De blinde en de lamme

Ik had de amper de vraag of Zuid – Limburg wel zo slim is gesteld of het journaal tetterde het nieuws de wereld in, dat negen topondernemers uit ( de buurt van ) de slimste stad van Nederland, Eindhoven dus, een brandbrief geschreven hebben aan het kabinet. Beter gezegd, Rob van Gijzel, de burgemeester van Eindhoven, heeft ‘m geschreven. Die heeft daar ook de tijd voor, want ondernemers zijn niet van brieven schrijven, die moeten geld verdienen. Wat is de boodschap aan Den Haag? Minister De Jager heeft stormachtig economisch weer voorspeld. De ondernemers laten de minister nu , via de burgemeester, weten, dat ze niet klaar zijn voor een crisis, dat ze niet voorbereid zijn op een storm. En omdat sommige van die negen bedrijven nog wel winst maken, zegt de burgemeester er nog even bij, dat resultaten uit het verleden natuurlijk geen garantie voor de toekomst zijn. ‘Hijs de stormbal maar’, hebben de negen toppers hun burgervader laten weten.

De banken verstrekken geen kredieten meer. Die hebben alle moeite om zelf overeind te blijven. Ze moeten geld lenen van andere banken om hun kernkapitaal naar 9% te brengen, terwijl eerder ( Basel III) afgesproken was, dat het in 2015 6% zou moeten zijn. We hebben eerst met onze belastingcenten de banken overeind gehouden. Die ontslaan uit dankbaarheid en zich geheel bewust van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid duizenden medewerkers. En vervolgens leggen ze de economie helemaal plat door geen kredieten meer te verstrekken aan bedrijven en particulieren. Wat moeten we nog met zulke instellingen? Opruimen!

De trien komt piepend en krakend tot stilstand bij station Eindhoven Centraal. De ondernemers willen nu van het kabinet krediet - en exportgaranties. Het is van tweeën een, of het is waar dat ze het in Eindhoven moeilijk hebben of het is niet waar. Het kan natuurlijk zijn, dat die negen grote bedrijven denken, dat zij ook kunnen wat de banken blijken te kunnen, te weten belastingcenten of geld van de staat binnenslepen en in ruil daarvoor mensen op straat zetten, terwijl het ze eigenlijk helemaal zo slecht niet gaat. Dan zijn het oplichters en moeten we er geen zaken mee willen doen als rechtschapen Zuid – Limburgers. Als het ze echt zo slecht gaat daar in Brainport Eindhoven zijn ze misschien niet zo slim als ze zelf wel denken. En dan is de vraag wat Zuid – Limburg in Eindhoven kan leren als het zelf de slimste regio van Nederland wil worden?

Los van het feit, dat solidariteit een mooi uitgangspunt is voor een geheel nieuwe wereldorde zonder banken, lijkt het er door die brief op, dat Zuid - Limburg de blinde is, die het lamme Eindhoven te hulp moet schieten. Er is nog hoop voor Eindhoven als Zuid – Limburg de blik de andere kant op richt en actief bouwt aan een slimme Euregio, die uiteindelijk Eindhoven uit de malaise kan halen. Da’s pas slim!

Hoe slim is Zuid-Limburg?

Zuid - Limburg wil de slimste regio zijn, kopt de krant vandaag. Gisteren gaven de burgemeesters van Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen in het voorprogramma van de Bedrijven Kontakt Dagen, die ook toe zijn aan een nieuwe formule want het aantal standhouders is met een derde afgenomen, een – zoals de verslaggever het noemt – gelikte goed – nieuws – show. Leo Hauben, de hoofdredacteur van L1, was erbij. Waar ondernemers behoefte hebben aan kennisuitwisseling en modernere contactvormen dan een bedrijvenbeurs, twitteren vele journalisten , politici en ‘gewone’ mensen er al lustig op los. Zo ook Leo. Twee tweets maakte hij er zelfs aan vuil. ‘#brainport2020 film over brainportproject in MECC. Mooie doelstellingen, maar waar zijn de ondernemers’ en ‘#brainport 2020 Tien mensen op podium in MECC. 8x publieke sector, 2x DSM-manager, 0x ondernemer. Ging toch over ondernemen?’ De aanwezigheid van de DSM’ers ( managers zijn niet vanzelfsprekend ondernemers ) valt te verklaren door het feit dat een ex-DSM’er nu voorzitter is van de stichting Limburg Economic Development (LED, van die zuinige lampjes), die ervoor moet zorgen dat Zuid - Limburg aanhaakt bij de slimste stad van Nederland, Eindhoven. Die had nog wel wat contacten met zijn voormalige werkgever en heeft twee managers overgehaald te komen, anders hadden die burgemeesters en ambtenaren er helemaal alleen gezeten. Als we dan aan Eindhoven vastgekoppeld zijn, zijn we vanzelfsprekend automatisch de slimste regio. Samenwerken is het toverwoord. De toekomst van Limburg ligt over de grens werd in het MECC vrij vertaald met ‘de boterham van Nederland wordt in het buitenland belegd’. Zo eenvoudig is dat.

