Sobere opvang

‘Uitgeprocedeerde asielzoekers met minderjarige kinderen worden voortaan sober opgevangen.
Het is gunstig als ze snel weggaan’. Zomaar een kop tussen vele andere in de krant van vandaag. Op de een of andere manier bleef hij mij bezighouden. De rechter moest er in januari van dit jaar aan te pas komen om onze overheid te dwingen uitgeprocedeerde asielzoekers met minderjarige kinderen niet zomaar op straat te zetten. We zetten ze nu niet meer op straat, maar brengen ze bijvoorbeeld onder in door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwde stenen barakken. Naam en plaats van de locatie worden in het artikel merkwaardigerwijs niet genoemd. Alsof het de journalisten door de Dienst Terugkeer en Vertrek verboden werd die te noemen. Het gaat om ‘een voormalig militair terrein onder de rook van Breda.’ Na kort rechercheren kom ik erachter dat het artikel handelt over het complex Prinsenbosch in Gilze -Rijen. Volgens Binnenlandse Zaken is dat complex zo opgezet, dat je er niet lang wil blijven en dat het voor een kind beter is als het er niet opgroeit. Wat zouden ze daar dan met die mensen doen? Is dat een modern concentratiekamp? Is de Dienst Terugkeer en Vertrek de nieuwe Nederlandse Gestapo? Is dat soms de reden voor al die geheimzinnigheid? Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken.
Dankzij de PVV hebben we een regeerakkoord, waarin het vertrek van gezinnen prioriteit heeft bij de terugkeer naar het land van herkomst van asielzoekers. Is ‘dankzij’ het goede woord? Ik worstel, maar iets in mij zegt me, dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. We onderscheiden humanitaire en economische vluchtelingen of asielzoekers. En kennelijk kiezen we ervoor om met economische vluchtelingen inhumaan om te gaan. Die pesten we weliswaar niet weg, maar we maken hun het verblijf hier wel zo onaangenaam als maar enigszins mogelijk. Het zal je dagelijks werk maar zijn om medemensen het leven zo onaangenaam als mogelijk te maken. Ik hoop dat mijn kinderen nooit economisch uit Nederland zullen moeten vluchten omdat ze hier hun kost niet meer kunnen verdienen. Omdat ze er geen toekomst meer zien voor hun kinderen. En als ze het wel moeten doen, dan hoop ik dat ze de kans krijgen waar dan ook in deze wereld door hard te werken een nieuw bestaan op te bouwen. Wanneer gaan wij deze wereld met elkaar delen in plaats van te verdedigen wat we hebben ten koste van hen die minder of niets hebben?

De geradicaliseerde eenzame wolf

Anders Behring Breivik is een geradicaliseerde eenzame wolf (lone wolve).
Hoe en waarom mensen ( kunnen ) radicaliseren staat beschreven in een rapport, dat in opdracht van het Nederlandse Ministerie van Justitie in 2009 opgesteld werd door de universiteiten van Utrecht en Amsterdam.
In dat onderzoek wordt geconcludeerd dat : “ sympathie voor moslim- of rechtsradicaal gedachtegoed met name dan een grote kans van ontstaan heeft wanneer fundamentele aspecten omtrent de levenssituatie van de jongere en zijn/haar groep door hem/haar als onrechtvaardig wordt waargenomen. Samen met gevoeligheid voor onzekerheid en ervaren groepsbedreiging kan dit gemakkelijk leiden tot extern gerichte negatieve emoties zoals boosheid en intenties tot en daadwerkelijk verrichten van radicaal en gewelddadig gedrag.”

