Leve de Koningin!

Wat is er met de mens gebeurd? Amerikaanse militairen staan in Afghanistan trots over de lijken van drie Talibanstrijders te urineren. In Noord – Korea worden mensen tenminste zes maanden naar een heropvoedingskamp gestuurd omdat ze niet of niet overtuigend genoeg gehuild hebben bij de rouwbijeenkomsten na de dood van de grote leider. De slachtpartij in Syrië gaat gewoon door. En in Limburg noemt de ene politicus de andere een stuk uitgekotst Halalvlees, maar dan wel van een Turks varken. Overigens is varkensvlees Haram, maar dat terzijde. Zijn het incidenten? Hebben we te maken met ontspoorde individuen of systemen? Wat bezielt die mensen? Wat zijn het voor mensen? Hebben ze hulp nodig? Waar komt die haat vandaan? Is er sprake van een nieuwe trend of was het altijd al zo? Wat veroorloven mensen zich in de omgang met elkaar? Heeft een mensenleven nog waarde? Hebben mensen nog waarden?

Veel van wat er gezegd en gedaan wordt gaat schuil onder de paraplu van vrijheid. Het vrije westen tegenover de onvrije rest. De vrijheid van meningsuiting. De volkspartij voor vrijheid. De partij van of voor de vrijheid. Vrijheid is beter dan onvrijheid . Vrijheid moet verdedigd worden. Voor vrijheid moeten offers gebracht worden. Het lijkt er op dat vrijheid de enig overgebleven waarde is. Vrijheid blijheid. Ik kan doen, laten en zeggen wat ik wil. Met een ander heb ik niks te maken. Ik ben vrij. Wie het waagt mijn vrijheid te beknotten zal ervan lusten. Het is al genoeg als ik denk dat iemand mijn vrijheid wil inperken om hem of haar ervan te laten lusten. Met de vrijheid van een ander heb ik niets van doen. Iedereen verplicht vrij. Niemand meer vrijwillig onvrij. Hoofddoeken verplichten beknot de vrijheid. Hoofddoeken verbieden niet. Het maakt niet uit of ik consequent ben, want ik heb de vrijheid om dat niet te hoeven zijn. Ik heb recht op mijn vrijheid. Ik rijd zo hard als ik wil. Ik parkeer waar het mij net uitkomt.

Het blijkt altijd weer een hele kunst te zijn om met vrijheid om te gaan. Voor sommigen lijkt dat op een spelletje landje veroveren. Zolang niemand iets zegt gaan ze door. Waar de ministers zwijgen hebben we gelukkig nog een koningin die spreekt en daarmee de regering verantwoordelijk maakt. Uit respect voor de ander neemt ze de vrijheid een hoofddoek te dragen. De majesteit had moeten zwijgen, roepen de zwijgers ineens. Ze verdeelt het volk in plaats van het te verenigen. Laat ik nou toch gewoon blij zijn met die sprekende koningin. Tenminste nog iemand die ons fijntjes laat weten dat er nog meer onder de zon is dan alleen maar vrijheid blijheid. Als het ethisch reveil niet meer van het CDA komt, dan moet het maar maar van de koningin komen.

De koers van het CDA

Wie zijn weg nog wil vinden in het vaderlandse politieke landschap moet welhaast een volleerd padvinder zijn en het gebruik van een kompas tot in de puntjes beheersen. In Nederland hebben we van alles te veel. Dat geldt ook voor politieke partijen en groeperingen. Aan de rechterkant van het spectrum vinden we de VVD, de PVV, de ChristenUnie, de SGP en D’66. In het midden zit traditioneel het CDA, dat naar bevind van zaken een tikkeltje naar links of naar rechts op kan schuiven zonder echt naar een van beide kanten te buigen. Ter linkerzijde ontmoeten we de PvdA en de SP. Verder zijn er partijen die zich specifiek op een thema richten, zoals Groen Links ( de milieupartij ), de Partij voor de Dieren ( spreekt voor zich ) en een clubje voor 50 plussers ( spreekt ook voor zich ). Eenvoudig, ware het niet dat bijna alle grote (volks)partijen in het verleden naar het midden opgeschoven zijn, zodat het daar dringen geblazen werd. In al dat gedrang zijn programma’s van ondergeschikt belang geworden en gaat het in toenemende mate om aansprekende personen, die zich met oneliners tot het kiezersvolk richten. Vooral de partijen in of heel dicht bij het midden zoeken verwoed naar een nieuwe koers. Het Strategisch Beraad in het CDA, Linkse vernieuwing in de PvdA. De PvdA is over links ingehaald door de SP en is daarmee feitelijk overbodig geworden. Het CDA heeft met een te nadrukkelijke buiging naar rechts in 2010 de middenpositie verloren.

