Understanding the Filipino political landscape

This May 9^th elections on all levels took take place in the Philippines. 54,36 million people casted their votes of which 24,73 are between 17 and 34 years of age. There were 5 candidates for the Presidency and 6 for the Vice-Presidency. Furthermore Senators, members of Congress, Governors, Vice-Governors, Mayors, Vice-Mayors and City Councilors will be elected.

The political landscape in the country is anything but clear and transparent. Political dynasties and personalities are by far more important than political parties, ideologies  or programs.

The candidate Presidents were Mar Roxas, Jejomar Binay, Rodrigo Duterte, Grace Poe and Miriam Defensor Santiago. Running for the Vice-Presidency are Leni Robredo, Gregory “Gringo” Honassan, Alan Cayetano, Francis “Chiz”  Escudero, Ferdinand “Bongbong” Marcos jr. and Antonio Trillanes IV.

Jungles of posters and placards could be seen everywhere but nobody seemed to take note of them. It’s nearly impossible to identify your candidate in that jungle anyway. I would say there are too many elections on one day.  44,000 candidates run for a bit more than 18,000 positions.

Remarkable is that not only the President, but also the Vice-President is elected directly. Candidates operate in tandems. However there is a fair possibility that the President elect will get a Vice-President who wasn’t his/her running mate. This most likely is not the most effective of imaginable systems, because it includes the possibility of incorporating the opposition in the executive branch.

Yes, there are political parties. The tandem Roxas-Robredo (their color is yellow) belongs to the Liberal Party (LP), as does incumbent President Aquino. Binay-Honassan (their color is blue) belongs to the United Nationalist Alliance (UNA). Dutere-Cayetano are linked to the Partido Demokratiko Pilipino-Lakas ng Bayan (PDP-Laban) and their color is Red. Poe-Escudero (their color is white) belongs to the Partido Galing at Puso (PGP). Santiago-Marcos belongs to the People’s Reform Party (PRP) and Trillanes IV is an independent candidate for the Vice-Presidency.

However, political history of the Philippines shows that the ties between candidates and parties are not very strong. Institutionalization of political parties is still a path the Philippines have to take. As of now only about 1/5 of the seats in the House of Representatives (297 seats) are directly linked to political parties, whereas no party can have more than 3 seats. Furthermore the power of the higher house (the Senate, 24) seems to be far bigger than that of the lower house (the House of Representatives).

A shift from the Presidential model to a parliamentary model has been long discussed in the country, but never led to a result. Moreover a discussion about federalism has complicated this discussion.

Words like Liberal, Nationalist, Reform and Democratic don’t mean much related to political parties in the Philippines. Most of the time they are just flags that don’t cover the cargo. As said before the captain here is more important than the cargo.

The country has been ruled mainly by some 40 political dynasties. Most of them became rich through graft and corruption. The most well-known example is former dictator Ferdinand Marcos. His wife, the famous Imelda, is still a member of the House of Representatives and their son Ferdinand Jr. is a Senator, now running for Vice-President. Ousted president Estrada is now the mayor of Manila. Forgiveness seems to be a special virtue of Filipinos.

But at the same time a lot of voters are angry. They want to put an end to those dynasties and to corruption. But that is not easy. Extractive elites protect their positions, possessions and institutions. People want change, but the question is at what cost?

The results of the May 9 elections are that Rodrigo Duterte is going to be the next President. The people have chosen for a potential dictator, who said he will silence Congress if it blocks his plans and almost elected the heir of the Marcos Dynasty whose mother would have been glad that the money stolen from the country finally was safe now and that the former dictator most likely would have gotten an official state-funeral.  Some older people must have been crying, most probably silently. 

The collective memory of people is short. Abby Binay, whose family allegedly took millions if not billions in kickbacks and appear to be above the law, is going to be the next mayor of Makati and Duterte’s daughter will be the uncontested mayor of Davao. It stays all in the family. For me, as a foreigner, these are hard to understand choices. But I’m sure there will be a lot of scientists who are going to explain it to me. I think Filipinos vote with their heart, guts and emotion rather than with their brain. I don’t know for sure what is better, but I know what holds more risk.  It has been a vicious and divisive campaign that undoubtedly has caused wounds. Whether these wounds can be healed has to be shown. Senator Trillanes earlier announced that he would impeach Duterte and vice versa Duterte stated he would go after Trillanes. However Trillanes right after the elections stated he will not be in the way of the new government. Incumbent President Aquino said he would start organizing a new people revolution against the government of Duterte.

