Universitair docent Sport en Recht aan de Vrije Universiteit Amsterdam , advocaat bij DLA Piper Nederland en voorzitter van de Vereniging Sport en Recht. Edgar Davids heeft gevoetbald en is in ieder geval een man met een eigen mening, maar met minder vriendjes bij de Telegraaf, VI, radio en TV. Kortom, de overige leden van de Raad van Commissarissen van Ajax zijn niet bepaald nitwits die pas komen kijken en al gek geworden zijn of dat eigenlijk – in de ogen van het orakel - al waren voor ze er gingen zitten.

Een beetje voetbalclub heeft tegenwoordig een algemeen/financieel, een technisch en een commercieel directeur. David Gill staat bij Manchester United naast Alex Ferguson en geeft leiding aan de organisatie, maar niemand heeft ooit van hem gehoord. Of de keuze voor Van Gaal als algemeen directeur een gelukkige is moet afgewacht worden. De functie technisch directeur past beter bij hem. Bij FC Twente heeft Joop Munsterman de touwtjes als gedelegeerd commissaris/algemeen directeur in handen als het over de organisatie gaat en doen Adriaanse en Lok het voetbaltechnisch deel. Bij AZ leidt volleybalcoach Toon Gerbrands de organisatie , bij PSV doet Tiny Sanders dat en bij Vitesse Paul van der Kraan. Al die clubs staan hoger dan Ajax in de competitie en dat heeft vooral met geld en goed (technisch) beleid te maken. Een goede organisatie wordt in stilte gebouwd door deskundige mensen . Cruijff zorgt slechts voor een hoop lawaai in de media en maakt het daarom voor Ajax heel moeilijk zo niet onmogelijk om in alle rust een degelijke organisatie neer te zetten, terwijl dat voor een beursgenoteerde onderneming toch bittere noodzaak is. Dus: weg met ‘m.

Wordt het SCP nu geëxcommuniceerd?

Hoe lang zal het nog duren totdat het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP)door de regering als ‘linkse hobby’ bestempeld en afgedankt wordt? Gisteren verscheen ‘De sociale staat van Nederland 2011’ en het kabinet heeft weer eens een luisterend oor, maar dendert door. Het ene oor in, het andere weer uit. Vastberaden op koers. Ongevoelig voor de kritische zijwind van het SCP. Wat kan ik weten? vroeg Immanuel Kant zich af. De schijn bedriegt. Niets is wat het lijkt. Zelfs de wetenschap blijkt niet altijd betrouwbaar en waardevrij is ze zeker niet. Maar al te vaak spreekt ze de taal van haar broodheren. Daarom kiest de PVV er bijvoorbeeld voor om het Engelse onderzoeksinstituut Lombard Street te laten onderzoeken of het niet veel beter is de gulden weer in te voeren. De boegbeelden van dat instituut hebben immers niet onder stoelen of banken gestoken de euro een absolute mislukking te vinden. Ik zou kunnen weten wat de wetenschap mij op basis van onder zoek aanreikt. Maar kan ik dat onderzoek wel vertrouwen? Wat moet ik doen? In ieder geval heel kritisch zijn, niet alles voor zoete koek slikken , lastige vragen blijven stellen en ook niet teveel eerbied voor autoriteiten hebben. Mark Twain stelde al dat een gebrek aan eerbied de echte vrijheid is. Vrij denken dus. Dat is een luxe die kennelijk niet iedereen zich kan veroorloven.

De wetenschap zelf komt niet voor in het staatje over vertrouwen op bladzijde 61 van het rapport van het SCP. Waarom eigenlijk niet? Wel de tweede kamer, de regering , de politieke partijen en de kerk. Die komen er allemaal niet bijster best vanaf. Omdat ik zelf niet alles kan weten en er ongetwijfeld mensen zijn die meer weten dan ik heb ik vertrouwen nodig. Als iemand me iets vertelt wat ik niet weet dan mag ik hopen dat ik die iemand kan vertrouwen en geloven. Vertrouwen en geloven hebben wel iets met elkaar te maken. Als ik niet geloof dat Rutte het beste met ons voor heeft vertrouw ik hem niet. Of vertrouw ik hem niet omdat ik niet geloof dat hij het beste met ons voor heeft?

