Twee tandenborstels

Ik heb twee tandenborstels en wel vier scheerapparaten. Dat blijkt levensgevaarlijk. Mocht ik ooit in een uitkeringssituatie terecht komen en een fraudecontrole aan huis krijgen, dan heb ik heel wat uit te leggen. Ik moet een verklaring hebben voor die twee tandenborstels. Want dat is toch niet normaal. In Den Bosch heeft een meneer verklaart dat hij ’s morgens zijn tanden met de ene en ’s avonds met de andere borstel poetst. De controleur kon ermee leven, want het zou zo maar waar kunnen zijn. Bruikbare smoes dus. Voor die vier scheerapparaten moet ik nog iets bedenken. De smoes van de tandenborstels is niet bruikbaar, want ik scheer me maar een keer per dag en er zijn zelfs dagen dat ik het scheren helemaal oversla. Het zal niet meevallen de aanwezigheid van vier van die apparaten in mijn huis voor de controleur aannemelijk te maken. Het zal uitgekamd worden op zoek naar medegebruikers. Over kammen gesproken, daar heb ik er ook meer van. Verdacht. Ik heb ook meer dan zeven onderbroeken, sokkenparen en overhemden. Mijn kleerkast puilt uit van de kostuums, pantalons en colbertjes. Hoe kan ik in vredesnaam ooit aannemelijk maken dat ik die allemaal zelf draag? Om van mijn talrijke paren schoenen maar helemaal te zwijgen. Als ze komen controleren doe ik er goed aan alles te filmen. Iemand die alles wat de controleur doet opneemt heeft immers niets te verbergen, beweert de controleur uit Den Bosch. Wat daar de logica van is ontgaat mij volledig, maar het schijnt te werken. De gemeente mag tegenwoordig ook gratis in het kadaster kijken en ook de gegevens over stroom- en waterverbruik opvragen. De controleurs hoeven eigenlijk niet eens meer de deur uit. Als we nu gewoon elk huishouden waaraan een uitkering verstrekt wordt verplichten mee te werken aan het plaatsen van een aantal bewakingscamera’s , dan zijn die huisbezoeken helemaal overbodig. De staatssecretaris hoeft dan ook niet meer mee te lopen om eens een dagje van het veldwerk te proeven en gelegitimeerd in andermans privésfeer te neuzen. Hij kan dan rustig in Den Haag blijven en daar luidkeels verkondigen dat we toch beter af zijn met een samenleving die op vertrouwen gebaseerd is.

Wethouder Kompier zet Vaals op de (wereld)kaart

Wat de VVV met diverse campagnes maar mondjesmaat lukt, krijgt wethouder Kompier op een dinsdagmiddag in de zomer spelenderwijs voor elkaar. Vaals op de wereldkaart zetten. Eigenlijk heel eenvoudig. Gewoon even meeliften met de xenofobische ( vreemdelingenangst ) trend, die Nederland de laatste jaren kenmerkt. Hoe zit de zaak in elkaar?

1. Vaals heeft een begroting van een kleine 30 miljoen per jaar. Het dorp telt een kleine 10.000 inwoners. Daarvan hebben er 300 een uitkering. En dat zijn er 200 meer dan in vergelijkbare gemeenten. Van die 300 is 40% buitenlander en 60% dus niet. Van elke 100 nieuwe aanmelders, vragen er 9 meteen een uitkering aan. Dat hele uitkeringsgebeuren kost de gemeente per jaar bijna 10,5 miljoen euro, waarvan ze er bijna 9 terugkrijgt van de rijksoverheid. Voor de gemeente zelf resteert een dikke 1,5 miljoen euro. De 40% buitenlandse uitkeringsgerechtigden krijgen daarvan € 638.800,-, dat is € 5.323 euro per jaar per persoon. De overige 9,5 ton gaan naar Nederlandse uitkeringsgerechtigden. In Vaals zijn vele daarvan inmiddels volstrekt onbemiddelbaar. Maar dat terzijde. Je scoort niet met de mededeling dat vele Vaalsenaren te lui zijn om te werken.

2. De bevolking van Vaals is in de eerste vijf maanden van 2011 volgens het CBS met 30 personen afgenomen. Er hebben zich in die periode 90 mensen uit het buitenland in Vaals gevestigd en er zijn ook 90 personen naar het buitenland vertrokken. Ervan uitgaande dat van de 90 inkomende 9% een uitkering aanvraagt, zoals de wethouder stelt, en dat van de naar het buitenland vertrekkende niemand een uitkering had, kwamen er in de eerste vijf maanden van 2011 dus 8 zogeheten uitkeringstoeristen bij. Rechtvaardigen die het beeld, dat Vaals overspoeld wordt door uitkeringstoeristen? Extrapoleren we dat over een heel jaar, dan hebben we het in concreto over 19 gevallen. Het niet inschrijven daarvan levert de gemeente op jaarbasis een besparing op van afgerond een ton.

