Vrienden en vijanden

Twee Toepolevs – 95 ‘Bear’ bommenwerpers zijn volledig in overeenstemming met internationale richtlijnen en afspraken, maar zonder zich te melden, voornemens het Nederlands verantwoordelijkheidsgebied binnen te vliegen. Omdat ze zich niet netjes aanmelden zijn het onbevoegde binnendringers en die kunnen op een speciaal welkom rekenen. Echt onbevoegde binnendringers proberen zo’n ontvangst altijd te ontvliegen , maar in dit geval zijn de Russen al gewend aan de stennis al snappen ze er niets van. Twee F-16’s stijgen op van Leeuwarden of Volkel en lossen de Duitsers af totdat de Britten het overnemen. De piloten van straaljagers en bommenwerpers kennen elkaar inmiddels en zwaaien vanuit de respectievelijke cockpits vriendelijk naar elkaar. Spielerei. Toys for the boys. Verkwisting. De Russen zijn vijand en Polen, Duitsers, Nederlanders en Britten zijn vrienden.

‘Defensie - uitgaven moeten gezien worden als verzekeringspremie’, vertelt een straaljagerpiloot. ‘Je kunt je niet permitteren niet verzekerd te zijn. Die Russen zijn rare jongens. Ze willen waarschijnlijk alleen laten zien dat ze nog meetellen, maar je weet het maar nooit…..’ Misschien hebben Poetin en Medvedev niet meegekregen dat de Koude Oorlog voorbij is. Misschien gaan die twee bommenwerpers wel alles van Polen tot Engeland platgooien. Fantasie.

Het blijkt moeilijk zo niet onmogelijk om dit denken in termen van vriend en vijand te elimineren. Het jaagt ons weliswaar op enorme kosten en laat weinig ruimte om te nuanceren, maar wie niet voor ons is is nu eenmaal tegen ons. We moeten ons natuurlijk wel verdedigen en soms is de aanval de beste verdediging, of is dat altijd zo? Vooral de producenten van wapentuig hebben baat bij deze denkwijze. Als ze er niet al was zouden zij haar uitvinden. En natuurlijk werken er mensen in die industrie en bij de defensieapparaten en die allemaal werkloos maken is geen goed idee, toch? Vijanden vallen ons aan en vrienden helpen elkaar zich te verdedigen. Soms zit de vijand dichterbij dan gedacht, in eigen land of eigen huis. Soms verschuilt hij zich in een klooster, een kerk , een synagoge of een moskee. Soms in een regeringsgebouw of een krantenredactie, de bestuurskamer van een schoolgebouw of een fabriek. Overal ligt hij op de loer de vijand.

Papandreou en Berlusconi denken misschien: als je zulke vrienden hebt, heb je geen vijanden meer nodig. Zij worden door (een stelletje) vrienden van de kapitaalmarkt op hun knieën gedwongen. Dat presteerde vroeger , toen we nog democratieën hadden, alleen het volk of de maffia. De tijden veranderen. Het huis van Europa staat in de hens en democratisch blussen werkt nu eenmaal niet. Het stelletje probeert geld te lenen bij de Amerikanen, maar die hebben zelf niks meer behalve een grote mond, en de Russen en de Chinezen, die geld als bluswater hebben. Bij de voormalige vijand, het rode en gele gevaar. De behoefte aan kapitaal maakt van oude vijanden nieuwe vrienden en ontmaskert de echte vijanden, de banken en de wapenindustrie. Hoe kunnen we die tot vrienden maken? Misschien is dat wel de grote uitdaging voor onze toekomst.

Wie zoet is krijgt lekkers of de normale norm

Geweldige column van Paul Prikken in De Limburger van zaterdag. “Er komt een tijd dat we in een motiverend vonnis van een rechter niet alleen spelfouten, maar ook redeneerfouten gaan lezen.” Hoe taalarmoede, een gebrek aan woorden en slordigheid leiden tot een gebrek aan redeneervermogen.

