Het tolt in mijn hoofd. Wie is nog in staat om de complexe werkelijkheid in zijn geheel te bevatten? Op wiens oordeel kan ik nog vertrouwen en bouwen? Ik probeer mij voor te stellen dat Henk en Ingrid naar de algemene beschouwingen in onze tweede kamer kijken. En plotseling begrijp ik het succes van Wilders. Zijn kracht ligt in de eenvoud. De Grieken uit de eurozone donderen, geen moslims meer het land in, alle crimineel Marokkaans tuig het land uit , alle andere Kamerfracties de boom in en minaretten doen pijn aan de ogen. Dat is toch net iets eenvoudiger dan het herstellen van macro – economische onevenwichtigheden, evenwichtig bezuinigen op het persoons- en kindgebonden budget , het samenvoegen van Wajong, WSW en WWB, het budget bijzondere bijstand of een twee staten oplossing voor het Midden-Oosten conflict.
Niemand lijkt te beschikken over een totaal – concept voor de toekomst van de wereld en dat in voor iedereen begrijpelijke bewoordingen uit te kunnen leggen. Dan is het voor de hand liggend, dat Henk en Ingrid de veiligheid van de eigen vier muren opzoeken en de deur op slot doen. Een gebrek aan groot(s) denken leidt tot klein handelen. Angstige kinderen slaan hun handen voor de ogen en hopen zo onzicht - en ongrijpbaar te worden voor de bedreiging. Schijnveiligheid.
Waar is de man of vrouw met de alles omvattende visie? Wie wijst de weg naar een wereld, waarin volkeren en naties in vrede en voorspoed met elkaar samenleven en de vruchten van gezamenlijke arbeid eerlijk met elkaar delen? In toenemende mate komt ons lot in handen te liggen van superspecialisten, die kleine stukjes van de werkelijkheid ontleden en trachten te beschrijven om daarover vervolgens met andere superspecialisten van mening te verschillen. Ook de wereld van feiten en cijfers blijkt voor meerderlei uitleg vatbaar.
Van Wilders valt te leren, dat waar is wat onze oosterburen tot uitdrukking brengen met in der Beschränkung zeigt sich der Meister. In plaats van ons te verliezen in de papieren werkelijkheid van gedetailleerde cijfers en feiten moeten we terug naar de hoofdlijnen en weer greep krijgen op het geheel . Dromen en idealen helpen daarbij meer dan feiten en cijfers. Bevlogenheid en vertrouwen meer dan het pessimisme dat tot uitdrukking gebracht wordt door zogenaamde realisme en het blijvend principieel wantrouwen van elkaars motieven. De vereniging van de proletariërs aller landen heeft niet tot het gedachte resultaat geleid. Het is tijd voor de vereniging van de idealisten aller landen. Deze wereld is van ons allemaal en die moeten we eerlijk delen. Eenvoudig. Maar tollen doet het nog steeds in mijn hoofd. Ik vrees, dat ik het te simpel zie.
Thursday, 22 September 2011
Wednesday, 21 September 2011
Panters, poedels en schapen
De algemene beschouwingen in de tweede kamer zijn vandaag begonnen. Cohen (PvdA) kreeg het vanochtend meteen aan de stok met Wilders (PVV). Wilders noemt Cohen – als het om de eurocrisis gaat – de grote gedoger en voor het overige de bedrijfspoedel van Rutte. Hij loopt aan het lijntje, keft, plast hier en daar tegen een paaltje, gromt wat, maar belandt uiteindelijk op baasjes schoot. Na wat aaitjes over zijn bol sust hij vredig in slaap. Nee, dan Wilders zelf. Hij is een panter, altijd waakzaam en uit op buit. Hij vecht zich dood voor Henk en Ingrid. De Partij voor de Dieren zal blij zijn met de prominente plaats die de viervoeters in het debat krijgen.
