Zorg en Dwang

Vandaag behandelt de Tweede Kamer het wetsvoorstel Zorg en Dwang. De bedoeling van dat wetsontwerp is het gebruik van vrijheidsbeperkende middelen in de zorg aan banden te leggen. Wat zegt zo’n wetsvoorstel over onze samenleving? Waarom hebben wij een wet nodig die vrijheidsbeperking in de zorg beperkt? Kennelijk omdat we de neiging hebben om de vrijheid van mensen die zorg behoeven te beperken. Ze moeten zogenaamd tegen zichzelf beschermd worden. Vooral dementerende ouderen dwalen, vallen, schreeuwen, slaan en bijten. Zorg en dwang. De combinatie van die begrippen bezorgt mij rillingen. Ik heb steeds gedacht dat zorgen voor iemand betekent aandacht hebben en geven. Maar aandacht is een luxegoed geworden, aandacht kost tijd. Tijd is geld. Geld hebben we niet meer. Dus binden we ze vast. Dementie - organisaties vinden dat achterhaald, niet meer van deze tijd. Van welke tijd was het dan wel? Hebben wij het ooit normaal gevonden, dat we zorgbehoevende mensen vastbinden?

Ook thuiszorginstellingen mogen, als de wet aangenomen wordt, ouderen gaan fixeren. Zorginstellingen mochten dat al. Ouders, thuiszorgers van het eerste uur, ook. Die fixeren baby’s en kleuters. Hun vrijheid wordt al vanaf de box beperkt. Later nemen die kinderen wraak en binden hun ouders vast. Zo gaat dat in het leven. Je krijgt wat je geeft. Vroeger had je geen tijd voor mij, nu heb ik geen tijd voor jou. Van zorginstellingen, waar zorgprofessionals werken, zou je mogen verwachten dat ze wel tijd hebben. Ze zijn er toch gekomen om de ouders uit de wraakzuchtige klauwen van hun kinderen te redden. Wil ik nog oud worden met het vooruitzicht dat er ’s ochtends zo’n wraakzuchtige verzorgende komt om me los te maken van mijn bed en me vervolgens in een stoel vast te binden, zodat ik rustig af kan wachten tot de avonddienst me weer op bed fixeert? Is het een wonder, dat dementerende ouderen daar onrustig van worden?

Waar tijd geld wordt, wordt aandacht duur en zorg dwang. We worden steeds ouder . Naar verwachting verdubbelt het aantal dementerende ouderen de komende jaren. De werkeloosheid stijgt ook met sprongen. Massa’s mensen hebben hun tijd niet meer nodig om geld te verdienen. De druk is van de ketel, ze hebben de tijd terug gekregen. Als we die nu eens zouden vragen om twee dagen per week zorg te verstrekken. Elke werkeloze adopteert een dementerende oudere. Ongeveer net zoals de opa’s en oma’s enkele dagen in de week de zorg voor hun kleinkinderen op zich nemen en hen geven wat ze hun kinderen veelal onbewust onthouden hebben, toen hun tijd nog geld was. Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter het gevoel van plaatsvervangende schaamte wordt over een land dat een wetsvoorstel Zorg en Dwang nodig blijkt te hebben.