Het bewijs voor zijn stelling wordt op dezelfde pagina van de krant geleverd door de commentator van de dag. In zijn bijdrage met de titel ‘Wie zoet is’ neemt hij het besluit van de Limburgse Provinciale Staten om boetevrij rijden te gaan belonen nogal schreeuwerig op de korrel, omdat het principe van dit onzalige plan in zijn ogen niet deugt . Welk principe? Het principe dat het normaal is dat normale normen normaal nageleefd worden. Goed gedrag is ieders plicht. Iedereen wordt geacht zich aan de afspraken te houden. Onze wetten en regels zijn immers niet in zichzelf goed, ze zijn dat pas als iedereen zich eraan houdt. Doe normaal man! Niet de positieve prikkel maar de normale norm moet het principe zijn.

‘Wie zoet is’ riep bij mij meteen ‘krijgt lekkers’ op. Fout! Ook al is de goedheiligman al weer bijna in het land, wie zoet is heeft van deze commentator niets te verwachten. Want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Zoet moet! Wat zullen de kinderen teleurgesteld zijn! Hebben ze zo hun best gedaan zoet te zijn, blijven ze met lege handen achter. De enige beloning voor zoet zijn is dat je geen straf krijgt. Wie stout is krijgt nog de roe. Een pak voor de broek van zwarte piet of een vette bekeuring van oom agent. Negatieve prikkels kortom. Oom agent, die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben, want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Maar helaas, het vlees is zwak.

Nu weet de eerste de beste amateur pedagoog net als Sinterklaas ook wel dat belonen meer oplevert dan straffen als het erom gaat gedrag in positieve zin, in de richting van de normale norm, te beïnvloeden. Dus even los van mogelijke uitvoeringsproblemen is de gedachte om goed gedrag te belonen en daarmee het volharden in dat goede gedrag te bevorderen zo gek nog niet en al helemaal niet onlogisch. Wie met zijn hondje wel eens naar de puppycursus geweest is kent dat principe ook wel. In de politiek wordt het maar zelden toegepast. Meestal zijn politici meer van het met wetten en regels normeren van gedrag en het bepalen van de straf die staat op niet naleving van de gestelde norm. Dat is de commentator van dienst kennelijk ook gewend, want hij schrikt zich bijna dood van deze voor politici vernieuwende denktrant. En door de schrik verliest hij zijn redeneervermogen.

Hij hoopt zelfs dat dit onderwerp, waarmee de provincie Limburg zich volstrekt belachelijk dreigt te maken de aandacht wekt van de Minister van Financiën. Hij zal wel hopen dat zijn commentaar de aandacht van de minister trekt, zodat diens belangstelling voor het onderwerp gewekt wordt. Ik weet het, kniesoor die erop let, maar armoedig is de redenering en het taalgebruik wel. Verder geen commentaar.

Authentiek of diplomatiek?

Spekman moet zijn emoties leren beheersen als hij voorzitter van de Partij van de Arbeid wil worden, want een goede voorzitter moet ook diplomatiek kunnen zijn. Diplomatiek, dat is de kool en de geit sparen, niet zeggen wat je echt denkt, niemand voor het hoofd stoten, niet belerend zijn, de vuile was binnenskamers houden, achter de schermen werken in netten en kamertjes. Diplomatiek is vooral niet authentiek. Diplomatiek is lenige stijfheid of stijve lenigheid, buigen en glimlachend de handen van de moordenaar schudden. In het diplomatenklasje van buitenlandse zaken worden dit soort figuren opgeleid. Als de Partij van de Arbeid een diplomaat als voorzitter wil hebben ze Timmermans op voorraad. Die wil het misschien wel worden, maar weet dat het diplomatiek is om dat niet te vroeg naar buiten te brengen. Diplomatiek is zwijgen waar anderen spreken en spreken waar anderen moeten zwijgen. Diplomaten breien recht wat Wilders krom praat, want die is niet diplomatiek en spreekt ook daarom veel kiezers aan. Diplomatiek is anoniem de vraag stellen of Spekman dat allemaal wel kan. Dat is niet alleen diplomatiek maar ook laf.