De stijl van Wilders verlevendigt het debat ontegenzeglijk, maar brengt het ook op een bedenkelijk niveau. Het gaat niet meer om de inhoud, maar om het omlaaghalen van de politieke tegenstrever tot een karikatuur. Wilders weet natuurlijk heel goed dat hij de enige is die het minderheidskabinet van VVD en CDA officieel gedoogt. Hij moet de manier waarop dit kabinet de bezuinigingen verdeelt uitleggen aan Henk en Ingrid. Dat doet hij liever niet. Hij verkiest de frontale aanval op de PvdA, die de minderheidsregering aan een meerderheid helpt als het om de pensioenen en Europa gaat. Daarover is in het gedoogakkoord niets opgenomen en dus kan Wilders vrijelijk zijn gang gaan en inspelen op de euroscepsis onder de Nederlanders, die hijzelf, samen met de SP, al tijden aanwakkert.
Wij zijn de schapen, die ons als we niet uitkijken en nadenken, door de panter naar de slachtbank laten leiden. Wilders geeft ons de keuze tussen de poedel en de panter. Ik heb mij wel eens door PVV – kamerlid Dion Graus , toen hij zich nog inzette voor de Stichting Hulphond, laten vertellen dat de poedel de meest intelligente hond is. Hij wordt met de Labrador gekruist tot een Labradoedel. Een slimme, behulpzame hond, die uitermate geschikt is om gehandicapte mensen bij hun algemene dagelijkse levensverrichtingen bij te staan. Dat is bij de panter ondenkbaar. Die zou de gehandicapte schapen waarschijnlijk aan stukken scheuren. Graus zal dit niet aan Wilders verteld hebben. Ware dat wel zo geweest, dan zou die ongetwijfeld een andere keuze gemaakt hebben bij de keuze van een equivalent uit het dierenrijk voor Cohen.
Voor schapen is de keuze tussen de panter of de poedel geen ingewikkelde. Het is de keuze tussen verslonden of geholpen worden.
De stijl van Wilders verlevendigt het debat ontegenzeglijk, maar brengt het ook op een bedenkelijk niveau. Het gaat niet meer om de inhoud, maar om het omlaaghalen van de politieke tegenstrever tot een karikatuur. Wilders weet natuurlijk heel goed dat hij de enige is die het minderheidskabinet van VVD en CDA officieel gedoogt. Hij moet de manier waarop dit kabinet de bezuinigingen verdeelt uitleggen aan Henk en Ingrid. Dat doet hij liever niet. Hij verkiest de frontale aanval op de PvdA, die de minderheidsregering aan een meerderheid helpt als het om de pensioenen en Europa gaat. Daarover is in het gedoogakkoord niets opgenomen en dus kan Wilders vrijelijk zijn gang gaan en inspelen op de euroscepsis onder de Nederlanders, die hijzelf, samen met de SP, al tijden aanwakkert.
Wij zijn de schapen, die ons als we niet uitkijken en nadenken, door de panter naar de slachtbank laten leiden. Wilders geeft ons de keuze tussen de poedel en de panter. Ik heb mij wel eens door PVV – kamerlid Dion Graus , toen hij zich nog inzette voor de Stichting Hulphond, laten vertellen dat de poedel de meest intelligente hond is. Hij wordt met de Labrador gekruist tot een Labradoedel. Een slimme, behulpzame hond, die uitermate geschikt is om gehandicapte mensen bij hun algemene dagelijkse levensverrichtingen bij te staan. Dat is bij de panter ondenkbaar. Die zou de gehandicapte schapen waarschijnlijk aan stukken scheuren. Graus zal dit niet aan Wilders verteld hebben. Ware dat wel zo geweest, dan zou die ongetwijfeld een andere keuze gemaakt hebben bij de keuze van een equivalent uit het dierenrijk voor Cohen.
Voor schapen is de keuze tussen de panter of de poedel geen ingewikkelde. Het is de keuze tussen verslonden of geholpen worden.
Tuesday, 20 September 2011
Signalen uit de samenleving
De verleiding is groot om op deze derde dinsdag van september enige woorden aan de troonrede zelf te wijden. “Het gaat slecht, verder gaat het goed” schreef Reve in De Avonden. Daar is alles mee gezegd.