All in all these elections went fairly well, apart from some violent incidents and malfunctioning vote counting machines of SmartMatic. The results came in fast and Grace Poe conceded to Duterte already on the evening of May 9^th, which demonstrated trust in the handling by the Comelec of the elections. On May 10^th  Roxas, Cayetano, Escudero, Honassan, andTrillanes conceded showing the same trust.

A lot of emotions play around. My wife was crying viewing Roxas’ press-conference on May 10^th. People were accusing Leni Robredo of cheating when she was likely to win the Vice-Presidency. Duterte already announced a 1AM-curfew and a nationwide alcohol ban. Most likely within short notice smoking will only be allowed within your own walls.

The Dutch TV-station NOS labeled Duterte as a right wing populist. Apparently they compare him to their own Mr. Wilders and to Donald Trump. But in the Philippines it’s more fun. It’s different. It’s almost impossible to label politicians here.

Time will show what will really change as a consequence of these elections. Some exciting political months lay ahead of us. 

Verkiezingen

Op 9 mei jongstleden vonden er hier op de Filipijnen verkiezingen plaats. Ja, de Filipijnen, bestaande uit meer dan 7000 eilanden, zijn een democratie. Een jonge democratie weliswaar, met alle risico's van dien. Het land kreeg zijn naam van de Spaanse bezetters, die ook in Nederland niet onbekend zijn. De Spanjaarden werden opgevolgd door de Amerikanen en vanaf het einde van de tweede wereldoorlog is het land onafhankelijk. Tussen de bedrijven door kende het nog de dictatuur van Ferdinand en Imelda Marcos (1965-1986) met een periode van 9 jaar 'Martial Law'.

Veel, te veel, verkiezingen tegelijkertijd waren er op 9 mei 2016. De Filipinos kozen een nieuwe president als opvolger van Benigno 'Nonoy' (de meeste mensen hier hebben een 'nickname') Aquino III. Een nieuwe vice-president als opvolger van Jejomar 'Jojo' Binay, aanvankelijk de gedoodverfde favoriete nieuwe president. Dat is een eigenaardigheid van het systeem. De vice-president behoort hier niet noodzakelijkerwijs tot het politieke kamp van de president. Binay werd geveld door een enorm corruptie schandaal. Hij, zijn vrouw en zijn zoon hebben als burgemeesters huisgehouden in Makati, een van de 16 steden (en 1 Municipality) die samen de National Capital region oftewel Metro Manila vormen. De Filipinos kozen ook 12 (van de in totaal 24) nieuwe senatoren, een nieuw huis van afgevaardigden, provinciale gouverneurs en vice gouverneurs, burgemeesters en vice-burgemeesters en leden van de provinciale en gemeentelijke bestuursorganen. 44000 kandidaten voor iets meer dam 18000 posities. Geen woud, maar een oerwoud aan affiches, plakaten en banners ontsierde menige straat in de afgelopen maanden. De media aandacht concentreerde zich natuurlijk op de verkiezingen voor de functies van president en vice-president.

De nieuwe president, die op 30 juni 2016 zijn eed af zal leggen, is Rodrigo 'Rody' Duterte, de voormalig burgemeester van de stad Davao. Zijn vier rivalen ( de senatoren Grace Poe en Miriam Defensor Santiago, voormalig vice president Jejomar Binay en voormalig minister van binnenlandse zaken Manuel 'Mar' Roxas II) waren kansloos. Veel spannender waren de verkiezingen voor de functie van vice-president. De 'running mate' van Duterte, senator Alan Peter Cayetano, haalde het niet. Na een nek-aan-nek race met senator Ferdinand 'Bongbong' Marcos ( ja, de zoon van de voormalig dictator) werd uiteindelijk Leni Robredo (de weduwe van voormalig minister van binnenlandse zaken Jesse Robredo, die op 18 augustus 2012 omkwam bij een vliegtuigongeluk en de 'running mate' van Manuel Roxas) met een verschil van enkele honderden duizend stemmen gekozen. Of Robredo een functie in het kabinet van Duterte krijgt moet nog afgewacht worden, maar het lijkt er niet op. Ze zal het hoogstwaarschijnlijk moeten doen met de titel en het budget van de vice-president.

