De 11de van de 11de

Op de 11de van de 11de kan een mens verschillende dingen doen. Zo kan hij een poging wagen Maastricht binnen te komen om daar, als het gelukt is, schouder aan schouder en heup aan heup hossend de carnavalstijd te begroeten die ons van het crisisgevoel gaat verlossen, want we gaan de zaken vanaf morgen weer met humor bekijken. We gaan lachen om Berlusconi, vertellen moppen over Sarkozy en Carla, zetten Merkel op een bank, waar ze stiekem een wind laat en die bank een poepje laat ruiken. We drinken bier uit gewone glazen glazen en zijn toch helemaal veilig, omdat de discussie over plastic glazen de veiligheid tijdens het carnaval wel op de kaart gezet heeft. En wat op de kaart staat verzuurt niet!

Op de 11de van de 11de kan een mens ook naar eerste bijeenkomst van de G-1000 in Brussel gaan, om van dichtbij te volgen hoe 1000 ‘gewone’ Belgen hun politici de les gaan lezen. In navolging van de groep ‘gewone’ Ijslanders, die hun land aan een nieuwe grondwet heeft geholpen, gaan de Belgen hun regering – als ze er ooit nog een krijgen - adviseren over de toekomst van de sociale zekerheid, welvaart in de crisis en migratie. Schrijver Guido Reybrouck is de grote animator van de manifestatie. De kunst moet de kastanjes uiteindelijk altijd uit het vuur halen, want dat is een linkse hobby. Uit onderzoek voorafgaand aan de bijeenkomst bleek dat de ‘gewone’ Belgen heel andere dingen aan hun hoofd hebben dan hun politici. Ik durf de stelling wel aan dat die constatering op meer landen van toepassing is.

Op de 11de van de 11de zou een mens ook gewoon naar zijn werk kunnen gaan, want het is een vrij- en geen zater- of zondag. Misschien moet de naam vrijdag wel veranderd worden. Hij lijkt aanleiding tot misverstanden te geven. Na de donderdag komt nog de bliksemdag en dan pas volgt de vrijdag. De zaterdag kan dan vervallen want daar werd toch al vaak ‘vrije’ voor gezet, zodat na de vrijdag nog een zondag volgt, waarop de zon verplicht schijnt en de accu voor de komende week weer helemaal opgeladen kan worden. En als we dan toch bezig zijn kunnen we meteen duidelijkere alternatieven voor dins en woens bedenken. Voor de woensdag kan gewoon knokendag in de plaats komen en omdat maandag toch al wasdag is kan dinsdag strijkdag worden. Alles weer geregeld.