Gevaarlijke eenlingen, zoals Breivik, worden 'lone wolves' genoemd. Ze zijn moeilijk te traceren, omdat ze weinig communiceren over hun plannen en nog geen crimineel verleden hebben. Zo kon Breivik 9 jaar lang in stilte werken aan de voorbereidingen op 22 juli 2011.
In Leiden doet Dr. Beatrice de Graaf van het Centre for Terrorism and Counterterrorism onderzoek naar het fenomeen van de ‘lonely wolves’. De 'eenzame wolven' maken geen deel uit van een terreurorganisatie, maar laten zich er wel door inspireren en knutselen hun eigen ideologie in elkaar. Dat heeft Breivik ook gedaan. Hij publiceerde daags voor de aanslagen in Oslo en op Utøya zijn met veel knip- en plakwerk in elkaar geknutselde theorie in een ruim 1500 pagina’s tellend document met de titel: “2083, A European declaration of independence” en een ruim 12 minuten durend en uit vier delen bestaand filmpje met de titel: “Knights Templar 2083” op Youtube.

Dat is geen toeval volgens Dr. Matthew Feldman van de Universiteit van Northampton, expert op het gebied van radicalisme en nieuwe media. Hij betoogt dat extreem - rechts zich gemakkelijker voor ‘lone wolve’ terrorisme leent door het ethos van het heldhaftige individu dat de wereld gaat redden. En dat is wat Anders Brehing Breivik wilde. Hij is een Viking, een Noorman, een Kruisvaarder, een Vrijmetselaar, die de wereld wakker wil schudden en redden van de bedreiging die de Islam in zijn ogen vormt.
Het internet is daarbij een belangrijke factor. Bij gebrek aan een fysieke gemeenschap, stort extreem -rechts zich in een virtuele. De blogs van ene Fjordman en Unabomber Ted Kaczynski vormden belangrijke bronnen van inspiratie. Uit een recente studie van extreem - rechts websites bleek dat 44% van de leden geclassificeerd kon worden als een eenzame wolf.

Breivik verwijst in zijn documenten ook naar de PVV van Wilders, die hij de enige echte conservatieve partij van Europa noemt. Wilders is daar niet blij mee, maar hoe hij wat er in Noorwegen gebeurd is ook veroordeeld, het is duidelijk hoe zijn islamofobie sommige mensen inspireert. De angst om door de Moslims overlopen te worden gaat over in boosheid op iedereen die dat gevaar met vermaledijde politieke correctheid probeert te verdoezelen of te bagatelliseren. En dat verklaart dan weer de keuze van Breivik voor het jongerenkamp van de sociaal – democratische arbeiderspartij op Utøya. Het zijn immers met name de sociaal – democratische zwakkelingen, die de multiculturele samenleving hebben laten ontstaan.

Die multiculturele, geglobaliseerde samenleving leidt nog tot een ander probleem. Een identiteitsprobleem. Elke natie en ook elk mens ontleent zijn identiteit in belangrijke mate aan het zich afzetten tegen de identiteit van andere naties en mensen. Als wij onze identiteit willen profileren hebben we behoefte aan het profiel van de ander, want hoe zouden wij onszelf moeten definiëren als er geen ander zou zijn? Wij zijn Nederlanders, omdat er ook Belgen en Duitsers zijn. Wij zijn christenen, omdat er ook moslims zijn. Door het wegvallen van de grenzen en de toenemende vermenging en vervaging van die identiteiten komen sommige mensen in een identiteitscrisis, die zich onder meer uit in het in ere herstellen en scherp profileren van het andere, van de ander. We zijn nog niet zover, dat we onszelf kunnen zien als bewoners van dezelfde aarde en onze identiteit ontlenen aan de bewoners van andere planeten.