Twee tandenborstels

Ik heb twee tandenborstels en wel vier scheerapparaten. Dat blijkt levensgevaarlijk. Mocht ik ooit in een uitkeringssituatie terecht komen en een fraudecontrole aan huis krijgen, dan heb ik heel wat uit te leggen. Ik moet een verklaring hebben voor die twee tandenborstels. Want dat is toch niet normaal. In Den Bosch heeft een meneer verklaart dat hij ’s morgens zijn tanden met de ene en ’s avonds met de andere borstel poetst. De controleur kon ermee leven, want het zou zo maar waar kunnen zijn. Bruikbare smoes dus. Voor die vier scheerapparaten moet ik nog iets bedenken. De smoes van de tandenborstels is niet bruikbaar, want ik scheer me maar een keer per dag en er zijn zelfs dagen dat ik het scheren helemaal oversla. Het zal niet meevallen de aanwezigheid van vier van die apparaten in mijn huis voor de controleur aannemelijk te maken. Het zal uitgekamd worden op zoek naar medegebruikers. Over kammen gesproken, daar heb ik er ook meer van. Verdacht. Ik heb ook meer dan zeven onderbroeken, sokkenparen en overhemden. Mijn kleerkast puilt uit van de kostuums, pantalons en colbertjes. Hoe kan ik in vredesnaam ooit aannemelijk maken dat ik die allemaal zelf draag? Om van mijn talrijke paren schoenen maar helemaal te zwijgen. Als ze komen controleren doe ik er goed aan alles te filmen. Iemand die alles wat de controleur doet opneemt heeft immers niets te verbergen, beweert de controleur uit Den Bosch. Wat daar de logica van is ontgaat mij volledig, maar het schijnt te werken. De gemeente mag tegenwoordig ook gratis in het kadaster kijken en ook de gegevens over stroom- en waterverbruik opvragen. De controleurs hoeven eigenlijk niet eens meer de deur uit. Als we nu gewoon elk huishouden waaraan een uitkering verstrekt wordt verplichten mee te werken aan het plaatsen van een aantal bewakingscamera’s , dan zijn die huisbezoeken helemaal overbodig. De staatssecretaris hoeft dan ook niet meer mee te lopen om eens een dagje van het veldwerk te proeven en gelegitimeerd in andermans privésfeer te neuzen. Hij kan dan rustig in Den Haag blijven en daar luidkeels verkondigen dat we toch beter af zijn met een samenleving die op vertrouwen gebaseerd is.

ZE en UT

Stel je niet te hard op, want dan breken ZE je. Stel je niet te soft op, want dan wringen ZE je uit. ZE! ZE zijn de voornaamste oorzaak van onze ellende. ZE maken er een potje van. ZE doen toch wat ze willen daar in Den Haag en Brussel. ZE trekken zich nergens wat van aan. De brekers aan de ene kant, de wringers aan de andere en zelf zit je dan automatisch radicaal in het midden en moet voortdurend uitkijken. De A staat niet meer voor Appèl, maar voor Alarm. ZE, dat zijn de anderen, die ons voortdurend bedreigen, UT ons voortdurend moeilijk maken en UT allemaal schuld zijn.

De spreekkamers van huisartsen zitten vol met mensen die UT hebben. Ze hebben UT in de rug, UT aan het hart, UT in de nek, UT in de gewrichten. UT is volksziekte nummer één. UT, dat is het onbepaalde, dat ons laat lijden. Politieagenten bijvoorbeeld hebben UT gehad met de minister. Zij lijden imagoschade. Sommige voetballers hebben UT gewoon weer eens laten liggen. Zij lijden puntverlies. Zeilmeisje Laura heeft UT wel gehad met Nederland. Zij lijdt onder de bureaucraten.

Wie zijn ZE? Willen we dat wel weten? Of is het gewoon geriefelijk om zo in het algemeen, zonder man en paard te noemen iets de woestijn in te roepen? Niemand zegt iets terug, want ZE voelen zich nooit aangesproken.

UT kan van alles zijn wat ons dwarszit, meestal doet UT pijn, behalve als UT fijn was. Eigenlijk willen we UT liever niet benoemen, want dan moeten we er iets mee of tegen doen. De dokter moet maar zeggen wat UT is en wat ons te doen staat. Als UT dan niet over gaat, is UT tenminste niet onze schuld. Dan hebben ZE UT niet goed gedaan. Nee, dat was UT niet! UT moet iets anders zijn. Hoe vaak heb ik UT ZE nu gezegd? ZE luisteren gewoon niet.

Ik weet hoe moeilijk UT is, maar doe niet zo geheimzinnig en zeg nou gewoon wie ZE zijn en wat UT is!

De uitroeptekens van Rudi van Dantzig

Rudi van Dantzig is op 78-jarige leeftijd overleden. Hij was, zoals hij zelf zei, geen top danser. Hij was zonder enige twijfel wel een top choreograaf. Meester Prikkebeen. Steeds op zoek naar exotische vlinders. Niet om ze op te prikken, maar om ze nieuwe vleugels te geven. Net als het leven is de dans een golfbeweging. Het gaat volgens Van Dantzig niet alleen om de passen, maar vooral ook om de passie. Het is juist die passie die de aandacht van de toeschouwer dwingend naar zich toe trekt. De beleving moet het geheel dragen. Dans geen vraagtekens, maar uitroeptekens!