In de kerk staat geloven voorop. Nogal statisch, weinig ruimte voor een kritische dialoog. De kerk wil tegen de klippen van de hel en de wetenschap omhoog geloofd worden, maar haar dienaren blijken niet te vertrouwen. De wil is sterk, maar het vlees is zwak. Dat heeft gevolgen voor het geloof. Dus staat ze onderaan het lijstje van het SCP. De politieke partijen vragen vooral om vertrouwen. Ik kies de partij die het meest aansluit bij mijn kijk op de wereld en die is per definitie gekleurd. Dat is een dynamisch proces, waarin de dialoog een grote rol speelt. Het ontbreken van die dialoog, het niet meer luisteren, het elkaar verketteren, het dansen naar de dogmatische pijpen van de financiële markten doet de politiek steeds meer op de kerk lijken. Rutte is een starre, onbuigzame provinciekerkleider , die vandaag of morgen het SCP wel zal excommuniceren. En daarom staat de politiek mede onderaan het lijstje. Wij geloven niet meer dat politici ons vertrouwen waard zijn.

Politiek failliet, democratie vermoord. Wat nu?

Is de politiek failliet? En wat gebeurt er na het failliet van de democratie? Die vragen houden me in toenemende mate bezig. De partijdiscipline weegt zo zwaar dat politici ergens tegen stemmen waar ze eigenlijk voor zijn. Want afspraak is afspraak en het compromis heilig. De compromiscultuur heeft de polder veel goeds gebracht toen er nog welvaart te verdelen was, maar voorkomt nu dat er duidelijke keuzes gemaakt worden. Principes of waarden zijn in de liberale democratie al lang ondergeschikt aan economische groei, welvaart en winst. Ieder voor zich, het recht van de sterkste, pakken wat je krijgen kunt zijn de uitgangspunten. En als het de spuitgaten uitloopt wordt er van tijd tot tijd door politici iets vrijblijvends geroepen over waarden en normen. Even heilig als het compromis is economische groei . De verdeling ervan wordt rustig aan de markt overgelaten. De politiek bemoeit zich alleen nog met het verdelen van ellende.

In het radioprogramma ‘De Stemming’ merkte Ger Bertholet afgelopen zondag op dat de politiek inmiddels bedreven wordt door een in zichzelf gekeerde kaste, die elke voeling met de dagelijkse werkelijkheid van degenen die zij bestuurt kwijt is. Ze zijn zichzelf zo belangrijk gaan vinden, dat ze niet meer in de gaten hebben dat ze er niet meer toe doen. Ze leiden niet meer, maar volgen alleen nog maar wat de financiële markten hen voorkauwen en hun gezag is met de opwarming van de aarde verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze zijn blij dat ze een goed betaalde baan hebben en willen die als het even kan zo lang mogelijk behouden. De stem van het volk doet er niet meer toe. Protesterende burgers worden opgeruimd. In Syrië en ook in New York.

De twee staatsgrepen van de afgelopen dagen passen in het beeld. Gekozen regeringen worden onder druk van de financiële markten aan de kant gezet en vervangen door niet gekozen technocraten die maar een opdracht hebben: snel bezuinigen zonder oog voor de gevolgen op lange termijn. Politici beoordelen andere politici op grond van dalende rente en stijgende beurskoersen. Monti is goed als de rente daalt. Papademos is goed als de beurzen stijgen. Papandreou is een idioot omdat hij een referendum voorstelt. Berlusconi is niet goed snik omdat hij verkiezingen wil. Op een enkele, nauwelijks hoorbare uitzondering na zwijgt de politieke kaste op het moment dat de democratie door de financiële markten vermoord wordt, want als er geen verkiezingen of referenda zijn kunnen ze in ieder geval voorlopig nog even van hun salaris blijven genieten. Europa staat in brand papegaaien ze elkaar na en een brand kan nu eenmaal niet democratisch geblust worden. Met democratie kan welvaart verdeeld worden, maar ze deugt niet om het hoofd te bieden aan crisis of recessie. De democratie kan zich druk maken om een Katwijkse dominee of een verdwaalde korenwolf, maar een het eigenbelang overstijgende, samenhangende visie op de toekomst van de wereld is te hoog gegrepen.

Ook in de Verenigde Staten wordt inmiddels op lokaal niveau korte metten gemaakt met de democratie. In het plaatsje Benton Harbor ( Michigan )zijn de burgemeester en de gemeenteraad aan de kant gezet en is een financieel manager, Joseph Harris, benoemd, die in vier jaar tijd orde op zaken moet stellen. Hij is absoluut alleenheerser, ontslaat ambtenaren en verbiedt bijeenkomsten en vergaderingen. Waar alleen het geld telt zijn we kennelijk hard op weg naar despotisme als opvolger van democratie.