Duterte is, net als Donald Trump in de Verenigde Staten, niet vies van een boude uitspraak. Hij profileerde zich voornamelijk op een 'law and order' agenda, toegespitst op de bestrijding van drugscriminaliteit en beloofde er binnen drie tot zes maanden een einde aan te maken. Hij haalde uit naar de paus, de verenigde naties, Amerika en Australie. In Davao wordt hij gekoppeld aan zogenaamde doodseskaders, gewapende prive-milities, die zich vooral richten op het vermoorden van drugsdealers. Duterte is een slimme jurist en er zijn nooit echte bewijzen gevonden voor zijn relatie tot die milities. Hij schrikt er echter niet voor terug om gewone burgers een medaille te beloven als ze zo'n dealer omleggen. De vraag is of de samenleving er hier veiliger op wordt als mensen het recht in eigen hand gaan nemen. We gaan het zien.

Afscheid nemen ?

Laten we gewoonweg afscheid nemen van de rest van de wereld.
Schuld op schuld blijven stapelen is immers geen optie.

Dat is de Christelijke en Gereformeerde moraal van vandaag de dag.
Niets is er meer over van de barmhartige Samaritaan.
Naastenliefde is verleden tijd.

Het laat nog maar eens zien hoezeer de mammon iedereen in zijn greep heeft.

Dat we zelf al jaren schuld op schuld stapelen (onze nationale schuld bedraagt ongeveer 70% van het BNP) en op de pof leven vergeten we voor het gemak maar even, want wij bezuinigen immers wel op de zorg en alle andere sociale voorzieningen (en vooral niet op defensie!)

Het volk is vol van kritiek op de eigen regering, die het land kapot bezuinigt en roept diezelfde regering op ervoor te zorgen dat andere landen, vooral de Grieken, dat ook moeten doen. Gedeelde smart is immers halve smart.

Het wachten is op de eerste staat die afscheid neemt van de Vernigde Staten van Amerika, omdat solidariteit te duur geworden is. De Amerikaanse nationale schuld bedraagt al meer dan 100% van het BNP. De Japanse zelfs meer dan 200%, maar die is grotendeels intern gefinancierd. Het wordt de hoogste tijd om afscheid te nemen van die landen. Afscheid nemen van alle landen, die zich met huid en haar uitgeleverd hebben aan de kapitaalmarkt.

Wie blijven er dan nog over om 'vriendjes' mee te zijn of te worden?

De gemiddelde nationale schuld in de Eurozone bedraagt 91%, dus daar hoeven we echt niet heel ver te zoeken. De uitzonderingen zijn de Baltische staten, enkele Scandinavische landen en Luxemburg, Macedonie, Moldavie, Bulgarije, Tsjechie, Zwitserland en Turkije. Met Zwitserland en Luxemburg willen we nog wel, maar de rest roept toch ook al vraagtekens op. Scandinavie is te koud, Turkije te warm (en ze mogen trouwens geen lid worden van de EU, want er wonen teveel moslims) en de rest is onderontwikkeld en dom. De Chinezen dan? Hun nationale schuld bedraagt rond de 20%. Maar die zijn dan weer niet democratisch.

Misschien is het interessant om eens te kijken naar de relatie tussen democratie en nationale schuld?

Uiteindelijk komen we uit bij wat wij doorgaans on- of onderontwikkelde landen noemen. Niemand wil ze geld lenen, want ze kunnen het toch nooit (met rente) terug betalen. En de economie uitknijpen gaat ook al niet, want die hebben ze niet, omdat wij er in het verleden alles weggeroofd hebben.
En dan zijn er natuurlijk nog een paar echt rijke oliestaatjes, die verder niemand nodig hebben en die hun rijkdom gebruiken om dood en verderf te zaaien, in de hoop daardoor nog rijker te worden. Met zulke landen willen wij natuurlijk helemaal niets te maken hebben, want ze sturen ons enkel economische vluchtelingen en moslim fundamentalisten, die willen profiteren van het beetje rijkdom dat ons nog rest of ons van ons geloof beroven of erger nog onthoofden.