Al lang bekijk ik ook zelf het leven, het samenleven vanuit een dans- , een bewegingsperspectief. Het zijn mensen die hun leven, hun omgeving, een organisatie, instelling of bedrijf in beweging houden of laten inslapen, vastroesten, bevriezen, verstarren. Mensen die strategieën bedenken, formuleren, uitdragen en vertalen in concrete bewegingen, acties. Mensen die structuren, systemen bedenken en ze laten functioneren of juist blokkeren. Mensen die indicatoren ontwikkelen waarop gestuurd kan worden. Mensen die informatie verzamelen. Mensen die produceren, mensen die controleren. Mensen die verkopen. Mensen die al of niet willen samenwerken. Mensen die bang zijn of juist vrij en onbekommerd. Mensen die verhullen of juist onthullen. Mensen die ontevreden zijn of met plezier hun werk doen. Mensen die niet durven bewegen, zich in zichzelf opsluiten bang als ze zijn om fouten te maken of mensen die met passie door het leven dansen, uit zichzelf stappen en initiatieven durven nemen. Mensen die ergens voor staan. Dansen gaat samen met muziek, uitbundigheid, vreugde en plezier. Plezier in het bewegen. Niet stil kunnen blijven zitten. Het tegenovergestelde van verlamd door angst, stil en onbeweeglijk, op je plekje blijven zitten en je als het ware onzichtbaar proberen te maken.

Onwillekeurig moest ik vannacht, kijkend naar een Masterclass van Rudi van Dantzig, denken aan de discussie die het CDA- congres de komende dagen voert over koers, uitgangspunten en interne organisatie. De passen blijven hetzelfde. Gespreide verantwoordelijkheid, solidariteit, publieke gerechtigheid en rentmeesterschap. Ze krijgen misschien andere namen. Nederland maken we samen, betrokken en nabij, rechtvaardig en betrouwbaar en zorg om de aarde. Elk begrip roept vragen en discussie op. Maar waar is de passie die het geheel draagt? Waar zijn de uitroeptekens? Waar is het vuur? Het gaat toch niet om een onsje meer links of een pondje meer rechts of een kilo radicaal midden. Uitgewoonde begrippen. Het zijn slechts de kleren van de keizer. Daaronder zit wat van waarde is en altijd zal blijven. Deze, onze wereld is van ons allemaal. Wij delen haar. Niemand wordt uitgesloten of aan zijn lot overgelaten. Iedereen kan en moet naar vermogen bijdragen en wordt erbij betrokken. Geen vrijblijvendheid. Niemand kan de dans ontspringen. Wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft. Niemand wordt verketterd. Wat wij niet willen dat ons geschiedt, dat doen wij ook een ander niet. Niks nieuwe koers! Bezinnen op oude waarden en daarvoor gepassioneerd blijven staan. Uitroeptekens!!!!!!

Cohn – Bendit en Van de Camp

Deze week las ik een tweet van Wim van de Camp. Hij maakte melding van onbeschoft gedrag, lees geschreeuw, van Daniel Cohn – Bendit. Als je het niet met hem eens bent begint hij te schreeuwen, meldde Wim. Ik vloog in mijn gedachten onmiddellijk terug naar 1968 en vroeg me af waar Wim van de Camp was toen Cohn – Bendit in Parijs stond te schreeuwen op de barricaden.

Daniel Cohn – Bendit is een kind van Joodse ouders. In 1933 vluchtten ze uit Duitsland. Het doel was Amerika en daarom wachtten ze met de aangifte van hun in 1945 geboren zoon. Die werd zo eerst stateloos en kreeg later een dubbele nationaliteit. Op zijn twintigste ging Daniel in Nanterre sociologie studeren. Hij kwam in Berlijn in aanraking met Rudi Dutschke, die door zijn hoofd geschoten werd , en ook met Joschka Fischer. In Duitsland was eigenlijk in 1967 de pleuris al uitgebroken toen Benno Ohnesorg doodgeschoten werd . Een jaar later werd Daniel een van de leiders van de studentenopstand in Parijs. Uiteindelijk legden 10 miljoen Fransen het werk neer. De Gaulle moest de lonen verhogen en onderwijshervormingen toestaan. Wim van de Camp zat braaf, net als ik overigens, op de middelbare school terwijl de romantische revolutie van de babyboomers zich voltrok.