Christus en Confucius: Wereldburgers!

De Chinezen ontdekken hun Confucius helemaal opnieuw. Er worden in de Volksrepubliek weer scholen gesticht waar zijn gulden regel en zes deugden aan kinderen onderwezen worden. De Chinezen zijn sinds 1978 overspoeld met westers materialisme, wetenschap en technologie. De oorspronkelijke culturele waarden van het land, zo’n vijfhonderd jaar voor Christus ontstaan, zijn in vergetelheid geraakt. Als reactie daarop staan de Chinese communisten, die dat enkel nog in naam zijn, nu toe dat het Confucianisme opnieuw onderwezen wordt . Er zijn zelfs geluiden die voorspellen dat het Confucianisme over enkele decennia weer de staatsideologie van China zal zijn. Als de grenzen open gaan en daarmee de invloed van buitenaf toeneemt bezinnen mensen zich in toenemende mate op hun eigen identiteit.

Een opvallend fenomeen dat ook in Europa, of beter in afzonderlijke Europese staten, waarneembaar is en wellicht een verklaring vormt voor het feit, dat vanaf het moment dat de binnengrenzen in Europa verdwenen het nationalisme in toenemende mate weer de kop opgestoken heeft. Vaals bijvoorbeeld kende tot 1993 een bloeiende smokkelcultuur. Nederlanders en Duitsers moesten met het gezicht naar elkaar toestaan om de koffie, de boter , de sigaretten en het geld over de grens te gooien. Vanaf het moment dat de grens openging en daarna verdween draaiden ze elkaar de rug toe. Plotseling kwam er commentaar op het feit dat de prijzen in de winkels zowel in gulden als in mark vermeld werden, evenals op het feit dat Duitsers die in de gemeente woonden bordjes met ‘Einfahrt freihalten’ op hun garagepoort hadden. Dit is toch Nederland? Kan dat zomaar?

Open grenzen maken mensen kennelijk onzeker. Ze gaan op zoek naar wat hen van de anderen onderscheidt en vergeten wat hen bindt. Ze vrezen hun identiteit te verliezen, zonder te weten wat die identiteit precies is. Maxima kreeg op haar kop toen ze de onze niet meteen kon vinden. We zouden, op zoek naar de Europese Confucius, terug kunnen gaan tot de Soemeriërs, de Egyptenaren, de Babyloniërs, naar Kreta of Mycene, maar in de tijd van Confucius hadden we hier toch, oh ironie, vooral te maken met Athene en Alexander de Grote en daarna met het Romeinse Keizerrijk en de Romeinse provincie Palestina, waar Christus rondgelopen schijnt te hebben.

De gulden regel van Confucius – wat ge voor uzelf niet wenst, wens dat een ander niet – vertoont opvallend veel gelijkenis met het bij ons bekendere: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Als puntje bij paaltje komt is er dus niet zoveel verschil tussen de Chinese en de Christelijke identiteit. Je zou bijna veronderstellen, dat Confucius en Christus ergens een wereldtop georganiseerd hebben om het over deze regel eens te worden. Als we toch al de Chinezen van Europa zijn, dan ligt het op onze weg om de Europese culturele identiteit met Christelijk -Confucianistische regels en deugden te definiëren en aldus van ons allemaal iets meer wereldburgers te maken.