De spoeling wordt alsmaar dunner. Wij lopen het gevaar om in een isolement te geraken. Maar dat is slechts schijn, want afscheid nemen gaat niet, afscheid nemen bestaat niet. Of we het nu leuk vinden of niet!

Oxi ! Het is genoeg !

Ik had het mis! Het werd geen 'NAI', maar een overweldigend 'OXI' ! Die Grieken toch. Ze hebben de neus vol van de afgelopen jaren, waarin de staatsschuld alleen maar toenam en opnieuw gefinancierd moest worden in ruil voor allerlei draconische bezuinigingen, die de economie alleen maar verder de kelder in geholpen hebben.

Maar 'NAI' of 'OXI', wat maakt het feitelijk uit? De meeste mensen weten niet eens waarover ze gestemd echt hebben. Was het nu tegen of voor verdergaande bezuinigingen? Voor of tegen in de eurozone blijven? Tegen of voor de EU? Was het tegen of voor de angst? Voor of tegen de alsmaar verder graaiende internationale financiele markten en bankiers?   Voor of tegen de koers van de regering van Tsipras? De uitslag zal op velerlei wijze uitgelegd worden.

Wij lopen vrijwel allemaal braaf aan het handje van de mensen die geld verdienen met al deze flauwekul. 'NAI' was misschien een zogenaamd verstandige stem geweest, maar de geschiedenis leert dat enkel onverstandige mensen aan de wieg staan van veranderingen. Mensen die de status quo niet langer accepteren. Mensen zoals de Grieken. Op de Griekse eilanden zijn de mensen al begonnen met de herinvoering van de ruilhandel en dus de afschaffing van het geld. Klinkt utopisch, maar wellicht is het de enig goede weg. Het bestaande systeem gewoon negeren. Laat de Spanjaarden, de Portugezen en wie wil de Grieken maar volgen. Europa is een geografische entiteit en nooit veel meer geweest dan een economische eenheid. Er was en is geen Europees gevoel. Er was en is geen Europese solidariteit.

Het is de hoogste tijd voor een 'Umwertung aller Werte'. Een nieuwe strategie voor de wereld. Nieuwe structuren en systemen. De oude blijken in toenemende mate te falen . Allerlei zogenaamd machtige en wijze mensen zitten gevangen in een denkwereld die alles en iedereen ondergeschikt maakt aan economische groei en winst. Wij hebben ons laten wennen aan een leven op de pof en ons daarmee uitgeleverd aan de financiele markten. Die macht zal gebroken moeten worden, evenals die van het wereldwijde militair-industriele complex. Dat kan alleen maar wanneer we ons collectief gaan verzetten. Wanneer we de welvaart eerlijk gaan verdelen en solidair zijn met elkaar. Wanneer we de natuurlijke hulpbronnen en het water deprivatiseren. Wanneer we de tering naar de nering zetten. Wanneer er echte leiders opstaan met een inspirerende visie op de gezamenlijke toekomst van alle wereldburgers, die de moeite van het volgen waard is. Er is genoeg voor iederen. We slagen er enkel tot nu toe niet in het rechtvaardig te verdelen.

 De Grieken hebben ons weer eens een voorbeeld gegeven, dat de moeite van het volgen waard is.

Grexit of solidariteit ?

Zondag 5 juli stemmen de Grieken in meerderheid voor Europa en de Euro. De Tour de France trekt dan door Nederland, dus is het nog maar de vraag of het iemand iets interesseert.

Tsipras en Varoufakis, die tegen dat 'ja' zijn en door Europa niet langer vertrouwd worden, mogen dat 'ja' dan verder uitonderhandelen, als er tenminste nog iets te onderhandelen valt, of opstappen. Als ze opstappen heeft Europa even niemand om mee te onderhandelen. Dat is tijdwinst voor de Grieken. Maar uiteindelijk is het allemaal natuurlijk niet meer dan 'Spielerei', zoals de Duitsers het zo mooi zeggen. En juist de Duitsers zouden beter moeten weten.

