Herdenken

De herdenkingsdagen komen er weer aan. Na Koninginnedag en 1 mei ( nog steeds een vrije dag in Duitsland en België ) krijgen we op vrijdag en zaterdag Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Hoe verder WO II achter ons komt te liggen, hoe minder mensen er onder ons zijn die het aan den lijve ondervonden hebben. Inmiddels werken we al vele jaren weer samen met de voormalig bezetter. Er komt – terecht - steeds meer nuancering in de lokale herdenkingsbijeenkomsten. Zeker in grensgemeenten is daar al langer sprake van. Daar heeft het eenzijdige vijanddenken uit het verleden al enige tijd geleden stap voor stap plaats gemaakt voor een meer op de toekomst gerichte gezamenlijkheid onder het motto ‘dit nooit meer’. Ik kan me nog goed herinneren hoeveel voeten het in de aarde had om in de eerste helft van de negentiger jaren van de vorige eeuw voor het eerst na de oorlog weer Duitsers op paarden de grens naar Nederland te laten oversteken. En toen ging het om carnavalsverenigingen. De pijn zat diep. Maar aan de andere kant is het ook wel een keer goed geweest. We komen zo langzaam aan in de situatie dat de mensen die herdenken hetgeen ze herdenken enkel uit de overlevering kennen. Natuurlijk moet niet vergeten worden wat er gebeurd is, aan de andere kant is het legitiem om de vraag te stellen of de nazaten van de daders verantwoordelijk gehouden moeten blijven worden voor wat hun ouders en grootouders deden. Bij ons ging dat afgelopen week zelfs zover dat een 15-jarige scholier die het waagde in dichtvorm na te denken over hoe moeilijk het is om steeds de juiste keuze te maken als een soort van landverrader getooid werd met pek en veren. En dat gaat beslist veel te ver. Het Nationaal Comité 4 en 5 laat zich nog steeds gijzelen door groepen die het eerder genoemde eenzijdige vijanddenken cultiveren. Alleen de Nederlandse doden worden op 4 mei herdacht. Wie probeert te nuanceren, wie zijn oog vooral op de toekomst richt, wie kritiek uit op intolerabele verbale uitspattingen in de richting van kinderen, wordt onmiddellijk voor antisemiet uitgemaakt . Het Europa van nu is niet meer het Europa van 70 jaar geleden. Er is veel veranderd en ook de manier waarop we ge- en herdenken moet en kan zich daaraan niet onttrekken. Het is tijd voor nieuwe vormen. Het is goed dat jonge mensen daarbij het voortouw nemen. Hun betrokkenheid is nodig om het nooit meer te laten gebeuren. Ze neersabelen als ze proberen hun eigen lessen uit het verleden te trekken is alleen maar contraproductief en getuigt niet van veel inzicht en wijsheid. Het getuigt van onverwerkt verleden en hier en daar van het uitbuiten van de eeuwige slachtofferrol, die gebruikt wordt om te legitimeren wat niet getolereerd zou mogen worden.

Foute keuze!

Auke de Leeuw, een 15-jarige scholier uit Helmond, heeft een gedicht geschreven. Het heeft de titel ‘Foute Keuze’ en gaat over zijn oudoom, die in de laatste Wereldoorlog een foute keuze maakte. De opdracht van zijn docent Nederlands was een gedicht schrijven over het thema ‘Vrijheid’. De beste gedichten zouden gestuurd worden naar het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Auke ‘s gedicht kreeg de tweede prijs en hij werd uitgenodigd om zijn gedicht op 4 mei aanstaande voor te lezen.