In Nederland bleef het relatief rustig in 1968. De winter was bar en de herfst nat. We hadden, net als nu, een geldcrisis veroorzaakt door de anderen. Het kabinet de Jong besteedde te weinig middelen aan het bestrijden van de werkeloosheid, net als het kabinet Rutte nu. De vakbonden verzetten zich tegen de loonpauze. Wilden geen Franse chaos, maar ook geen onrecht. Minister Veringa onderhandelde met de studenten. We kregen de eerste metro in Rotterdam, de Ijtunnel in Amsterdam en het eerste klaverblad bij Oudenrijn. Toen de Praagse lente en de hongersnood in Biafra. Nu de Arabische lente en honger in de hoorn van Afrika. Er werden twee prinsjes geboren, Maurits en Johan Friso. DAF begon te produceren in Born. De PPR scheidde zich in 1968 af van de KVP. Nu dreigt er weer een afsplitsing van het CDA. Heintje Davids werd tachtig en dokter Barnard voerde de eerste harttransplantatie uit. Marten Luther King en Bobby Kennedy werden vermoord en Paus Paulus VI sprak zich uit tegen de pil. Er waren Olympische Spelen in Mexico. Dit jaar zijn ze iets dichterbij. 44 jaar na 1968 en wat hebben we bereikt?

Wim van de Camp is een nette vent en Daniel Cohn – Bendit een straatvechter, die tot zijn grote leedwezen moet constateren dat we sedert 1968 niet zo heel veel opgeschoten zijn. Geen wonder dat Cohn – Bendit nog steeds schreeuwt, zeker als hij geconfronteerd wordt met Viktor Orban, een geestverwant van Wim, die in Hongarije de persvrijheid beperkt en de onafhankelijkheid van de centrale bank en de rechterlijke macht inperkt. Orban belichaamt zo ongeveer alles waar Cohn – Bendit in zijn leven tegen gevochten heeft. Ik geef het toe: ik heb een zwak voor rode Danny. Van mij mag hij zijn stem verheffen. Hij was in ieder geval nooit te bang om zijn nek uit te steken.

Het eindspel

De Duitstalige TV - zender Arte had gisteren een avondvullend themaprogramma over de Eurocrisis in de aanbieding. Reportages over een tijdbank in Spanje en ruilen in plaats van kopen in Griekenland. Gewone mensen schakelen het geld uit. Wat kun jij? Wat weet jij? Wat kun jij missen? Wat heb jij nodig? Aanbod en vraag worden zonder geld bij elkaar gebracht. Interessante initiatieven. Helaas zijn er te weinig programma’s die de burgers in alle Europese landen voortdurend duidelijk maken wat er op het spel staat. We steken liever de kop in het zand en kijken naar de Voice.

De financiële markten hebben en houden Europa in hun greep. Terwijl de Amerikanen de grootste staatsschuld van de Westerse wereld hebben, bepalen Amerikaanse ratingbureaus de status van afzonderlijke Europese staten. Zo verdelen ze Europa in landen van de eerste,tweede en derde categorie. Duitsland, Nederland, Finland en Luxemburg zitten in de kopgroep. Frankrijk in de middengroep. De rest moet zijn best doen om erbij te blijven. Die waarderingen hebben dus niets te maken met de hoogte van de schuld, maar alles met vertrouwen. In Europa laten wij ons gewillig uit elkaar spelen, terwijl we allemaal in hetzelfde bootje zitten. Wij laten de financiële markten bepalen dat het ene land kan lenen tegen bijna 0% rente, terwijl het andere 7% moet betalen voor een lening. De Federal Reserve in Amerika en de Bank of England in het Verenigd Koninkrijk doen wat de Europese centrale Bank niet mag. De totale schuld opkopen en herverdelen.