Griekenland kan niet gered worden als de rest van Europa het de Grieken onmogelijk maakt het geld te verdienen, dat nodig is om (een deel) van de staatsschuld af te lossen. De Grieken dwingen om de economie kapot te bezuinigen helpt dus niet. De economie heeft juist een impuls nodig. Er moet dus geinvesteerd worden. De winnaars van de eerste wereldoorlog hebben de fout, die nu gemaakt wordt, eerder gemaakt en dat had de tweede wereldoorlog tot gevolg, omdat de herstelbetalingen Duitsland uitknepen. Dat foutje is in 1953 hersteld door het 'London debt agreement', waarin de Duitsers ongeveer de helt van hun totale schuld van 30 miljard Deutshe Marken werd kwijtgescholden, in combinatie met een samenhangend pakket van afspraken, dat het 'Wirtschaftswunder' mogelijk gemaakt heeft.

De Grieken uit de Europese Unie, die feitelijk geen unie is, want als dat wel het geval was hadden we dit probleem niet, gooien helpt ook niet, want dan krijgen al die regeringen die geld aan de Grieken geleend hebben om hun eigen banken overeind te houden niks en mogen ze -via de Europese Centrale Bank- die arme bankiers weer eens overeind houden over de ruggen van hun belastingbetalers, zodat die rustig verder kunnen gaan met het spelen van hun dodelijke spelletjes. Ze kiezen dan wel, in goed overleg met de overige criminelen die geld verdienen aan dit soort spelletjes, het volgende slachtoffer. En de Grieken drijven we zodoende in de open armen van Poetin.

Intussen wordt er heel wat afgelogen over die Grieken. Ze zijn lui, gaan te laat met pensioen en hebben een gigantisch begrotingstekort. Dat is allemaal niet waar, maar geen hond die naar de waarheid kraait, want die komt op dit moment gewoon even slecht uit. De stemming is al anti-Europa en meer daarvan kunnen we nu even niet hebben. Nu moeten onze zogenaamde leiders ballen tonen en streng zijn voor de Grieken!

Echter, de enige redding voor Europa is solidariteit! De sterken helpen de zwakkeren om sterker te worden in plaats van ze nog verder te verzwakken, zoals nu het geval is. Op dezelfde manier als de Duitsers na de tweede wereldoorlog geholpen zijn. En die hadden het toch echt even iets bonter gemaakt dan de Grieken nu. Het is daarom goed te begrijpen, dat Tsipras en Varoufakis hun poot stijf houden, ook al is het Griekse volk inmiddels zo bang gemaakt, dat het zondag 'ja' zal zeggen tegen zijn kwelgeesten.

Teveel democratie......?

Zou er een nationale bevolking op deze aarde te vinden zijn, die als je ze vraagt: 'Willen jullie bezuinigen?', volmondig of ook maar in meerderheid 'ja' roept? Waarschijnlijk niet. Dat soort vragen duidt eerder op een gebrek aan leiderschap,dan dat ze blijk geven van een edele democratische gezindheid. Er zijn mensen die beweren dat de gemiddelde burger niet verder denkt dan zijn rechter kontzak. Misschien is dat een onderschatting. Maar houden wat je hebt, in de verdediging gaan als je zogenaamde verworven rechten aangetast worden, weerstand tegen verandering, het is allemaal zo menselijk.

Tsipras wil het de Grieken vragen. Wilders wil de Nederlanders vragen of ze de Grieken nog langer willen helpen. Cameron gaat de Britten vragen of ze nog wel deel willen uitmaken van Europa. Nee, nee en nog eens nee. De Grieken halen intussen zoveel mogelijk geld uit de muur. Uiteindelijk zullen veel mensen niet eens meer aan hun eigen geld kunnen komen. Dat is immers door de zogenaamde leiders en de banken verkwanseld. De eerste hebben teveel schulden gemaakt om herkozen te worden en het volk zoet te houden en de laatste hebben die schulden gefinancierd met het geld van de mensen of zelfs met virtueel geld. De banken en beleggers willen de poen met rente terug en de regeringen kunnen niet terugbetalen zonder fors te bezuinigen, voorzieningen uit te knijpen en de lasten voor de gewone mensen steeds verder te verhogen.