De burgemeester van de nog jonge gemeente Eijsden – Margraten is ook een ijverig twitteraar. Hij had vier dagen geleden een constructieve en prettige ontmoeting met zijn collega van Maastricht. ‘Eur -Regionale samenwerking moet hoger op de agenda. Nu gezamenlijk aan de slag!’, deed hij het twittervolk kond, want de burgervader komt graag daadkrachtig over en de burgemeester van Maastricht had hem duidelijk gemaakt welke kant het op moest. Vervolgens ging hij weer over de orde van de burgemeestersdag, te weten onderscheidingen uitreiken, recepties en voetbalwedstrijden bezoeken, wielerwedstrijden en feestavonden bijwonen en vergaderen. Ik weet het, ik mag niet te cynisch zijn, want dat levert niets op en komt verkeerd over.

Maar twee zaken dringen zich onweerstaanbaar aan mij op. Goed samenwerken is in de regio Zuid – Limburg nog nooit gelukt en nu gaan we het met Eindhoven proberen, alleen maar omdat Haagse kringen ons een brainportworst voorhouden. Dat heeft veel weg van een vlucht naar voren en naar het noorden. Aan de Euregio, aan Europa wordt niet meer dan lippendienst bewezen. Het moet hoger op de agenda en dat was het dan. Vervolgens wordt er verschrikkelijk veel afgekletst en vergaderd, maar bitter weinig gedaan. Het campusproject Maastricht sneuvelt ( ziemijn blog ‘Campus Calatrava’ van 21 juli jl. ), terwijl er op datzelfde moment in Aken miljarden geïnvesteerd worden. Wat hadden die twee projecten elkaar prachtig kunnen versterken, maar wij hadden het weer even iets drukker met het vinden en slachtofferen van een schuldige, omdat het project iets duurder bleek te worden dan geraamd.

Wat mij betreft mag de nieuwe gouverneur zijn snor afscheren als de drie grote burgemeesters, met in hun kielzog al die kleintjes, er onder zijn bezielende leiding in slagen de oriëntatie te verleggen van Eindhoven naar Aken en de Euregio, de grenzen echt te slechten en bedrijven over te halen zich te vestigen in de buurt van een prachtige TH, een nog mooiere UM en wat de Euregio nog allemaal meer te bieden heeft aan kwaliteiten. Dan zouden we pas echt een slimme regio zijn en om dat te worden hebben we Eindhoven echt niet nodig.

Heelt de tijd alle wonden?

Het laatste van de zeventien landen uit de eurozone, dat een beslissing moet nemen over het optuigen van het Europees Financieel en Stabiliteits Fonds(EFSF) is Slowakije, dat sinds 1 januari 2009 lid is. Om die operatie te kunnen laten doorgaan is instemming van alle Eurolanden noodzakelijk. Zoals het er nu uitziet leidt de besluitvorming in Slowakije tot een kabinetscrisis, want er is geen meerderheid voor het besluit te vinden binnen de regerende coalitie. Een deel van de oppositie wil wel meestemmen met de voorstanders, maar dan moet de regering weg. Ook daar kortzichtige politieke spelletjes dus. Ook daar niet de overtuiging, dat Europa een overlevingsnoodzaak zal blijken te zijn, maar eerder de overtuiging, dat men zich de luxe van wat spelletjes over de rug van de toekomst wel kan permitteren. Politiek is overal hetzelfde.