Maar toen maakten het Centrum Informatie en Documentatie Israël ( CIDI ) en het Auschwitz Comité een foute keuze. Auke werd daarop door de slapjanussen van het Nationaal Comité weer ‘ausgeladen’ , zoals de Duitsers zo mooi zeggen en mag zijn gedicht niet voorlezen. Het Auschwitz Comité dreigde namelijk met een boycot van de dodenherdenking en schaamde zich er niet voor de jongen af te schilderen als ‘een nazaat van een oorlogsmisdadiger’. Ik schrijf erover omdat ik er bijna geen woorden voor heb. Ik moet me gigantisch inhouden. In plaats van bewondering voor een 15-jarige die nadenkt over de problematiek van het maken van de juiste keuzes , stuiteren nazaten van slachtoffers in de vertrouwde niets en niemand ontziende Pavlov – reactie, die ten eeuwigen dage alle daders en hun nazaten over een kam scheert en blijft vervloeken. Eens fout , altijd fout. Lekker makkelijk, hoef je nergens over na te denken. Voor hen valt te hopen dat ze nooit een echte keuze hoeven te maken en aldus behoed blijven voor het maken van een verkeerde. Dat blijkt ijdele hoop, want zelfs zij bewijzen nu in staat zijn om een echt foute keuze te maken.

Omdat het van belang is om wel na te blijven denken en omdat Nederland een vrij land is, waarin ook Auke de Leeuw in vrijheid geboren is en dus het recht heeft om een andere kant van de medaille te laten horen, staat hieronder zijn gedicht. Laten we er trots op zijn, dat we mensen als Auke de Leeuw in ons midden hebben.

Foute keuze

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan

Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Er valt weer wat te kiezen

Na een dagje of twee onderhandelen is demissionair minister Jan Kees de Jager ( jammer dat hij geen lijsttrekker van het CDA wil worden ) erin geslaagd een akkoord te bereiken tussen vijf partijen over een pakket aan maatregelen dat Europa het vertrouwen moet geven dat ons land gedisciplineerd zal begroten. Dat lukte Rutte niet in zeven weken. Maar die had wel met Wilders te maken. De Jager heeft daarnaast weten te bewerkstelligen, dat er voorlopig weer enige duidelijkheid in het politieke landschap ontstaan is. Er valt op 12 september weer wat te kiezen. VVD, CDA, D’66, GroenLinks en Christen Unie zullen ons in alle toonaarden duidelijk gaan maken dat zij het landsbelang boven het partijbelang gesteld hebben en hopen voor dat offer als partij beloond te worden. Ze zijn over hun schaduw heen gesprongen, hebben verantwoordelijkheid genomen, hebben allemaal ingeleverd en daarmee het gezicht van Nederland in de wereld gered. Alle partijen die hieraan niet meegedaan hebben zullen het verwijt krijgen dat zij onverantwoordelijk gehandeld hebben en niet bereid waren hun idealen ondergeschikt te maken aan het landsbelang. Dat is natuurlijk flauwekul. De pijn verdelen kan nu eenmaal op verschillende manieren. Het Christelijk liberale groene midden is het onder druk van de omstandigheden even eens geworden over een pakketje voor Brussel, waarin de PVV – stokpaardjes vervangen zijn door wat groene blaadjes . Daarbij lijkt het niet zoveel uit te maken wat er precies in dat pakketje zit, als er maar een pakketje is. Daarna gaan ze campagne voeren en onmiddellijk na 12 september zien we dan wel weer verder. Van de SP hebben we in dit hele verhaal nauwelijks iets gehoord. Roemer deed er even het zwijgen toe en denkt kennelijk dat als hij gewoon niets zegt de SP vanzelf in de gunst van de kiezer blijft stijgen, omdat de rest er een puinhoop van maakt. De PVV heeft gebroken en betaalt daar normaal gesproken de rekening voor. Nu zal dat in de praktijk van 12 september wel meevallen, want er blijven genoeg landgenoten over die zullen denken dat Wilders geflikt is door die gladde Rutte. De afvalligen stappen vanzelf over naar de SP, want die is net als de PVV sociaaleconomisch links en tegen Europa. Je zou kunnen zeggen dat het enige verschil tussen de PVV en de SP het boerkaverbod is. De PvdA zegt dat ze niet gevraagd is om mee te doen. Daar zit wel wat in. De Jager moest namelijk snel zijn en met de PvdA erbij was het hem naar alle waarschijnlijkheid niet in amper twee dagen gelukt. Dan hadden er inhoudelijk wat meer noten gekraakt moeten worden. Wie sociaaleconomisch links denkt en voor Europa is kan dus bij de PvdA terecht. Over het algemeen wordt het nemen van verantwoordelijkheid en het sluiten van compromissen door kiezers niet beloond. Het CDA, GroenLinks, D’66 en de Christen Unie krijgen volgens mij dus de rekening voor het pakketje aan Brussel op 12 september gepresenteerd. De VVD doet alsof ze een middenpartij geworden is en maakt zo de positie van het CDA extra moeilijk. Een derde van de PVV -kiezers loopt inmiddels naar de SP. De PvdA hoopt wat naar de SP overgelopen kiezers terug te halen. Wat valt er te kiezen op 12 september? Laat ik het eens simpel houden. Wie voor Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is, stemt PvdA. Wie tegen Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is, stemt SP. Wie tegen Europa en voor de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten is en daarenboven vreest dat de Islam de boel hier overneemt en eigenlijk vindt dat al die buitenlanders het schuld zijn en maar op moeten rotten, stemt PVV. Wie voor Europa, voor de sterkste schouders verdienen het meeste en niet te vergeten voor roken in de kroeg is , stemt VVD. Wie een beetje voor of tegen al het voorgaande is en het compromis al bij voorbaat wil inbakken, stemt CDA, onder de voorwaarde dat Jan Kees de Jager lijsttrekker wordt. De rest is verwaarloosbaar.