Woensdagochtend in het zuiden

De zon beschijnt haar aarde vanuit een strak blauwe hemel op een dag die gezien de tijd van het jaar eerder grauw zou moeten zijn als wil ze de mensjes hier in Vaals ietwat opbeuren. Over de rand van een kop zwarte Engelse thee werp ik een blik op de ochtendkrant. Mijn ochtendritueel heb ik net achter de rug. Gordijnen en raam open, bed opmaken, tanden poetsen en scheren, douchen, water in de koker, zakje in de kop, krant halen, twee sneetjes brood met margarine besmeren en beleggen met wat de ijskast nog te bieden heeft . Vanuit het gekoelde laadruim komt het signaal dat het langzaam weer tijd wordt voor een paar boodschappen. Door door de dampende thee beslagen brillenglazen zie ik aan de overkant van de straat vaag de eerste en eeuwige werkeloze van Vaals op zijn bankje zitten. In de luwte geniet hij van de zon en degenen die al aan het werk zijn. Levensgenieter Berlusconi kijkt vanaf de voorpagina met een strak smoelwerk de wereld in. Hij lijkt verslagen, maar ik meent toch een twinkeling in zijn ogen te bespeuren die op het tegendeel duidt. De Italiaanse economie mag dan niet flexibel zijn, Berlusconi is uiterst wendbaar en heeft meer levens dan een kat. Zelf heb ik niet zoveel levens, ik heb er maar een en dat is ver geleefd. Ik zou nog wel van alles willen aanpakken en ondernemen maar de kansen zijn gering. Misschien moet ik naar Italië, want daar is nog sprake van een gerontocratie. Het geklets over langer werken hier gaat grotendeels aan de werkelijkheid voorbij. Met bosjes tegelijk vliegen zelfs de jongere lui de straat op als dat voor het op peil houden van de winst noodzakelijk is. Limburg heeft het laagste percentage startende ondernemers van heel Nederland. Hogescholen en universiteiten trekken studenten die vervolgens weer vertrekken. Onder druk van de financiële markten bezuinigen we in Griekenland en Italië en ook hier alles kapot, waar we eigenlijk zouden moeten investeren wat we in goede tijden gespaard hebben. En nu stapt Dion Graus ook nog uit de parlementaire enquêtecommissie Financieel Stelsel. Alweer een klap voor Limburg. Als we dat maar overleven! Aan de andere kant is Limburg een stuk veiliger nu Graus Den Haag onveilig maakt. De Raad voor het Openbaar bestuur vindt dat de gemeenten fors groter moeten worden. Niks vrijwillig van onderop, maar met de harde hand van een regeringscommissaris van bovenaf. Het is goed geweest met die lokale priegelaars die niet in staat zijn steeds grotere regionale uitvoeringsorganen aan te sturen. Maar wel opletten dat de overheid het contact met de burgers niet verliest! De Raad heeft nog niet in de gaten dat het al lang zover is. De meeste dik betaalde regeringsadviseurs leven op een andere planeet. Er is meer behoefte aan een regeringscommissaris met de opdracht zoveel mogelijk adviesorganen en regionale uitvoeringsorganen op te heffen, waardoor de kans op meer germanistische burgernabijheid van de overheid substantieel toeneemt . En als klap op de vuurpijl krijgen we binnenkort de volgende oorlog op basis van twijfelachtige informatie van veiligheidsdiensten die de wereld steeds onveiliger maken en zal het vrijdag in Maastricht drukker dan ooit worden omdat het ons allemaal zo slecht gaat dat we massaal een dag uit ons dak moeten. De thee is op. De krant ook. Wat een ellende op zo’n mooie woensdagochtend.

Vrienden en vijanden

Twee Toepolevs – 95 ‘Bear’ bommenwerpers zijn volledig in overeenstemming met internationale richtlijnen en afspraken, maar zonder zich te melden, voornemens het Nederlands verantwoordelijkheidsgebied binnen te vliegen. Omdat ze zich niet netjes aanmelden zijn het onbevoegde binnendringers en die kunnen op een speciaal welkom rekenen. Echt onbevoegde binnendringers proberen zo’n ontvangst altijd te ontvliegen , maar in dit geval zijn de Russen al gewend aan de stennis al snappen ze er niets van. Twee F-16’s stijgen op van Leeuwarden of Volkel en lossen de Duitsers af totdat de Britten het overnemen. De piloten van straaljagers en bommenwerpers kennen elkaar inmiddels en zwaaien vanuit de respectievelijke cockpits vriendelijk naar elkaar. Spielerei. Toys for the boys. Verkwisting. De Russen zijn vijand en Polen, Duitsers, Nederlanders en Britten zijn vrienden.

‘Defensie - uitgaven moeten gezien worden als verzekeringspremie’, vertelt een straaljagerpiloot. ‘Je kunt je niet permitteren niet verzekerd te zijn. Die Russen zijn rare jongens. Ze willen waarschijnlijk alleen laten zien dat ze nog meetellen, maar je weet het maar nooit…..’ Misschien hebben Poetin en Medvedev niet meegekregen dat de Koude Oorlog voorbij is. Misschien gaan die twee bommenwerpers wel alles van Polen tot Engeland platgooien. Fantasie.