3. In dit hele verhaal spelen beelden een grote rol. Wat vinden Nederlanders van zichzelf? Wat vinden wij van buitenlanders? Hoe zien die buitenlanders zichzelf en hoe zien ze ons? En nog meer bepalend en hardnekkig zijn de beelden van de beelden. Hoe denken wij dat de buitenlanders ons zien? Hoe denken de buitenlanders dat wij hen zien? Woorden hebben invloed. Als ze maar verspreid worden. De woorden van wethouder Kompier zijn over de wereld verspreid en meteen waarschuwen sommige mensen voor een xenofobisch domino-effect. Vaals zou aan de wieg kunnen staan van een golf van vreemdelingenangst, die vanaf het hoogste punt van Nederland Europa als een tsunami gaat overspoelen. Maar het is eerder omgekeerd. De voorgenomen maatregel om EU-burgers, die niet zelf in hun levensonderhoud kunnen voorzien of onvoldoende bestaansmiddelen hebben voortaan niet meer als inwoner in te schrijven is eerder het gevolg van een al langer in Nederland waarneembare trend om buitenlanders de schuld te geven van alles wat hier niet goed gaat. Vandaag de dag kun je daar politiek wel lekker mee scoren .

4. Natuurlijk is het de verantwoordelijkheid van de wethouder van financiën om ervoor te zorgen, dat de gemeente een sluitende begroting heeft. De bezuinigingen die de Rijksoverheid doorvoert om het Nederlandse financieringstekort binnen de perken te houden hebben grote gevolgen voor die begroting. Ook gemeenten moeten fors inleveren en dus op hun uitgaven bezuinigen. En dan is het heel legitiem, dat alle uitgaven kritisch bekeken worden.

5. De uitstraling van de voorgenomen maatregel is voor een grensgemeente als Vaals, die voor een belangrijk deel leeft van de buitenlanders naar mijn mening niet gunstig. In plaats van zich als een Europese gemeente te profileren, zet Vaals alle buitenlanders neer als profiteurs en kruipt in een eng nationalistisch getint beleidsharnas. Grensgemeenten als Vaals zijn de huid van ons land. Door die huid ademt het land. De adem van Vaals stinkt!

Uitkeringstoeristen

Vaals is een toeristengemeente. De bevordering van het toerisme is een, zo niet HET belangrijkste, speerpunt van het gemeentelijk beleid. Het drielandenpunt, een groot bungalowpark, Hotel – Kasteel Vaalsbroek, Hotel - Kasteel Bloemendal en diverse campings. Honderdduizenden dagjesmensen en overnachtingen. Vaals loopt ook langzaam leeg. Het aantal inwoners daalt gestaag en dat baart zorgen. Dat hardop zeggen is tegenwoordig niet meer politiek correct. De krimp biedt kansen is heden ten dage de politiek correcte reactie. Vaals is ook arm. Op het totaal aantal inwoners telt de gemeente een relatief groot aantal mensen dat van een uitkering moet leven. En daardoor scoort Vaals hoog op de armoedeschaal. Al jaren probeert de gemeente de bak met uitkeringsgerechtigden minder vol te krijgen. Vechten tegen de bierkaai. Want wat blijkt? Naast het feit dat Vaalsenaren van nature lui zijn ( op het Von Clermontplein ligt ‘d’r voele Völser’) hebben nu ook de uitkeringsgerechtigden uit andere delen van Nederland Vaals ontdekt. Ze verhuizen massaal naar de drielandengemeente omdat het woonklimaat er aantrekkelijk is en de huren van kamers laag. Dat krikt het aantal inwoners natuurlijk behoorlijk op. Prima middel tegen de krimp. Maar de wethouder van sociale zaken krijgt er kramp van . En dus heeft Vaals als toeristengemeente besloten uitkeringtoeristen te gaan weigeren. Als eerste gemeente in Nederland gaat Vaals, volgens de wethouder, een Europese richtlijn uit 2004 toepassen. Dat hebben ze bij de buren in België afgekeken. De strekking van de voorgenomen maatregel is: U bent alleen nog maar welkom als u zelf in uw levensonderhoud kunt voorzien. Of dat ook voor de eeuwig onbemiddelbare Vaalsenaren zelf gaat gelden is nog niet duidelijk, maar ligt natuurlijk wel voor de hand. De wethouder heeft namelijk de buik vol van profiteurs.
De richtlijn waarom het gaat is naar alle waarschijnlijkheid 2004/38/EG van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden. Artikel 7 lid 1, sub b bepaalt, dat iedere burger van de Unie het recht heeft gedurende meer dan drie maanden op het grondgebied van een ANDERE LIDSTAAT te verblijven indien hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over voldoende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van het sociale bijstandsstelsel van het gastland (….).
De Belgische buren van Vaals weigeren op grond van dat artikel dus waarschijnlijk het ( voor een verblijf langer dan drie maanden ) inschrijven van Nederlanders die niet kunnen aantonen dat zij over voldoende bestaansmiddelen beschikken. Ik waag te betwijfelen dat ze hetzelfde ( kunnen ) doen met hun eigen landgenoten. En dus betwijfel ik, dat Vaals mensen met de Nederlandse nationaliteit kan weigeren. De gemeente zou dat wel kunnen doen ten aanzien van mensen afkomstig uit andere lidstaten van de Unie. Voor Nederlandse uitkeringsgerechtigden blijft Vaals dus gewoon een toeristengemeente, waar ook uitkeringstoeristen welkom zijn. Het wachten is slechts op de eerste juridische procedure. Ik vrees dat de wethouder van de uitspraak nog meer kramp krijgt.