De droom van rechts Nederland en de realiteit van alledag

Het op schandalige wijze, onnodig uiteen spatten van de droom van rechts Nederland, zoals Joost Eerdmans het noemt, zal de gemoederen nog wel even bezig houden. De druiven zijn kennelijk zuur voor de VVD, temeer omdat Geert natuurlijk toch een van de kinderen blijft. Weliswaar op het verkeerde pad geraakt, maar toch. Ouderliefde kan wel een stootje hebben. Daarom is de VVD ook mild voor de PVV. Bij het CDA ligt dat anders. Maar die staan er ook anders voor in de peilingen en Geert hoort niet bij de familie. Hij heeft wel even verkering gehad met een dochter , die in het zuiden van het land woont, maar dat is niks geworden. Ze heeft ‘m de deur gewezen . Van de weeromstuit heeft Wilders wraak genomen op zijn schoonouders en de boel in Den Haag opgeblazen. En nu dansen de poppen. Het land is in crisis, Europa wil een begroting voor 2013 die aan de 3% norm voldoet en de poppen spelen intussen hun spelletje over de verkiezingsdatum en de vraag wie die begroting nu moet indienen en vooral over wat erin moet staan. Intussen dreigt Charles Vögele al zijn 108 winkels in Nederland te sluiten als hij niet 42 filiaalmanagers mag ontslaan. Die zijn namelijk te oud en te duur. De Haagse poppen vinden dan wel dat iedereen langer door moet werken en dat vooral ouderen aan de slag moeten, maar dat is alleen maar studeerkamertheorie. In de praktijk komt vrijwel geen enkele 55-plusser ergens aan de slag en dreigen nu zelfs alle 750 werknemers van Vögele werkeloos te worden omdat 42 ouderen niet geloosd kunnen worden. De VVD en het CDA wilden de arbeidsmarkt wel flexibeler maken. Het ontslagrecht en de WW op de schop. Maar dat wilde de PVV niet. De werkgevers hebben die arbeidsmarkt natuurlijk al lang zelf geflexibiliseerd. Niemand krijgt meer een vaste aanstelling. Alleen die degelijke Zwitser Vögele heeft zitten slapen. Hij raakt zijn kleding aan de straatstenen niet kwijt en wordt nu ook nog eens gedwarsboomd bij het voorgenomen ontslag van zijn oudere, duurdere managers. De overeenkomst tussen Charles Vögele en Geert Wilders is dat ze allebei de stekker eruit trekken als ze tegengewerkt worden. Het zijn alles-of-niks mensen, die staan voor hun tent. Grotere of hogere doelen dan hun eigen belang kennen ze niet. Wilders zegt lak te hebben aan de belangen van de bevolking. Voor hem tellen enkel de belangen van zijn kiezers. En die horen nu eenmaal niet tot de bevolking. Voor Vögele tellen enkel de cijfers onder de streep. Als die rood kleuren heeft dat het effect van de lap op de stier. Met de kop door de muur. Het verschil tussen die twee is dat Wilders zijn rug recht gehouden heeft, al zijn rechtse stokpaardjes ingeleverd heeft voor zijn linkse idealen en helemaal niets voor zijn kiezers bereikt heeft, terwijl Vögele zijn rug recht houdt, de tent sluit, 750 mensen de WW en daarna de bijstand in duwt, maar daarna wel zwarte cijfers schrijft. De droom van rechts Nederland mag dan uit elkaar gespat zijn,voor Vögele is die droom al lang geen droom meer, maar alledaagse rea