Het blijkt moeilijk zo niet onmogelijk om dit denken in termen van vriend en vijand te elimineren. Het jaagt ons weliswaar op enorme kosten en laat weinig ruimte om te nuanceren, maar wie niet voor ons is is nu eenmaal tegen ons. We moeten ons natuurlijk wel verdedigen en soms is de aanval de beste verdediging, of is dat altijd zo? Vooral de producenten van wapentuig hebben baat bij deze denkwijze. Als ze er niet al was zouden zij haar uitvinden. En natuurlijk werken er mensen in die industrie en bij de defensieapparaten en die allemaal werkloos maken is geen goed idee, toch? Vijanden vallen ons aan en vrienden helpen elkaar zich te verdedigen. Soms zit de vijand dichterbij dan gedacht, in eigen land of eigen huis. Soms verschuilt hij zich in een klooster, een kerk , een synagoge of een moskee. Soms in een regeringsgebouw of een krantenredactie, de bestuurskamer van een schoolgebouw of een fabriek. Overal ligt hij op de loer de vijand.

Papandreou en Berlusconi denken misschien: als je zulke vrienden hebt, heb je geen vijanden meer nodig. Zij worden door (een stelletje) vrienden van de kapitaalmarkt op hun knieën gedwongen. Dat presteerde vroeger , toen we nog democratieën hadden, alleen het volk of de maffia. De tijden veranderen. Het huis van Europa staat in de hens en democratisch blussen werkt nu eenmaal niet. Het stelletje probeert geld te lenen bij de Amerikanen, maar die hebben zelf niks meer behalve een grote mond, en de Russen en de Chinezen, die geld als bluswater hebben. Bij de voormalige vijand, het rode en gele gevaar. De behoefte aan kapitaal maakt van oude vijanden nieuwe vrienden en ontmaskert de echte vijanden, de banken en de wapenindustrie. Hoe kunnen we die tot vrienden maken? Misschien is dat wel de grote uitdaging voor onze toekomst.

Wie zoet is krijgt lekkers of de normale norm

Geweldige column van Paul Prikken in De Limburger van zaterdag. “Er komt een tijd dat we in een motiverend vonnis van een rechter niet alleen spelfouten, maar ook redeneerfouten gaan lezen.” Hoe taalarmoede, een gebrek aan woorden en slordigheid leiden tot een gebrek aan redeneervermogen.

Het bewijs voor zijn stelling wordt op dezelfde pagina van de krant geleverd door de commentator van de dag. In zijn bijdrage met de titel ‘Wie zoet is’ neemt hij het besluit van de Limburgse Provinciale Staten om boetevrij rijden te gaan belonen nogal schreeuwerig op de korrel, omdat het principe van dit onzalige plan in zijn ogen niet deugt . Welk principe? Het principe dat het normaal is dat normale normen normaal nageleefd worden. Goed gedrag is ieders plicht. Iedereen wordt geacht zich aan de afspraken te houden. Onze wetten en regels zijn immers niet in zichzelf goed, ze zijn dat pas als iedereen zich eraan houdt. Doe normaal man! Niet de positieve prikkel maar de normale norm moet het principe zijn.

‘Wie zoet is’ riep bij mij meteen ‘krijgt lekkers’ op. Fout! Ook al is de goedheiligman al weer bijna in het land, wie zoet is heeft van deze commentator niets te verwachten. Want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Zoet moet! Wat zullen de kinderen teleurgesteld zijn! Hebben ze zo hun best gedaan zoet te zijn, blijven ze met lege handen achter. De enige beloning voor zoet zijn is dat je geen straf krijgt. Wie stout is krijgt nog de roe. Een pak voor de broek van zwarte piet of een vette bekeuring van oom agent. Negatieve prikkels kortom. Oom agent, die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben, want zoet zijn is normaal, zoet zijn is verplicht, iedereen wordt geacht zoet te zijn. Maar helaas, het vlees is zwak.