Authentiek is als staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten (CDA) de zurig en krengerig voorzittende mevrouw Smeets van de PvdA letterlijk de mond snoert, omdat ze zelf wel kan bepalen of ze afgeleid wordt door de publieke opinie van de publieke tribune. Authentiek is als Spekman in tranen uitbarst omdat Mauro Manuel onrechtvaardig behandeld wordt. Niet authentiek is als Verhagen in tranen uitbarst omdat hijzelf onrechtvaardig behandeld wordt. Allemaal niet diplomatiek, maar wel duidelijk.

De voorzitter moet een herkenbaar boegbeeld van de partij zijn. De voorzitter is als het even kan de belichaming van de waarden waar die partij voor staat. Wie is voorzitter van de VVD? Wie van D’66? Wie van het CDA? Wie van de SGP of de ChristenUnie? Wie van de SP of Groen Links? Wie het weet mag het zeggen! De PvdA is Cohen. D’66 is Pechtold. Groen Links is Sap. De SP is Roemer. Wilders is de PVV. Verhagen is het CDA of is Sybrand van Haersma Buma? Van der Staaij is de SGP. Slob ( die heb ik moeten opzoeken ) is de CU. Rutte is de VVD. Thieme is van de dieren. Zijn dat voorzitters van partijen? De meeste niet. Wilders is bij de PVV alles, maar dat is dan ook geen partij. Wie van de genoemde is de belichaming van de waarden van zijn of haar partij? Of zijn het allemaal vooral diplomaten, keurige, onderling inwisselbare grijze muizen, wederom met uitzondering van Wilders?

Maar een man mag niet huilen,ook al heeft hij verdriet. Nee, een man mag niet huilen als een ander het ziet, zong de oude Herb. Van mij mag hij wel. Spekmans tranen geloofde ik. Die van Verhagen niet. Een man die huilt omdat de beurs ineen stort is een VVD ‘er. Huilt hij om echte onrechtvaardigheid dan is het een PvdA’er. Huilt hij om het misbruikschandaal in de kerk, dan is hij van het CDA. Jankt hij om het gat in de ozonlaag, dan is hij van Groen Links. Aan meer smaken heb ik geen behoefte.

Krimp en de zijwindgevoeligheid van het griepvirus

Werk hebben is niks. Werk houden is de kunst. Dat is een oude volkswijsheid, kennelijk ook bekend bij de onderzoekers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM). Twee van hen hebben nu aangetoond, dat er gezondheidsverschillen bestaan tussen krimpregio’s en de rest van Nederland. In heel Nederland neemt de bevolking af, maar in sommige regio’s eerder en sneller dan in andere. Dat zijn de krimpregio’s. De TOP -krimpregio’s in Nederland zijn Parkstad Limburg, Noordoost Oost Groningen en Zeeuws Vlaanderen. Met name in Parkstad Limburg is de gemiddelde levensverwachting en de ervaren gezondheid lager dan overal elders. En geen mens weet waarom.

Ook de onderzoekers niet. Wat ze wel weten is dat het niks te maken met leeftijdsopbouw of lagere sociaaleconomische status. In Kerkrade worden de mensen maar 77. Dat is 3,1 jaar minder dan in de rest van Nederland. In Brunssum sterven ze 2,8 jaar eerder dan elders. Nou , nou, dat is uiterst verontrustend en moet toch zeker verder onderzocht worden. Terwijl landelijk 18% van de bevolking de eigen gezondheid een onvoldoende geeft, is dat percentage in Kerkrade 28% en in Heerlen maar liefst 29%. Oei, oei. Landelijk bijna 1 op de 5, in Parkstad dik 1 op de 4! Dat moet zeker verder onderzocht worden. Misschien, zo beweren de onderzoekers, ligt het wel aan de mindere sociale samenhang in dunbevolkte gebieden of aan de aantasting van de leefomgeving of aan een kleiner zorgaanbod in de buurt. Gewaagde vooronderstellingen, vooral waar het Parkstad Limburg betreft. Drie nieuwe hypotheses . Kat in het bakkie. Vervolgonderzoek verzekerd.