Gisteren zag ik een wat oudere man in Bratislava, die € 300 pensioen per maand krijgt en, omdat hij daar niet van kan leven, een bijbaantje als nachtportier heeft wat hem € 1,80 per uur oplevert. Hij vroeg zich hardop af waarom hij zou moeten meebetalen aan een Griek, die € 700 pensioen per maand vangt. En heel veel ‘gewone’ mensen vragen zich af, waarom ze moeten betalen om banken overeind te houden, die er een potje van gemaakt hebben met hun spaarcenten. De Belgen hebben net Dexia genationaliseerd. Kosten: 4 miljard, en nog eens een garantstelling van 54 miljard (15% van het Belgisch Bruto Nationaal Product ), waardoor de kredietwaardigheid van het land stevig onder druk komt te staan. De Denen hebben al hetzelfde gedaan met een wat kleinere bank. En die zijn niet eens lid van de eurozone. Laat die banken maar gewoon failliet gaan, zeggen veel mannen in de straat. Op de Belgische TV zei een man, dat hij zijn 3 miljoen gewoon bij Dexia had laten staan. Zijn uiterlijke verschijning gaf mij aanleiding te veronderstellen, dat hij francs bedoelde. Maar tegenwoordig weet je het gewoon niet meer. In heel Limburg worden intussen grote pullen bier gedronken op de oktoberfeesten, die zowat in elk dorp gehouden worden en die maar weer eens aantonen dat Limburgers eigenlijk Duitsers zijn. Is iemand nog in staat om gewone mensen duidelijk te maken, dat er iets aan de hand is? Of is er eigenlijk helemaal niets aan de hand?

Met man en macht proberen regeringsleiders ‘der grosse Kladderadatsch’ te voorkomen. Ze nemen wel de tijd. Merkel en Sarkozy beloofden het varkentje eerst voor het einde van deze maand gewassen te hebben, maar dat wordt nu toch weer begin november. Kennelijk willen ze zich niet door de financiële markten onder druk laten zetten, maar in hun eigen tempo doen wat ze denken dat gedaan moet worden. Door de in Slowakije te verwachten toestanden kan het ook zo maar weer even wat langer duren. De tijd heelt alle wonden. De vraag is of dat ook zal gelden voor de wonden die geslagen worden door het geweldmonopolie van staten, uitgeoefend door politiemensen,die in toenemende mate niet meer optreden tegen georganiseerd geweld omdat ze daar te bang voor zijn, maar wel inhakken op vreedzaam protesterende burgers omdat ze daar stoer genoeg voor zijn en ook hun baan niet willen verliezen.

Verwaarlozing

Het is echt herfst nu. De bladeren vallen, bruin geworden, van de bomen. Het regent en waait. Binnenweer. Maakt het me somber? Ik bekijk nog eens de DVD van een openlucht uitvoering, die bariton John Bröcheler in Vaals gegeven heeft en die ik destijds ook live bijgewoond heb. Een reis door de geschiedenis, die wonderwel aansluit bij of beter gezegd vooraf gaat aan Umberto Eco’s ‘De begraafplaats van Praag’, dat ik net lees. Ik realiseer me hoe weinig ik eigenlijk van de geschiedenis weet. Natuurlijk ken ik wel wat feiten en jaartallen, wat belangrijke figuren en stromingen. De invloed van Von Clermont op de ontwikkeling van Vaals. Maar wat deed paus Leo III hier en waarom logeerde tsaar Peter de Grote in Neubourg? Misschien is onwetendheid in zekere zin bevrijdend. Dan word ik niet gehinderd door al teveel kennis, zeggen de weters. De geschiedenis heeft een loop. De gebeurtenissen beïnvloeden elkaar en worden achteraf verklaard. Verklaart geschiedenis ook de toekomst? Soms heb ik het gevoel van wel. We zouden van het verleden iets kunnen leren. Doen we dat ook? Gaan we vooruit of herhalen we onszelf voortdurend? Is de ontwikkeling lineair of juist cyclisch? Technische vooruitgang is dat niet altijd misschien. Het gaat om wat mensen (ermee) doen. Net als geld ( mooie reclame! ). Gaan we moreel ook vooruit? Of zijn we op dat gebied ergens blijven hangen? Blijven hangen in een Bijbel, een Koran, een Talmoed. Waar zijn de goden van deze tijd? Ik moet zoveel weten om er ook maar iets van te begrijpen. Op zoek naar de rode draad. Is die er wel? Of doen we maar wat? Er is geen groot Plan. Dit toneelstuk heeft teveel regisseurs. Geen duidelijk begin, geen voorspelbaar einde. Iedereen probeert er op zijn manier voor zichzelf en de zijnen het beste van te maken. Alles herhaalt zich ondanks de technische en wetenschappelijke vooruitgang die op weg is naar het eindpunt, alles weten, dat wellicht nooit bereikt gaat worden. We zouden niet eens weten dat we alles weten, want we weten niet wat we niet weten. En zouden we anders leven met meer kennis? Ik ben hier maar heel even en kom in dat leven nogal wat mensen tegen die belangrijk gevonden willen worden en iets van me willen. Ik moet zus of zo. Zus of zo niet, weten ze wel raad met me. Voor elk voorkomend geval hebben ze een regeltje bedacht. Wat meer ‘après moi le déluge’, wat meer Tao – anarchisme kan misschien geen kwaad. Ik heb niet bepaald het gevoel dat de samenleving zich veel van mij aantrekt. Het geheel raast door met onbekende bestemming en hier en daar willen wat mensen van de slow - beweging het tempo wat drukken. Meehollen of afhaken en niet meer van belang zijn. Een einde maken aan de verwaarlozing. Ik denk, dat er al teveel mensen zijn die zich verwaarloosd voelen en dat het aantal snel groeit. Verwaarloosde mensen zijn zeer bruikbaar. Ze hebben niet zoveel keuzes meer. Moeten wij asielbeleid hebben? Waarom? Omdat we niet willen delen en liever willen houden wat we gestolen hebben? Als we om mensen geven, ze vertrouwen schenken, ze niet verwaarlozen, hebben we geen asielbeleid nodig. Kindsoldaten zijn verwaarloosde kinderen. Op drift, op de vlucht, geen huis, geen thuis, niet veilig, honger, bang, boos. De bende wordt hun nieuwe thuis. Criminaliteit ontstaat uit verwaarlozing, uit desinteresse. Moet ik me nog iets van die samenleving aantrekken? Ja, dat moet! Al was het maar om haar niet te verwaarlozen.