De commentatoren op #troonrede proberen grappig te zijn en soms de inspiratie op te roepen die ze in de regeringsverklaring gemist hebben. Van ‘het klinkt een beetje alsof de koningin per ongeluk het partijprogramma van de VVD heeft uitgedraaid’ tot ‘economisch gezeik’. Van ‘iemand nog visie natuur, milieu en duurzaamheid ontdekt?’ tot ‘het zou toch mooi zijn als de koningin halverwege de troonrede zelf ook in slaap zou vallen’. Van ‘het wordt steeds oneerlijker hier in Nederland’ tot ‘de koningin klinkt niet alsof ze zelf gelooft wat ze voorleest’. Van ‘open deuren, holle frasen en leuke hoedjes’ tot ‘hoe motiverend zou het zijn geweest als Queen B. dat pak papier opzij had gelegd en een ongelofelijke power talk had gegeven? ‘ Van ‘Geertje lacht ze allemaal uit’ tot ‘Iedereen weet dat het slecht gaat, maar nu willen we weer vooruit! Geef ons een doel, een droom, anything!’
Gisteren vertelde een kennis van me, dat hij verleden week op straat stil kwam te staan. Zijn auto had het begeven. Hij duwde ‘m aan de kant op het ter plaatse brede trottoir. Verantwoordelijk burger als hij is en natuurlijk ook om te voorkomen dat er een bon van 60 euro onder zijn ruitenwisser gestopt zou worden, belde hij de politie om te zeggen wat hem overkomen was. Hij beloofde dat hij zijn auto dezelfde avond of anders de volgende ochtend weg zou laten halen. Het pakte even anders uit dan deze , zich verantwoordelijk voelende burger verwacht had. In plaats van een bedankje voor zoveel plichtsbesef, kreeg hij op hoge toon te horen, dat hij ervoor diende te zorgen dat zijn auto onmiddellijk verwijderd werd. Wat hij ook probeerde uit te leggen, er viel met de agente aan de andere kant van de lijn geen land te bezeilen. Hij moest de ANWB maar bellen of iets anders verzinnen. Mijn kennis is een ervaring met de overheid rijker en een illusie armer.
Een medewerker van de gemeente, eentje die geen tijd heeft om de troonrede te volgen omdat hij echt werkt, schoot me vanmiddag op straat aan. ‘We hebben volgende week een gesprek met de wethouder over bezuinigingen bij onze afdeling. Iemand van ons wil haar vragen of we niet met minder wethouders toe kunnen. Weet jij of die drie wethouders bij ons alle drie fulltimers zijn?’ ‘Dat zijn ze volgens mij niet, ‘ antwoordde ik, ‘maar ik zal het nog even precies voor je navragen.’ De idee achter de vraag is wellicht dat sommige ambtenaren denken dat een afslankende overheid heel wat politici en bestuurders kan missen. Waar mijn kennis inmiddels een stukje op weg is de overheid vaarwel te zeggen, beginnen de ambtenaren kennelijk afscheid te nemen van hun politieke bazen.
De commentatoren op #troonrede proberen grappig te zijn en soms de inspiratie op te roepen die ze in de regeringsverklaring gemist hebben. Van ‘het klinkt een beetje alsof de koningin per ongeluk het partijprogramma van de VVD heeft uitgedraaid’ tot ‘economisch gezeik’. Van ‘iemand nog visie natuur, milieu en duurzaamheid ontdekt?’ tot ‘het zou toch mooi zijn als de koningin halverwege de troonrede zelf ook in slaap zou vallen’. Van ‘het wordt steeds oneerlijker hier in Nederland’ tot ‘de koningin klinkt niet alsof ze zelf gelooft wat ze voorleest’. Van ‘open deuren, holle frasen en leuke hoedjes’ tot ‘hoe motiverend zou het zijn geweest als Queen B. dat pak papier opzij had gelegd en een ongelofelijke power talk had gegeven? ‘ Van ‘Geertje lacht ze allemaal uit’ tot ‘Iedereen weet dat het slecht gaat, maar nu willen we weer vooruit! Geef ons een doel, een droom, anything!’
Gisteren vertelde een kennis van me, dat hij verleden week op straat stil kwam te staan. Zijn auto had het begeven. Hij duwde ‘m aan de kant op het ter plaatse brede trottoir. Verantwoordelijk burger als hij is en natuurlijk ook om te voorkomen dat er een bon van 60 euro onder zijn ruitenwisser gestopt zou worden, belde hij de politie om te zeggen wat hem overkomen was. Hij beloofde dat hij zijn auto dezelfde avond of anders de volgende ochtend weg zou laten halen. Het pakte even anders uit dan deze , zich verantwoordelijk voelende burger verwacht had. In plaats van een bedankje voor zoveel plichtsbesef, kreeg hij op hoge toon te horen, dat hij ervoor diende te zorgen dat zijn auto onmiddellijk verwijderd werd. Wat hij ook probeerde uit te leggen, er viel met de agente aan de andere kant van de lijn geen land te bezeilen. Hij moest de ANWB maar bellen of iets anders verzinnen. Mijn kennis is een ervaring met de overheid rijker en een illusie armer.
