Samenwerken in Limburg? De burgers zijn aan zet!

Wim Deetman heeft een rapport over Limburg gepubliceerd. In februari van dit jaar. ‘Ruimte voor waardevermeerdering’ heet het. Het beoogd een antwoord te geven op de bevolkingskrimp in Limburg. Deetman schrijft overal rapporten over. Seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk, Den Helder, Rotterdam - Zuid. Hij heeft kennelijk overal verstand van. Zijn rapporten bevatten meestal open deuren, maar hij wordt er door zijn bevriende opdrachtgevers uit het netwerk goed voor betaald.
Bijna oud – gouverneur Frissen en de burgemeesters Hoes, Depla en Cox hebben op basis van Deetmans rapport nu een ‘Kompas voor samenwerking in Zuid – Limburg’ opgesteld. Dat is op 7 juli verschenen. Provincie en drie zogenaamde grote gemeenten. Dat vinden de meeste andere , kleinere gemeenten op zich al verdacht en dus nemen die een afwachtende houding aan. Ze zullen wel zien wat het wordt. Eerder hadden we al eens een commissie Hermans, die vastgesteld heeft: ‘de toekomst van Limburg ligt over de grens ’. De bestuurders in onze provincie zijn niet in staat om met elkaar samen te werken, laat staan dat er van samenwerking over de grens iets terecht zou kunnen komen. Onze zogenaamde leiders ( en dat zijn niet de gouverneur en de burgemeesters, want die passen voornamelijk op de winkel en hebben voor het overige niet zoveel te vertellen ) hebben het vooral druk met zichzelf en weer gekozen worden. Na 2007 zijn er inmiddels 84 rapporten over de toekomst van Zuid – Limburg geschreven. Zo langzamerhand doemt de vraag op hoe de toekomst van Zuid – Limburg er uitziet en wie daar dan vorm aan geeft? De politieke elites raken steeds meer in diskrediet. Ze worden in toenemende mate bestempeld als zakkenvullers, die vooral goed voor zichzelf zorgen. Vertrouwd worden ze niet meer. Ze praten en vergaderen, maar doen niets. Alleen twitterende burgemeesters mogen zich nog over enige populariteit verheugen. Ze twitteren er lustig op los over alledaagse dingen, maar op echte boodschappen of richtinggevende opmerkingen zijn ze in hun berichtjes nauwelijks te betrappen. Populariteit is belangrijker dan richting geven. In toenemende mate wordt Europa bestempeld als een gemiste kans. En dat terwijl het onze enige kans was en is!
Als het niet van de leiders komt, dan moet het maar van het volk komen! Europeanen aller landen, verenigt u! Breng de discussie de straat op! Verbreek de ketenen van uw nationalistische leiders en reken ze af op hun navelstaarpolitiek , die geen toekomst biedt.