Luxe

Ik wil werken. Maar niemand wil mij laten werken. Ik ben te oud. Ik zou vrijwilligerswerk kunnen gaan doen. Ik wil liever geen uitkering van de gemeenschap, maar er zal niet veel anders op zitten. Ik heb gesolliciteerd en geprobeerd opdrachten te verwerven. Ik ben niet geselecteerd, afgewezen en er is te weinig continuïteit in mijn bedrijfje om ervan te kunnen leven. Mijn netwerk zal wel niet deugen. Als ik om een uitkering aanklop, krijg ik waarschijnlijk te horen, dat werk boven uitkering gaat. Ik moet eerst proberen – nu onder begeleiding van een re-integratiecoach – werk te vinden. Graag. Maar het zal niet lukken, want ik ben te oud. Ik leef nu van geleend geld.

Mijn dochter is niet te oud. Ze heeft een afgeronde universitaire opleiding en ze heeft een kennelijk niet te verhelpen lichamelijk ongemak. Het is een slimme vrouw, die graag iets voor anderen wil betekenen. Niemand is bereid haar restcapaciteit te benutten, laat staan daarvoor te betalen. Ondanks de inspanningen van haar re – integratiecoach. Dus leeft ze van een uitkering, voldoet keurig maar vruchteloos aan haar sollicitatieplicht en verricht twee dagen in de week vrijwilligerswerk, dat haar enige voldoening verschaft.

Op de een of andere manier hebben mijn dochter en ik het gevoel gekregen, dat wij economisch niet meer rendabel, nutteloos zijn. Onwillekeurig kwam bij ons beide de gedachte op, dat we dan hier wellicht ook overbodig zijn. Maar we hebben – overigens onafhankelijk van elkaar – die gedachte terzijde geschoven. We hebben, de omschrijving komt van haar, onszelf opnieuw gedefinieerd.

Zij bewerkt het boek ‘When she was good’ van Philip Roth tot een toneelstuk. De rechten om dat te mogen doen heeft ze zelf via de agent van de auteur in Londen geregeld. Ze hoopt, dat het National Theatre het stuk gaat uitvoeren bij gelegenheid van de 80ste verjaardag van de schrijver in 2013. Eerder is ze al eens naar Londen gereisd en heeft daar de acteur Lee Ingleby geïnterviewd. Ze kreeg het voor elkaar een uur met hem te spreken, zonder dat ze van een krant, blad,radio- of TV- station is en zonder welke garantie dan ook, dat het resultaat van het gesprek ooit ergens gepubliceerd zal worden. Beide activiteiten voert ze uit in het Engels.