Wat was het toch eenvoudig in de tijden dat de VVD nog gewoon voor de bezittende klasse opkwam, de PvdA voor de arbeiders en het CDA probeerde het evenwicht tussen die twee te bewaren. Bij de VVD is er weinig veranderd. Ze doet het nog steeds goed omdat duidelijk is waar ze voor staat. De PVV, in feite niet meer dan een afsplitsing van de VVD, probeerde de VVD rechts in te halen, zoals de SP het met de PvdA op links gedaan heeft. De VVD heeft dat echter, in tegenstelling tot de PvdA , weten te verhinderen. Driekwart van de PVV -stemmers wil nu geen extra bezuinigingen meer. De PVV zet op veiligheid rechts van de VVD in en economisch noodgedwongen links ervan. Henk en Ingrid komen zowel van de VVD als van de PvdA en het CDA. Doordat de PvdA onzichtbaar was en het CDA naar rechts opschoof kon de PVV het middenveld veroveren ten koste van vooral die twee partijen.

Waar ligt het politiek vacuüm nu? Ik denk in het midden. De VVD zal de PVV op rechts de wind uit de zeilen nemen. De SP doet hetzelfde op links. Zoals gezegd, de PvdA heeft zichzelf overleefd. Het CDA is de aangewezen partij om dat vacuüm in het midden weer op te vullen. Met een programma, dat ondernemen en geld verdienen in Nederland, Europa en de wereld zo eenvoudig mogelijk maakt , een halt toeroept aan het vermaledijde grootschaligheidsdenken en er dat voor zorgt, dat het verdiende geld zo eerlijk mogelijk verdeeld wordt over met name de kwaliteit van het onderwijs, de zorg en mensen die echt niet voor zichzelf kunnen zorgen. Streng en rechtvaardig!

Nurten Albayrak

Nurten Albayrak voelt zich gerehabiliteerd door de uitspraak van het gerechtshof in Den Haag. Ze mag niet langer op non-actief gesteld worden en kan op 1 maart formeel weer aan de slag. Het COA en in het verlengde daarvan Minister Leers kan onzorgvuldigheid verweten worden. Er was nogal wat ophef over het salaris van mevrouw Albayrak. 273.000 euro zou ze verdienen. Een dure dienstauto met chauffeur voor de deur. Toen ze in 2004 directeur - bestuurder van het COA werd bestond de Balkenende - norm nog niet. Ze kreeg hetzelfde salaris als haar voorganger. 189.000 euro plus vakantiegeld plus een eindejaarsuitkering. Het verschil tussen salaris en loonkosten is nog niet tot iedereen doorgedrongen. Dat salaris heeft ze zich niet zelf toegekend. Wat PVV’er Fritsma roept over zelfverrijking is derhalve klinkklare nonsens. Natuurlijk zou het mevrouw lbayrak in de ogen van velen gesierd hebben als ze zich in 2006 vrijwillig aan de Balkenende – norm aangepast zou hebben, maar daar staat tegenover dat de meeste Nederlanders meesters zijn in het verdedigen van verworven rechten en dat over die beruchte norm ook nog wel een boompje opgezet zou kunnen worden.