De resultaten zijn voorspelbaar. Over twee jaar zullen de onderzoekers van het RIVM ontdekken, dat Parkstad Limburg een dichtbevolkt gebied is. Dat de sociale samenhang groter en de leefomgeving beter is dan in de Randstad. Dat het zorgaanbod in de buurt in heel Nederland afgenomen is alleen al omdat verzorgende meer tijd kwijt zijn aan het invullen van formulieren dan aan het daadwerkelijk verlenen van zorg en dat dit gegeven derhalve evenmin een onderscheidend criterium vormt. Jammer, maar helaas weten we dus nog niets.

Nieuwe hypotheses, vervolgonderzoek. Waarom zouden we het eigenlijk willen of moeten weten? Om er beleid op te zetten!? Met welk beleid gaan we de levensverwachting van de Parkstedelingen met 2,5 jaar verhogen en de perceptie van hun eigen gezondheid met 10% verbeteren? Gaan we de valse bescheidenheid van Limburgers te lijf met een verplichte gratis cursus spreken in het openbaar voor iedereen of schrijven we een prijsvraag uit en belonen de beste suggesties met een lang weekend Snowworld . Daar bovenop een jaar lang gratis bier voor elke deelnemer aan de prijsvraag. Als er al een probleem was, dan is het met deze maatregelen vast en zeker opgelost. De onderzoekers van het RIVM kunnen dan de zijwindgevoeligheid van het griepvirus gaan onderzoeken.

Papandreaou en de stuipen

De Grieken jagen de beurzen de stuipen op het lijf. De Grieken? George Papandreaou! De premier als pars pro toto. Leiders als modellen voor hun volk. Sarkozy voor de speelse Fransozen, Merkel voor de grondige,hardwerkende Duitsers en Berlusconi voor de onbetrouwbare, flirtende Italianen. Die hebben tenminste een gezicht. Wie staat voor de Spanjolen, voor de Portugezen? Cameron doet zijn best, maar het lukt nog niet helemaal. Hadden ze maar rechts moeten gaan rijden en lid moeten worden van de eurozone, die eigenwijze Engelsen. De Belgen zoeken nog een representatief gezicht, maar nemen rustig de tijd. Daar krijgen de beurzen ook de stuipen van. Het maakt dus niet uit of er wel een of geen gezicht is, de stuipen vinden hun weg naar de beurzen toch wel.

Stuipen zijn krampachtige samentrekkingen van spieren, die doorgaans optreden bij kinderen tussen de drie maanden en de zes jaar. Meestal wijzen ze op het begin van een koortsperiode. Als het vaker voorkomt kan dat duiden op epilepsie. Doorgaans is er bij stuipen echter geen reden voor paniek. Stabiele zijligging, kleding losmaken en goed kijken. Duurt het langer dan tien minuten dan wil een klein anaal toegediend lavement met een snuifje valium nog wel eens helpen.

Als de beurzen stuipen hebben is er derhalve geen reden voor paniek. Leg ze plat, maak knellende boordjes los en wacht af. Beurzen hebben veel weg van le malade imaginaire. Ze doen alsof ze ziek zijn en intussen worden er bakken met geld verdiend. Als hun koortsthermometer, misschien is koersthermometer hier beter, daalt lijken zij ziek, terwijl de koorts ergens anders juist aanwezig en stijgende is. Beurzen zijn helemaal niet ziek en ook niet zielig. Ze jagen de koorts bij anderen op, om daar zelf van te profiteren.