Politieke spelletjes: Zwartepieten en over de eigen schaduw heen springen

De kaarten in het Catshuis waren verdeeld. Veel gelijke waarden en kleuren lagen al op tafel. Wie van de drie spelers zou met de zwartepiet blijven zitten en het (politieke) spel verliezen? De rekenmeesters hadden de kansen berekend. Het CDA zat al het hele spel met de (kolen)schoppenboer in handen en wilde die maar wat graag kwijt. Geert moest een kaart trekken bij Maxime. Hij trok de Limburgse, net uit Turkije geïmporteerde, zwarte(koel)piet van meester strateeg Maxime, knalde de resterende kaarten meteen op tafel en liep kwaad van de speeltafel weg. Het was de schuld Europa en de buitenlanders. Zij belichamen de zwartepiet, waarmee Geert nu opgescheept zit. Onmiddellijk verklaarde Wilders dat hij frauderende Grieken en Europa’s dictatuur van de 3% aan zijn, uit Italië geïmporteerde, laars lapt. Hij wil die vermaledijde kaart zo snel mogelijk kwijt. Het spelletje zwartepieten aan de Catshuistafel was nog niet afgelopen of het spel op de verkiezingstafel begon al. CDA en VVD willen Wilders maar al te graag die schoppenboer laten houden. Bang als Geert is voor die kaart, roept hij meteen dat hij niet meer aan dat spelletje meedoet. Hij houdt op met zwartepieten en beperkt zich tot de inhoud, tot waar het werkelijk om gaat. Het belang van het land. Niet dat van een of andere politieke partij. Het belang van het land is volgens de PVV, dat we in Europa een uitzonderingspositie gaan innemen op het gebied van de immigratie, dat we verder polariseren in de richting van Islamitische landen en dat we niet langer gebukt gaan onder een Europese dictatuur. Europa neemt volgens mevrouw Kroes van de VVD geen genoegen meer met Nederlandse intentieverklaringen over de oplossing van de crisis. Er moeten concrete voorstellen komen. Het stomste echter wat Europa op dit moment kan doen is Nederland dreigen met een grote boete als dat nog even duurt. Dat speelt Wilders alleen maar in de kaart. Zijn zwartepiet kan hij zo maar al te makkelijk in Brussel kwijt. Mevrouw Kroes had beter wat minder hoog van de toren kunnen blazen. Want Wilders blijft gewoon zwartepieten ook al zit hij niet meer aan tafel. De anderen zijn inmiddels met een nieuw spelletje begonnen. Om Wilders de zwartepiet te laten houden proberen ze nu allemaal om over hun eigen schaduw heen te springen. Ze leggen dat ten onrechte uit als het opzij schuiven van het eigen partijbelang in het belang van het land. Dat is voor politici die de politiek als een spel zien een onmogelijke opgave en in die zin wel weer een juiste interpretatie van het over de eigen schaduw heen springen. Dus hebben we nu een politieke situatie waarin de PVV de zwartepiet probeert kwijt te raken in Brussel en de anderen over hun schaduw heen lijken te willen springen in het vooruitzicht van nieuwe verkiezingen. In het landsbelang is echter dat er op zeer korte termijn maatregelen genomen worden, die verhinderen dat het land door de spelletjes aan de rand van de afgrond komt.