Een medewerker van de gemeente, eentje die geen tijd heeft om de troonrede te volgen omdat hij echt werkt, schoot me vanmiddag op straat aan. ‘We hebben volgende week een gesprek met de wethouder over bezuinigingen bij onze afdeling. Iemand van ons wil haar vragen of we niet met minder wethouders toe kunnen. Weet jij of die drie wethouders bij ons alle drie fulltimers zijn?’ ‘Dat zijn ze volgens mij niet, ‘ antwoordde ik, ‘maar ik zal het nog even precies voor je navragen.’ De idee achter de vraag is wellicht dat sommige ambtenaren denken dat een afslankende overheid heel wat politici en bestuurders kan missen. Waar mijn kennis inmiddels een stukje op weg is de overheid vaarwel te zeggen, beginnen de ambtenaren kennelijk afscheid te nemen van hun politieke bazen.
Monday, 19 September 2011
El (van) Rey
De burger zegt de overheid vaarwel. Zo ongeveer kopte De Volkskrant afgelopen zaterdag. Onderzoek lijkt te bevestigen wat de Trendrede verleden week al verwoordde , we zijn op weg naar zelfsturing.
Politici en bestuurders hebben het zó druk met zichzelf en met elkaar, dat onder de bevolking wel de idee post moet vatten dat hen geen tijd rest om op te lossen wat als werkelijk problematisch waargenomen en ervaren wordt.
Van Rey, onderkoning van Roermond en lid van de Limburgse Provinciale Staten voor de VVD , is een mooi voorbeeld. Een politiek monument zo langzamerhand, prototype machtsdenker. Ik dicht hem een geweldige eigendunk toe. Hij ontleent die aan bijeen gerommelde stemmen en voelt zich daardoor gemandateerd om complotten te smeden , zoals spinnen hun web weven, waarin zijn politieke tegenstanders verstrikt raken en uiteindelijk onschadelijk gemaakt worden. Wanneer dat doel bereikt is heft hij zijn handen in onschuld ten hemel en bagatelliseert zijn rol. Hij liegt en bedriegt en is ervan overtuigd dat zijn politieke doel, zoveel mogelijk naamsbekendheid en stemmen voor zichzelf en zijn partij, alle middelen heiligt. Hij geniet van zijn macht als hij gouverneur Frissen naar een afspraak met partijgenoot en KNVB – directeur Kessler kan commanderen en ontkent vervolgens glashard, dat die bijeenkomst ooit plaatsgevonden heeft. Dat zou hij vast en zeker niet gedaan hebben als de fusie tussen Fortuna Sittard en Roda JC wel een feit geworden zou zijn. Het enige consequente, dat in zijn gedrag te ontdekken valt is dat hij steeds met de heersende wind meewaait.
Als de politiek nog een overlevingskans wil hebben, moeten dit soort politieke opportunisten, intriganten zo spoedig mogelijk van het toneel verdwijnen. Het volk heeft ze inmiddels ontmaskerd. Laten wij onszelf verlossen van deze zogeheten politieke dieren, wolven in schaapskleren, die het spelen op kosten van de belastingbetaler belangrijker vinden dan dienstbaar zijn aan degenen die hun wedde betalen. Ze hebben het vooral druk met het zagen aan de stoelpoten van iedereen die hen ook maar een strobreed in de weg legt, het niet met hen eens is of hen naar de kroon steekt. Verheven boven alle kritiek. Om zich heen snellen ze koppen. Niets vermag in hun omgeving te groeien en tot bloei te komen. It’s lonely at the top, houden ze zichzelf vervolgens voor. Hun motieven moeten te allen tijde gewantrouwd worden. Het zijn vooral deze types die de nadenkende burger geen andere keuze lijken te laten dan de overheid vaarwel te zeggen. Wat dat uiteindelijk voor de democratie betekent is een interessante vraag. Wat gebeurt er met onze samenleving als burgers het vertrouwen in de overheid verliezen, haar niet meer zien als legitiem bekleder van gezag en hun eigen gang gaan? Ik heb het donkere vermoeden, dat de geprivilegieerde politieke kaste zich niet zonder slag of stoot gewonnen geeft en dat er rekening gehouden moet worden met een in toenemende mate repressieve overheid, die haar geweldsmonopolie niet ongebruikt zal laten. Een solide overheid moet immers in staat zijn haar burgers in het gareel te houden, ze netjes belasting te laten betalen en anarchie te vermijden.