Ik lees vier boeken per week en schrijf elke dag een weblog, die gemiddeld door zo’n 12 mensen gelezen wordt. Ik volg het nieuws op de voet en selecteer de TV - programma’s die ik nog bekijk op nieuws- en informatiewaarde. Zelden mis ik op zondagochtend Wim Brands. Ik probeer iedereen van dienst te zijn, die me iets vraagt, want ik mag dan nutteloos geworden zijn, ik ben dat wel met de nodige ervaring. Helaas heb ik geen argumenten meer om werk- of opdrachtgevers van iets anders te overtuigen. Ik hoop dat mijn toekomstige re–integratiecoach blij met mij is.

Ik loop er niet voor weg, dat mijn dochter en ik waarschijnlijk wel het een en ander verkeerd gedaan hebben. Veel, zo niet alles, moeten wij ons hoogstwaarschijnlijk zelf aanrekenen. Zij zegt, dat wij gewoon ‘anders’ zijn. Wij hebben ons inmiddels een sobere maar zeer regelmatige levensstijl aangemeten en vinden ons nutteloze bestaan eigenlijk wel aangenaam. We danken de samenleving, die het ons mogelijk maakt zo te leven elke dag weer op onze blote knieën. God danken wij voor het feit dat wij geboren zijn in een land dat zich ons kan veroorloven. Zij is verder dan ik. Ik moet nog door de molen van de uitkeringsinstantie heen en ik heb me laten vertellen, dat die niet prettig maalt.

Twitter in Europa

Sinds duidelijk is dat met behulp van de sociale media revoluties gecoördineerd worden, hebben deze mijn bijzondere belangstelling. Op Twitter volg ik de verrichtingen van de Nederlandse Europarlementariërs en Eurocommissaris inmiddels op de voet. Ik weet immers niet wanneer zij ons, in deze tijden van crisis, oproepen om in verzet te komen en wil dan in geen geval te laat zijn. Ik geef u een bloemlezing van de laatste twee dagen.

Esther heeft het druk met de kooieieren; Judith stelt vast dat iedereen zenuwachtig is, omdat Angela Merkel in huis is; Neelie vraagt zich af hoe Europa digitaal in de hoogste versnelling gezet kan worden; Peter stelt vast dat Griekenland volkomen plat gestaakt is. Stilte op vliegvelden en stations. Dit gaan we vaker zien en als het erg tegenzit altijd?; Sophie ziet op een webstream over PNR in het US Congress veel misvattingen over “lastige” Europarlementariërs en probeert de voorzitter van de House cie te bellen; Marietje is now discussing the upcoming parliamentary elections in #Iran with Shirin Ebadi, what are your thoughts on that?; Ria heeft het over de voorbereiding van en rol bij de verkiezingen in Rusland. Marietje ontdekt dat halal niet alleen over vlees gaat, maar ook over technologie. Halal internet in #Iran; Peter vraagt zich af of de Arabische lente een koude winter zal worden. Hij hoopt van niet, maar vreest van wel; En wij moeten blijven bidden voor de vrijlating van de Iraanse voorganger Yusef Nadarkhani!; Ria maakt zich verder druk over het leaked Turkey Progress Report; Judith vindt dat de eurocommissaris voor ontwikkelingssamenwerking heel helder is in de @Volkskrant: gebonden hulp zoals NL voorstaat is verkeerd; Dirk vindt het waanzinnig dat Plasterk zegt dat Mexico een economisch geïsoleerd land is. Ze zijn 1 op 1 afhankelijk van Amerikaanse dollar en markt; LvanNistelrooij is het eens met #Kroes: “Ik wil providers prikkelen te investeren in nieuwe netwerken.#Innovatie Voorop!; Peter acht het begrijpelijk dat de Grieken veel staken vanwege de huidige toestand. Maar dat is juist niet de route om tot (enig) herstel te komen; Esther heeft een spannende dag. Ontmoeting met collega parlementariërs uit Irak, allen behorend tot minderheidsgroepen - belangrijk signaal van EP aan Irak!; Peter is boos omdat Assad in Syrië kan doorgaan met moorden, met steun van China en Rusland! Grootmachten moet je altijd wantrouwen en deze 2 zeker; Corien is de dag begonnen met een ontbijt samen met de Nederlandse pensioenfederatie over 6pack en EU – wetgeving inzake handel in financiële producten; Peter weet ook dat Merkel in het EP is. Iedereen opgewonden. Logisch, daar loopt de voorzitster van de AAA – landen met een tas geld. Dan moet je beleefd zijn :-); Ook vraagt hij zich af of zakenbank Morgan Stanley dezelfde weg op gaat als Lehman? Niet te hopen, want dan hebben we een euro -, dollar - en bankencrisis;