Ik heb wel bewondering voor die Papandreaou. In zijn eentje de beurzen de stuipen op het lijf jagen. Hij pakt ze terug. Hij maakt ze echt ziek. De grote graaiers verliezen nu echt. Niks herstel. Griekenland is niet ziek maar de beurzen. Onze calvinistisch zuinige en liberale Rutte wringt zich in alle bochten om dat te voorkomen. Hij denkt, dat hij zo belangrijk is dat alles wat hij zegt tot stuipjes bij de beurzen zou kunnen leiden. Dat is niet waar. Daarvoor is hij veel te zuinig en heeft hij te weinig schulden gemaakt. Bij de banken en beurzen ben je pas echt belangrijk als je minstens een paar miljoen schuld hebt. Daaronder draaien ze je eenvoudig de nek om en nemen hun verlies. En onder het biljoen staatsschuld tel je ook niet echt mee in deze wereld. In Europa voldoen alleen de Duitsers, de Fransen en de Italianen aan dat criterium en die hebben dus ook een smoel. En Papandreaou heeft nu een smoel. De beurzen hebben geprobeerd de Grieken als kop van jut te gebruiken. Dat dreigde bijna te lukken. Totdat de Griekse premier zijn rug rechtte en ze de stuipen op het lijf joeg. Hopelijk sterven de beurzen en banken aan deze koortsperiode en kunnen we eindelijk islamitisch gaan bankieren.

Laat de kinderen tot ons komen!

We moeten ervoor zorgen dat menselijkheid en rechtvaardigheid niet tegenover elkaar komen te staan. We moeten ze met elkaar verbinden. En dus moet Mauro weg. We moeten het vooral niet over individuele gevallen hebben maar over beleid. Het is jammer dat beleid individuele gevallen treft. Dat zou niet moeten mogen. Beleid is algemeen en niet individueel. Politieke draaikonterij van SGP voorman Kees van der Staaij, van professie christenfundamentalist en bondgenoot van Wilders, want hij vecht liever de islam de superieure witte christentent uit dan dat hij de dialoog aan gaat. Individuele mensen worden altijd het slachtoffer van de regels. Ze moeten zich daaraan nu eenmaal vrijwillig ondergeschikt maken. Doen ze dat en masse niet, dan werken regels niet meer, verliezen ze hun doelmatigheid en moeten aangepast of afgeschaft worden . Maar de door ons gekozen politici hebben het te druk met aan de macht blijven, nieuwe regels maken en handhaven, hun partijbelang en de volgende verkiezingen. Als ze het helemaal verprutst hebben organiseren ze een referendum om het volk de schuld te kunnen geven van hun eigen falen. Kijk maar naar de Griekse regering. Daar hebben we niks meer aan. Zelfregulering , zelf verantwoordelijkheid nemen is de trend.

Wij moeten , als we het echt menen, de uitvoering van de regels die ons niet zinnen zelf voorkomen door ons massaal te verzetten. Bijvoorbeeld door met een barricade te voorkomen, dat Mauro uit zijn huis gehaald wordt of door alle luchthavens te bezetten en het luchtverkeer te blokkeren, door alle grensovergangen te sluiten . De meerderheid van het volk heeft een mening en de politiek heeft , zoals gebruikelijk, een luisterend oor maar gaat gewoon door, zonder zich van de vox populi iets aan te trekken. Wie niet horen wil moet voelen!

Beheersen de mensen de regels of de regels de mensen? Regels en kwaliteitssystemen hebben gemeen dat we er teveel van hebben. Ze zijn niet meer dienstbaar aan de mensen en organisaties, maar belemmeren hun functioneren en worden misbruikt om ons in het gareel te houden door lieden die daar belang bij hebben. Wij moeten veel kritischer zijn. Al zolang als ik luisteren kan hoor ik deregulering. Er komen alleen maar regels bij. Het land vergrijst en ontgroent. Niets zou derhalve , als we niet willen kiezen voor een binnenlands fokprogramma omdat het toch al zo druk is op de aardbol, logischer zijn dan premies te verstrekken aan gezinnen die kinderen uit andere landen willen opvangen en opvoeden. Afschaffen het asielbeleid. Daar hebben we geen behoefte aan. We hebben die mensen nodig en zij ons, we hebben elkaar nodig. Laat de kinderen tot ons komen!