Peijnenburg versus Mutsaerts

Jan en Threes hebben het veertigjarig jubileum van hun relatie al ruim zes jaar achter zich. Niet dat ze dat uitbundig gevierd hebben, eerder ingetogen in de boezem van de kerk, want Jan en Threes zijn gelovige mensen. Ze hebben geen kinderen en de wederzijdse familie is inmiddels stevig uitgedund. Jan is dan ook al 81 en Threes 85. Getrouwd zijn ze niet. Het beroep van Jan maakte een huwelijk onmogelijk. Jan is namelijk priester. Zijn werkgever, het bisdom Den Bosch, heeft Jan nu opgedragen de relatie met Threes voor 1 december te beëindigen. Bisschop Hurkmans heeft het 13 jaar bekeken, maar vindt het nu wel welletjes geweest. Vooral een van de beide hulpbisschoppen , Rob Mutsaerts, die nu een dik jaar op zijn post is, heeft hem aan het verstand gepeuterd, dat Jan het wel erg bont maakt. Nieuwe bezems vegen nu eenmaal schoon. De bisschoppen Bluyssen en Ter Schure hebben Jan en Trees ruim zevenentwintig jaar geen strobreed in de weg gelegd. Die hadden het te druk met andere zaken en ook niet de beschikking over een of , zoals Hurkmans nu, zelfs twee hulpbisschoppen. Jan en Threes moeten nu uit elkaar ! Peijnenburg en Mutsaerts met elkaar in de clinch. Brabantser kan het bijna niet. Toen ik nog in Tilburg studeerde had Jan Peijenburg een friture vlak bij de studentensociëteit op de Heuvel. Jan was oud en oud-wielrenner. Het zal bij priester Jan dus wel om een andere Peijnenburg gaan. Misschien de zoon van de fritesbakker. De wereld is tenslotte klein en de wegen van de Heer ondoorgrondelijk. Boerke Mutsaerts was destijds en nu nog een begrip in het land van de kruikenzeikers. Dus gaat het hier waarschijnlijk om een akkefietje, dat zijn oorsprong ergens in de geschiedenis van Tilburg vindt.

Een overschot aan ambtenaren en hulpbisschoppen, zo blijkt ook maar weer eens, levert altijd problemen op. Sinterklaas weet er alles van. Die brave borsten komen elke ochtend naar hun werk, krijgen een salaris en willen daar natuurlijk ook iets voor presteren. Het gevolg is dat achter wat dik veertig jaar geen punt was plotseling een dikke punt gezet moet worden. Niet omdat het in strijd is met het celibaat. Nee, want als dat het punt zou zijn, dan had er eerder opgetreden moeten worden. Ik geloof er namelijk geen snars van dat het bisdom meer dan veertig jaar lang van niets geweten heeft. Dus moest Mutsaers iets anders verzinnen. Peijnenburg heeft na ruim veertig jaar samenwonend priesterschap de euvele moed gehad om een aantal brochures te publiceren over de geneugten van die samenlevingsvorm en daarin ook gepleit voor het loslaten van de koppeling van het priesterschap aan het celibaat . Dat had hij niet moeten doen. In de kerk wordt een deskundige mening niet op prijs gesteld als het om dogma’s gaat. Hij had nog jaren, nou ja nog even dan, rustig samen kunnen blijven wonen met Threes als hij maar zijn mond gehouden had. In de kerk kan bijna alles met de mantel der liefde bedekt worden, behalve een grote mond.

De haren overeind

Vanaf 27 november kunnen we weer gewoon een kaartje voor de bus kopen. De OV - Chipkaart heeft de incidentele gebruikers van het openbaar vervoer niet kunnen imponeren, zelfs niet opgelekkerd met de gratis chipkaart van de provincie. En het fors duurdere impulskaartje joeg de laatste reizigers uit bus en trein weg na wat scheldpartijen over diefstal. Het heeft Veolia tonnen gekost. Wederom is duidelijk geworden dat ontmoedigen en straf niet helpt. Hoe vaak moet het nog gezegd worden? Nu moet er weer flink geïnvesteerd worden om de verloren dochters en zonen de weg terug te laten vinden naar het openbaar vervoer. Het zijn van die maatregelen waarvan mijn haren overeind gaan staan en ik me steeds weer afvraag wie erom gevraagd heeft? Wie heeft er gevraagd om de introductie van een OV - Chipkaart? Of heeft iemand dat achter zijn of haar bureau dat soms zitten te bedenken omdat je toch iets moet doen voor je salaris?