Naar schaaktermen vertaald bevindt Europa zich in het eindspel. We hebben een federale munt en een federale markt. Vrij verkeer van mensen, goederen en geld. Maar we hebben geen federale regering, die ervoor kan zorgen dat er een gezamenlijk sociaal – economisch beleid gevoerd wordt onder controle van het Europees Parlement. Onze regeringsleiders zijn er tot op heden niet in geslaagd maatregelen te nemen die de wereld het vertrouwen geven dat we de crisis het hoofd zullen bieden. Duidelijk is, dat alleen ( dwingen tot ) bezuinigen niet voldoende zal helpen. Mevrouw Merkel doet wel alsof ze de president van Europa is, maar ze is het niet. Net zomin als meneer Sarkozy. Ze zullen niet de geschiedenis in gaan als de leiders die ons op het goede spoor gezet hebben. Geen van allen zijn ze bereid om de soevereiniteit van hun landen op essentiële terreinen in te leveren en ons op die manier uit de klauwen van de financiële markten te bevrijden. De volgende verkiezingen in de thuislanden zijn belangrijker dan de toekomst van ons allemaal. En ondanks al die verwoede, maar nutteloze pogingen zullen ze de volgende verkiezingen verliezen. Omdat politieke en electorale kortzichtigheid het probleem niet werkelijk oplost spelen ze ongewild de eurosceptici in de kaart. De ontevredenheid zal alleen maar toenemen, omdat er geen perspectief geboden wordt. De enige redding is een Federaal Europa met een sterke Europese Bank, die voldoende mandaat heeft om te doen wat de Federal Reserve doet, met een gezamenlijk en geharmoniseerd sociaal – economisch beleid en met Europese Staatsobligaties, die het onmogelijk maken ons tegen elkaar uit te spelen. Tot nog toe spelen we in Europa een zwak eindspel. De strategie moet hoognodig op de schop willen we het tij nog keren en deze partij winnend afsluiten.

De vader, de moeder, de heilige geest en de verloren zoon

Van de tien zetels in Provinciale Staten van Limburg die de PVV in 2011 heeft behaald zijn er nog acht over. Harm Uringa vertrok vrijwillig, Cor Bosman gedwongen. Als het in dit tempo doorgaat telt de PVV aan het einde van de rit nog twee statenleden en is de coalitie haar meerderheid over twee jaar kwijt. In theorie dan wel. Want de ex – PVV’ers blijven op persoonlijke titel op hun zetel in het provinciaal parlement zitten en zijn niet plotseling van hun geloof afgevallen. We hebben er nu een Onafhankelijke Statenfractie Limburg en een Partij voor Leefbaarheid en Democratie bij. In hun eentje zullen de beide heren weinig deuken in pakjes Limburgse boter drukken en bij de volgende verkiezingen zullen de OSL en de PvLD weer van het politieke toneel verdwijnen. Tot die tijd vormen de PVV, de OSL en de PvLD voorlopig een soort heilige drie eenheid van moeder Laurence, heilige geest Harm en verloren zoon Cor. Past wel bij Limburg.

Vrijheid, onafhankelijkheid, leefbaarheid en democratie. De begrippen vertegenwoordigen zo ongeveer alles waar de PVV, de OSL en de PvLD niet voor staan. Wat je hoort is niet wat je krijgt. Moeder Laurence beschouwt het gouvernement als een soort buitenverblijf waar ze haar vrije tijd doorbrengt als ze haar drukke werkzaamheden in Brussel even wil ontvluchten. Geert de vader heeft het in Den Haag te druk om ook nog de vuile was in Limburg te wassen. Als je geknipt en geschoren wordt moet je doodstil blijven zitten. De storm gaat wel weer liggen. Het stof zal neerdwarrelen en dan wil de VVD er een gedeputeerde bij, tenzij de PVV er een inlevert. Dus dat toneelstuk krijgt nog wel een vervolg. Heeft overigens iemand al iets over deze kwestie van het CDA in Limburg gehoord?

Tegelijkertijd gaat het gelukkig goed met Limburg. Canon zet een nieuwe tonerfabriek in Venlo neer. Het Maankwartier in Heerlen komt er. Sittard-Geleen krijgt een chemiecampus. De Floriade. Het wereldkampioenschap wielrennen en niet te vergeten volgende maand het Red Bull Crashed-Ice in Valkenburg. Eigenlijk gebeurt er alleen in Maastricht niets. Daar hebben ze het druk met de voorbereiding op het niet worden van culturele hoofdstad van Europa in 2018. Ik kende eens een politicus die me vertelde dat het maar goed is dat de burgers niet weten hoe de politiek werkt. Wees maar blij, zei hij, dat de lantaarnpalen ’s avonds branden en de bussen redelijk op tijd rijden. Dat komt omdat de politiek zich er niet mee bemoeit. Politici hebben het vooral druk met zichzelf en met elkaar.