Campus Calatrava

Wie ooit het genoegen had Valencia te bezoeken kent de uitstraling van Calatrava’s bouwwerken.
Die moet ook de directeur van de woningbouwcorporatie St.Servatius in Maastricht geïnspireerd hebben. Hij heeft vast met zijn Raad van Toezicht wel eens een bezoek aan de stad gebracht om ze ervan te overtuigen dat Maastricht wel wat van Calatrava’s allure kon gebruiken. Dat is hem gelukt. Ze hebben de Spaanse architect gestrikt voor het campusproject in de provinciehoofdstad. Iedereen enthousiast en blij. Die directeur was en is waarschijnlijk nog steeds een ondernemend man. Hij was ook een van de eersten die het waagde woningbouwprojecten over de landsgrens te initiëren. Daardoor kwam hij op gespannen voet met onze landsregering. Die regeert vanuit den Haag en heeft nog nooit blijk gegeven van erg veel begrip voor wat er zich aan de landsgrenzen allemaal afspeelt. Grenzen zijn eigenlijk alleen maar lastig. Ze zouden er niet moeten zijn, dan waren we alleen op de wereld. De directeur had de pech, dat er in zijn Raad van Toezicht mensen zaten, die er belang bij hadden op goede voet met de regering te blijven . Toen het even tegen zat met het campusproject werd hij onmiddellijk geslachtofferd. Voor het goede fatsoen vertrokken de toezichthouders later ook. De corporatie claimt nu 60 miljoen van de voormalige directeur en de toezichthouders. Ze zouden er een potje van gemaakt hebben. Daar zit iets in, als een project 60 miljoen duurder uit blijkt te vallen dan aanvankelijk geraamd. Dan zijn waarschijnlijk alleen de kosten van het legomodel geraamd en heeft iedereen behoorlijk zitten slapen. De eerste toezichthouder die het verwijt van wanbeleid verre van zich werpt is good old Jean Bronckers. Oud gemeentesecretaris van Eijsden, oud gedeputeerde van de provincie Limburg en waarnemend burgemeester in onder meer Sittard-Geleen en Eijsden-Margraten. Hoezo wanbeleid? Hij heeft de directeur toch onmiddellijk op non-actief gesteld! Het schuiven met de zwarte piet is begonnen. Het gerucht gaat, dat met name de regering in en Haag bij de corporatie heeft aangedrongen op het claimen van die 60 miljoen. Ik ben benieuwd waar dit spelletje eindigt. Voor Maastricht en heel Nederland was het beter geweest als het campusproject gewoon doorgegaan was. Voor mij zit er aan dit hele zaakje een onaangenaam luchtje.

De letter en de geest

Gisteren is de politie maar liefst drie keer in de zaak geweest. De tweede keer daarvan vergezeld door een ambtenaar van de gemeente en een brandweerman. De derde keer om te zeggen, dat het mogelijk is dat ze vaker komen. En dat alles om te controleren of de vergunninghouder ook daadwerkelijk in de (horeca)inrichting aanwezig is. De tweede keer heeft de politieman mij een proces verbaal aangezegd. Ik zat namelijk boven op mijn eigen toilet en dat mag niet. Ik moet in de zaak zijn. Ik denk na over de letter en de geest van de wet. Vraag me af wat de overheid met dit optreden wil bereiken? Ik kan eigenlijk maar tot een conclusie komen. De overheid is erop uit deze zaak te sluiten. In principe heb ik de inrichting al overgedragen aan mijn opvolgers. Twee dames, die bruisen van enthousiasme en energie. Ze wachten nog slechts op een vergunning van de gemeente. Ik heb altijd gedacht, dat de gemeente er ook is om ( startende ) ondernemers te steunen en waar mogelijk te faciliteren. Dat belijdt ze althans met de mond en het wordt ook opgeschreven in mooie beleidsnota's. Maar de praktijk is helaas anders. Ik ben er overigens van overtuigd, dat dit veelal afhangt van de opstelling van individuele ambtenaren. Er zijn er die transparant en controleerbaar willen zijn. Maar er zijn er ook die het hun bij wet gegeven gezag ongenuanceerd en cynisch tot machtswellust verheffen. Ogenschijnlijk valt er niets tegen te doen. De wet is nu eenmaal de wet en die hebben ze ( meestal ) aan hun zijde. Gisteren vroeg ik mij even af of en hoe die wet dan gehandhaafd wordt als mijn collega aan de overkant twee weken op vakantie gaat en zijn broer de zaak openhoudt? Waarschijnlijk, bedacht ik, volgens de geest. Er moet dus iets anders aan de hand zijn als de politie drie keer op een dag je zaak binnenkomt en daarbij ook nog aankondigt dat vaker te zullen doen. Maar wat? Ik kan het slechts vermoeden. Normaal vind ik het niet! Ik mag niet naar mijn eigen toilet en evenmin rustig boven de inrichting van mijn maaltijd genieten. Wat mij betreft is dat niet de geest van de wet, maar de ongenuanceerde letter. Daarbij wordt er naar mijn inschatting ook met twee maten gemeten. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het willekeur en onrechtvaardigheid.