Politici en bestuurders hebben het zó druk met zichzelf en met elkaar, dat onder de bevolking wel de idee post moet vatten dat hen geen tijd rest om op te lossen wat als werkelijk problematisch waargenomen en ervaren wordt.
Van Rey, onderkoning van Roermond en lid van de Limburgse Provinciale Staten voor de VVD , is een mooi voorbeeld. Een politiek monument zo langzamerhand, prototype machtsdenker. Ik dicht hem een geweldige eigendunk toe. Hij ontleent die aan bijeen gerommelde stemmen en voelt zich daardoor gemandateerd om complotten te smeden , zoals spinnen hun web weven, waarin zijn politieke tegenstanders verstrikt raken en uiteindelijk onschadelijk gemaakt worden. Wanneer dat doel bereikt is heft hij zijn handen in onschuld ten hemel en bagatelliseert zijn rol. Hij liegt en bedriegt en is ervan overtuigd dat zijn politieke doel, zoveel mogelijk naamsbekendheid en stemmen voor zichzelf en zijn partij, alle middelen heiligt. Hij geniet van zijn macht als hij gouverneur Frissen naar een afspraak met partijgenoot en KNVB – directeur Kessler kan commanderen en ontkent vervolgens glashard, dat die bijeenkomst ooit plaatsgevonden heeft. Dat zou hij vast en zeker niet gedaan hebben als de fusie tussen Fortuna Sittard en Roda JC wel een feit geworden zou zijn. Het enige consequente, dat in zijn gedrag te ontdekken valt is dat hij steeds met de heersende wind meewaait.
Als de politiek nog een overlevingskans wil hebben, moeten dit soort politieke opportunisten, intriganten zo spoedig mogelijk van het toneel verdwijnen. Het volk heeft ze inmiddels ontmaskerd. Laten wij onszelf verlossen van deze zogeheten politieke dieren, wolven in schaapskleren, die het spelen op kosten van de belastingbetaler belangrijker vinden dan dienstbaar zijn aan degenen die hun wedde betalen. Ze hebben het vooral druk met het zagen aan de stoelpoten van iedereen die hen ook maar een strobreed in de weg legt, het niet met hen eens is of hen naar de kroon steekt. Verheven boven alle kritiek. Om zich heen snellen ze koppen. Niets vermag in hun omgeving te groeien en tot bloei te komen. It’s lonely at the top, houden ze zichzelf vervolgens voor. Hun motieven moeten te allen tijde gewantrouwd worden. Het zijn vooral deze types die de nadenkende burger geen andere keuze lijken te laten dan de overheid vaarwel te zeggen. Wat dat uiteindelijk voor de democratie betekent is een interessante vraag. Wat gebeurt er met onze samenleving als burgers het vertrouwen in de overheid verliezen, haar niet meer zien als legitiem bekleder van gezag en hun eigen gang gaan? Ik heb het donkere vermoeden, dat de geprivilegieerde politieke kaste zich niet zonder slag of stoot gewonnen geeft en dat er rekening gehouden moet worden met een in toenemende mate repressieve overheid, die haar geweldsmonopolie niet ongebruikt zal laten. Een solide overheid moet immers in staat zijn haar burgers in het gareel te houden, ze netjes belasting te laten betalen en anarchie te vermijden.