Nu weet de eerste de beste amateur pedagoog net als Sinterklaas ook wel dat belonen meer oplevert dan straffen als het erom gaat gedrag in positieve zin, in de richting van de normale norm, te beïnvloeden. Dus even los van mogelijke uitvoeringsproblemen is de gedachte om goed gedrag te belonen en daarmee het volharden in dat goede gedrag te bevorderen zo gek nog niet en al helemaal niet onlogisch. Wie met zijn hondje wel eens naar de puppycursus geweest is kent dat principe ook wel. In de politiek wordt het maar zelden toegepast. Meestal zijn politici meer van het met wetten en regels normeren van gedrag en het bepalen van de straf die staat op niet naleving van de gestelde norm. Dat is de commentator van dienst kennelijk ook gewend, want hij schrikt zich bijna dood van deze voor politici vernieuwende denktrant. En door de schrik verliest hij zijn redeneervermogen.

Hij hoopt zelfs dat dit onderwerp, waarmee de provincie Limburg zich volstrekt belachelijk dreigt te maken de aandacht wekt van de Minister van Financiën. Hij zal wel hopen dat zijn commentaar de aandacht van de minister trekt, zodat diens belangstelling voor het onderwerp gewekt wordt. Ik weet het, kniesoor die erop let, maar armoedig is de redenering en het taalgebruik wel. Verder geen commentaar.

Authentiek of diplomatiek?

Spekman moet zijn emoties leren beheersen als hij voorzitter van de Partij van de Arbeid wil worden, want een goede voorzitter moet ook diplomatiek kunnen zijn. Diplomatiek, dat is de kool en de geit sparen, niet zeggen wat je echt denkt, niemand voor het hoofd stoten, niet belerend zijn, de vuile was binnenskamers houden, achter de schermen werken in netten en kamertjes. Diplomatiek is vooral niet authentiek. Diplomatiek is lenige stijfheid of stijve lenigheid, buigen en glimlachend de handen van de moordenaar schudden. In het diplomatenklasje van buitenlandse zaken worden dit soort figuren opgeleid. Als de Partij van de Arbeid een diplomaat als voorzitter wil hebben ze Timmermans op voorraad. Die wil het misschien wel worden, maar weet dat het diplomatiek is om dat niet te vroeg naar buiten te brengen. Diplomatiek is zwijgen waar anderen spreken en spreken waar anderen moeten zwijgen. Diplomaten breien recht wat Wilders krom praat, want die is niet diplomatiek en spreekt ook daarom veel kiezers aan. Diplomatiek is anoniem de vraag stellen of Spekman dat allemaal wel kan. Dat is niet alleen diplomatiek maar ook laf.

Authentiek is als staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten (CDA) de zurig en krengerig voorzittende mevrouw Smeets van de PvdA letterlijk de mond snoert, omdat ze zelf wel kan bepalen of ze afgeleid wordt door de publieke opinie van de publieke tribune. Authentiek is als Spekman in tranen uitbarst omdat Mauro Manuel onrechtvaardig behandeld wordt. Niet authentiek is als Verhagen in tranen uitbarst omdat hijzelf onrechtvaardig behandeld wordt. Allemaal niet diplomatiek, maar wel duidelijk.

De voorzitter moet een herkenbaar boegbeeld van de partij zijn. De voorzitter is als het even kan de belichaming van de waarden waar die partij voor staat. Wie is voorzitter van de VVD? Wie van D’66? Wie van het CDA? Wie van de SGP of de ChristenUnie? Wie van de SP of Groen Links? Wie het weet mag het zeggen! De PvdA is Cohen. D’66 is Pechtold. Groen Links is Sap. De SP is Roemer. Wilders is de PVV. Verhagen is het CDA of is Sybrand van Haersma Buma? Van der Staaij is de SGP. Slob ( die heb ik moeten opzoeken ) is de CU. Rutte is de VVD. Thieme is van de dieren. Zijn dat voorzitters van partijen? De meeste niet. Wilders is bij de PVV alles, maar dat is dan ook geen partij. Wie van de genoemde is de belichaming van de waarden van zijn of haar partij? Of zijn het allemaal vooral diplomaten, keurige, onderling inwisselbare grijze muizen, wederom met uitzondering van Wilders?