KPN-soap gaat verder

Even had ik het idee, dat ze het bij KPN wel goed vonden. Ze hadden mijn mobiele telefoon uit de lucht gehaald en ik wilde niet langer klant zijn. Het abonnement liep toch in maart af. Klaar. Maar ik had buiten de waard gerekend. Op een door mij op 20 januari geschreven brief heeft het concern nooit gereageerd. Dat hoeft niet. Ze hoeven brieven van ontevreden en boze klanten niet te beantwoorden. En ze hoeven ook niet uit te zoeken wat die klanten beweren. Nee, voor zulke gevallen hebben ze Vesting Finance. Die knappen het vuile werk op. Hun eerste brief ontving ik begin februari. Ik liet hen weten, dat ik KPN een brief geschreven had, waarop ik geen reactie ontvangen had. Heel correct stuurden ze me een ontvangstbevestiging met de mededeling dat ze het met hun client zouden opnemen. Daarna hoorde ik VIER maanden niets. Niet van KPN, niet van Vesting. In juni kwam de volgende brief. Een aanmaning. Dreigen met een juridische procedure, loonbeslag en hoge kosten. Ik schreef weer braaf een brief. Ook daarvan werd de ontvangst keurig bevestigd. Ze hadden weer informatie opgevraagd bij KPN. Vandaag dan wederom een schrijven van Vesting. Daaruit blijkt dat ze mijn brief niet echt goed gelezen hebben. Ze vragen om bewijsstukken van betalingen, die ik niet zal verrichten of van betalingen die ik al verricht heb en waarvan de bewijsstukken in het bezit zijn van KPN. En die ga ik dus niet nog een keer opsturen. Ik vrees dat het uitdraait op een juridische procedure. Als het echt niet anders kan, dan moet dat maar. Ik hou jullie op de hoogte.

Straatvoetbal

Een bericht in de krant over twee op straat voetballende jongens van 6 en 9 jaar in de gemeente Landgraaf haalde de afgelopen week de voorpagina van de regionale kranten in Limburg. Ze werden door de politie van de straat af gehaald. Vermoedelijk na een telefoontje vanuit een verzorgingshuis.
Een van de knaapjes was zo geschrokken, dat hij zijn woonadres niet eens meer aan de dienders kon vertellen. Waarom haalt zo’n bericht de voorpagina? Waarschijnlijk enkel omdat de redactie, net als degene die hen over dit voorval tipte, het optreden van de politie belachelijk vond. Dus werd de burgemeester gebeld. Die wist te melden, dat het niet verboden is om op straat te voetballen, maar wel om overlast te veroorzaken. Mooi! Maar wanneer veroorzaken twee op straat voetballende jongens overlast? Kennelijk is dat het geval als er iemand in de buurt is die de politie belt. Die komt dan ook meteen, want ze hebben toch niets beters te doen. Ik heb s’nachts wel eens 112 gebeld. Toen kwamen ze niet. Maar dat is persoonlijke frustratie en die mag hier geen rol spelen.
Er zijn mensen die last hebben van het geluid dat veroorzaakt wordt door het trappen tegen de bal. Er zijn mensen die last hebben van de vreugdekreten die opklinken uit de keeltjes van de trappende jongelui. Er zijn mensen die last hebben van het feit dat er jongelui op straat zijn. En natuurlijk wordt zo’n bal ook niet altijd zuiver geraakt en vliegt wel eens een niet bedoelde kant op. Ook daar kunnen mensen last van hebben. Ik weet niet of al deze mogelijkheden in de categorie overlast vallen.
Wel weet ik dat Limburg vergrijst en ontgroent. En nu gruwelen de grijzen ook nog van het weinige resterende groen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!
Ik vraag mij af wat die knaapjes nu van de politie denken. Wat ze denken over hun vergrijsde medeburgers. Of ze over enige tijd nog wel in een gemeente, in een provincie willen wonen waar hun kinderen hetzelfde zou kunnen overkomen. Ik maak mij grote zorgen over het bedenkelijke niveau van de tolerantie , die kennelijk mee vergrijst is en nog grotere zorgen over het niveau van degenen die bij de politie de prioriteiten bepalen. Mijn enige hoop is dat de burgemeester ervoor gezorgd heeft dat dit nooit meer gebeurt.