Friday, 16 September 2011
De luxe van twee regeringen of de uitvinding van de flexibele coalitie
Slechts een klein bericht vandaag in de krant over de uitslag van de verkiezingen in Denemarken. Centrum – rechts met steun van de Dansk Folkeparti (DF) heeft nipt verloren. De uitslagen van Groenland en de Faroer – eilanden zijn nog niet binnen, misschien dat het daaraan ligt. Er zijn nog vier zetels te verdelen. Centrum – links levert hoogstwaarschijnlijk de nieuwe premier. De eerste vrouwelijke in de geschiedenis van het land, Helle Thorning – Schmidt (44). Dat zal Berlusconi (74) deugd doen. Alleen jammer dat de Denen geen lid zijn van de eurozone. Voor zijn redding blijft Silvio voorlopig afhankelijk van Angela Merkel, die hij niet zo attractief lijkt te vinden. Haar “onneukbare, dikke kont” bezorgt hem klaarblijkelijk machtmerries. Het kabinet van Lars Løkke Rasmussen, in 2009 opvolger van de andere Rasmussen (die naar de NAVO vertrok), kon in augustus in het 179 zetels tellende parlement geen meerderheid vinden voor de bezuinigingsvoorstellen. De slechte staat van de economie noopt ook de Denen, ondanks het feit dat hun staatsschuld dik onder de 60% van het Bruto Nationaal Product (BNP) ligt, tot het aanhalen van de broekriem. De DF, waar de PVV van Wilders en het CDA en de VVD het van hebben afgekeken, steunde de voorstellen van de regering niet. De DF heeft eigenlijk maar twee agendapunten: grenzen dicht gooien en verzorgingsstaat overeind houden. Ongeveer zoals de PVV en de SP bij ons. In Nederland is dat echter geen probleem. Daar nemen de PvdA, D66 en Groen Links met groot gemak de plaats in van gedoogpartner PVV. Dat ligt in Denemarken even anders. Daar vormt links het rode blok, waaraan ook de Deense SP mee doet. Een nipte meerderheid van de Denen had na tien jaar de buik vol van de gedoogconstructie. En dus komt er nu een centrum – links kabinet. Vanaf 1 januari 2012 vervullen de Denen het voorzitterschap van de EU, waarvan ze sinds 1973 lid zijn. De onlangs weer ingevoerde controles aan de grenzen met Duitsland en Zweden zullen wel weer verdwijnen en het is zeker niet uitgesloten dat Denemarken tot de eurozone gaat toetreden. Dat zou Silvio van harte toejuichen. Er zijn mensen die voorspellen dat het – na de gebeurtenissen in Denemarken - met de gedoogconstructie in Nederland ook wel niet meer lang zal duren. Dat is nog maar de vraag. In Nederland hebben we momenteel eigenlijk twee regeringen. Een van de VVD en het CDA met gedoogsteun zonder schriftelijke overeenkomst van de PvdA, D’66 en Groen Links en een van de VVD en het CDA met schriftelijk vastgelegde gedoogsteun van de PVV. De eerste zorgt voor het buitenlands beleid en voor Europa en ook voor de pensioenen, de tweede voor het afbouwen van de staatsschuld tot onder de 60% van het BNP en voor de verbetering van het subjectieve veiligheidsgevoel van het niet door feitenkennis gehinderde deel van de bevolking. Op die manier kunnen zowel links als rechts , afhankelijk van de thematiek, invloed op het beleid uitoefenen, waardoor het schip der natie een strakke middenkoers vaart. Noch de PVV, noch de PvdA, D66 en Groen Links hebben derhalve belang bij de val van een van beide regeringen. Geen reden dus voor paniek in de polder. Innovatief als we zijn hebben we de flexibele coalitie uitgevonden. Een sprookje dat Hans Christian Andersen had kunnen bedenken.
Thursday, 15 September 2011
Journalistiek opportunisme
De Parkstad Buitenring in oostelijk Zuid - Limburg is, zoals bijna elke meter asfalt die in Nederland aangelegd wordt, een heet hangijzer. In ons land is het al lang geen uitzondering meer dat de tijd die verstrijkt tussen het eerste idee en de daadwerkelijke realisatie van een (stuk) weg meer dan twintig jaar bedraagt. Zouden bedrijven zo opereren, dan was een faillissement onvermijdelijk. Als bestuurder kun je daar goed ziek van worden. Voormalig gedeputeerde Ger Driessen was zo’n bestuurder. De pers laat nauwelijks een gelegenheid onbenut om bestuurders te kapittelen die voor de verkiezingen iets beloven en het daarna niet waarmaken. Kijk maar naar de commotie over de dienstauto voor de PVV - gedeputeerden. Worden de beloften wel waargemaakt, dan is het ook niet goed. De ene of de andere journalist vindt dan wel iemand die iets aan te merken heeft op de gevolgde procedure. Procedures zijn in Nederland nu eenmaal belangrijker dan resultaten. Bestuurders die doorpakken zijn per definitie anti - democraten en verdacht. De keerzijde van dezelfde medaille is, dat de dezelfde kranten voortdurend volstaan met artikelen over ontbrekend leiderschap. Er zijn geen mensen meer, die hun nek nog durven uitsteken.Dank je de koekoek.