Noorwegen in rouw

Andreas Behring Breivik heeft een bloedige pagina aan de geschiedenis van zijn land toegevoegd. Een bomaanslag in Oslo en een schietpartij op het eiland Utøya, zo’n dertig kilometer noordwestelijk van de stad. Sinds WO II zijn er op een dag niet meer zoveel doden in Noorwegen te betreuren geweest. Opmerkelijk vond ik het feit dat de sociaal - democratische arbeiderspartij in Noorwegen kennelijk nog jeugdkampen organiseert. Maar dat terzijde.
Onmiddellijk wordt er vanzelfsprekend weer van alles en nog wat geroepen over de dader.
Hij is een nationalist. Hij is een anti -islamist, hij is een christelijk fundamentalist, hij vindt de PVV geweldig, hij is rechts en conservatief, hij woonde tot voor kort nog bij zijn moeder, hij heeft 6000 kilo kunstmest besteld.
De man is in de nacht van vrijdag op zaterdag door de politie verhoord, want hij had te kennen gegeven wel te willen praten. Ik ben benieuwd naar zijn verhaal.
Laat ik duidelijk zijn. Er valt niets te bedenken, dat zijn daad rechtvaardigt.
Maar er zijn nu plotseling ook mensen, die zich afvragen wanneer iemand in Nederland een magazijn in een moskee leeg schiet en zich daarbij beroept op de PVV. Of in hoeverre populisme en extreem rechts bij kunnen dragen aan de groei van een niets en niemand ontziend monster bij de buren. Natuurlijk niet bij ons, want wij hebben normen en waarden zonder ideologie.
In eerste instantie is Breivik zelf verantwoordelijk voor wat hij gedaan heeft.Het is nog niet duidelijk of hij de enige dader is. Ik lees dat de Noorse politie nog op zoek is naar een of meer handlangers. Mensen zijn kennelijk tot iets dergelijks in staat. Dat is geen nieuwe vaststelling. Maar omdat wij allemaal mensen zijn, zou dat wel aanleiding kunnen zijn voor wat meer terughoudendheid met onze (voor)oordelen. Ik wacht nog even af en probeer me intussen een voorstelling te maken van het oneindige leed van ouders die hun kinderen door deze wandaad verliezen, maar ik vrees dat me dat niet lukt.

Samenwerken in Limburg? De burgers zijn aan zet!

Wim Deetman heeft een rapport over Limburg gepubliceerd. In februari van dit jaar. ‘Ruimte voor waardevermeerdering’ heet het. Het beoogd een antwoord te geven op de bevolkingskrimp in Limburg. Deetman schrijft overal rapporten over. Seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk, Den Helder, Rotterdam - Zuid. Hij heeft kennelijk overal verstand van. Zijn rapporten bevatten meestal open deuren, maar hij wordt er door zijn bevriende opdrachtgevers uit het netwerk goed voor betaald.
Bijna oud – gouverneur Frissen en de burgemeesters Hoes, Depla en Cox hebben op basis van Deetmans rapport nu een ‘Kompas voor samenwerking in Zuid – Limburg’ opgesteld. Dat is op 7 juli verschenen. Provincie en drie zogenaamde grote gemeenten. Dat vinden de meeste andere , kleinere gemeenten op zich al verdacht en dus nemen die een afwachtende houding aan. Ze zullen wel zien wat het wordt. Eerder hadden we al eens een commissie Hermans, die vastgesteld heeft: ‘de toekomst van Limburg ligt over de grens ’. De bestuurders in onze provincie zijn niet in staat om met elkaar samen te werken, laat staan dat er van samenwerking over de grens iets terecht zou kunnen komen. Onze zogenaamde leiders ( en dat zijn niet de gouverneur en de burgemeesters, want die passen voornamelijk op de winkel en hebben voor het overige niet zoveel te vertellen ) hebben het vooral druk met zichzelf en weer gekozen worden. Na 2007 zijn er inmiddels 84 rapporten over de toekomst van Zuid – Limburg geschreven. Zo langzamerhand doemt de vraag op hoe de toekomst van Zuid – Limburg er uitziet en wie daar dan vorm aan geeft? De politieke elites raken steeds meer in diskrediet. Ze worden in toenemende mate bestempeld als zakkenvullers, die vooral goed voor zichzelf zorgen. Vertrouwd worden ze niet meer. Ze praten en vergaderen, maar doen niets. Alleen twitterende burgemeesters mogen zich nog over enige populariteit verheugen. Ze twitteren er lustig op los over alledaagse dingen, maar op echte boodschappen of richtinggevende opmerkingen zijn ze in hun berichtjes nauwelijks te betrappen. Populariteit is belangrijker dan richting geven. In toenemende mate wordt Europa bestempeld als een gemiste kans. En dat terwijl het onze enige kans was en is!
Als het niet van de leiders komt, dan moet het maar van het volk komen! Europeanen aller landen, verenigt u! Breng de discussie de straat op! Verbreek de ketenen van uw nationalistische leiders en reken ze af op hun navelstaarpolitiek , die geen toekomst biedt.