Waar is de moraliteit gebleven?

Het spelletje 'dictator wegpesten', zegt Hans Janssen in de Volkskrant van vandaag, heeft zich in de Arabische wereld als een lopend vuurtje verspreid. Of het er daardoor allemaal beter op wordt is zeer de vraag. Janssen beschrijft de situatie in Syrie. Hij woont en werkt in Damascus. Misschien schrijft hij daarom wat positiever over het regime aldaar. Het post - Mubarak Egypte krijgt naar alle waarschijnlijkheid binnenkort met een hongersnood te maken. De economie is ingestort en de graanimporten kunnen niet meer betaald worden. De analogie met Rusland vlak na de perestroika en glasnost van de alom overgewaardeerde Gorbatsjov is treffend. Het hele westen stond te klappen, want de koude oorlog was voorbij en Rusland werd een democratie. Dat de Russen niets te eten hadden kon het westen niets schelen. Wie staat te klappen heeft nu eenmaal geen hand vrij om de portemonnee te trekken!
En nu maken de Grieken het ons ook nog moeilijk. Ze krijgen van ons geen cent als dat niet in ons eigen belang is, zei onze leider Rutte vandaag. Dat is nog eens echte solidariteit. Nee, wij zijn niet solidair met de Grieken, want die werken niet hard en zeker niet lang genoeg, ze komen hun afspraken niet na en bovenal zijn ze, althans volgens Wilders, corrupt. Nu zijn we dat zelf ook, schrijft Peter de Waard in de Volkskrant journalist van 20 mei 2011 en hij maant ons om niet al te hoog van de toren te blazen. We krijgen het waarschijnlijk binnenkort ook nog moeilijk met de Portugezen, de Ieren, de Spanjaarden en wellicht de Italianen.
Wie mag ik nog geloven? Wie kan ik vertrouwen? Wie vertelt de waarheid over al deze ontwikkelingen en toestanden?
Er zijn zoveel waarheden. De waarheid van de politici, die ijveren voor herverkiezing. De waarheid van de banken, die ernaar streven hun winsten weer op peil te krijgen en hun buffers te verstevigen. De waarheid van allerlei maatschappelijke instellingen en organisaties, waarin drastisch geknipt wordt. De waarheid van de mensen die zonder werk zitten, zich bestolen voelen en met steeds minder rond moeten zien te komen.
Natuurlijk kent onze wereld mensen die de boel bewust en opzettelijk oplichten. Mensen die zichzelf boven alle wetten verheven achten en het wat-gij-niet-wilt-dat-u-geschiedt-doe-dat-ook-een-ander-niet uitgangspunt verwerpen. Toch is dat uitgangspunt misschien wel het enige richtinggevende. Zouden wij in de steek gelaten willen worden in moeilijke tijden?
Het gaat hier en nu vrijwel alleen over geld. De miljarden vliegen me om de oren. Waar is de moraliteit gebleven?
De staten en hun leiders weerspiegelen de ( ontbrekende ) moraal van hun volkeren. Ieder voor zich! De collectieve verantwoordelijkheid beleeft slechte tijden. Kleine en grote materiele belangen bepalen de standpunten.
Maar de wereld is van ons allemaal. We zullen haar samen moeten delen. Het recht van de sterkste staat staat lijnrecht tegenover de solidariteit, tegenover een wereldgemeenschap die stoelt op gedeelde verantwoordelijkheid. Als ik moet kiezen ( en dat moet ik ), weet ik wel in welke wereld ik leven wil.