Een ander verhaal is de angstcultuur die er bij het COA onder leiding van mevrouw Albayrak zou heersen. Volgens haar is er van een schrikbewind geen sprake, maar ze kan zich wel voorstellen dat COA - medewerkers bang zijn hun baan te verliezen. Het COA is nu eenmaal een duiventil. Het aantal asielzoekers is onvoorspelbaar en fluctueert sterk. Daarmee beweegt ook de personeelsomvang sterk op en neer. Iedereen in de organisatie weet dat, er zijn afspraken over de te volgen procedures en talrijke commissies zien toe op de naleving daarvan. Dat is een erg formele opstelling. Volgens Hans Spekman, de kersverse PvdA – voorzitter, zijn de medewerkers wel degelijk bang voor haar. Hoe hij dat weet wordt niet duidelijk, maar hij roept het wel. Op 1 maart moet ze dus maar een kamertje krijgen en vooral niets doen als het aan hem ligt. Net als de opmerkingen van Fritsma zijn ook die van Spekman nonsens. Maar er zijn nu eenmaal politici die overal een mening over hebben ook al worden ze niet gehinderd door al te veel feitenkennis.

Voor Albayrak is daarmee de baard af en ze heeft 1 maart al in haar agenda genoteerd. Of het allemaal zo makkelijk zal gaan moet nog blijken, maar ik waag het te betwijfelen. Mevrouw Albayrak komt op mij over als een kordate tante met een stevige geldingsdrang. Daar is op zich niets mis mee. En toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze op communicatief vlak wat steekjes heeft laten vallen. Zij staat daarin niet alleen. De Raad van Toezicht, de Minister en de makers van de reportage die op 18 september 2011 over Albayrak uitgezonden werd blijken eveneens meer van de krommunicatie dan van de communicatie te zijn. Het heeft er dus alle schijn van dat barbertje moest hangen. Waarom precies zal wel nooit helemaal duidelijk worden. Zeker niet als al die anonieme klagers in hun hok blijven zitten en te laf zijn om eerst intern en - als dat niet helpt – daarna openlijk de strijd met hun baas aan te gaan. Angst blijkt ook hier weer een slechte raadgever en effectief communiceren blijft een kunst.

Muizen in de Tweede Kamer

Het januarinummer van Filosofie Magazine heeft als thema ‘Hoe Chinezen denken?’ We zijn dus al wat opgeschoten sinds Kishore Mahbubani in 1998 zijn boek ‘Can Asians think?’ publiceerde. Het gaat gelukkig niet meer om de vraag of ze kunnen denken, maar om hoe ze dat doen en waarom ze het zo doen als ze het doen. Confucius, Lao Zi, Boeddha, Marx, Mao en zelfs Jezus leveren in het huidige China een wonderbaarlijk mengelmoes aan gedachten en overpeinzingen op. Van de allesoverheersende rol van de familie tot plat materialisme. Van het belang van hiërarchie tot feng shui. Vanuit onze westerse arrogantie hebben wij jarenlang gedacht dat zij niet denken konden. Iedereen die niet doet wat wij doen moet wel achterlijk zijn. Van de weeromstuit zijn de Chinezen een aantal dingen gaan doen die ze van ons afgekeken hebben. En verdomd, ze doen die dingen nog beter dan wij het ooit gedaan hebben. Gelukkig maar, want daarom kunnen en moeten ze ons nu te hulp schieten.

Toch moet ervan uitgegaan worden dat er al weldenkende Chinezen waren toen wij nog in bomen leefden. Ons past derhalve wat meer bescheidenheid en, zoals Confucius al adviseerde, voorzichtigheid met woorden. Dat geldt eens te meer voor ons Nederlanders, de Chinezen van Europa. Hoe denken wij? Kunnen wij denken? Wat houdt ons bezig? Waar maken wij ons druk over?