Campus Calatrava

Wie ooit het genoegen had Valencia te bezoeken kent de uitstraling van Calatrava’s bouwwerken.
Die moet ook de directeur van de woningbouwcorporatie St.Servatius in Maastricht geïnspireerd hebben. Hij heeft vast met zijn Raad van Toezicht wel eens een bezoek aan de stad gebracht om ze ervan te overtuigen dat Maastricht wel wat van Calatrava’s allure kon gebruiken. Dat is hem gelukt. Ze hebben de Spaanse architect gestrikt voor het campusproject in de provinciehoofdstad. Iedereen enthousiast en blij. Die directeur was en is waarschijnlijk nog steeds een ondernemend man. Hij was ook een van de eersten die het waagde woningbouwprojecten over de landsgrens te initiëren. Daardoor kwam hij op gespannen voet met onze landsregering. Die regeert vanuit den Haag en heeft nog nooit blijk gegeven van erg veel begrip voor wat er zich aan de landsgrenzen allemaal afspeelt. Grenzen zijn eigenlijk alleen maar lastig. Ze zouden er niet moeten zijn, dan waren we alleen op de wereld. De directeur had de pech, dat er in zijn Raad van Toezicht mensen zaten, die er belang bij hadden op goede voet met de regering te blijven . Toen het even tegen zat met het campusproject werd hij onmiddellijk geslachtofferd. Voor het goede fatsoen vertrokken de toezichthouders later ook. De corporatie claimt nu 60 miljoen van de voormalige directeur en de toezichthouders. Ze zouden er een potje van gemaakt hebben. Daar zit iets in, als een project 60 miljoen duurder uit blijkt te vallen dan aanvankelijk geraamd. Dan zijn waarschijnlijk alleen de kosten van het legomodel geraamd en heeft iedereen behoorlijk zitten slapen. De eerste toezichthouder die het verwijt van wanbeleid verre van zich werpt is good old Jean Bronckers. Oud gemeentesecretaris van Eijsden, oud gedeputeerde van de provincie Limburg en waarnemend burgemeester in onder meer Sittard-Geleen en Eijsden-Margraten. Hoezo wanbeleid? Hij heeft de directeur toch onmiddellijk op non-actief gesteld! Het schuiven met de zwarte piet is begonnen. Het gerucht gaat, dat met name de regering in en Haag bij de corporatie heeft aangedrongen op het claimen van die 60 miljoen. Ik ben benieuwd waar dit spelletje eindigt. Voor Maastricht en heel Nederland was het beter geweest als het campusproject gewoon doorgegaan was. Voor mij zit er aan dit hele zaakje een onaangenaam luchtje.