De verenigde staten van Europa en het buitenlands beleid

Het is vrijdag 4 februari 2011. De elfde dag van de demonstraties op het Tahrirplein in Cairo tegen het bewind van Hosni Mubarak. Fareed Zakaria, hoofdredacteur van Newsweek, sprak op 30 januari met Mohammed El Baradei. De beelden deden me denken aan zijn boek: ‘De toekomst van vrijheid’ (2003) over de paradoxen en schaduwzijden van democratie. Ik herinnerde me, dat hij daarin het Bruto Nationaal Product ( BNP ) per hoofd van de bevolking opvoerde als een belangrijk criterium voor het al dan niet duurzaam slagen van democratiseringsprocessen in landen.

De kans dat een democratisch bewind in een land met een inkomen boven de 6000 dollar zou afsterven was 1 op de 500. Eenmaal rijk geworden, worden democratieën onsterfelijk. Bij inkomensniveaus ruwweg boven de 9000 dollar hebben 32 democratische regimes bij elkaar 736 jaar bestaan. In geen van die landen is de democratie verloren gegaan. Daarentegen is in 39 van de 69 armere democratieën de democratie mislukt, een sterftecijfer van 56 procent.( blz. 63 )

Met behulp van het CIA World factbook begin ik een database aan te leggen van het BNP per hoofd van de bevolking van diverse landen. Interessant is daarbij ook de gemiddelde leeftijd van de bevolking, het werkeloosheidspercentage en het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft.
De Nederlandse Minister President Rutte is een voorstander van een ordentelijke transitie in Egypte, maar heeft er geen zin in President Mubarak op te roepen op te stappen. Rutte ziet dat als inmenging in binnenlandse aangelegenheden. Verder observeert de Minister President dat er beter geen groeperingen als het Moslimbroederschap aan de macht komen. “Dan kom je van de regen in de drup.” Hij volgt braaf het Amerikaanse standpunt. Het Nederlandse parlement is ontevreden over de slappe reactie van de Europese Unie. Zij vinden dat er een krachtiger eendrachtig geluid moet komen richting Egypte en dat Europa op dit moment de 2e viool achter de Verenigde Staten speelt.

Wim van de Camp (CDA), europarlementariër namens Nederland, twittert op 3 februari over de ‘goeie start nieuwe CDA werkgroep Europa. Meer CDA leden erbij halen, Europa politiek moet frisser,brutaler: NL heeft geen toekomst zonder EU.’ Ze zijn bij het CDA kennelijk op zoek naar een nieuwe visie op Europa.

Berlusconi, de binnenlands zwaar onder vuur liggende premier van Italië, noemt Mubarak een wijs mens, die tijdens de onvermijdelijke transitie aan de macht moet blijven. En dat is nu precies wat de demonstranten niet willen. Op 3 februari lieten Berlusconi en vier ( Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en Spanje ) andere Europese leiders in een gezamenlijke verklaring nog weten „extreem bezorgd” te zijn over de situatie in Egypte en riepen ze op tot „een snelle en ordelijke overgang naar een brede, representatieve regering”.

Na elf dagen demonstraties in Egypte, spreken de 27 Europese regeringsleiders eindelijk met een mond in de navolgende verklaring.