Ik word bepaald niet vrolijk van wat onze gemoederen voornamelijk lijkt te bewegen. De hoofdbedekking van de majesteiten , een satirisch filmpje bij DWDD met majesteitelijke hoofden gemonteerd op blote lichamen, een dappere majesteit die een steile loopplank weet te bedwingen of de muizenplaag in de Tweede kamer. Muizen! Gevaarlijke beesten! Het Chinese dorp Lishui kende ooit een plaag van witte muizen. Duizenden. Ze werden gevangen, in zakken gestopt en opgeruimd. Op het eiland Gough in de Zuid - Atlantische oceaan zijn de aanwezige muizen drie tot vier keer zo groot geworden dan normaal en hebben zich tot carnivoren ontwikkeld. Ze vallen in groepen vogels aan en peuzelen die met huid en haar op. Ze mogen wel uitkijken daar in de Tweede Kamer. Westminster Palace had in 2008 ook last van de beestjes. Gif, vallen en katten boden een oplossing. Maar katten mogen in Nederland niet van de Partij voor de Dieren, gif is helemaal uit den boze en in vallen moeten de beestjes levend gevangen worden. Wie moet voor zo’n muizenvangende kat zorgen? En misschien vangen die katten wel helemaal geen muizen meer omdat ze zo goed verzorgd worden. Want Nederlandse katten zijn net als Nederlandse mensen. Ze hoeven niet meer voor zichzelf te zorgen, er wordt voor ze gezorgd. Het wachten is op een voorstel om de kat stemrecht te geven. Zou er in China ook kattenvoer te koop zijn? Misschien valt er voor ons nog wat te leren van hoe de Chinezen denken. Deng Xiaoping wist immers al dat het niet uitmaakt of de kat zwart of wit is, als hij maar muizen vangt!

Over respect gesproken

Koningin Beatrix heeft in de Verenigde Arabische Emiraten, samen met kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima, een bezoek gebracht aan de Sjeik Zayed bin Sultan Al Nahayan moskee. De koningin en ook prinses Maxima waren daarbij gepast gekleed. Uit respect. Natuurlijk wisten ze vooraf dat die gepaste kledij in Nederland tot ophef zou leiden, omdat daar in ieder geval een fractieleider is die het dragen van onder meer een hoofddoek niet ziet als het tot uitdrukking brengen van respect, maar veeleer als een teken van instemming met de onderdrukking van vrouwen in de islamitische wereld. Niet dat hem die onderdrukking echt aan het hart gaat, maar afgeven op de vermeende bedreiging door en onderdrukking in die religie doet het nu eenmaal electoraal goed bij bange Nederlanders. Pechtold van D’66 daagde Wilders met een berichtje op Twitter uit. Of hij het gezien had en of hij niet moest reageren? Politieke spelletjes. Vanzelfsprekend had Wilders ook zonder de aansporing van Pechtold wel vragen aan de Minister - President en de Minister van Buitenlandse Zaken gesteld. Wilders, zo stelde Pechtold vervolgens, droeg toch ook een keppeltje bij zijn bezoek aan de Klaagmuur in Jeruzalem. Waarom zeurt hij dan nu?

Respect betekent letterlijk omzien naar en van daaruit rekening houden met. Respecteren en gerespecteerd worden. Geven en nemen. Als gast pas je je aan aan de tradities en gewoonten van degenen bij wie je te gast bent. Wat veel Nederlanders dwarszit is dat ze zich niet aan de indruk kunnen onttrekken dat we meer respect geven dan we terugkrijgen. Dat wij altijd degenen zijn die zich aanpassen, terwijl anderen die neiging niet of veel minder hebben als ze hier te gast zijn. Het calimerogevoel. En dan zijn er ook nog mensen met andere tradities, gewoonten en religies die hier niet te gast zijn, maar gewoon wonen, werken en leven. Onze grondwet garandeert hun rechten, zoals de vrijheid van godsdienst. Wij respecteren die. Dat is ook lang niet overal het geval. En ook dat zit ons dwars. Wij hoeven ons daar niet te veroorloven wat zij zich hier permitteren, want dan zitten we binnen de kortste keren achter slot en grendel.