Maar een man mag niet huilen,ook al heeft hij verdriet. Nee, een man mag niet huilen als een ander het ziet, zong de oude Herb. Van mij mag hij wel. Spekmans tranen geloofde ik. Die van Verhagen niet. Een man die huilt omdat de beurs ineen stort is een VVD ‘er. Huilt hij om echte onrechtvaardigheid dan is het een PvdA’er. Huilt hij om het misbruikschandaal in de kerk, dan is hij van het CDA. Jankt hij om het gat in de ozonlaag, dan is hij van Groen Links. Aan meer smaken heb ik geen behoefte.

Krimp en de zijwindgevoeligheid van het griepvirus

Werk hebben is niks. Werk houden is de kunst. Dat is een oude volkswijsheid, kennelijk ook bekend bij de onderzoekers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid (RIVM). Twee van hen hebben nu aangetoond, dat er gezondheidsverschillen bestaan tussen krimpregio’s en de rest van Nederland. In heel Nederland neemt de bevolking af, maar in sommige regio’s eerder en sneller dan in andere. Dat zijn de krimpregio’s. De TOP -krimpregio’s in Nederland zijn Parkstad Limburg, Noordoost Oost Groningen en Zeeuws Vlaanderen. Met name in Parkstad Limburg is de gemiddelde levensverwachting en de ervaren gezondheid lager dan overal elders. En geen mens weet waarom.

Ook de onderzoekers niet. Wat ze wel weten is dat het niks te maken met leeftijdsopbouw of lagere sociaaleconomische status. In Kerkrade worden de mensen maar 77. Dat is 3,1 jaar minder dan in de rest van Nederland. In Brunssum sterven ze 2,8 jaar eerder dan elders. Nou , nou, dat is uiterst verontrustend en moet toch zeker verder onderzocht worden. Terwijl landelijk 18% van de bevolking de eigen gezondheid een onvoldoende geeft, is dat percentage in Kerkrade 28% en in Heerlen maar liefst 29%. Oei, oei. Landelijk bijna 1 op de 5, in Parkstad dik 1 op de 4! Dat moet zeker verder onderzocht worden. Misschien, zo beweren de onderzoekers, ligt het wel aan de mindere sociale samenhang in dunbevolkte gebieden of aan de aantasting van de leefomgeving of aan een kleiner zorgaanbod in de buurt. Gewaagde vooronderstellingen, vooral waar het Parkstad Limburg betreft. Drie nieuwe hypotheses . Kat in het bakkie. Vervolgonderzoek verzekerd.

De resultaten zijn voorspelbaar. Over twee jaar zullen de onderzoekers van het RIVM ontdekken, dat Parkstad Limburg een dichtbevolkt gebied is. Dat de sociale samenhang groter en de leefomgeving beter is dan in de Randstad. Dat het zorgaanbod in de buurt in heel Nederland afgenomen is alleen al omdat verzorgende meer tijd kwijt zijn aan het invullen van formulieren dan aan het daadwerkelijk verlenen van zorg en dat dit gegeven derhalve evenmin een onderscheidend criterium vormt. Jammer, maar helaas weten we dus nog niets.