Brussels, 4 February 2011

EUROPEAN COUNCIL
DECLARATION ON EGYPT AND THE REGION

The European Council is following with utmost concern the deteriorating situation in Egypt. It condemned in the strongest terms the violence and all those who use and encourage violence. It emphasised the right of all citizens to demonstrate freely and peacefully, under due protection from law enforcement authorities. Any attempt to restrict the free flow of information, including aggression and intimidation directed against journalists and human rights defenders, is unacceptable.
The European Council called on the Egyptian authorities to meet the aspirations of the Egyptian people with political reform not repression. All parties should show restraint and avoid further violence and begin an orderly transition to a broad based government. The European Council underlined that this transition process must start now. The basis for the EU's relationship with Egypt must be the principles set out in the Association Agreement and the commitments made.
The European Council saluted the peaceful and dignified expression by the Tunisian and Egyptian people of their legitimate, democratic, economic and social aspirations which are in accord with the values the European Union promotes for itself and throughout the world. The European Council emphasised that the citizens' democratic aspirations should be addressed through dialogue and political reform with full respect to human rights and fundamental freedoms, and through free and fair elections. It called on all parties to engage in a meaningful dialogue to that end.
The European Union is determined to lend its full support to the transition processes towards
democratic governance, pluralism, improved opportunities for economic prosperity and social
inclusion, and strengthened regional stability. The European Council is committed to a new
partnership involving more effective support in the future to those countries which are pursuing political and economic reforms including through the European Neighbourhood Policy and the Union for the Mediterranean.
In this context, the European Council
− asked the High Representative to convey our message on her forthcoming visit to
Tunisia and Egypt;
− invited the High Representative within the framework of this partnership to develop a
package of measures aimed at lending European Union support to the transition and
transformation processes (strengthening democratic institutions, promoting democratic
governance and social justice, and assisting the preparation and conduct of free and fair
elections); and to link the European Neighbourhood Policy and Union for the
Mediterranean more to these objectives; and
− invited the High Representative and the Commission to adapt rapidly the instruments of
the European Union, to make humanitarian aid available and to propose measures and
projects to stimulate cooperation, exchange and investment in the region with the aim of
promoting economic and social development, including advanced status for Tunisia.

Dat is nog eens iets anders dan je suf kletsen in het Europees parlement over de technische en emissie vereisten, die je als Europa gaat stellen aan brommers, scooters en motoren! ( Twitter Wim vande Camp ). Hoed u voor de preventiestaat, die niets beters te doen lijkt te hebben, dan de individuele vrijheden van burgers in steeds verder toenemende mate te beperken en in te grijpen in de persoonlijke levenssfeer. De belangengroependemocratie zaagt aan de wortels van de individuele vrijheid. Europa heeft het vooral druk met zichzelf en speelt daarom geen rol van betekenis in de wereld.

Buitenlands beleid lijkt een mijnenveld, waar de geringste misstap tot explosies met grote gevolgen kan leiden. De Amerikanen hebben grote moeite met het bepalen van hun positie ten opzicht van wat er zich in Egypte afspeelt. Een trouwe bondgenoot, die bijna dertig jaar aan het bewind is, van de ene op de andere dag als een baksteen laten vallen is niet eenvoudig. Ook al vraagt het Egyptische volk, althans een deel daarvan, daarom.

Mijn gedachten bewogen zich eveneens in deze dagen in de richting van Kishore Mahbubani, die ‘The new Asian Hemisphere, the irresistible shift of power to the east” (2008) schreef en naar Francis Fukuyama’s “Het einde van de geschiedenis en de laatste mens” (1992). Mijns inziens verplichte literatuur voor iederen die met het lot van de wereld begaan is. En niet in de laatste plaats spookten de woorden van Bertolt Brecht voortdurend door mijn hoofd:

Ihr Herrn, die ihr uns lehrt, wie man brav leben
Und Sünd und Missetat vermeiden kann
Zuerst müßt ihr uns schon zu fressen geben
Dann könnt ihr reden: damit fängt es an.
Ihr, die ihr euren Wanst und unsere Bravheit liebt
Das Eine wisset ein für allemal:
Wie ihr es immer dreht und immer schiebt
Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.
Erst muß es möglich sein, auch armen Leuten
Vom großen Brotlaib sich ihr Teil zu schneiden
( Dreigroschenoper, 1928, Ballade: Wovon lebt der Mensch )

Zittend achter mijn laptop in Vaals stel ik me de vraag of het mogelijk is een buitenlands beleid voor Europa te formuleren, waarbij lering getrokken is uit de fouten van het verleden. Hoe kan een dergelijk beleid tot stand komen? Wie moet er over zijn schaduw van eigenbelang heen springen? Wat is de juiste koers op weg naar een wereld van duurzaamheid en vrede?