Het is van belang dat onderscheid tussen gast en landgenoot met een andere overtuiging even vast te houden. Als gast pas ik me aan. Als landgenoot heb ik dezelfde rechten als mijn medeburgers. Veelal en meestal levert het eerste minder problemen op dan het laatste. In een samenleving waarin mensen met verschillende culturele achtergronden en met verschillende religies samen leven is het altijd schipperen tussen de dominante cultuur en de andere overtuigingen. Of dat nu de Kopten in Egypte zijn of de Moslims in Nederland. En soms hebben we hier ook nog wel eens wat moeilijkheden met de SGP. Het is daarom de gewoonste zaak van de wereld dat onze koningin en ook Maxima zich als gast in Abu Dhabi aanpassen. Het zou van wederzijds respect getuigen als wij in Nederland in de dagelijkse omgang met elkaar over en weer begrijpen wat onze verschillende gewoonten , tradities en religieuze achtergronden zijn en hier en daar en eveneens over en weer wat water in de wijn doen, zodat op het interactieve niveau een modus vivendi ontstaat. Dat gaat echter niet vanzelf. Elkaar ontmoeten in een open samenleving kan niet als je je opsluit in je eigen cultuur. En daarom had die Tilburgse Imam in 2004 een hand aan toenmalig minister Verdonk moeten geven en Verdonk had haar hand niet demonstratief moeten uitsteken. Dan waren we vandaag wellicht een stapje verder geweest.

Schaft ook Nederland zichzelf af?

Gisteren heb ik de eerste paperbackuitgave van Thilo Sarrazins boek ‘Deutschland schafft sich ab. Wie wir unser Land aufs Spiel setzen’ gekocht. Het eind 2010 verschenen boek deed bij onze oosterburen het nodige stof opwaaien. Bondskanselier Merkel wist al voordat het verschenen was te melden, dat het geen positieve bijdrage aan de discussie leverde. Bondspresident Wulff overtuigde de Deutsche Bundesbank er heel snel van dat zij bij hem het ontslag van hun bestuurder Sarrazin moest aanvragen. Sarrazins partij, de SPD, begon vrijwel onmiddellijk een royementsprocedure. In een speciaal voor deze uitgave geschreven voorwoord doet Sarrazin verslag van wat hem het afgelopen jaar overkomen is. Wie de pers in de herfst van 2010 enkele weken gevolgd heeft kon eenvoudig ontdekken hoe de ene journalist, die het boek niet gelezen had, passages overschreef uit artikelen van een andere journalist, van wie op basis van aantoonbare onzin duidelijk was dat die het evenmin gelezen had. Sarrazin merkt daarover op dat hem de kwalitatieve en ethische tekortkomingen van de media in de loop van zijn politieke loopbaan al duidelijk geworden waren, maar dat hij niet had kunnen vermoeden dat het zo erg was. Niet alleen de pers, ook de politiek krijgt er in het voorwoord ongezouten van langs. Onoprechtheid en struisvogelpolitiek worden met voorbeelden onderstreept. Vooral Armin Laschet, tot 2005 Minister van Integratie in Noordrijn-Westfalen moet het ontgelden. Wie iets aan de weet wil komen over hoe bij gebrek aan argumenten of onwil om de discussie aan te gaan de machtskaart getrokken wordt kan ik alleen maar aanraden de betreffende passage te lezen. Vooral het spanningsveld tussen de vrijheid van meningsuiting en de zogenaamde politieke correctheid is verder een interessant thema. Politiek correct wordt door sommige mensen vertaald in fatsoenlijk en daarmee wordt het eenvoudig om ongewenste vragen en opinies eenvoudig buitenspel te zetten met de opmerking ‘zoiets zeg je toch niet’. Er zijn interessante parallellen met de situatie en de politieke discussie in Nederland te ontdekken en het zou weinig kwaad kunnen om een Nederlandse versie van Sarrazins boek te produceren of het oorspronkelijke werk op zijn minst te vertalen, want onze beheersing van de taal van onze buren laat steeds meer te wensen over . Wat zijn de gevolgen van een ouder wordende en krimpende bevolking voor de arbeidsmarkt en het onderwijs? Wat zijn de verschillen tussen de wijze waarop verschillende groepen immigranten integreren of dat juist niet doen? Welke rol spelen cultuur en met name religie daarbij? In welke bevolkingsgroepen worden de meeste kinderen geboren en wat betekent dat voor het intellectuele niveau van het land? Sarrazin wilde met zijn boek vooral de discussie over de inhoud op gang brengen. Dat is maar gedeeltelijk gelukt omdat de op het verschijnen van het boek volgende discussie in veel gevallen niet over de feiten en de analyse ging, maar over de gevoelens die opgeroepen werden en de eventuele ongewenste gevolgen daarvan. Een vrij willekeurige invulling van het begrip politieke correctheid dreigt de onweersproken statische feiten te overvleugelen. De logica van Palmström , wat niet waar mag zijn, kan niet waar zijn. Het zou ook bij ons geen kwaad kunnen de feiten eens helder op een rijtje te zetten en er vervolgens open over de debatteren in plaats van elkaar te verketteren.