Na Maastricht volgt Den Haag

Op 29 maart heb ik gevraagd of er iemand met me wilde wedden. Ik voorspelde dat Wilders de EU zou gaan tarten. Niemand heeft met me willen wedden. Vandaag zijn na een klein uur de onderhandelingen over het bezuinigingspakket gestaakt. Wilders heeft de stekker uit de gedoogcoalitie getrokken. CDA en VVD leggen de schuld bij de PVV. Wilders legt in zijn eerste commentaar overduidelijk de schuld voor de mislukking bij de idiote eisen van de dictators uit Brussel. Die stelen uit de beurzen van de AOW’ers. Dat is natuurlijk flauwekul, want het bezuinigingspakket wordt door de Nederlandse regering ingevuld. De 3%-norm, voor wat betreft het toegestane begrotingstekort, hebben we zelf binnen Europa met de anderen afgesproken. Vooral Nederland en Duitsland hebben daarbij het voortouw genomen. Overigens met steun van de PVV, want die heeft een jaar geleden voor de motie Slob gestemd, waar die 3% duidelijk als een van de wel noodzakelijke Europese regels in stond. Vanaf begin volgende week zitten we nu opgescheept met een demissionair kabinet van CDA en VVD. Nieuwe verkiezingen zullen niet voor de zomervakantie gehouden worden. Waarschijnlijk wordt het september of oktober. Tijd genoeg dus om na te denken. Wellicht gaat Rutte nog proberen om een aantal maatregelen met wisselende meerderheden door de Tweede Kamer te loodsen. Te verwachten valt dat de oppositie daarbij terughoudend zal zijn. De Tweede kamer zal hoe dan ook de begroting voor volgend jaar met een demissionair kabinet moeten opstellen. De reactie van de financiële markten en de gevolgen voor het consumentenvertrouwen moeten afgewacht worden, maar veel goeds valt niet te verwachten. Een dag nadat de coalitie van CDA, PVV en VVD in Maastricht uitgleed over een Turkse bananenschil volgt Den Haag. In Limburg trok het CDA de stekker eruit, in Den Haag de PVV. Misschien hoef je helemaal niet zo slim te zijn om te bedenken dat Wilders het CDA een dag na Maastricht de rekening in Den Haag presenteert. Hij gaat er waarschijnlijk van uit dat hij bij de komende verkiezingen twee vliegen in een klap kan slaan. De genadeklap toebrengen aan het CDA en profiteren van het, we zullen het in de komende maanden meemaken, tot ongekende hoogte aanwakkeren van het anti – Europa sentiment.

Duits moet weer GEIL worden

Duits moet weer geil ( uitgesproken als gail, met een zachte, botte g, zoals in Gesellschaft ) worden. Als we dat woord tegenwoordig naar het Nederlands vertalen dan komt er zoiets als cool uit. Eigenlijk zegt dat alles. Maar we organiseren toch nog een dag van de Duitse Taal. Niet omdat het cool is om Duits te spreken, maar omdat we per jaar zo’n 7 à 8 miljard euro ( In Dagblad De Limburger zijn dat inmiddels auto geworden ) aan exportkansen laten liggen, omdat Nederlanders onvoldoende Duits spreken. We blijven tenslotte kooplieden, nietwaar.