De blijde boodschap

De belangrijkste gebeurtenis van het voorbije weekend was toch zeker het partijcongres van het CDA in Utrecht. De hele wereld keek en luisterde naar de definitieve teloorgang van de C. Het eindpunt van een jarenlang secularisatieproces. Het restantje christenen dat we nog hebben moet zijn toevlucht nemen tot de SGP en die andere splinter, die de balk in zijn eigen oog niet ziet, maar dat zijn natuurlijk wel de Nederlandse fundamentalisten. Onder hen die het zagen en hoorden de acht ambassadeurs die in de NRC van zaterdag hun kijk op de polder verwoordden. Conclusie: Van een naar buiten gericht land dat voor elk probleem wel een oplossing wist te bedenken zijn we verworden tot naar binnen gerichte en door angst geregeerde provincialen.

Mauro en Maxime. De tegenstelling kan niet duidelijker. Menselijkheid en Macht. Ambassadeur Nabiel van Afghanistan stelde dat “iedereen van de ene naar de andere plek zou moeten kunnen verhuizen. Deze planeet hoort toe aan alle menselijke wezens.” Het had zo maar een CDA standpunt kunnen zijn als die partij nog waarden gehad zou hebben. Maar Maxime heeft de ziel van het CDA aan de duivel verkocht in ruil voor het deelhebben aan de regeringsmacht. De Tweede Kamerfractie van de partij moet morgen eensgezind het lot van Mauro bezegelen. Vooral eensgezind, want eensgezindheid is voor het DA inmiddels wezenlijker dan inhoud. Het maakt niet uit welk standpunt je inneemt, als het maar eensgezind is. Eensgezind achter de leider. Waar de C definitief het loodje gelegd heeft, staat de D staat nu ook al stevig onder druk. Geen discussie, geen dialoog, geen democratie. Maxime denkt de partij te redden met kadaverdiscipline. Dit Appèl vindt langzamerhand steeds minder gehoor bij de kiezers. In ruil voor de macht doet Maxime de herberg definitief op slot, terwijl een ruime meerderheid van het volk vindt, dat die deur open moet blijven. Meesterstrateeg Maxime heeft de voeling met het volk geheel en al verloren en leidt zijn partij met een foutieve interpretatie van de stemmen op Wilders en zijn onbeheerste machtshonger naar de ondergang. 11 zetels houden ze nog over en na morgen verliezen ze er nog een paar.

Arme Leers. Hij fungeert nu als kop van jut. Moet de machtkastanjes voor Maxime uit het vuur halen. Hij wilde het zelf maar wat graag na zijn gedwongen vertrek uit Maastricht, waar hij als burgemeester nog gloedvolle brieven aan de regering schreef om asielzoekers in zijn stad en het land te laten blijven. Politiek correcte prietpraat over verschillende functies en verantwoordelijkheden verhogen zijn geloofwaardigheid bij het volk niet. Het schoothondje , de bedrijfspoedel van Wilders is hij geworden om in Haagse terminologie te blijven en hij heeft niet genoeg ballen om die belhamel de bel af te pakken. Als echte vent, had Leers het CDA 10 zetels extra kunnen bezorgen. Dan had hij Verhagen en Wilders moeten trotseren en hardop moeten blijven zeggen, dat immigratie een verrijking voor ons land en dat integratie geen probleem is . Laat alle kerkklokken tegelijkertijd de blijde boodschap verkondigen. Morgen tijdens het debat.