We hoeven niet zover terug in de tijd om in de krant te lezen, dat er van alles mis was met het aanbestedingsbeleid. Door vriendjespolitiek werden er miljoenen teveel uitgegeven. Dat rook naar corruptie. En waar rook is, is vuur. De krant, die zich daar enkele jaren geleden vreselijk druk over maakte, maakt zich nu druk over het feit, dat de laagste inschrijver met een opdracht aan de haal gaat, waarmee de provincie Limburg 40 miljoen bespaart en waarschuwt voor extra kosten ten gevolge van meerwerk tijdens de uitvoering. Kon het eerst veel goedkoper, nu is goedkoop ineens duurkoop. Het kan verkeren. Journalistiek opportunisme. Een bestendige vertrouwensrelatie met toeleveranciers is nu eenmaal een belangrijke voorwaarde voor kwaliteit. Dat weet iedere kwaliteitsmanager. Vooral de Limburgse pers heeft er sinds de val van de Berlijnse muur echter een hobby van gemaakt om zoveel mogelijk bestuurders verdacht te maken en te beschadigen. Bestendige vertrouwensrelaties zijn per definitie verdacht. Ze heeft daarmee een niet onbelangrijke bijdrage geleverd aan de vertrouwensbreuk tussen bestuur en burgers.
Piet van Zeil, voormalig staatssecretaris en burgemeester van Heerlen, placht te zeggen, dat de pers de koningin der aarde is. Ze heeft altijd gelijk en zelfkritiek is aan journalisten niet eenvoudig besteed. Als ze lont ruiken komen ze nogal eens in de verleiding om de objectiviteit uit het oog te verliezen. Enkel wat bijdraagt aan de bevestiging van hun vooringenomen standpunt wordt gepubliceerd. Andere feiten worden genegeerd of in tussenzinnetjes weggemoffeld. Driessen was een eigengereide regent, die te traag functionerende adviseurs overruled heeft, een coup gepleegde en daarmee risico’s genomen heeft. Hij probeerde beloftes waar te maken, hetgeen voor een bestuurder natuurlijk not – done is. Onstuitbare dadendrang en bovengemiddeld bestuurlijk ego. Politieke Rambo. Dat is het beeld wat over moet komen. Wat er ook van Driessen gevonden kan worden, hij was in ieder geval een bestuurder met genoeg lef om zijn nek uit te steken. Geen Rambo, maar misschien eerder de laatste der Mohikanen. Met dank aan de koningin der aarde.
We hoeven niet zover terug in de tijd om in de krant te lezen, dat er van alles mis was met het aanbestedingsbeleid. Door vriendjespolitiek werden er miljoenen teveel uitgegeven. Dat rook naar corruptie. En waar rook is, is vuur. De krant, die zich daar enkele jaren geleden vreselijk druk over maakte, maakt zich nu druk over het feit, dat de laagste inschrijver met een opdracht aan de haal gaat, waarmee de provincie Limburg 40 miljoen bespaart en waarschuwt voor extra kosten ten gevolge van meerwerk tijdens de uitvoering. Kon het eerst veel goedkoper, nu is goedkoop ineens duurkoop. Het kan verkeren. Journalistiek opportunisme. Een bestendige vertrouwensrelatie met toeleveranciers is nu eenmaal een belangrijke voorwaarde voor kwaliteit. Dat weet iedere kwaliteitsmanager. Vooral de Limburgse pers heeft er sinds de val van de Berlijnse muur echter een hobby van gemaakt om zoveel mogelijk bestuurders verdacht te maken en te beschadigen. Bestendige vertrouwensrelaties zijn per definitie verdacht. Ze heeft daarmee een niet onbelangrijke bijdrage geleverd aan de vertrouwensbreuk tussen bestuur en burgers.