Enfin, in de Verenigde Staten, Turkije, Iran, Irak, Rusland en China zullen ze wel zeer onder de indruk zijn. En volgende week dinsdag discussieert tout Den Haag over de toekomst van Europa en dan mag @judithineuropa ook komen. Als het dan maar niet te laat is.

De volgende stap

Het kapitaal heeft het verbruid. Het heeft ons in een crisis gestort, waarvan het dieptepunt nog niet bereikt is, want de speculanten gaan rustig verder met in hun vuistje lachen en verdienen aan het onvermogen van de politiek. Groeien, groeien, groeien en de staatskas vullen met geleend geld. Besturen op de pof. Het kan, want de groei staat garant voor de aflossing en de rente. Nu groeien we niet meer. We krimpen. Te beginnen met het volk. Niet dat we korter worden. We worden ouder, er worden minder kindertjes geboren. En omdat oude mensen nog niet het eeuwige leven hebben zullen we met minder zijn. Economisch groeien doen alleen nog landen , waar arbeid betaalbaar is gebleven, waar de staat (nog) niet zo goed voor de burgers zorgt en familie en religie nog een rol van betekenis speelt. Soms op het fanatieke af. Bij ons niet meer. Dus gaan we ook economisch krimpen. We spartelen nog wat tegen, maar het gaat onvermijdelijk gebeuren. Recessie.

De arbeid moet – zo wil het de politieke traditie - het stokje van het kapitaal overnemen. Zes PvdA – afdelingen, waaronder Maastricht, riepen verleden week dat het tijd is voor een koerswijziging. Cohen haalt ook al niet uit de partij wat er in zit. Wat zit er dan in? Aardige, goed opgeleide, goed willende mensen, die het ook niet meer weten en dus terug willen naar het bekende, naar de linkerflank. Of dat de goede beweging is? Weinig vernieuwend. De arbeid dus ook al in crisis. Zij is sinds het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw de weg al kwijt. De muur viel. Het communisme stortte – met de Sovjet-Unie – in elkaar. Einde koude oorlog. Communistische partijen verdwenen. De laatste communist in Limburg was Chris Horselenberg in Brunssum. Iedereen na hem schoof onder druk van de publieke opinie naar het midden op. Zo ook en vooral de Partij van de Arbeid. Met communisme was ook socialisme een vies woord geworden. De arbeiders hadden het inmiddels goed. Het doel was bereikt, de beweging voor de emancipatie van de arbeid overbodig. Het ging de arbeid niet meer om vechten, maar om houden wat verworven was. De staat had goed voor zijn burgers gezorgd. Geen behoefte meer aan familie of religie. Einde rode familie, voortschrijdende secularisatie. Socialisme werd sociaal - democratie en niemand wist meer waarover het ging. De kerk kreeg inmiddels ook een klein imago probleem. Alleen die verdomde buitenlanders bedreigen de welvaart van de arbeiders nog en dus stemmen die massaal op de PVV.

Aan de politieke stoelendans tussen kapitaal en arbeid komt een eind. Wat is de volgende stap? Er is behoefte aan een beweging, die een einde maakt aan het beleggen en speculeren, aan de virtuele economie. Een beweging, die ervoor pleit de voedselproductie wereldwijd te nationaliseren en in eigen land begint. Niemand sterft op onze wereld nog van de honger, want dat is niet nodig! Een beweging, die duidelijk maakt, dat we het alleen nog samen op kunnen lossen. Dat het niet meer kan gaan om zoveel mogelijk krijgen en daarvan iets weggeven, maar dat het moet gaan om delen. Om wereldwijd eerlijk delen. Als we nu geen verstandige keuzes maken is het nog maar helemaal de vraag of de ontwikkelingslanden, zoals wij die hier - hautain als we zijn - blijven noemen, ons de hulp zullen geven die we nodig hebben om te overleven. Na communisme, socialisme en kapitalisme is het tijd voor idealisme.