Nieuwe hypotheses, vervolgonderzoek. Waarom zouden we het eigenlijk willen of moeten weten? Om er beleid op te zetten!? Met welk beleid gaan we de levensverwachting van de Parkstedelingen met 2,5 jaar verhogen en de perceptie van hun eigen gezondheid met 10% verbeteren? Gaan we de valse bescheidenheid van Limburgers te lijf met een verplichte gratis cursus spreken in het openbaar voor iedereen of schrijven we een prijsvraag uit en belonen de beste suggesties met een lang weekend Snowworld . Daar bovenop een jaar lang gratis bier voor elke deelnemer aan de prijsvraag. Als er al een probleem was, dan is het met deze maatregelen vast en zeker opgelost. De onderzoekers van het RIVM kunnen dan de zijwindgevoeligheid van het griepvirus gaan onderzoeken.

Papandreaou en de stuipen

De Grieken jagen de beurzen de stuipen op het lijf. De Grieken? George Papandreaou! De premier als pars pro toto. Leiders als modellen voor hun volk. Sarkozy voor de speelse Fransozen, Merkel voor de grondige,hardwerkende Duitsers en Berlusconi voor de onbetrouwbare, flirtende Italianen. Die hebben tenminste een gezicht. Wie staat voor de Spanjolen, voor de Portugezen? Cameron doet zijn best, maar het lukt nog niet helemaal. Hadden ze maar rechts moeten gaan rijden en lid moeten worden van de eurozone, die eigenwijze Engelsen. De Belgen zoeken nog een representatief gezicht, maar nemen rustig de tijd. Daar krijgen de beurzen ook de stuipen van. Het maakt dus niet uit of er wel een of geen gezicht is, de stuipen vinden hun weg naar de beurzen toch wel.

Stuipen zijn krampachtige samentrekkingen van spieren, die doorgaans optreden bij kinderen tussen de drie maanden en de zes jaar. Meestal wijzen ze op het begin van een koortsperiode. Als het vaker voorkomt kan dat duiden op epilepsie. Doorgaans is er bij stuipen echter geen reden voor paniek. Stabiele zijligging, kleding losmaken en goed kijken. Duurt het langer dan tien minuten dan wil een klein anaal toegediend lavement met een snuifje valium nog wel eens helpen.

Als de beurzen stuipen hebben is er derhalve geen reden voor paniek. Leg ze plat, maak knellende boordjes los en wacht af. Beurzen hebben veel weg van le malade imaginaire. Ze doen alsof ze ziek zijn en intussen worden er bakken met geld verdiend. Als hun koortsthermometer, misschien is koersthermometer hier beter, daalt lijken zij ziek, terwijl de koorts ergens anders juist aanwezig en stijgende is. Beurzen zijn helemaal niet ziek en ook niet zielig. Ze jagen de koorts bij anderen op, om daar zelf van te profiteren.

Ik heb wel bewondering voor die Papandreaou. In zijn eentje de beurzen de stuipen op het lijf jagen. Hij pakt ze terug. Hij maakt ze echt ziek. De grote graaiers verliezen nu echt. Niks herstel. Griekenland is niet ziek maar de beurzen. Onze calvinistisch zuinige en liberale Rutte wringt zich in alle bochten om dat te voorkomen. Hij denkt, dat hij zo belangrijk is dat alles wat hij zegt tot stuipjes bij de beurzen zou kunnen leiden. Dat is niet waar. Daarvoor is hij veel te zuinig en heeft hij te weinig schulden gemaakt. Bij de banken en beurzen ben je pas echt belangrijk als je minstens een paar miljoen schuld hebt. Daaronder draaien ze je eenvoudig de nek om en nemen hun verlies. En onder het biljoen staatsschuld tel je ook niet echt mee in deze wereld. In Europa voldoen alleen de Duitsers, de Fransen en de Italianen aan dat criterium en die hebben dus ook een smoel. En Papandreaou heeft nu een smoel. De beurzen hebben geprobeerd de Grieken als kop van jut te gebruiken. Dat dreigde bijna te lukken. Totdat de Griekse premier zijn rug rechtte en ze de stuipen op het lijf joeg. Hopelijk sterven de beurzen en banken aan deze koortsperiode en kunnen we eindelijk islamitisch gaan bankieren.