Wulff

Gisteren zag ik op de Duitse TV een verhoor. Twee journalisten voelden hun bondspresident aan de tand. Een omstreden lening en pogingen om publicaties daarover en over andere privézaken te voorkomen waren de belangrijkste thema’s. De antwoorden op vierhonderd vragen , die andere journalisten hem gesteld hebben, worden vandaag op internet gepubliceerd. Christian Wulff heeft familie en vrienden. Sommige familieleden praten niet meer met hem en laten dat de krant weten. Het is voor het Duitse volk vanzelfsprekend van het grootste belang om te weten dat hun president al anderhalf jaar niet meer met zijn stiefzus gesproken heeft. Vrienden hebben hem geholpen bij de financiering van een huis. Hij kreeg een lening . Dat schijnt niet te mogen. Waar ligt de grens van journalistieke bemoeienis ? Ik kan me wel voorstellen dat Wulff gedacht heeft: ‘Wat hebben ze daarmee te maken? Moet ik daar nou echt antwoord op geven?’ Om van het gezeur af te zijn betaalde Wulff de lening aan zijn vrienden terug met van een bank geleend geld. Ook weer niet goed, want de als journalisten zich eenmaal in een onderwerp vastgevreten hebben weten ze van geen ophouden. De voorwaarden die de bank hanteerde waren te gunstig. Een normaal mens zou tegen die condities nooit geld gekregen hebben. Wulff betoogde, dat de bank gewoon gekeken had welke zekerheden er waren en vervolgens een aanbieding gedaan had. Net als in het groot. Als de banken het niet vertrouwen gaat de rente omhoog en hebben ze wel vertrouwen dan kun je het geld tegen een lagere rente krijgen. Vraag het de Italianen maar. Bij je vrienden logeren mag je als bondspresident evenmin, zonder te betalen. Wulff had de euvele moed om een van zijn ondervragers te vragen of zij betaalde als ze bij vrienden logeerde. De trut zei met een stalen gezicht ‘ja’. Dat zou onmiddellijk onderzocht moeten worden, want ze liegt dat het gedrukt staat. Als je bondspresident bent is het plotseling allemaal verdacht. Je hebt de schijn tegen, wordt dan door het schrijvend volk beweerd. Alles wat wij jou vragen dien je per omgaande en volledig te beantwoorden. De minste of geringste aarzeling maakt je verdacht. Hij mag het natuurlijk niet zeggen, maar zal vast gedacht hebben: ‘Val toch hartstikke dood’! De bondspresident heeft ook een echtgenote. Bettina Wulff heeft een tatoeage op haar rechter bovenarm. Daarom is ze een hoer. Of ze was het op zijn minst. Klaar. Nou en? Zou een voormalig prostituee het niet tot echtgenote van de bondspresident kunnen schoppen? Wat is daar mis mee? Jaloers soms? In het Italiaanse parlement zat Ilona Staller. Och, wat vonden ze dat allemaal bijzonder en heeft menige journalist een natte droom gehad bij het zien van La Cicciolina, de goed in het vlees zittende. Gewone mensen kunnen in de politiek niet meer functioneren. Daarom wordt er in toenemende mate geroepen: ‘Doe toch eens normaal man!’ En zelfs dat is niet normaal.