Piet van Zeil, voormalig staatssecretaris en burgemeester van Heerlen, placht te zeggen, dat de pers de koningin der aarde is. Ze heeft altijd gelijk en zelfkritiek is aan journalisten niet eenvoudig besteed. Als ze lont ruiken komen ze nogal eens in de verleiding om de objectiviteit uit het oog te verliezen. Enkel wat bijdraagt aan de bevestiging van hun vooringenomen standpunt wordt gepubliceerd. Andere feiten worden genegeerd of in tussenzinnetjes weggemoffeld. Driessen was een eigengereide regent, die te traag functionerende adviseurs overruled heeft, een coup gepleegde en daarmee risico’s genomen heeft. Hij probeerde beloftes waar te maken, hetgeen voor een bestuurder natuurlijk not – done is. Onstuitbare dadendrang en bovengemiddeld bestuurlijk ego. Politieke Rambo. Dat is het beeld wat over moet komen. Wat er ook van Driessen gevonden kan worden, hij was in ieder geval een bestuurder met genoeg lef om zijn nek uit te steken. Geen Rambo, maar misschien eerder de laatste der Mohikanen. Met dank aan de koningin der aarde.
Wednesday, 14 September 2011
De woedevulkaan
Op de tweede dinsdag van september is dit jaar voor de tweede keer de Trendrede gepresenteerd. Elf trendwatchers bundelen hun krachten en geven een doorkijkje naar de toekomst van ons land en de wereld. Verkeerden we aanvankelijk nog tussen hoop en wanhoop, nu worden we steeds bozer. Wij keren ons in toenemende mate af van de falende instituties. Het vertrouwen in de politiek als sturende factor ( ontbrekend leiderschap ) hadden we al verloren en nu volgt de vrije markt en de daarbij horende instituten, zoals banken (graaicultuur). De kloven in de samenleving zijn verbreed en verdiept en communiceren doen we vooral in de vorm van anderen overal de schuld van te geven. We koken weliswaar inwendig van woede, maar zijn een oplossingsgericht , creatief en innovatief volkje. Geen acties en grote demonstraties. Geen uitbarstingen van geweld. De woedevulkaan komt explodeert niet op deze manier . Maar we kijken ook niet lijdzaam toe. De autoriteiten zijn de weg kwijt, kunnen geen richting meer wijzen en rollen vechtend en schelden met elkaar over straat. Mensen reageren op drie manieren op bedreigende situaties. Het is vechten ( fight) , vluchten ( flight ) of bevriezen (freeze). Een toenemende groep Nederlanders zal kiezen voor de freeze oplossing. De oude systemen interesseren hen niet meer en daarom negeren ze die. De menselijke maat komt steeds meer terug. Niet schreeuwend vernieuwen, maar zwijgend de bestaande orde steeds verder ondermijnen. Geen stap terug, maar een stap opzij. Individueel stappen we uit de rijdende trein, bevriezen de situatie, oriënteren ons opnieuw en kiezen onze eigen richting. We zijn sterke netwerkers en bouwen aan nieuwe kleine , vooral lokale, systeempjes, die niet meer op bezitten maar op ruilen,delen, huren of barteren gericht zijn. We zoeken naar de kleinst mogelijke schaal om problemen op te lossen. ‘Noppes’ in Amsterdam, ‘Sterren’ in Utrecht zijn voorbeelden van nieuwe kleinschalige betalingssystemen. Een groep ZZP’ers, die samen opkomt voor de onderlinge ziekterisico’s negeert daarmee de bestaande, te dure aanbieders. De oude, grootschalige op groei, controle, beheersing en winstmaximalisatie gerichte systemen worden aan de kant geschoven. Bestaande regels worden aan de laars gelapt en de verantwoordelijkheid verschuift van de controlekamer naar het front. Professionals doen hun werk, zonder daarbij gehinderd te worden door allerlei staffunctionarissen en bureaucratische rompslomp. Ze werken samen en maken gebruik van elkaars expertise. In die kleine kringetjes krijgt de vernieuwing vorm. Nu worden ze nog betiteld als naïeve optimisten. Straks geven ze de richting aan. 2012 wordt het jaar van de verbinding. Kijk op http://www.trendrede.nl
Subscribe to:
Posts (Atom)