Europa wordt met grote snelheid een gemiste kans. Een droom die in een nachtmerrie eindigt. Net zoiets als op de Filipijnen, waar Benigno (Ninoy) Aquino nog steeds de beste President is, die het land nooit gehad heeft, omdat hij eerder vermoord werd. Zo wordt ook Europa van binnenuit uitgehold en om zeep geholpen voordat het ooit echt als een politieke eenheid bestaan heeft. We hadden natuurlijk al lang de Verenigde Staten van Europa moeten hebben en 28 gouverneurs in plaats van eigengereide premiers, presidenten, koningen en wat dies meer zij. Zover is het niet gekomen. In tegenstelling tot de Verenigde Staten van Amerika en grootmachten als China en India, stonden allerlei nationale en nationalistische gevoeligheden de politieke eenwording in de weg. Zolang we konden profiteren van de grotere markt, van de economische unie, was het allemaal wel goed. Maar samen de pijn delen is natuurlijk andere koek. Dan breken er, naar beste Afrikaanse traditie, stammenoorlogen uit.

Ironisch genoeg dreigen nu de Grieken, nota bene het land waar in Clithenes (Athene) heel lang geleden de democratie zo ongeveer uitgevonden werd, als eerste land uit de Europese Unie geschopt te worden. En dat allemaal omdat we leiders hebben die teveel vragen en te weinig met visie en inspirerend leiden. Leiders die niet in staat zijn de macht van de financiele markten te beteugelen, de banken in de hand te houden, de tering naar de nering te zetten en duidelijk te maken, dat een verenigd Europa de enige kans is om op het wereldtoneel nog een rol van enige betekenis te spelen.

Maar waarom zouden die 28 landen een rol van betekenis moeten spelen? Ze kunnen zich heel goed zelf bedruipen, een muur om het land zetten, hun oude munteenheid weer invoeren, wegkruipen onder een warme nationalistische deken en de rest van de geschiedenis in vrede en welvaart leven. Ze hebben toch zeker geen boodschap aan globalisering, connectiviteit en duurzaamheid. Too much democracy (and a lack of leadership) will kill you in the end!

Labbekakken

Meneer De Boer, de voorman van Nederland's grootse werkgeversclub VNO-NCW, noemt honderdduizenden Nederlanders met een uitkering labbekakken, die zo snel mogelijk weer aan het werk moeten. Om dat te stimuleren moet de bijstandsuitkering omlaag.

Ik hou wel van mensen met uitgesproken opvattingen, vooral als ze nergens op slaan.

Meneer De Boer heeft overigens geen banen in de aanbieding. Ondanks eerdere (loze) beloften. In tegendeel. De Nederlanders moeten zich voorbereiden op de volgende grote ontslaggolf. Hoe stom kun je zijn?

Als meneer De Boer gezegd zou hebben: Ik heb 100.000 banen beloofd. Ik heb nu 100.000 banen in de aanbieding en kan niemand vinden die ze in wil vullen, terwijl er tegelijkertijd 100.000den mensen in de bijstand zitten, dan had ik begrip op kunnen brengen voor zijn uitspraak. Nu kan ik er enkel om lachen.

Dit is zoooo 1620, het jaar waarin 'Labbekak' kennelijk voor het eerst gebruikt werd. Antieke werkgevers rethoriek.

Nederlanders begrijpen al lang dat het woord werkgever geen toepasselijke beschrijving is van de activiteiten die de leden van meneer De Boer's club ontplooien. Banen worden gecreeerd door consumenten, niet door ondernemers. Ondernemers zijn geen werkgevers, maar werkgebruikers en winstpakkers.Vooral het laatste. De winst moet groeien. Dat is voor de meeste ondernemers nog altijd belangrijker dan al het andere, waaraan lippendienst bewezen wordt, en het staat op gespannen voet met het scheppen van banen, want die kosten nu eenmaal geld.

Tegelijkertijd beginnen in Finland proeven met een basisinkomen, nota bene voorgesteld door een regering van liberalen, populisten en conservatieven. Meneer De Boer zal wel gruwelen van het idee alleen al. Maar bij echte ondernemers begint zo stilletjes aan het besef door te dringen dat duurzaamheid (sustainability) op alle fronten (en zeker niet alleen het milieu) belangrijker is dan winstmaximalisatie en dat stakeholders minstens even belangrijk zijn als shareholders.

Van een voorzitter van de grootste ondernemersorganisatie in Nederland zouden genuanceerdere uitspraken verwacht mogen worden en zeker een meer visionaire en inspirerende kijk op de toekomst. Het is simpelweg te makkelijk om een half miljoen medelanders weg te zetten en in een adem te stellen, dat je zelf niets te bieden hebt.