Waar ik woon wonen ook veel Duitsers en menig Nederlander uit mijn dorp werkt in Duitsland. Dat levert al decennia lang het nodige gedonder op. Niet met de taal, maar met de regelgeving, die dag in dag uit mensen aan den lijve laat ondervinden dat het verenigde Europa nog heel ver weg is. Taal is een communicatiemiddel, maar dat niet alleen. Mensen identificeren zich ook met hun taal. In de gemeenteraad van mijn dorp werden, vlak nadat de binnengrenzen definitief tot het verleden behoorden, vragen gesteld over een inwoner die op zijn garagepoort een bordje met de tekst Einfahrt freihalten had aangebracht. En ook over het in de winkels in twee valuta’s prijzen van de aangeboden artikelen. We waren en zijn tenslotte toch in Nederland. Hier wordt dus Nederlands gesproken en geschreven. Een Duitser die bij ons, en dat kan ook op zondag, zijn boodschappen komt doen en probeert Nederlands te spreken, krijgt vrijwel automatisch antwoord in het Duits. Als er centjes verdiend kunnen worden, dan lukt dat best. Schrijven is een andere kwestie. Ik heb wel eens een bevestigingsbrief onder ogen gehad van een grote Nederlandse hotelketen, gericht aan een Duits zangkoor dat gereserveerd had. Daar lustten zelfs Duitse herders geen brood van. Meer dan dertig taalfouten in ongeveer tien regels.

De echte blunder hebben we gemaakt toen we het verplichte vreemde taalonderwijs afgeschaft hebben. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat heel de wereld Nederlands zou gaan spreken. In een klein land als het onze, dat alleen al vanwege zijn omvang in hoge mate extern gericht is en dat bewezen heeft door vrijwel de hele wereld zeevarend leeg te roven, behoort het in taal en geschrift beheersen van Engels, Frans ,Duits en tegenwoordig wellicht ook Spaans, Russisch en Chinees tot het basisvaardighedenpakket van vrijwel elke inwoner. Maar sinds de grenzen open zijn voelen we ons kennelijk in onze identiteit bedreigd, zijn we ons gaan gedragen als het geweten van de wereld en lijden we aan een vreemd soort hoogmoedswaanzin. We vinden dat al die buitenlanders nu maar eens Nederlands moeten spreken en schrijven. Hoogmoed komt, zoals bekend mag worden verondersteld, voor den val. Wie vanuit misplaatste arrogantie zijn sterke punten om zeep helpt in plaats van ze sterker te maken, krijgt daar op een goede dag de rekening voor gepresenteerd.

We zijn inmiddels zover, dat de bestuursleden van de Vereniging Europese Grenslandbewoners niet meer in staat blijken om een, toch in het Nederlands geschreven, belastingverdrag met Duitsland, dat volgens staatssecretaris Weekers goed nieuws bevat voor met name de grensregio’s, te lezen laat staan te begrijpen. Misschien gaat dat makkelijker als ze de Duitse versie lezen.

Wat mij betreft wordt het de allerhoogste tijd, dat we in Europa allemaal een taal gaan spreken ( bevordert ook de Europese identiteit ) en de sociaal - economische en fiscale wetgeving in een klap harmoniseren. Dan hebben we dat soort ingewikkelde verdragen namelijk helemaal niet meer nodig. Maar ik vrees dat de nationale identiteiten nog zo sterk zijn dat we de komende vijfentwintig jaar nog wel zullen bakkeleien over de vraag of het nu Duits, Frans, Engels, Spaans, Italiaans, Grieks, Nederlands, Pools, Hongaars, Bulgaars, Roemeens, of noem nog maar een paar buitenplaatsen op, moet worden. Welke taal is GEIL als de toekomstige taal van Europa? Of spreekt de hele wereld inmiddels Engels, behalve de Duitsers?