De letter en de geest

Gisteren is de politie maar liefst drie keer in de zaak geweest. De tweede keer daarvan vergezeld door een ambtenaar van de gemeente en een brandweerman. De derde keer om te zeggen, dat het mogelijk is dat ze vaker komen. En dat alles om te controleren of de vergunninghouder ook daadwerkelijk in de (horeca)inrichting aanwezig is. De tweede keer heeft de politieman mij een proces verbaal aangezegd. Ik zat namelijk boven op mijn eigen toilet en dat mag niet. Ik moet in de zaak zijn. Ik denk na over de letter en de geest van de wet. Vraag me af wat de overheid met dit optreden wil bereiken? Ik kan eigenlijk maar tot een conclusie komen. De overheid is erop uit deze zaak te sluiten. In principe heb ik de inrichting al overgedragen aan mijn opvolgers. Twee dames, die bruisen van enthousiasme en energie. Ze wachten nog slechts op een vergunning van de gemeente. Ik heb altijd gedacht, dat de gemeente er ook is om ( startende ) ondernemers te steunen en waar mogelijk te faciliteren. Dat belijdt ze althans met de mond en het wordt ook opgeschreven in mooie beleidsnota's. Maar de praktijk is helaas anders. Ik ben er overigens van overtuigd, dat dit veelal afhangt van de opstelling van individuele ambtenaren. Er zijn er die transparant en controleerbaar willen zijn. Maar er zijn er ook die het hun bij wet gegeven gezag ongenuanceerd en cynisch tot machtswellust verheffen. Ogenschijnlijk valt er niets tegen te doen. De wet is nu eenmaal de wet en die hebben ze ( meestal ) aan hun zijde. Gisteren vroeg ik mij even af of en hoe die wet dan gehandhaafd wordt als mijn collega aan de overkant twee weken op vakantie gaat en zijn broer de zaak openhoudt? Waarschijnlijk, bedacht ik, volgens de geest. Er moet dus iets anders aan de hand zijn als de politie drie keer op een dag je zaak binnenkomt en daarbij ook nog aankondigt dat vaker te zullen doen. Maar wat? Ik kan het slechts vermoeden. Normaal vind ik het niet! Ik mag niet naar mijn eigen toilet en evenmin rustig boven de inrichting van mijn maaltijd genieten. Wat mij betreft is dat niet de geest van de wet, maar de ongenuanceerde letter. Daarbij wordt er naar mijn inschatting ook met twee maten gemeten. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het willekeur en onrechtvaardigheid.

KPN-soap gaat verder

Even had ik het idee, dat ze het bij KPN wel goed vonden. Ze hadden mijn mobiele telefoon uit de lucht gehaald en ik wilde niet langer klant zijn. Het abonnement liep toch in maart af. Klaar. Maar ik had buiten de waard gerekend. Op een door mij op 20 januari geschreven brief heeft het concern nooit gereageerd. Dat hoeft niet. Ze hoeven brieven van ontevreden en boze klanten niet te beantwoorden. En ze hoeven ook niet uit te zoeken wat die klanten beweren. Nee, voor zulke gevallen hebben ze Vesting Finance. Die knappen het vuile werk op. Hun eerste brief ontving ik begin februari. Ik liet hen weten, dat ik KPN een brief geschreven had, waarop ik geen reactie ontvangen had. Heel correct stuurden ze me een ontvangstbevestiging met de mededeling dat ze het met hun client zouden opnemen. Daarna hoorde ik VIER maanden niets. Niet van KPN, niet van Vesting. In juni kwam de volgende brief. Een aanmaning. Dreigen met een juridische procedure, loonbeslag en hoge kosten. Ik schreef weer braaf een brief. Ook daarvan werd de ontvangst keurig bevestigd. Ze hadden weer informatie opgevraagd bij KPN. Vandaag dan wederom een schrijven van Vesting. Daaruit blijkt dat ze mijn brief niet echt goed gelezen hebben. Ze vragen om bewijsstukken van betalingen, die ik niet zal verrichten of van betalingen die ik al verricht heb en waarvan de bewijsstukken in het bezit zijn van KPN. En die ga ik dus niet nog een keer opsturen. Ik vrees dat het uitdraait op een juridische procedure. Als het echt niet anders kan, dan moet dat maar. Ik hou jullie op de hoogte.