Minister Opstelten doet ook iets voor zijn salaris. Hij waarschuwt. Hij dreigt met het handhaven van de wet, met hoge straffen. Er is iets in het optreden van die man, dat op mij de uitwerking heeft van een rode lap op een stier. Op de een of andere manier kan ik ‘m niet luchten en alleen al als ik hem zie gaan alle alarmbellen waarover ik beschik rinkelen. Ik krijg kippenvel, mijn lichaamsbeharing richt zich op en een onstuitbaar gevoel van onpasselijkheid maakt zich van mij meester.Net alsof ik me als Nederlander plaatsvervangend voor hem schaam. ‘Ik wil luid en duidelijk zeggen dat de staat het geweldsmonopolie claimt’, roept hij . L’état c’est moi! Opstelten bepaalt wanneer er hier geweld gebruikt wordt. Zou ie willen. Wie ’s nachts bedreigd wordt hoeft niet op de politie te rekenen – trouwens overdag ook niet - want de staat is niet in staat om zijn burgers afdoende te beschermen tegen geweld, ondanks de gewekte suggestie dat dit wel zo is. De staat zou inderdaad moeten instaan voor de veiligheid van zijn burgers. Intussen doet de georganiseerde criminaliteit zo ongeveer wat ze wil . Misdaad loont. Schepen kapen ook. Opstelten waarschuwt nu de reders, dat ze hun schepen niet zelf tegen piraten mogen beschermen. De staat beschermt die schepen niet of onvoldoende en dus is het logisch dat de rederijen het heft zelf in handen nemen. Maar dat is buiten de oppassende Opstelten gerekend. Nederlandse koopvaardijschepen die de wet overtreden door zichzelf tegen piraten te beschermen begaan strafbare feiten en lopen het risico op hoge straffen, zo dreigt de bewindsman. De overheid heeft kort, snel en krachtig een zeemansgraf geregeld voor Bin Laden. Daar kraait verder geen haan meer naar, want dat valt onder het geweldsmonopolie. Als ik reder was deed ik met piraten die er een hobby van maken mijn schepen te kapen hetzelfde. Zeker na de dreigementen van de minister. Als die man nu – in plaats van dat geblaf - naar buiten gewoon zijn mond houdt, met de reders om tafel gaat zitten en de beveiliging van de Nederlandse koopvaardijschepen op kaapgevoelige routes afdoende regelt, zou mijn lichaamsbeharing weer gaan liggen, omdat ik dan eindelijk het gevoel heb dat hij doet waarvoor hij betaald wordt.

De 11de van de 11de

Op de 11de van de 11de kan een mens verschillende dingen doen. Zo kan hij een poging wagen Maastricht binnen te komen om daar, als het gelukt is, schouder aan schouder en heup aan heup hossend de carnavalstijd te begroeten die ons van het crisisgevoel gaat verlossen, want we gaan de zaken vanaf morgen weer met humor bekijken. We gaan lachen om Berlusconi, vertellen moppen over Sarkozy en Carla, zetten Merkel op een bank, waar ze stiekem een wind laat en die bank een poepje laat ruiken. We drinken bier uit gewone glazen glazen en zijn toch helemaal veilig, omdat de discussie over plastic glazen de veiligheid tijdens het carnaval wel op de kaart gezet heeft. En wat op de kaart staat verzuurt niet!

Op de 11de van de 11de kan een mens ook naar eerste bijeenkomst van de G-1000 in Brussel gaan, om van dichtbij te volgen hoe 1000 ‘gewone’ Belgen hun politici de les gaan lezen. In navolging van de groep ‘gewone’ Ijslanders, die hun land aan een nieuwe grondwet heeft geholpen, gaan de Belgen hun regering – als ze er ooit nog een krijgen - adviseren over de toekomst van de sociale zekerheid, welvaart in de crisis en migratie. Schrijver Guido Reybrouck is de grote animator van de manifestatie. De kunst moet de kastanjes uiteindelijk altijd uit het vuur halen, want dat is een linkse hobby. Uit onderzoek voorafgaand aan de bijeenkomst bleek dat de ‘gewone’ Belgen heel andere dingen aan hun hoofd hebben dan hun politici. Ik durf de stelling wel aan dat die constatering op meer landen van toepassing is.

Op de 11de van de 11de zou een mens ook gewoon naar zijn werk kunnen gaan, want het is een vrij- en geen zater- of zondag. Misschien moet de naam vrijdag wel veranderd worden. Hij lijkt aanleiding tot misverstanden te geven. Na de donderdag komt nog de bliksemdag en dan pas volgt de vrijdag. De zaterdag kan dan vervallen want daar werd toch al vaak ‘vrije’ voor gezet, zodat na de vrijdag nog een zondag volgt, waarop de zon verplicht schijnt en de accu voor de komende week weer helemaal opgeladen kan worden. En als we dan toch bezig zijn kunnen we meteen duidelijkere alternatieven voor dins en woens bedenken. Voor de woensdag kan gewoon knokendag in de plaats komen en omdat maandag toch al wasdag is kan dinsdag strijkdag worden. Alles weer geregeld.